Per Qualche Dollaro in Più (1965)

Toch is het beeld bijvoorbeeld aan het begin veel meer korrelig dan bij de KL versie.

Daar heb ik echt geen last van. Deze versie oogt bij mij juist heel zacht. Kloppen je settings wel?

AVA Pop Culture heeft opzich een goede uitleg over instellingen (persoonlijke voorkeuren daargelaten natuurlijk).

Ik ben zelf meer fan van Warm 50 whitepoint bij mijn LG OLED evo. Maar goed. 1 instelling voor elk type film is natuurlijk absurd. Je hebt andere pre-sets nodig.

https://www.youtube.com/watch?v=ZReEkJOcnT8

Nee, beeld staat perfect, want bij andere films is dat niet en ik ben uiterst kritisch, ik zit er dan echt op te loeren of ik iets in beeld zie. Ik heb wel een gigantische tv waar je alles natuurlijk wel snel opziet, het was in 2019 de grootste tv die ze online verkochten bij MediaMarkt. Ik ga natuurlijk niet voor iedere film of uitgave eerst het beeld zitten veranderen, dan is het ook geen eerlijke vergelijking natuurlijk.

Het is een feit dat bij de KL het stukken minder is, de eerste halve minuut of zo van de film, nog voor dat de werkelijke begintitels beginnen, bij dat die vent in de verte van zijn paard geknald wordt.

De Kino Lorber versie heeft dat veel minder tot bijna niet.

Daarvan zijn dan wel de kleuren minder helder, dat valt vooral op bij de gezichten, die ogen donkerder en meer beige. Voor allebei de versies is wat te zeggen, het is maar waar je voorkeur naar uitgaat, maar ik vind ze allbei erg goed, maar niet perfect.

Geluid bij A Fistful is luider bij de KL versie, uiteraard bij allebei dezelfde geluidsband gekozen om het eerlijk te vergelijken.

Dat is get openingshot waarbij de titels superimpossed zijn. Is in tegenstelling tot de rest van de film geen directe scan van het negatief maar minimaal aan 5e generatie scan. Maar je hebt gelijk. Het openingsshot was verre van scherp.

Lang geleden alweer deze. Het eerste uur vond ik sterk. Laatste 15 minuten gewoon erg goed.

Leave Indio to me

Herzien op de nieuwe 4K uitgave van Arrow met Dolby Vision. De Kino versie was al mooi, deze doet er nog een schepje bovenop.

De tweede uit de trilogie en wederom een geweldige western. Hier volgen we twee bounty hunters die achter dezelfde bounty aanzitten, te weten El Indio (Ramón van A Fistfull of Dollars) die een bank in El Paso wilt overvallen. Ze sluiten een tijdelijk pact om hem te pakken omdat hij dertien handlangers heeft. Eastwood keert terug als de zwijgzame revolverheld in zijn karakteristieke poncho. Hij wordt hier Manco genoemd. Lee van Cleef zien we als Colonel Douglas Mortimer, de beste schutter van Carolina. Beiden premiejagers hebben hún beweegredenen, voor Manco is het puur het geld, voor Mortimer is het persoonlijk.

Van Cleef, die hiervoor alleen klein rolletjes had in series en B-films, zette met deze rol zijn naam op de kaart en zijn droom werd werkelijkheid. Hij speelt fantastisch met zijn ijskoude en grimmige blik (“This train'll stop at Tucumcari...“) en kan zich met gemak meten aan Eastwood. Favoriete scenes zijn de shootout s’avonds met de hoeden en het laatste duel. De muziek van Morricone geeft zoveel power aan de scenes. Verder mooie long shots de verdorde landschappen en close-ups van bezwete badguys. Enige minpuntje wat de volle score voor mij weerhoudt zijn de ietswat eentonige locaties.

Deel twee van het drieluik Un Pugno, In Più, Il Buono.

Waar deel een nog duidelijk een weinig gerichte vingeroefening was met wat gelukstreffers, is dit tweede deel veel verder. Het verhaal is niet gejat, en daarnaast wellicht beter - er zijn meer details, er is meer karakter, meer diepte. De cinematografie is beter. Eastwood heeft leren acteren, en is zijn bleke melkmuiltje ineens kwijt, en hij krijgt hulp van Lee Van Cleef, en die zet een ongekend fraaie rol neer - wellicht speelt Van Cleef's aanwezigheid ook een rol in de acteerprestaties van Clint. Hij moet het tenslotte van iemand geleerd hebben, en qua timing klopt het gewoon.

De soundtrack is wat minder dan van Un Pugno, met een paar kleine uitzonderingen - het orgelmuziekje bij de kanselpreek van Indio bijvoorbeeld, of de symfonische trompetsolo aan het eind. Maar daar staat tegenover dat de ontwikkeling van de cinematografie richting OUATITW heel duidelijk is, en vanaf het eerste deel een enorme stap gemaakt heeft. Haast alle genialiteit is er al, wat nog net ontbreekt is de consistentie.

Wat de film nog een extra tintje meegeeft is dat hij in de bioscoop kwam vlak voordat ik geboren werd, en Clint nu nog steeds zijn stempel drukt op de filmindustrie - of hij nu zelf speelt, regisseert of alleen produceert op de achtergrond. Volgens mij komt niemand anders daar toch maar in de verte bij in de buurt.

Slim hoe Leone inspeelt op de verwachting dat dit een soort vervolg op A fistful of dollars zou zijn door de plot van zijn vorige film als het ware te spiegelen: eerst ging het om één man tussen twee bendes, nu gaat het om twee mannen die met één bende de strijd aangaan. In het begin is de plot nog een beetje voorspelbaar (bij het duel tussen El Indio en de man wiens gezin zojuist is uitgemoord twijfel ik niet aan de winnaar, want de hoofdschurk moet per slot van rekening nog een hele film mee, dus echt spannend gaat dat vuurgevecht niet worden), maar daarna wordt het allemaal wat minder rechtlijnig door de spanning tussen Van Cleef en Eastwood omdat je niet weet of één van hen (of allebei) hun samenwerking niet gaat/gaan saboteren. Mooie intense stille minuten vóór de bankoverval in El Paso, en leuk om al een paar vooruitwijzingen te zien (de shoot-out met drie mannen in een cirkel van The good the bad and the ugly, het motief van de steeds duidelijker wordenden flashback van Once upon a time in the West), maar wat ik vooral verrassend vind is dat dit eigenlijk vooral de film van Lee van Cleef is: niet alleen speelt hij hier echt geweldig, maar op het einde blijkt hij ook nog eens nobeler dan verwacht wanneer de wraak voor hem belangrijker blijkt te zijn dan de tienduizenden dollars waar hij Clint mee weg laat rijden.