The Lovely Bones (2009)

Minotaures schreef:

Met langdradig kan ik wel met je eens zijn, maar de andere twee tegenvallers oordeel ik pas na ik het gezien heb.

keukenzout schreef:

Aardige film. Gewoon gemiddeld. Ik vond het boek veel beter

Thomas83 schreef:
Het is erg lastig om met een origineel filmscript te komen, vooral als je een dramafilm maakt. Van The Lovely Bones wist ik eerlijk gezegd niks, maar nadat ik de film een paar keer tegenkwam bij nominaties voor filmprijzen nam ik me voor hem sowieso te gaan kijken. Toen ik vervolgens het plot las was ik gelijk enorm enthousiast. Bovendien zie je dan ook nog eens zo'n wonderlijk mooie filmposter. De teleurstelling is dan uiteindelijk ook enorm te noemen. Peter Jackson herpakt zich niet na zijn flater met King Kong.

De eerste scène is al vrij klef en doet je direct het ergste vrezen. Die vrees blijkt terecht. The Lovely Bones is allereerst al zo slecht door geforceerd zoete momentjes. Ook smakeloos zijn de scènes vanuit The Inbetween, of hoe je het ook schrijft. Deze zijn van de grootst mogelijke kitsch. Aanvankelijk vind je het er nog wel aardig uitzien, maar het gaat maar door en door met geforceerd rustgevende en kleurige plaatjes met surrealistische elementen. Je kunt het niet eens fantasievol meer noemen.

Het plot leent zich nogal goed voor een sterke en meeslepende film, maar Jackson wil er zo nodig weer een beetje een film “voor het hele gezin” van maken, dus ligt de focus niet alleen op de rouw en het verwerkingsproces, maar ook op het pakken van de dader (het thrillerelement), de humor (vandaan het personage van Susan Sarandon, die het leuk doet en vast veel lol had, maar echt totaal niet in de film past. Er zit zelfs nog een onbeschaamde scène in dat je haar ziet stofzuigen en dat soort dingetje, inclusief een “grappig muziekje”. Kan het nog meer uit de toon van de film? Het gaat hier om een loodzwaar onderwerp, hoe haal je het in je hoofd om er dan zoiets in te proppen?) en wordt The Inbetween regelmatig getoond in langdradige en kitscherig aandoende scènes, zodat er ook nog veel special-effects in de film kunnen worden gestopt.

Saoirse Ronan wordt door velen geprezen voor haar vertolking van hoofdpersonage Susie Salmon, het meisje dat vermoordt wordt dus, en hoewel ze het over het algemeen vrij overtuigend doet komt dat meer door haar onschuldige voorkomen en sympathieke uitstraling dan door haar goede spel. Ze heeft wel haar momenten, maar ook in negatief opzicht, wat betreft slechte mimiek.

Hiermee komen we gelijk op de reden waarom Wahlberg vreselijk slecht is in deze film. Hij heeft praktisch heel de film een getroubleerde blik, en het lijkt alsof hij hoognodig naar de WC moet of zo. Zijn houterige spel is nog pijnlijker om naar te kijken dan naar het verwerkingsproces. Slechts op momentjes weet hij zich eventjes te herpakken. Hoe haalt Jackson het ook in zijn botte kop om uitgerekend Wahlberg voor deze rol te casten? Wilde hij scoren door met een verrassend gekozen acteur te komen en een “onderschat acteur” een meer serieuze rol te laten spelen? Wilde hij of de productiemaatschappij gewoon een grote naam als publiekstrekker? Wie het weet mag het me zeggen.

Rachel Weisz mag de moeder van Susie spelen, en haar vind ik wel een goede acteur, maar zelfs haar vind ik niet sterk spelen in de film. Ze krijgt naar mijn gevoel ook niet eens zo heel veel scènes, haar dochter in de film meer denk ik. Deze wordt gespeeld door Rose McIver, die niet heel diep hoeft te gaan in haar rol, maar ook haar vind ik niet al te overtuigend, wederom op het gebied van mimiek (de film bevat nogal veel getergde blikken, exclusief die van mijzelf tijdens het kijken). Christian Thomas Ashdale heeft maar een kleine rol als het kleine broertje Buckley, en die doet dus weinig verkeerd.

