The Longest Day (1962)

Dat ik hier nog niet op gestemd had zeg! Niet dat ie nou ze heel bijzonder was, maar het is toch één van de voorlopers op vele

oorlogsfilms over de tweede Wereld Oorlog. 3*

Deze film brengt een zo getrouw mogelijk relaas van de gebeurtenissen op D-Day, gezien door de ogen van de verschillende naties die deelnamen aan deze beslissende fase van Wereldoorlog Twee. Men hangt een beeld op over de voorbereidingen in Groot-Brittannië en van de fouten die de Duitsers begingen. Ze waren er immers van overtuigd dat de geallieerden niet bij slecht weer zouden aanvallen en dat de invasie in het Nauw van Calais zou gebeuren. We zien ook hoe de Duitse inlichtingendienst de BBC-boodschappen kenden, die de Franse weerstand van de komende invasie moest verwittigen. Daarna wordt de aandacht naar het directe oorlogsgeweld verlegd. Zo bv. de sequentie die de moordende daling van de parachutisten weergeeft te Sainte-Mère-l'Eglise; het twaalf uur lange gevecht op Omaha Beach, waar de geallieerden enorme verliezen leden en de inname van het versterkte casino van Ouistereville, waar de Franse bevrijdingstroepen zich onderscheidden...

En wat leren van deze film?

- Als je geraakt wordt door een kogel bloed je niet

- Met een gebroken enkel kan je gemakkelijk lopen

- De MG 42's op Omaha beach stonden er voor de sier en er diende slechts af en toe mee geschoten te worden

- Met behulp van granaten en mortieren kan je vliegen

- Soldaten kennen geen angst

- De ideale groepsformatie is zo dicht mogelijk bij elkaar blijven

- Elk wapen maakt hetzelfde geluid

Dit leek voor mij eerst een goede film te gaan worden. Het deel voor de actie vond ik erg goed en het is ook wel eens leuk dat vanuit de Duitsers naar de oorlog gekeken wordt. Gelukkig spraken ze ook gewoon Duits en geen Engels met accent.

Als dan eindelijk D-Day aanbreekt wordt de film minder. De actie is erg onoverzichtelijk en niet spannend, soms ziet er zelfs knullig uit. Ook was het en beetje een overkill aan actiescene's wat vooral komt omdat geen personage wordt uitgediept. De comic-relief rol van Connery vond ik vrij nutteloos, het leek zo wel of de oorlog een spelletje was.

In Saving Private Ryan zit volgens mij een ode aan deze film: op een gegeven moment zie je Omaha beach als het overwonnen is, er rijden dan allerlei voertuigen overheen. Dit zat zo ongeveer excact hetzelfde in SPR.

3* vooral door het eerste deel.

Trouwens niet zo raar dat de Amerikanen zoveel moeite hadden om Omaha te veroveren :

Factual errors: Most of the Americans armed with Thompson submachine guns are wearing M1 rifle clip ammo belts instead of Thompson magazine belts.

^^

Klopt. Kan me daar mateloos aan irriteren. "A Bridge Too Far" is een andere prima oorlogsfilm waar Duitsers ook echt Duits praten, veel anderen niet, en die zijn wat mij betreft op voorhand al flut.

Die authenticiteit maakt de film veel beter.

"The Longest Day" geldt m.i. als dè D-Day film. Omdat je ook veel te weten komt over de achtergrond en planning. Een andere D-Day film is natuurlijk Saving Private Ryan, maar daarin is D-Day slechts een onderdeel van een verhaal dat gericht is op een kleine groep personen, en niet op de operatie als geheel. Een ander opmerkelijk verschil is de bloederigheid, in The Longest Day zie je bijna geen spatje bloed. Maar het geheel geeft toch een goed beeld van 4 juni 1944.

4.5 sterren

Ondanks het soms wat gedateerde acteerwerk en de kontverlammende speelduur, vond ik het toch bijzonder de moeite waard.

Absolute hoogtepunten waren wat mij betreft de mislukte parachtedropping, waarbij een van de soldaten aan de kerktoren blijft hangen; en de werkelijk fenomenale luchtopname aan het einde van de film, waarin de soldaten over dat hele smalle brugje moeten.

