Per Qualche Dollaro in Più (1965)

Alternatieve titels: For a Few Dollars More, Voor een Paar Dollar Meer

mijn stem
3,91
1557 stemmen

Italiƫ / Spanje / West-Duitsland / Monaco
Western
132 minuten

geregisseerd door Sergio Leone
met Clint Eastwood, Lee van Cleef en Gian Maria Volonté

Een bende beruchte criminelen onder leiding van El Indio bereidt een bijzondere bankoverval voor. Twee premiejagers besluiten samen te werken om de bende op te rollen. Maar een van hen, Douglas Mortimer, heeft blijkbaar andere doelstellingen dan alleen de beloning.

TRAILER

336 BERICHTEN 51 MENINGEN
zoeken in:
avatar van JeroenFR08
4,0
0
geplaatst: 8 september 2016, 14:29 uur [permalink]
Gezien nadat ik TGTBATU al zo vaak zag. En daar ligt dan al meteen het grootste probleem.

Die bovengenoemde klassieker van Leone is naar mijn mening een van de beste films allertijde. Bij deze is alles net een tandje minder. De muziek, de badguy, locaties, maar ook de actie.

Het acteerwerk staat nog goed overeind. Maar het gemis van Tuco is gewoon groot. Maar ook terugkomend op de muziek, die ik bij the Good the Bad and the Ugly een paar malen beter vond.

Als ik deze had gezien vóór die andere, had ik hem misschien wel beter gevonden. Maar nee, ik zag die andere eerder. En zodoende is alles eigenlijk net wat minder. Neemt zeker niet weg dat dit nogsteeds een heel puike film is.

Nogsteeds prima, maar gewoonweg minder dan il Buono,il Brutto, il Cattivo.

avatar van TornadoEF5
2,5
0
geplaatst: 4 oktober 2016, 14:07 uur [permalink]
Best wel oké, maar ik vind hem toch wat overschat. Muziek is uiteraard prachtig en legendarisch en ook het duo Eastwood/Van Cleef acteren op een heel herkenbare stijl, en zo zie ik hen wel graag bezig. De beelden zijn ook altijd mooi. Maar de inhoud zozeer vind ik verder niet legendarisch. En op dat vlak zie ik niet waarom dit bij de beste honderd films aller tijden moet horen.

avatar van tbouwh
3,5
0
geplaatst: 19 oktober 2016, 20:26 uur [permalink]
Een heerlijk samenspel tussen good old Clint Eastwood en Lee van Cleef staat aan de basis van For a Few Dollars More (1965). De introductie van de twee characters is veelbelovend, en met name halverwege de film delen de twee acteurs een paar heerlijk luchtige scènes. Eastwood en Van Cleef zijn namelijk bounty hunters: meedogenloze profiteurs die elkaar de loef af willen steken in het opstrijken van premies, maar op den duur beseffen dat ze elkaar nodig hebben om een grote bende bandieten op te kunnen rollen.

Het verhaal dat zich ontvouwt is eenvoudig van aard en vermaakt goed; de uitwerking had echter beter gekund. Als de film over de helft is brengen een aantal saaiere scènes de klad er enigszins in. Het duurt dan tot de kenmerkende final shoot-out voor Leone mijn aandacht weer volledig te pakken heeft. En dat is jammer, want een film met zo’n simpel narratief concept had gerust wat ingekort kunnen worden (naar een minuut of 100, net als zijn voorganger). Nu ligt het zwaartepunt op enkele scènes die ik echt heel goed vind, zoals de slow burner bij de kapel in het eerste uur en de reeds genoemde final shoot-out. Gemeenschappelijke deler is wederom de fenomenale muziek van Ennio Morricone die die stukken film begeleidt.

Al met al kan gezegd worden dat dit tweede deel van de Dollartrilogie vermaak biedt, (via Eastwood en van Cleef), Leone’s kunsten wederom toont (montage, close-ups, aankleding van de decors, editing), maar door het (te?) eenvoudige, en vooral te lang uitgesponnen narratieve concept toch aanzienlijk aan kracht inboet.

3.5*

Voor wie geïnteresseerd is in een blogbericht van mijn hand waarin de hele Dollartrilogie aan bod komt, klik hier

avatar van tbouwh
3,5
1
geplaatst: 19 oktober 2016, 20:30 uur [permalink]
Tarkus schreef:
Dit is het prototype van hoe een western moet zijn, ruw.


Grappig, ik vond dat echt heel erg meevallen (dat ruwheidsgehalte). Bloed vloeit nergens echt, een Eastwood lijkt het vooral erg naar z'n zin te hebben met het neerpaffen van inferieure schutters en de interactie tussen van Cleef en voorgenoemde is uiteindelijk toch vooral speels en luchtig van aard. Hier en daar is de film wel grimmiger dan zijn voorganger (a Fistful of Dollars).

avatar van mjk87
4,0
0
geplaatst: 17 februari, 19:10 uur [permalink]
Goede western en meer nog dan A Fistfull is dit echt Leone's eerste met zijn eigen stijl. Hier ook is voor het eerst de typische muziek van Morricone te horen, een sound eerder, één ook die voor mij als de sound voor westerns bekend is gaan staan. En dan is dat geweldig hypnotiserend deuntje van het klokje nog niet eens genoemd, iets dat zorgt voor de mooiste scènes als in een drugsdroom.
Een dodelijk eenvoudige plot dient vooral als kapstok voor sfeer. Het duurt een goede twintig minuten voor het eigenlijke verhaal überhaupt begint en zelfs dan zijn er maar enkele momenten die echt de plot vooruit helpen. Nee, het zijn die losse scènes, de geweldige onderkoelde rollen van Eastwood en Van Cleef en de overkoepelende sfeer die de film maken.
Op momenten is de film wel wat verouderd, maar veel pret mag dat niet drukken. 4,0*.

avatar van Boneka
3,5
0
geplaatst: afgelopen zondag om 10:57 uur [permalink]
Op de eerste plaats de blu ray versie. Mixed feelings. Kleuren en scherpte zijn dik in orde. Wel ruis, maar dat is geen probleem. We zien wel de nodige speldenprik vlekjes. Jammer dat ze dit niet hebben weggepoetst, maar goed er valt mee te leven. Meer mix feelings had ik met het dubieuze geluid. Muziek is top, maar de dialogen vallen soms wat weg of worden versterkt in dezelfde scene. Dat heb ik nog nooit gemerkt bij een blu ray uitgave. Ook is de lip sinc niet optimaal. Gelukkig is de muziek wel goed verzorgd met als hoogtepunt voor mij de kerk (kapel) orgel sound. La resa dei conti. WOW

Ennio Morricone - La resa dei conti - 1965 - YouTube

De film is naast de sublieme muziek degelijk hoewel ik sommige locaties wat minder vond. (White rocks ziet er wat sfeerloos uit), maar goed Clint met Lee is een voortreffelijke combinatie. Geen topper wel zeer mooi gemaakt met de muziek toch wel als hoogtepunt!