The Longest Day (1962)

het enige vreemde is, is dat het echt aan doet voelen als een fragment, je volgt een stukje leven van verschillende personen rond het begin van de invasie (oh wat was het heerlijk om de duitser in ongeloof horen te roepen dat het niet mogelijk was). Echter de film stopt op het moment dat de echte strijd nog moet beginnen.....en dat geeft de film dus helaas niet weer wat mij een gevoel gaf van "nu al over?" stoppen op het hoogtepunt min of meer.

Saving Private geeft wat beter, mooier, realistischer beeld van de situatie in het opzicht dat er gigantische sets waren gemaakt en alles mooi in beeld kwam. Gaf idd wat weinig info om wat er allemaal rond D-day afspeelde maar gaf wel een betere indruk van de strijd die er was erna. beide films zijn toch uniek moet ik zeggen. Kheb genoten 4.5 misschien later een 5, vond de film nu iets missen van een globale lijn en het einde was iets te abrupt...

Ondanks het soms wat gedateerde acteerwerk en de kontverlammende speelduur, vond ik het toch bijzonder de moeite waard.

Absolute hoogtepunten waren wat mij betreft de mislukte parachtedropping, waarbij een van de soldaten aan de kerktoren blijft hangen; en de werkelijk fenomenale luchtopname aan het einde van de film, waarin de soldaten over dat hele smalle brugje moeten.

Ouderwets filmmaken op z'n best.

4 sterren.

hoewel een oude film, blijft ie indrukwekkend, je wordt soms gigantisch knock-out geslagen bij een aantal scenes

De film heet daarom De Langste Dag, niet De Langste Week...

Game Set and Match voor speedy23 Hier kan ik niks tegenin brengen

Het komt niet vaak voor dat in een grote Amerikaanse films Duitse personages daadwerkelijk door Duitse acteurs gespeeld worden, die hun dialoog in echt Duits voeren (er is ook een versie waarin ze alsnog nagesynchroniseerd worden volgens IMDb, maar toch): een mooi stukje realisme dat ook nu nog maar weinig Amerikaanse films hebben. Maar ondanks dat, en de sfeervolle zwart-witbeelden, heeft de film verder opvallend weinig met realisme te maken.

Laten we wel wezen: D-Day was een slachting in de realiteit; zoiets als in het eerste half uur van Saving Private Ryan getoond wordt (dat is ook meteen het enige goede aan SPR trouwens, maar daar gaat het nu niet om) - hier is het meer een zondags avontuurtje, waarbij Wayne en Mitchum er als twee cowboys doorheen wandelen. Volgnens mij gaat er in de drie uur dat de film duurt maar één Amerikaan on-screen dood, en dat was in een komische scene. Er wordt nog wel wat melding gemaakt van overleden soldaten, maar dat lijkt allemaal bijzaak. De Duitsers komen over als debielen waar geen enkele dreiging vanuit gaat.

Er is ook geen enkele dramatiek in de film: om zoveel mogelijk bekende gezichten in de film te krijgen, wisselt de film met belachelijke snelheid van gezichtspunt, waarbij de personages op z'n best karikaturen worden - de rest blijft karakterloos. Ze worden ook nooit fatsoenlijk geïntroduceerd: een tekstje onder in beeld met naam en functie, en dat is het dan. Erg amateuristisch en bovendien weinig zinvol: de meeste personages worden toch niet meer bij naam genoemd. Een deel zien we zelfs nooit meer terug na hun eerste scene.

Nu had de film ondanks dat nog een luchtige oorlogsfilm kunnen worden, die het meer van het avontuur moet hebben dan van het realisme, in de stijl van bijvoorbeeld The Great Escape of Soldaat van Oranje (en die laatste bevat ondanks dat nog serieus drama ook trouwens) - maar er gaat ook geen enkel avontuurlijk gevoel uit van The Longest Day, met name door de vele vermoeiende perspectiefwisselingen. We zien een heleboel mensen, maar leren niemand kennen.