Ouderwets filmmaken op z'n best.

4 sterren.

De film is me niet tegengevallen. The Longest Day neemt een erg lange maar boeiende aanloop, en geeft een beeld van de omvangrijke voorbereidingen die D-Day vereiste.

Het grootste minpunt vind ik dat de film vrij oppervlakkig is. Het had allemaal wel iets diepgaander mogen zijn. Aan de andere kant wordt het verhaal erg smeuïg gebracht waardoor de 3 uren omvliegen.

Waar ik me aan ergerde was die kolonel/korporaal of whatever met die sigaar. Totaal misplaatst karakter vond ik dat. Zo nep en buiten de realiteit geplaatst.

De parachute-op-de-kerk scene, in kleur, was het enige wat ik me van deze film herinnerde. Of ik de film ooit helemaal gezien heb weet ik niet, misschien heb ik de film ooit als tiener gezien, of alleen flarden.

Nu heb ik 'm dan eindelijk serieus gezien.

Geweldige oorlogsfilm met een geweldige cast aan acteurs. De film is al heel oud maar blijft nog altijd een genot om naar te kijken.

Wat ook geweldig is dat in deze film de Duitsers (waren ook duitse acteurs) ook echt Duits praten waardoor de film nog meer tot zijn verbeelding spreekt.

Dit is echt de klassieker onder de oorlogsfilms. Steven Spielberg heeft 36 jaar later nog een soort remake gemaakt met de film "Saving Private Ryan", maar deze film gaat tenminste 100% over de oorlog in Normandië i.p.v. die van Spielberg.

Dit is gewoon een heerlijke film die ook nog een ruim 3 uur duurt.

Eindelijk heb ik deze film dan eens helemaal mogen aanschouwen. Ik heb van de film vroeger wel eens een paar keer een groot gedeelte gezien, maar die herinnering zat te diep om op de film te kunnen stemmen. De film viel op zich niet tegen. Het is een lange zit, maar de aanloop richting D-Day mag er zijn. Het pluspunt van de film is, dat het verhaal op een boeiende manier gebracht wordt en de personages goed gespeeld worden, door best wel wat bekende namen. (Wayne, Fonda, Connery, Mitchum, etc.) Jammer is echter wel dat er vrij weinig diepgang in de film zit en de films soms ietwat gedateerd oogt. Desondanks heb ik mij drie uur prima weten te vermaken met deze bovengemiddelde, niet zo harde, oorlogsfilm. Al zijn er in mijn ogen wel genoeg nog betere oorlogsfilms..

3,5*

Zeer lange zit, al heb ik nooit het gevoel dat het langdradig werd.

Het eerste deel vond ik het interessantste om te volgen. D-Day eens uit een ander perspectief in film en een uiterst interessant perspectief. Ook opvallend: Een Hollywood-film waar niet-Engelstalige gewoon hun eigen taal spreken. Goed voor de geloofwaardigheid. Soit, zeer interessant om volgen dus en nooit saai.

Dan gaan we over op het bevel van d-day en dan laat de film op sommige momenten het niveau wel wat zakken. Van de cinematografie was ik zeer onder de indruk: Prachtige setting en heerlijk realistisch weergegeven. Maar toch veel ongepaste humor. Ik kan me moeilijk voorstellen dat je in een strijd op leven en dood wat gaat liggen leuteren over een hond of wat naar duiven gaat roepen dat ze verraders zijn. Ook Connery zijn intreden op het strand vond ik nogal geforceerd en niet passend.

Over het algemeen wordt er wel degenlijk geacteerd maar er waren toch een paar rollen bij waar ik vragen bij had: Die Duitse pips met zijn vliegtuigen en die kerel die 2500 dollar won. Ik vraag me echt af onder welke steen ze die 2 gehaald hebben.

Aanrader voor fans van oorlogsfilms, die zou bij z'n mensen makkelijk de volle pot halen. Ik ga het op 1 ster minder houden.

****

Ondertussen een nogal overbodige film.

