The Longest Day (1962)

Een indrukwekkende film, zorgvuldig, zeer gedetailleerd (de eigenlijke invasie begint pas halverwege), sober, vrij onderkoeld en totaal niet glamoureus verteld, met uitzondering van de belachelijk grote hoeveelheid gaststerren waarvan sommigen helaas slechts enkele seconden in beeld zijn (Steiger, Barrault, Arletty, Ferrer) en mij daardoor voornamelijk afleiden en "uit de film halen". Dat contrasteert nogal met de bijna totale afwezigheid van muziek die het realisme juist verhoogt en dus zeer effectief werkt. De Fransen spreken verder gewoon Frans en worden ook door Franse acteurs gespeeld, en de Duitsers mutatis mutandis idem, dus de vele MoMe-gebruikers die daar normaliter over vallen kunnen hier hun hart ophalen (tenzij ze de verkeerde versie van de film hebben gezien...). Minpunten zijn een paar iets te leutige scènes op het strand (kapitein Maud [Kenneth More] met z'n stokje en z'n buldog, Sean Connery kopje-onder, Bourvil en z'n champagne), het vervelende overacteren van Heinz Reincke als Pips, en het algemene gevoel dat Saving Private Ryan inmiddels als het definitieve portret van het bestormen van Omaha Beach moet gelden, iets waar The longest day natuurlijk weinig aan kon doen aangezien de tijdgeest in 1962 nog niet van dien aard was dat alle gruwelen zo expliciet konden worden getoond.
        Gelukkig overheersen toch de vele mooie momenten, zoals de soldaat die denkt dat het geluid van de grendel van het Duitse geweer eigenlijk een antwoordende speelgoedkrekel is en de slotscène van de Richards Burton en Beymer, en Robert Mitchum zet een overtuigende energieke generaal Norman Cota neer. En ja, wat het realisme betreft, het eerste IMDb-trivia-item vermeldt dat Eisenhower zelf al na een paar minuten uit de bioscoop verliet, "frustrated by the inaccuracies", maar daarvoor is het nou eenmaal een film – mij persoonlijk geeft het een behoorlijk goed beeld van hoe de invasie is gegaan (of liever gezegd hoe ik dènk dat de invasie is gegaan...), en hoewel de scènes in Ouistreham inmiddels ook al weer 55 jaar oud zijn hebben ze nog altijd impact. The longest day is wat mij betreft een nog steeds serieus te nemen oorlogsfilm.

You know those five thousand ships you say the Allies haven't got? Well, they've got them!

Misschien wel de beroemdste film over de tweede wereldoorlog ooit gemaakt en dat zorgde er voor dat ik de film recent op dvd heb gekocht om eens opnieuw te bekijken. In zwart-wit, ook al is er wel een kleurenversie geloof ik, maar ik geef de voorkeur aan het origineel. Het is wel vrij lang geleden dat ik de film nog eens zag, maar zeker in mijn jeugd heb ik 'm talloze keren gezien. Kwam ook bijzonder vaak op tv voor mijn gevoel.

De film heeft op diverse gebieden de tand des tijds slecht doorstaan, maar daar zo meer over. Gelukkig zijn er heel wat positieve dingen te benoemen die het negatieve gevoel sowieso redelijk weg weet te drukken. Wat ik hier goed vind is dat je vanuit alle kampen een blik op misschien wel de belangrijkste invasie krijgt. Best gedurfd ook om de Duitse kant te tonen, want dat doen maar weinig films, zelfs anno nu kan ik weinig titels vanuit Duits perspectief benoemen, terwijl dit toch wel heel erg interessant kan zijn. Hun verhaal was in The Longest Day ook wel het meest boeiend om te volgen, vooral als blijkt dat een vorm van arrogantie voor grote problemen zorgde. Hitler die niet gewekt mocht worden, terwijl er invasiegeruchten waren, de Duitse meerdere (even de naam kwijt) die weigert te geloven dat er een invasie met duizenden schepen gaande is. Ze voelden zich superieur en dat wordt wel sterk getoond. Wat ik ook een enorme plus vind is dat elk kamp gewoon zijn eigen taal spreekt. Duitsers spreken Duits, Fransen spreken Frans, Amerikanen, nou ja et cetera. Iets wat je in een hoop oorlogsfilms jammer genoeg niet ziet en wat echt wel een beetje de authenticiteit en het realisme verpest.