Het is mij ook niet duidelijk wat de bedoeling van de makers hiervan was. Of misschien dachten de verschillende regisseurs er wel allemaal anders over en is het daardoor zo'n zootje; ik weet het niet. Of wouden ze misschien Around the World in 80 Days overtreffen in aantal cameo's? Had gewoon 90% van de personages geschrapt (en die flauwe grappen) en je had een solide film kunnen hebben, avontuurlijk of serieus. Maar nu is het maar een rommelige saaie film. 1,5 *

ah. de mensen moeten echt on-screen sterven? dat had je per se nodig om de dramatiek te voelen van de oorlog?

(overigens; het waren er meer).

geen dramatiek? juist doordat het drama er niet zo duimendik opgegooid wordt, kan de kijker zelf bepalen wat dramatisch is en wat niet.

je kan een film prefereren vanuit het gezichtspunt van slechts een aantal betrokkenen. heeft meer met smaak te maken dan amateurisme o.i.d. juist de kijk van veel kanten vind ik interessant. de karakters die niet uitvoerig worden uitgediept, laten juist e.e.a. aan de verbeelding over. leuk juist.

niet? ik heb toch een goed beeld van veel belangrijke personen in deze film. Een kleine zinsnede of een onbeduidende gebeurtenis kan meer zeggen dan veel andere pogingen een karakter uit te diepen. wat een onzin. de Duitsers worden erg objectief neergezet. in de film komt naar voren dat de Duitsers D-day als zodanig niet zagen aankomen (niet in Normandie, althans). dat was in het echt ook zo.

saai is het zeker niet. juist omdat de film van het ene naar het andere gezichtspunt schakelt (wat jij een nadeel vond, maar toch moeilijk als saai gezien kan worden) is de film uiterst energiek en onderhoudend. de grappen waren leuk, de personages cool (90 % schrappen? yeah right!), de cameo's waren leuk. ik vond juist het leuke van deze film dat ie zich niet zo vreselijk serieus neemt, maar een combinatie vormt van ware gebeurtenissen en het lekkere (waarschijnlijke onrealistische) avontuurlijke aspect van die tijd.

Een personage dat dood gaat is an sich nog niets, maar het kan een effectieve manier zijn om drama te genereren (wat dan nog afhankelijk van andere factoren meer of minder geslaagd kan zijn). Mijn probleem is hier echter dat als je een realistisch ogende film maakt over wat in essentie een slachting is, en er gaat maar één Amerikaan on-screen dood, dan heb ik het idee dat je relevante feiten aan het verdringen bent, en het romantiseren toch een stap te ver hebt genomen.

Tja, zo lust ik er nog wel een paar. Daarmee kan je alles goedpraten.

(overigens is drama er 'duimendik opgooien' weer het andere uiterste en ook niet goed, maar dat spreekt voor zich)

Ze leverden toch op z'n minst enige georganiseerde tegenstand. In deze film lopen de geallieerden zo over ze heen.

Variatie kan saaiheid tot op zekere hoogte tegengaan, maar dat houdt geen drie uur uit. Dan heb je toch echt iets van een spanningsboog nodig, en dat ontbreekt hier volledig. Dit is een kale opsomming van geromantiseerde gegevens uit een historische gebeurtenis; holle propaganda.

Het feit dat Mitchum wat zorgeloos rechtop rondloopt over Omaha is niet echt realistisch maar lees eens een boek over D-Day en je zult zien dat The Longest Day in het algemeen een vrij getrouw, welhaast documentair beeld van die dag schetst.