Enige wat de film nog wat flair geeft is dat de landing vanuit een aantal perspectieven bekeken wordt. Leuk om het verzet en de Duitsers mee in de film te hebben, elk hun eigen taal sprekend. Wel een beetje jammer dat het verzet amper in beeld komt en de Duitsers er toch echt redelijk karig vanaf komen tegen de heroische geallieerden. Ze hebben dan wel verloren, maar soms leek het hier wat clownesque.

Vergelijkingen met SPR zat natuurlijk, het in te nemen dorpje en de landing op de stranden die de laatste 90 minuten inpalmen vind je daar ook in terug. Beter ook, sommige scenes hier waren nogal duf, actiegewijs, vooral nogal kaal bij de landing. Sleepte ook allemaal veel te lang aan, dreigde bij sommige stukken zelfs een beetje in slaap te sukkelen.

Zit wel één gave scene in, bij het Casino en het kleine bruggetje. Daar zie je toch dat er best wat werk is gestoken in de hele setting. Moet een bruisende locatie geweest zijn.

Veel helpt het alleen niet, want net die scenes heb ik dus al véél beter gezien, in een film die ik hier ook rijkelijk met 1* beloond heb. Deze haalt evenveel, dankzij het ietwat boeiendere begin, maar 3 uur naar nog een WOII film kijken is waarschijnlijk meer weggelegd voor fans van het genre.

(en die John Wayne is echt niet uit te staan, wat een vreselijke vent)

1*

This is the day that changed the world... When history held its breath.

Een lange zit deze film, ik heb hem niet in 1 keer afgezien maar de film werd eigenlijk nooit langdradig.

Wereldoorlog 2 is een onderwerp waar je urenlang kan over discussiëren hoe het eigenlijk allemaal in zijn werk is gegaan en welke fouten er wel of niet gemaakt zijn.

De film focust zich vooral op de invasie in Frankrijk maar het origineelste vond ik toch de perspectieven van beide kampen. Toch kon er hier en daar best wat uitgeknipt worden wat overbodig is of geen bijdrage tot de film geeft. De film vond ik niet aangrijpend wel interessant en boeiend. Ik vind niet dat je het als excuus moet gebruiken dat deze film in 1962 is gemaakt dus minder middelen had enz. Je moet kijken hoe het gebracht is en SPR heeft een mooier perspectief op D-Day en is in die film gewoon mooier gebracht. Als je een documentaire ziet over D-Day steek je er ook wat van op. De parachutescènes vond ik best mooi gebracht en ook het goedkope speelgoedje dat je leven kon redden was zeker een meerwaarde in deze film. Toch kom ik tot de conclusie dat er betere oorlogsfilms zijn gemaakt die trouwens ook een realistisch verhaal hebben en die aangrijpender zijn dan deze maar zoals ik al zei deze film focust zich vooral op de invasie en alles wat daarbij hoort.

Prachtige film over 6 juni 1944 mooie beelden en sterk acteerwerk.

Leuk muziek gebruik en spanning.

5 sterren

Uiterst boeiende en interessante reconstructie van D-Day waarbij je onder meer de invasie langs de stranden van Normandië te zien krijgt, de parachutelandingen nabij en zelfs op Sainte-Mère-Église en nog veel meer. De film is eigenlijk een nauwgezette reconstructie van één dag uit de tweede wereldoorlog, de belangrijkste dag, één van de belangrijkste uit de geschiedenis.

Wat me vooral opviel aan deze film is dat men het verhaal langs twee kanten bekijkt, langs de ene kant krijg je het verhaal te zien van de Duitsers en langs de andere kant dat van de geallieerden, opvallend daarbij is dat de Duitsers niet aanzien worden als het 'kwaad'. Ze worden niet stereotyp afgebeeld als in de meeste andere oorlogsfilms, ze worden afgebeeld als mensen, wat voor een film uit 1962 bijzonder te noemen is. Hierdoor krijg je ook wel wat sympathie naar de Duitsers toe. Dat wordt ook nog maar eens duidelijk gemaakt op het einde wanneer twee soldaten tegen een muurtje zitten en de ene aan de andere de vraag stelt wie de oorlog nu juist gewonnen heeft. Wat verder ook opvalt aan deze film is het zwart/wit gebruik, in een tijd dat kleurenfilms de overhand begonnen te nemen. Verder was ook het taalgebruik op z'n minst opmerkelijk te noemen, zo spraken de Duitsers ook echt Duits, de Amerikanen en de Engelsen echt Engels en de Fransen echt Frans, bewijst maar weer eens de diversiteit aan nationaliteiten die deze prachtige topcast vormden. Feitelijk wel een opmerkelijke sterrencast als je even naar de namen kijkt, zo blijken Henry Fonda, John Wayne en Sean Connery hun inbreng te hebben in deze film