De film duurt 3 uur, wat achteraf wel wat aan de lange kant is omdat je vooral een gigantisch lange aanloop naar de landing krijgt. Het is een boeiende zit, maar met een half uurtje korter had je wel wat langdradige stukken eruit kunnen filteren denk ik. Gelukkig is de invasie op zich wel de moeite van het kijken waard; dat wil zeggen dat het allemaal erg gedetailleerd in beeld komt waar iedereen land en wat er gaande is. Waar de film wel echt zwaar in voorbij is gestreefd is het realisme van het geweld en het leed dat de soldaten mee moeten maken. Daarvoor moet je gewoon het eerste half uur van Saving Private Ryan kijken, die de Normandië landing van The Longest Day op welk elk gebied keihard de baas is. Hier is het een boeiende landing, maar toont het bepaald niet hoe afschuwelijk gruwelijk het is geweest. Geen opgeblazen lichamen, geen rondvliegende lichaamsdelen, bijna geen druppel bloed. Soldaten die wel erg theatraal omver worden geschoten, explosief waar nauwelijks schade vanaf valt te zien. Soldaten die rustig uit hun landingsbootjes kunnen lopen, waar ze in Saving Private Ryan na 2 seconden al tot pulp waren geschoten. Ik snap dat de film ruim 50 jaar oud is, maar op dat gebied is de film gewoon echt zwaar gedateerd. Ook lijkt het in bepaalde scenes wel erg kleinschalig allemaal, terwijl dit echt niet zo was. Verder stoorde me dat er een bepaalde komische laag over de film heen lag. De kolonel of wat hij was met de sigaar, de gekke Fransoos met zijn vlag en fles drank. Het past gewoon allemaal niet goed bij een episch verhaal als deze. Soms voelt de film gewoon als een spannend oorlogsavontuur in plaats van de snoeiharde werkelijkheid, waar op zich wel mee te leven valt.

Waar de film verder wel goed op scoort is de authenticiteit die ik al benoemde. De locaties, de aankleding van de gebieden, de uniformen, de inhoud van het verhaal. Het camerawerk is bij vlagen ook prachtig, net als dat het zwart-wit de boel nog sfeervoller maakt. Overduidelijk ook dat er zo enorm veel research is gedaan om dit zo waarheidsgetrouw mogelijk te tonen, al weet ik dat er wel wat historische foutjes in zitten. Ook is de bekende themesong me altijd bijgebleven en heeft deze niks aan kracht verloren. Ook het acteerwerk is dik in orde, zonder dat ik een naam er echt uit vind springen. Sowieso gaat de film niet echt diep op personages in maar behoud het een totaaloverzicht over de operatie, waar bijvoorbeeld Saving Private Ryan op het begin na juist wel voor een intiemer verhaal kiest. Ik vind beide opties uitstekend.

The Longest Day blijft een absoluut monument van een film, ook met duidelijk aanwezige mindere punten. Echt zo'n titel die ik om de paar jaar zo weer kan blijven kijken en ook na ruim 50 jaar nog prima mee gaat.

4* (was 4,5*)

Ondertussen toch al een 7-tal jaar geleden dat ik de prent nog eens had gezien, en dus nu op Blu-ray.

De beelden zijn veel scherper en vooral het geluid is nog beter dan op DVD.

Verder wat te film betreft heb ik alles wel gezegd in mijn eerdere commentaar.

Een film die je gezien moet hebben, een klassieker in zijn soort!!

En een must have voor elke verzamelaar !!