Het landingsgebied in Normandie was verdeeld in 5 stranden. De Amerikanen landden op Utah en Omaha, de Britten op Gold en Sword en de Canadezen op Juno. De eerste 20 minuten van SPR laten alleen de landing op Omaha zien en dat was inderdaad een slachting. Op de andere stranden leedden de geallieerden echter relatief lichte verliezen. De verliezen per strand:

Utah: 197

Omaha: 2000

Gold: +/- 1000

Sword: +/- 1000

Juno: 961

Daarnaast landden er ook nog 3 luchtlandingsdivisies in het achterland. De Britse 6e luchtlandingsdivisie leed +/- 1200 man verlies. De Amerikaanse 82e en 101e luchtlandingsdivisies leedden samen +/- 2500 man verlies.

De exacte Duitse verliezen op D-Day zijn niet bekend maar worden geschat op 4000 tot 9000 man.

In totaal landden er op D-Day ongeveer 100000 man aan geallieerde zijde (6 landmachtdivisies en 3 luchtlandingsdivisies). Een verliespercentage van +/- 9% is gezien de aard van de operatie laag en zeker geen slachting te noemen. In Dieppe 1942 was bv het verlies meer dan 50%; 6000 man geland, 3200 verlies.

Over het algemeen waren de verliezen in de Europese campagne voor de westerse geallieerden relatief laag. Voor echte slachtingen moet je zijn in de Pacific waar bv in de slag om Iwo Jima de Amerikanen 27000 man verloren (op 70000 geland) en de Japanners 20000 man. Om nog maar te zwijgen over de gigantische verliezen die de Duitsers en Russen aan het Oostfront leden.

(NB. met verliezen worden bedoeld doden, gewonden en vermisten).

The Longest Day is overigens gebaseerd op het boek van Cornelius Ryan (samen met James Jones en Romain Gary ook verantwoordelijk voor het script) en Ryan's boek is behalve op gedocumenteerde feiten ook gebaseerd op de getuigenissen van veteranen. Elke scene in de film komt ook in Ryan's boek voor, hoe flauw en onrealistisch hij in eerste instantie ook mag lijken.

Persoonlijk vind ik dat wel mee vallen maar de Duitsers hebben natuurlijk niet voor niets verloren.

Edit: de Duitse troepen die direct verantwoordelijk waren voor de kustverdediging in Normandie bestonden overigens voor het grootste gedeelte uit 2e rangs soldaten van andere nationaliteiten: oa Russen, Polen, Tjechen die gedwongen waren dienst te nemen en uiteraard niet erg enthousiast vochten. Daarnaast waren er ook nog de zogenaamde "buik en oor" battaljons die bestonden uit bij elkaar verzamelde ietwat gehandicapte soldaten, bv doven die moeite hadden bevelen te verstaan of inkomende granaten te horen aankomen (ik verzin het niet!).

De film is niet bedoeld als een karakterstudie of serieus drama waarin bv het effect van oorlog op de menselijke ziel onderzocht wordt. De film op een gebrek aan een dergelijke pretentie beoordelen is oneerlijk. The Longest Day is louter en alleen de verfilming van Ryan's boek. En ook het boek heeft een episodisch karakter zonder uitdieping van individuele karakters. Het boek wil een zo compleet mogelijk beeld van D-Day laten zien en maakt daarom gebruik van zo veel mogelijk gezichtspunten.

Het gebruik van zoveel bekende acteurs was trouwens niet alleen uit publiciteitsoverwegingen een weloverwogen keuze. Het vergemakkelijkt namelijk de identificatie van het publiek met relatief obscure militaire personen in een film die zo episodisch is.

Dan hadden ze het boek The Longest Day dus niet moeten verfilmen.

Misschien hadden ze een film moeten maken over een kapitein van de US Rangers die met zijn peleton landt op Omaha ...

mooi stuk, Godisard.

Dank voor de grondige informatie. Met 'slachting' doelde ik niet zozeer op het percentage verliezen, maar op het absolute aantal verliezen, al was het kennelijk dan nog een stuk minder erg dan ik dacht. Hoe dan ook, de film probeert dat aspect duidelijk naar de achtergrond te drukken.