Wat ik eerder als negatief ervoer was de overdaad aan kleine randverhaaltjes en personages. Een grote hoeveelheid personages laat zich misschien wel goed lenen voor een boek van enkele honderden pagina's, maar voor een film van enkele uren stoorde het wel een beetje dat je als kijker elke 5 minuten weer voorgesteld wordt aan een ander personage met een ander verhaal, waardoor je niet echt de tijd had om dat personage als kijker beter te leren kennen, hierdoor raakte de film me niet altijd. Maar dat was verder ook wel één van de enige negatieve punten aan deze film want het camerawerk en de soundtrack waren dik in orde. Alleen Saving Private Ryan geeft een geslaagdere weergave van de slachting op de stranden van Normandië. Maar zoals gezegd: het camerawerk mocht er wel wezen, als kijker wordt je vaak getrakteerd op beelden vanuit luchtperspectief, waardoor het geheel van de invasie wel mooi overzichtelijk was.

4.0 sterren

The Longest Day, poeh de naam zegt het al, is een lange zit. Het begin is nog veelbelovend met de bekende parachute-in-de-kerk-scene, maar de volledige film kan mijn aandacht niet behouden. Het is te groot van opzet en komt nu ook nog eens gedateerd over. Ook in een film van drie uur moet je keuzes maken van wat je de filmkijker wel of niet wil laten zien.

Zeer serieus te nemen oorlogsfilm over de landing bij Normandië, pas recentelijk overtroffen door Saving Private Ryan.

Wat mij is bijgebleven van The longest day is de enorme herrie die de schietende geweren schijnbaar eindeloos maken als de invasie plaatsvindt en de kogels bijna levensecht om je oren vliegen. Het kabaal van het schieten gaf mij voor het eerst een glimp van een idee hoe de werkelijkheid daar in Normandië er uit moet hebben gezien.

De film volgt de verhalen van zeer uiteenlopende karakters, die allemaal op hun eigen manier in de invasie verwikkeld raken of juist niet. Knap is ook dat eindelijk alle nationaliteiten hun eigen taal houden, de Engelsen en Amerikanen spreken Engels, de Duitsers Duits en de Fransen natuurlijk Frans. Mede daarom is hij, nagesynchroniseerd in het Duits, niet om aan te zien, want dan gaat ineens iedereen alsnog Duits spreken.

The longest day is enerzijds een traditionele oorlogsfilm met de nodige dosis heldenverering (zie hiervoor met name de rol van John Wayne), anderzijds een film met een realistische visie. Zeer de moeite waard, vooral voor jongeren die vragen hebben als: Wat is D-day? Waar ligt dat, Normandië? Wie was Eisenhower ook al weer?

nog altijd een der groten op het gebied van oorlogsfilms

Toen ik deze film voor het eerst zag vond ik het een erg indrukwekkende film. Vooral omdat ik toen nog niet wist wat een oorlog eigenlijk inhield. Het is alweer best lang geleden dat ik deze film zag.

Als ik nu naar de film/serie Saving Private Ryan en Band of Brothers kijk vind ik deze film totaal niet meer realistisch. Het is een Amerikaans heldenepos die dat arme Europa even kwamen bevrijden.

Vooral bij deze film komt het over alsof de 2 WO een fijne, gezellige, spectaculaire Amerikaanse aangelegenheid was. Bij SPR en BOB laten ze zien hoe grimmig/luguber en wat een pijnlijke tijd het eigenlijk was.

Tuurlijk kon dat in de jaren 60 nog niet en moest het toch entertaining /

/ vermakelijk zijn. Maar ik ga mijn score toch herzien naar een 3,0.