De enige goede performance is die van Stanley Tucci als buurman George Harvey, het leverde hem zelfs een Oscarnominatie op. Op momenten is hij echt sterk en over het geheel bekeken doet hij het goed, zeker in vergelijking met de anderen, en als je kijkt naar hoe zwaak zijn personage is uitgewerkt. Hij is dus de moordenaar van Susie, naar later blijkt ook een seriemoordenaar. Dat laatste doet al afbreuk aan zijn personage: ik meende naast het verlangen ook aarzeling en zelfs wat angst in zijn ogen te zien tijdens de erg pijnlijke (in positieve zin dit keer) scène vlak voor de moord op Susie, maar als op het einde van de film blijkt dat hij al jaren jonge meisjes vermoordt wordt dit vermoeden een stuk minder aannemelijk. Daarnaast is het ook erg jammer dat George er zo verdacht uitziet. De net wat te keurige en duidelijk eenzame man, met een beetje de nerd-achtige Mat Herben-look zeg maar. Hij wordt na die eerste moord ook helemaal niet meer als menselijk neergezet eigenlijk, maar puur als de bad guy die gepakt en gestraft moet worden. Ter verduidelijk hiervan laat Jackson hem op een snode manier uit zijn ogen kijken op de momenten dat mensen onraad ruiken, wat altijd op een onverklaarbare manier gebeurt trouwens. Het zouden spirituele boodschappen van de vermoorde Susie moeten zijn, maar dit is zo slecht uitgewerkt, er is helemaal niet over nagedacht. Susie geeft het door, that’s it. Het wordt op geen enkele manier met overtuiging gebracht of uitgebeeld. In plaats daarvan krijg irritante en zeer lang uitgesmeerde staarscènes, waarvan de “communicatie” tussen vader en dochter tijdens de bloemenscène nog wel het ergst was.

Tussen de helaas wat mij betreft noodzakelijke kritiek kan ik ook nog wel iets positiefs vermelden. Ik vond de film aan het begin toch nog behoorlijk spannend en ook nog meeslepend voor een periode. Dit begin allemaal als Susie in voice-over vertelt hoe ze wordt vermoord en we terugblikken naar haar laatste uren. Er zit dan echt een bepaalde spanning op de film: je weet dat Susie spoedig het slachtoffer van een of andere psycho zal worden, en beseft je heel goed hoe Susie de laatste uren van haar veel te korte leven beleeft. Dat gevoel komt sterk over in de film en zorgt zowel voor spanning als een droevig gevoel.
Als ze uiteindelijk op een wat enge maar niet te enge plek wordt ingepalmd en meegelokt door Harvey is de film akelig spannend en beklemmend. Die scène in het hutje is echt ondragelijk, en het er tussendoor monteren van beelden van de rest van het gezin dat de tafel dekt en nietsvermoedend aan het avondeten begint geeft echt het juiste effect. Jackson weet in deze periode heel goed de juiste snaar te raken van hoe het voelt als een jong onschuldig kind op een brute manier van het leven wordt beroofd. Ik heb de pijnlijkheid en rouw hiervan misschien zelfs nog nooit zo realistisch en overtuigend in een film gezien.

Helaas wil Jackson nog even er goed inwrijven hoe Susie zo’n lief en onschuldig meisje in de bloei van haar leven was. Het net wat te gevoelige vader-dochter-momentje tijdens het plaatsen van het schip in de fles trek ik nog wel, maar erg flauw is hoe er nog een liefdesverhaaltje in is gepropt. Dat werkt sowieso al niet als je dat niet goed uitwerkt en er in korte tijd nog even tussen weet te proppen, maar de liefde van Susie voor Ray (Reece Ritchie) blijkt ook wederzijds te zijn. Het kan natuurlijk, maar ik vond het niet helemaal geloofwaardig. Susie was echt nog een kind en niet echt knap, terwijl Ray donker, mysterieus en knap is. Om het nog maar niet eens te hebben over het grote leeftijdsverschil. Zijn personage is er echt een beetje bijgesleept, net als die van het paranormaal begaafde meisje en eigenlijk ook die van het kleine broertje. Er wordt immers amper een band tussen Susie en Buckley geschetst.