Nee, maar daarom waren ze nog niet dom. In de film getuigen alle Duitsers van een simplistische en dogmatische denkwijze. De enige die de aanval in Normandie aan ziet komen is een oorlogszuchtige malloot.



Maar dat zien we in de film niet terug.



Dan zou ik het waarschijnlijk ook een slecht boek vinden. Voor de film is dat geen excuus.



Maar voor een compleet beeld moet je niet alleen veel dingen laten zien, maar moet je ook op veel dingen ingaan - en dat is het probleem bij The Longest Day.



Ik vraag me af of dat zo werkt (of dat daar ueberhaupt zo over nagedacht is). Het klinkt als een slap excuus van de makers.



Misschien hadden ze dat inderdaad niet moeten doen dan, nee.

Enkele juistere cijfers over de troepen die landden op D-Day...

De landing van de geallieerde troepen op de Normandische kust was een gigantische militaire operatie waarbij onder de algemene leiding van generaal Eisenhower één miljoen soldaten, 72O oorlogsbodems en 4266 transportschepen werden ingezet. De operatie was in het grootste geheim voorbereid en begon op 6 juni 1944 om 6.30 's morgens. Op één dag werden 176.475 manschappen, 3000 kanonnen, 1500 tanks en 15.000 militaire voertuigen aan land gezet.

Bron: Documentaire van George Alepée (1995) met archiefmateriaal uit Amerika, Duitsland en Frankrijk.

FreeRecordShop heeft mij online verzekerd dat de kleur-versie niet op DVD is verschenen(NL-subbed dan)

Klopt dit?

The Longest Day in kleur is hier voorlopig uitverkocht. Je kan misschien eventjes navraag doen wanneer hij opnieuw te verkrijgen is...

Alles is er eigenlijk al over gezegd; groots opgezette film, Duitsers die daadwerkelijk duits praten en een sterke cast. Ik dacht niet dat ik ooit zwart/wit boven kleur zou verkiezen, maar dat doe ik wel bij deze film; 4 sterren....

Komt elk jaar weer op de buis, maar verveeld nooit. Geweldige film.

*****

af en toe een bijna documantaire-achtige film

1 van de mooiste oorlogfilms

daarom 5*

Eerste anderhalf uur vond ik zeker vier sterren waard, maar na verloop van tijd (vooral van de bestorming van Omaha Beach) verloor ik toch wat de aandacht. Kan aan mij liggen, maar ik denk dat het er gewoon aan ligt dat het vanaf dat moment gewoon wat rommeliger aan toe gaat.

Enfin: 3.5*

Waarom staat deze film toch zo laag in de waardering. Dit is een van DE films.

Omdat de film de 2de helft dramatisch inzakt. Tenminste dat is mijn mening.

Mee eens. De film is ook nog eens gedateerd.

ik kan van deze film elk jaar weer genieten prachtig !

Een echte "regenachtige zondagmiddag" film, lekker onderuit genieten.

Raar he als de film al 43 jaar oud is.

onzin. de film is helemaal niet gedateerd (zie ook mijn post bij Psycho). sterker; hij staat na 43 jaar nog als een huis.

Als een kaartenhuis misschien. Vooral op actiegebied is deze film hopeloos verouderd.

Overigens is het niet raar dat een film na 43 jaar verouderd is maar dat hoeft natuurlijk niet, ik noem een Citizen Kane of een The Third Man. Twee films die nog veel ouder zijn dan The Longest Day.

niet helemaal een eerlijke vergelijking natuurlijk. deze film moet het veel meer hebben van zijn effecten.

het enige dat ik verouderd vond, was dat moment dat het vliegtuig over dat strand vloog en er honderden acteurs toch wel erg duidelijk een schwalbe maakte. toch vond ik dat ook nog wel zijn charme hebben. de geweldige acteerprestaties worden door de meeste hedendaagse film niet eens benaderd...

Moet ik de zwart/wit of de kleuren versie kopen

zwart/wit, natuurlijk...