Ik irriteer me aan de snelle en neppe manier van uitvoering, bij dit soort oude films. Het komt gewoon te droog en te saai over waardoor ik mijn aandacht er niet kan bijhouden. Ja, het zijn leuke plaatjes op het strand en op zee maar hierdoor wordt het niet boeiender.

Het lijkt ook of er niet heel lang is nagedacht over het script want hier zit totaal geen verassing in.

Met wat wijntjes op prima weg te kijken, maar absoluut niet meer dan dat.

- 2,5 -

The Longest Day wou ik al erg lang zien. Mede dankzij de erg indrukwekkende sterrencast en het genre. Op voorhand verwachte ik een lange epische, maar goeie oorlogsfilm. Uiteindelijk bleek dit een té lange en langdradige saaie oorlogsfilm.

Ook verschillende oogpunten zie je de invasie. Jammergenoeg kon de film me zelden boeien. Ook de speelduur hielp niet. Normaal houd ik wel van lange oorlogsfilms, maar deze was grotendeels te langdradig. Ook irriteerde ik me aan de luchtigheid tijdens D-Day. Vooral de grappen van Sean Connery op het strand sloegen nergens op. De actie is wel knullig, maar daar reken ik de film niet op af.

Leuk om te zien is dat ieder land zijn eigen taal spreekt. Ook de cast was goed. Een van de weinige film waar John Wayne is een keer geen cowboyhoed en laarzan draagt volgens mij. Leuk om acteurs als Henry Fonde en Robert Mitchum voorbij te zien komen.

Hier en daar zaten er wel een paar aardige scenes tussen, maar over het algemeen duurde deze film gewoon veel te lang. Plus vond ik het ook nooit boeiend of aangrijpend. De invasie is toch zeker geen prettig onderwerk, maar er werd veel te luchtig over gedaan. Ik moet ook bekennen dat ik erg blij was toen de aftiteling begon. Alleen de acteurs en de indrukwekkende settings redden de film nog een beetje.

2*

Leuk zeg, Sean Connery ook nog in een klein rolletje.

Uitstekende oorlogsfilm, dit. Dat klassieke zwart/wit werkt sfeerverhogend en tijdens de beginmonoloog zat ik er al middenin. De uiteindelijke landing is werkelijk prachtig in beeld gebracht, met als hoogtepunt het anderhalve minuut durende shot van de inval in Ouistreham, visuele krachtpatserij van de hoogste orde!

4*.

De eerste 2 uren trokken redelijk snel aan mij voorbij. Er zitten enkele prachtige scenes in die je aandacht er gemakkelijk bijhouden: de landing van de parachutisten en het opblazen van de trein. Als de militairen zich dan eindelijk mogen opmaken voor de beruchte strandscene, gaat het al snel helemaal mis.

Wat begint als een intensief offensief, wordt al snel een aaneenvolging van dezelfde zetten. Het laatste uur kakt de film helemaal in. De film wil alles zo uitgebreidt mogelijk belichten, maar vergeet om de kijker bij de les te houden.

De actie slaat je niet murw, zoals een Black Hawk Down dat doet, waardoor je gaat gapen van al diezelfde actiescenes, ontploffingen etc. Op een gegeven moment was ik alleen nog maar in afwachting tot dat deze film zijn laatste adem zou uitblazen. Een 2,5*

Ik had deze film in een ver verleden eens gezien, maar kon me er niks meer van herinneren. De lange speelduur stond me vaak in de weg om de film weer eens te zien, maar nu ik toch vakantie heb leek het me een prima gelegenheid.

De film is zeer realistisch te noemen, tenminste wat betreft de informatie die de kijker gedurende het kijken uit de mond van diverse officieren te horen krijgt. Omdat WOII me altijd heeft geinteresseerd kon me dat bekoren! De regisseur neemt goed de tijd om alles te laten zien, zelfs diverse landingen op diverse stranden komen voorbij.

Toch vond ik dat een punt van kritiek. Het lijkt allemaal wel erg makkelijk te gaan, zeker wanneer je het vergelijkt met de strandscene van Saving Private Ryan. Alhoewel dat misschien weer wat aangedikt is, maar ik had graag wat meer gezien van de enorme verliezen die de geallieerden leden.