Epic. Het woord dat in mij opkomt na het bekijken van deze film. Vreesde op voorhand een beetje dat de film te veel een Hollywoodsterrenvehikel zou zijn, gezien de deelname van o.a. Robert Mitchum, John Wayne en Henry Fonda, maar niets bleek minder waar. Het was een zeer slimme keuze om de film op te bouwen rond tal van personages, van beide kampen, en in te zoemen op intieme gebeurtenissen die de absurditeit van oorlog en leven weergeven. Waarbij je de constant aanwezige oorlog als hoofdkarakter zou kunnen bestempelen, nietsontziend tot in het extreme.

Qua cinematografie is deze film een echte hoogvlieger, niet verwonderlijk dus dat hij hiervoor een oscar gekregen heeft. Verder is het een enorm pluspunt dat men heel wat moeite heeft gedaan om de gebeurtenissen historisch correct weer te geven, gezien de lange lijst hooggeplaatste militairen (en oorlogsveteranen) die geconsulteerd geweest zijn voor deze film. Ik ben het niet eens met sommigen dat de film in beginstadium te langdradig en statisch is. Het eerste deel draagt net bij aan de spanning van "de grote dag" waar iedereen naar uitkijkt, en de kafka toestanden die zich lijken af te spelen in het Duitse kamp maken het hele gebeuren des te menselijker. Als je de aanloop naar de invasie niet belicht, verlies je toch een heel deel van de inhoud lijkt me. Wie daar geen zin in heeft, kan zich beter wenden tot een ander genre film dat zich beperkt tot louter actie.

Conclusie. Deze film heeft me geen moment verveeld, heeft me in tegendeel van begin tot eind meegesleept qua verhaal en cinematografie. Een must see voor mensen die geïnteresseerd zijn in WO II en mensen die houden van meeslepende cinema.

The longest day uit 1962 is een heuse klassieker en zeker één van de bekendste films over de Tweede Wereldoorlog. In mijn jeugd samen met mijn grootouders verschillende keren (in flarden wellicht) gezien. Alles werd uit de kast gehaald om er een epische film van te maken. Alleen de sterrencast al is er eentje om U tegen te zeggen: John Wayne, Henry Fonda, Sean Connery, en Robert Mitchum ...

De opbouw naar het moment werd afwisselend verteld vanuit alle perspectieven. Vooral het (neutrale) Duitse perspectief viel me op, eerder een zeldzaamheid in films over de Wereldoorlogen. Vele karakters passeren de revue en worden netjes kenbaar gemaakt aan de kijker. En samen met de introductie van de vele partijen schakelt de film ook vlotjes over naar de correcte talen van de desbetreffende naties. Het valt op dat de montage de nodige schwung bezit zodat het nergens echt saai of onoverzichtelijk wordt. Zowel de soldaat als de kijker thuis wordt voor voorbereid op de grote climax waarnaar je hunkerend uitkijkt.

Cinematografisch en op technisch vlak nog steeds een erg knappe film. Aankleding en decor zagen er prima uit en men deed ook zijn best om het allemaal zo waarheidsgetrouw mogelijk te maken. Ook tijdens de aanloop van D-day zie je op de achtergrond heel wat interessants gebeuren zoals bvb het samenvouwen van parachutes enz.

Het geweld zelf is geen Saving private Ryan. Het ziet er allemaal braafjes uit, maar dat zal ook door de tijdsgeest als de technische beperktheden van de tijd te maken hebben. Desalniettemin een getrouwe filmklassieker die je niet mag missen als je van het genre houdt.

“He's dead. I'm crippled. You're lost. Do you suppose it's always like that? I mean war.”

Fantastische klassieker. The Longest Day is een gedetailleerde weergave van de invasie van Normandië door de Amerikanen, Fransen, Canadezen en Engelsen. Echt alles komt langs, van de plannen om de nazi's op het verkeerde been te zetten, tot aan Hitler die niet uit zijn slaap gehaald mag worden.

Dat levert zelfs een paar zeer grappige momenten op (de man met de doedelzak middenin de invasie). Maar vooral de grootschalige veldslagen en gruwelijke oorlogsscènes maken indruk, en dat de acteurs dan weinig indruk maken met hun matig uitgewerkte personages stoort wat minder. Dat past ook wel bij de onoverzichtelijke oorlogssituaties waarin de personages terecht komen. Iedereen kan op ieder moment doodgeschoten worden (behalve John Wayne, die als Julius Caesar wordt ronddragen door een wond aan zijn voet).