Andere onsmakelijk geglazuurde momentjes zitten hem in de dramatische fluister-voice-over, het sentimentele trucje van 1 fotorolletje per maand, de soms idiote dialogen (Ray weet niks zinnigers te melden dan regelmatig you are beautiiiiiiiiiiiful tegen Susie te zeggen), liefde aan de hand van poëzie (kan werken, maar hier wordt er niks mee gedaan, en zo verwordt het tot een soort bouqet-roman- of soap-romantiek), foute hangertjes die uit twee delen bestaan, het spirtuele meisje dat flauwvalt en even medium wordt zodat Ray voor even met Susie kan praten, het reuzencliché van veelvuldig en langgerekt slowmotion ter bevordering van de dramatiek, de weinig geïnspireerde metafoor van de moeder die de kamer van haar dochter niet durft te betreden en het onopgemaakte bed (niet onrealistisch en kan ook goed werken, maar het is maar net hoe en wanneer je het brengt), alle slachtoffers van Harvey die tijdens een groot hallelujah-moment met foute muziek erbij in het vredige Inbetween verschijnen, en Susie die op het einde “I wish you all a long and happy life” zegt. Erg goedkoop allemaal.

Andere momenten van ergernis kwamen uit scènes als die met de honkbalkuppel (waaruit we moeten leren dat wraak en haat verkeerd zijn. Als je je inhoudt en je netjes gedraagt dan straft god zelf wel, door de killer in een ravijn te laten storten en zijn schedel en nog heel wat meer te laten breken na een pijnlijke val met veel harde aanrakingen met allerlei gesteente onderweg. En die elektronische gitaren er ook bij, what the hell?), de rechercheur die wel heel veel over de vloer kwam bij de Salmons, de ongeloofwaardige uitwerking van de speurende vader, de zus van Susie die wel erg goed in huiszoekingen blijkt, en net op het laatste moment fris als een hoendje weet op te springen en weg te rennen na een harde val van een paar meter, en zo vergeet ik er nog wel een paar vrees ik. Ik kan me amper voorstellen dat het boek ook zo slecht is.

Nee, ik ben dus zwaar teleurgesteld in wat Jackson van dit nogal veelbelovende verhaal heeft gemaakt. De rouw en impact van een moord op zo’n jong leven wordt slechts in een vrij korte fase van de film met overtuiging gebracht. Dit is allemaal al pijnlijk genoeg op zich, maar de film zit vol met oversentimentele stukjes, ook altijd clichématig gebracht, en het zoeken naar de moordenaar was ook niet echt een noodzakelijke lijn in het plot. Ook wordt de moordenaar niet echt als menselijk geschetst, waardoor het allemaal al een stuk minder verontrustend is, hoe gek dat ook klinkt. Als ik een dergelijk verhaal zou filmen zou ik eerst serieus moeite doen de personages, de mensen die later om het vermoorde meisje rouwen, goed uit te werken. Ook had ik The Inbetween er niet zo fantasieloos en overdadig uit laten zien, had ik al die zoete scènes gelaten voor wat het was (waardoor er meer tijd over zou blijven voor het uitwerken van de peronsages, zodat de latere moord des te pijnlijker is), en er ook niet onnodig veel karakters in gestopt. Dan nog een goede casting en je zou een heel eind komen. Een stuk verder dan dit stuk verdriet van een film in elk geval. Met 2.0* ben ik gul, die zijn voor dat relatief korte deel waarin ik de film wel de juiste toon en uitwerking vond hebben, en voor een Tucci die er het beste van maakt. In Peter Jackson heb ik de hoop al bijna opgegeven. Al kan hij het wel, zie Heavenly Creatures.

Originale schreef:

Zou je zelf geen boek gaan schrijven.Ik heb niet eens zin om dit allemaal te gaan lezen.Ik ga dan liever de film kijken