De film kent een enorm aantal bekende acteurs, sommigen nog aan het begin van hun carriere. Met het acteerwerk zat het zeker wel snor. Een prima en vooral feitelijk realistische film van een van de belangrijkste operaties van de afgelopen eeuw!

Ruim voldoende!

The Longest Day

Lang naar uitgekeken, lang in de kast laten staan. Als je eventjes een uur of twee heb kan je makkelijk een film op zetten. Voor deze moet je echter de tijd nemen en er eens goed voor gaan zitten. Op deze 5e van december had ik een middag vrij en kon ik mij er dan toch eens aan gaan wagen. Een afwisselend gevoel bij deze film. Ik kan begrijpen waarom 20th Century Fox bijna de stekker er uit wilde trekken...

Het eerste dat deze film bijzonder maakt is dat het één van de weinige zwart-wit producties is in de jaren '60. Een opvallend gegeven voor een tijd waarin de kleur voor het oprapen ligt. Toch geeft dit direct al een bepaalde oude sfeer aan de film. Eentje die best prettig is. Het eerste half uur maak je even rustig kennis met de personages, die je later op het slagveld terug zal zien. Na dat halve uur gaat alles dan ook helemaal los en volgt actiescène na actiescène zich op. Heerlijk vermaak. Het tempo ligt er hoog en de drie uur vlogen voorbij. Was het dan goed? Dat weet ik niet helemaal. Vermakelijk was het zeker. Maar vergelijkbare oorlogsfilms hadden toch meer dramatiek en diepgang dan deze. De oppervlakkigheid gemixt met een vleugje humor is echter helemaal geen verkeerd recept om een lekker gerecht klaar te maken. Twijfel overheerst, bij deze uitvoering van D-Day.

Er zaten bijzonder veel acteurs in deze film al zeg ik het zelf. Een paar heel bekende, wat minder bekende en zelfs veteranen hebben hieraan meegewerkt. Om mensen apart te noemen wordt dus een beetje veel werk. Over het algemeen kan ik zeggen dat ik het allemaal een beetje vind tegenvallen. Diepgang en emotie ontbrak nogal bij de acteurs. Een stel patriotten dat niet bang is om te sterven stevenen continu op hun doel af om de Duitsers eens een pak rammel te geven. Zo kwamen ze op mij over.

Op een gegeven moment dacht ik vreemd bij mijzelf: "Zie ik daar nou James Bond voorbij lopen?", en die gedachte was zo gek nog niet. Volgens mij waren het maar een paar secondes, maar Sean Connery zat toch echt in de film. Een wat grotere rol was weg gelegd voor John Wayne, waar ik dus ook iets meer over kan zeggen. Bij hem was ook de oppervlakkigheid en het heroïsme veel te duidelijk op de voorgrond. Geen angst, woede of vreugde van zijn gelaat af te lezen want hij had het te druk met de held zijn. Jammer eigenlijk.

Voor een film uit 1962 moet ik toegeven dat hij er heel goed uitziet. Schitterende zwart-wit beelden en prachtige views van o.a. gewone en luchtvloten. Ook de landschappen en locaties zijn goed in elkaar gezet. Af en toe zie je de set er iets te veel doorheen, maar het ziet er allemaal schitterend uit. Er wordt een goede sfeer gecreëerd en het hoog liggende tempo maakt het plaatje compleet. Cinematografisch krijgt het dus de volle punten. Ook op de HD versie kwam alles goed tot zijn recht. Op een gegeven moment leek het wel alsof er een origineel authentiek stukje film in was geplakt. Iemand die daar meer van weet?

The Longest Day is voor mij een prachtige film, maar erg hoogstaand vind ik hem niet. De lange speelduur maakt een herziening onrealistisch en niet heel reëel. Helaas, want nog een keer zien wil ik hem graag. In de nabije toekomst zal dat dus niet gebeuren. Desondanks verdient deze film zeker een voldoende en is het een waardige toevoeging aan het filmrepertoire.

3*

Uitstekende film met natuurlijk een indrukwekkende cast. Fijn dat iedereen zijn eigen taal spreekt, iets wat Hollywood tegenwoordig amper nog laat gebeuren. Interessant ook dat de film alle kanten laat zien.