Bleiben Sie mal auf dem Teppich, Pluskat!

Hoe bekijk je tenslotte een film die een zo onverbiddelijke status als klassieker heeft, want wellicht is het meer een icoon van de tijd dan een echt goede film. Er mankeert namelijk nogal wat aan, als je er met een beetje afstand de huidige normen tegenaan legt. Om eens mee te beginnen, het realiteitsgehalte is niet bijzonder hoog, er wordt aan alle kanten geschoten en gevochten maar de slachtoffers vlijen zich met een gepaste zucht zonder zichtbare schade op een mooi stukje zand neer, terwijl hun makkers tussen de ontploffende mortiergranaten heen lopen alsof het sishing crackers waren. Nogal een contrast met Saving Private Ryan, hoewel daar ook zat op aan te merken is natuurlijk, met de wat overdreven aandacht die die film dan weer op de bloederigheid legt. En ook verder wordt met de historische verantwoording hier en daar wat dichterlijk omgegaan, de rubberen nep-parachutisten waren in het echt tenslotte gewoon zandzakken. En of alle brave Duitsers in het echt nou zulke zwartgallige maar plichtsgetrouwe dienstkloppers waren? ik twijfel er wel wat aan.

Even afgezien van de lelijke opening waar Rommel zijn toespraakje houdt voor het nogal nep ogende strand, is wat in de filmtechniek het meest opvalt is de af en toe erg slordige montage. Of dat door de restauraties komt of niet, ik durf het niet te zeggen. Wel is het echt een feest om de originele zwart-wit versie te zien, in plaats van de nu populairdere ingekleurde. En vanzelf een enorm pluspunt dat iedereen ‘gewoon’ de goede taal spreekt - onbegrijpelijk eigenlijk dat we allemaal maar accepteren dat dat meestal met wat accenten bijelkaar geprutst wordt, terwijl deze film zo duidelijk laat zien dat het beter kan en moet.

Verder is het natuurlijk vooral kijkplezier en een feest van herkenning. Gepast of niet, de film zit vol met olijke momenten en erg, erg sterke oneliners - waarvan de onvolprezen antiheld Pluskat wel de mooiste heeft. Die manier van vertellen past wellicht erg bij de tijd, en ook wellicht door de relatie met het boek - ik denk dan aan de boeken en films uit die tijd die dezelfde manier van inkleuring van historische gebeurtenissen met persoonlijke details en anekdotes gebruiken. Hoe dan ook, het wordt hier wel erg knap gedaan - zelfs als we het al bij alleen Pluskat houden, haast alles wat de man te zeggen heeft is direct een citaat.

En dat brengt me op nog iets dat bijzonder goed zit in de film - de casting. Alle karakters worden gespeeld door acteurs die die rol op hun lijf geschreven lijken te hebben. In minstens een geval was dat kennelijk ook zo - ik las dat de rol van Janine Boitard eigenlijk al uit het script geschreven was, todat Darryl Zanuck in Parijs Irina Demick tegenkwam. Maar buiten zulke toevalstreffers, het zit wel erg sterk in elkaar allemaal, hoewel wellicht ook wel wat erg cliche - en dan denk ik aan Bourvil. En toch, dat ene moment in de film heeft wellicht meer voor de reputatie van Frankrijk gedaan dan wekenlang de Tour de France op de tv. Voor mij dan toch.

Mooie film. Al vond ik het ook niet altijd even realistisch. Desondanks vind ik het goed gedaan. Daarnaast ben ik ook geen liefhebber van ellenlange films. Daarom 4*.