4*

Een oorlogsklassieker met zo nu en dan fraaie beelden. Zo zijn de landingen van de soldaten - per parachute of op de stranden - zeer de moeite waard. De film beschikt echter over te veel personages, die vaak ook niet al te veel aan bod komen. Iets te groot opgezet wat dat betreft, een focus op enkele personages was beter geweest. Het feit dat zij in hun eigen taal spreken is wel een pluspunt. Qua speelduur is The Longest Day bovendien iets te lang, op een bepaald moment wordt het wat langdradig. Het acteerwerk is in orde, aardig om hier en daar bekende gezichten te zien langskomen.

Uitstekende oorlogsfilm die de tand des tijds prima weet te doorstaan. Film waar je wel even tijd moet voor maken gezien de lange speelduur, maar het verhaal voelt nooit lang of vervelend aan.

Er zitten een aantal indrukwekkende massa-scènes in: de invasie van de stranden uiteraard maar ook de inname van dat casino was indrukwekkend in beeld gebracht.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik van de acteurs enkel Bourvil en Sean Connery herkende, maar neemt niet weg dat iedereen goed in zijn rol zat. Ook een pluspunt: Duitsers spreken Duits, Fransen Frans en Engelsen Engels. Mooi zo!

Een geweldige film in zijn genre

We hebben een 8 als waardering gegeven want de film houdt jou ondanks de lengte van 3 uren constant geboeid kijkend naar de belevenissen van John Wayne, Robert Mitchum en Henry Fonda in een uniform. Ook wordt door ons ontzettend op prijs gesteld dat men in de eigen taal spreekt. Dus je hoort niet een generaal Rommel in het Engels overleggen met Berlijn. Gebeurde in werkelijkheid ook niet, of ik moet mij vergissen. Een topfilm in het oorlogsgenre en dat blijft voorlopig ook nog wel zo, omdat deze productie in onze tijd veel te duur uit zou pakken.

Wij hebben deze trouwens in kleur gezien, ondanks de verhalen dat deze in zwart/wit is.

In the Longest Day gaat kwantiteit te vaak boven kwaliteit. Een op het narratieve vlak interessante oorlogsfilm, dat dan weer wel, over wat misschien wel de belangrijkste invasie uit de militaire geschiedenis betreft.

Al snel valt op dat kosten noch moeiten zijn gespaard om deze film vorm te geven. Aan het begin weten een paar verdwaalde green screens wat irritatie op te wekken, maar in het vervolg bewijzen de imposante settings hun waarde. Omaha Beach, het slotgevecht; het mag geen verrassing heten dat 20th Century Fox anno 1962 een financieel succes nodig had om de productiekosten van 10 miljoen dollar terug te verdienen. En toch wist the Longest Day me niet te pakken. Tijdens die grote scènes blijft de camera namelijk maar al te vaak op afstand. Zat ik in het eerste kwartier van Saving Private Ryan middenin de actie, hier ben ik de koele buitenstaander. Zoomt de camera wel in, dan gaat het om dialogen tussen soldaten, of om ietwat knullig overkomende individuele executies.

Die afstand beperkt zich niet tot de gemaakte keuzes binnen het camerawerk. De characters-het zijn er eigenlijk ook gewoon te veel- blijven vlak, en hun emotionele inbreng is werkelijk nihil. Paradoxaal genoeg (gezien de thematiek) zien we dan juist een aantal personages wiens grootste goed humor betreft. Dat kan een leuk uitgangspunt zijn, en is het soms ook wel (de reactie van de Duitse officier op de speelgoedpoppen, bijvoorbeeld). De gevallen waarin de humor misplaatst dan wel slecht gedoseerd is houden echter de overhand. Kubrick deed dat beter in Paths of Glory, en bracht daarnaast ook nog een krachtige boodschap over. Bij the Longest Day twijfelde ik tot op het laatste moment over de richting die de film in trachtte te slaan.

Daarmee is deze verfilming van de invasie op D-Day uiteindelijk toch een beetje een toonbeeld van slechte keuzes. Het afstandelijke camerawerk, het weinig subtiele sound design, de veelheid aan oppervlakkige characters, de bijna vervreemdend werkende humor, de veel te trage pacing en lange speelduur; het zijn allemaal factoren die the Longest Day aan kracht doen inboeten.

2.5*, zij het nipt.

Come on out, you dirty slobs! Flanagan's back!

Oorlogfilms, het is niet echt mijn favoriete genre. Er zijn hier en daar wel eens uitzonderingen natuurlijk, maar het merendeel van de films vind ik te langdradig en het blijft me ook nooit echt boeien. Ik had al eens eerder een paar John Wayne films in dat genre geprobeerd, maar over het algemeen was dat ook geen succes te noemen. Dan maar eens The Longest Day proberen. Wordt toch zowat beschouwd als één van de klassiekers en een interessante cast trok me gisteravond uiteindelijk over de streep.

Want met een speelduur van 3 uur is dit geen film die je zomaar eens eventjes opzet. Het interessantste aan The Longest Day is ongetwijfeld de aanpak. Het is namelijk één van de eerste films die de nationaliteiten respecteert en de personages hun moedertaal laat spreken, het geeft toch altijd net dat beetje extra authenticiteit wanneer je een Fransman Frans ziet praten of een Duitser Duits. Toch voelt dit op zich wel een tikkeltje fragmentarisch aan en met 3 regisseurs (Ken Annakin voor de Britse en Franse scènes, Andrew Marton voor de Amerikaanse scènes en Bernhard Wicki voor de Duitse scènes) is dat ook niet echt te verwonderen. The Longest Day is dan ook erg groots qua opzet, neemt ruimschoots de tijd om iets te vertellen en af en toe lijkt het alsof je naar drie films zit te kijken die tot één geheel zijn gevormd. Is deze oorlogsklassieker dan ook niet om aan te zien? Neen, dat zeker niet. Iedereen met een beetje geschiedeniskennis weet al hoe het verhaal gaat aflopen en toch gaan die drie uur nog redelijk snel voorbij. Enkel naar het einde toe begint het wat te slepen, maar verder vrij weinig op aan te merken.

Een allegaartje aan acteurs dus waarvan de ene al een grotere rol heeft dan de andere. Oorspronkelijk gekocht voor John Wayne die hier als 54-jarige een personage speelt dat 27 (!) was tijdens D-Day en hoewel Wayne één van mijn favoriete acteurs all-time is, is hij hier toch minder op zijn plaats tussen al die soldaten. Richard Burton en Roddy McDowall waren volop aan het filmen voor Cleopatra maar vonden toch nog een gaatje om hier een klein rolletje te komen vertolken, niet zo verwonderend ook met die talloze vertragingen dat Cleopatra heeft opgelopen, maar ook Robert Mitchum, Sean Connery, Robert Wagner, Gert Fröbe, Bourvil, Henry Fonda en nog veel meer hebben hier aan meegewerkt. Werd op den duur eerder een spelletje van 'spot het bekende gezicht' en dat is altijd wel leuk.

Interessante reconstructie in ieder geval die voor de gelegenheid eens heel wat verder gaat dan enkel de landing van Normandië, had ik in eerste instantie ook niet verwacht. Veel verhaallijnen dus plus een lange speelduur en toch krijg je het gevoel dat niet alles even sterk is uitgewerkt, zo komt het Franse verzet er ook maar karig van af. Had er toch net iets meer van verwacht, maar heb me wel vermaakt en dat is voor een oorlogsfilm al een zeer degelijke score.

3.5*

The Longest Day maakt bij mij zijn grote status als klassieker niet echt waar. ja, de film zit bomvol bekende namen en het is best leuk om ze allemaal te proberen te spotten. De karakters blijven echter allemaal bordkarton en sommige zijn zelfs irritant (Connery). Bovendien is de film door allerlei zijpaden véél te lang. Veel van de Duitse stukken vond ik bijvoorbeeld niet veel toevoegen aan de film en ook Henry Fonda's deel leek alleen maar 'er ingeschreven om hem een rolletje te geven'. Daarnaast oogt de film op veel vlakken toch echt wel verouderd.

Voor die tijd geweldig en nu nog steeds wel kijkenswaardig, maar geen topper.