Heerlijke stukje jeugdsentiment waarvan ik eigenlijk niet meer wist wanneer ik hem voor het laatste gezien had, desondanks schoten me al kijkend completen dialogen en snedige opmerkingen te binnen. Verder kenmerkt de film zich door tal van dingen die tegenwoordig niet meer kunnen of erg suggestief zijn. Een typerende scheiding tussen de stoere en brutale Amerikanen tegenover de altijd norse, domme of gemeen overkomende Duitsers. Licht overdreven hang naar flinkheid, stoerheid, vaderlandslievend en dat oorlog, en het sterven daar in, nog iets dappers en nobels heeft. Soms wat fout aandoende scenes, het zij slecht of matig gemonteerd, zoals wanneer Rommel gemonteerd is op een bunker en een preek houd en plotseling weg is en even snel weer verschijnt.

Toch mag dit allemaal de pret niet drukken. Vooral wanneer je voor de zwart-wit versie uit 1962 gaat zitten overkomt mij toch een gevoel van nostalgie en laat ik al dat geleuter over realisme en nep voor drie uren varen. Een meer dan prettige film die geen moment verveelt trekt voorbij met een kust en te keur aan bekende acteurs met Robert Mitchum, Henry Fonda, Richard Burton, Sean Connery, Rod Steiger, Robert Ryan, beetje vrouwelijk schoon met Irina Demick en warempel twee Bondschurken met Carl Jurgens en Gert Frobe. John Wayne vond ik persoonlijk het minste met zijn gebrekkige intonatie en dat hese geknauw. Opvallende verschijning vind ik Tony uit West Side Story die een niet altijd even zekere para speelt en dit prima doet.

Filmisch vallen er wat dingen op te merken, de foute montage met Rommel op de bunker bijvoorbeeld. Of anders wel de Glider die land bij de Pegasus brug, waarbij een take dat hij toestel over de grond door het prikkeldraad glijdt maar liefst drie keer wordt gebruikt. Daar staat tegenover een paar hele aardige sfeervolle takes, zoals in het verregende kampement in het begin, en het vele materiaal dat gebruikt wordt en goed in beeld komt. Daarnaast de grotere scenes op het strand met de vele figuranten en het meest in het oog springt de one take opname vanuit de lucht van de bestorming van het Quisterham Casino. Een aanval die jammerlijk faalt waarop een tank te hulp komt. Vechttechnisch en filmisch zijn vooral die van de Vrije Fransen in Quisterham de beste en meest overtuigende scenes van de film.

Wat mij nu achteraf vooral opvalt is dat hij ondanks zijn drie uren geen moment verveelt, in tegenstelling tot de intensere en meer overtuigende A bridge to far. Daar denk ik gedurende de film toch wel eens; zijn we er bijna? The Longest Day overtuigt zeker niet op alle fronten maar vanuit het nodige tijdsbesef en jeugdsentiment is het toch een bijzonder leuke en vermakelijke film die het bekende boek van Cornelius Ryan volgt dus qua inhoud meer dan prima de maat houdt met historische feiten en echte personages als John Steele, Dutch Schultz en Werner Pluskat om maar eens wat te noemen.

Leuk, gewoon leuk.

Vroeger een aantal keer gezien en veel scenes kende ik nog wel (Pluskat, de verwarrende dubbele klik, de paratrooper die hangt aan aan de kerktoren- al hing hij in mijn herinnering aan de wijzerplaat, in mijn brein kennelijk gemorpht met de beroemde scene met Harold Lloyd), het was een aangenaam weerzien maar voor nieuwe kijkers die films als Saving Private Ryan als referentie hebben kan ik me voorstellen dat het wat ouderwets aandoet allemaal.

Groot pluspunt is dat de invasie vanuit verschillende perspectieven wordt getoond, waarbij iedereen in zijn eigen taal praat. Het geeft de film zoveel meer realisme. Naast de soms spectaculaire gevechtsbeelden., met Ouistreham als onbetwist hoogtepunt met die geweldige longtake, ook erg interessant hoe de communicatie verliep. Vind het verder opvallend dat Eisenhower verzucht dat er niets anders opzit dan de invasie op 6 juni te doen terwijl von Rumstedt tot een heel andere conclusie komt. De Duitsers hadden minder oog voor de getijden of dachten ze dat die miljoenen Geallieerden nog wel een maandje zouden wachten?

Natuurlijk zijn er ook wel minpunten- zo zijn er wel erg veel personages en soms zag het er opzichtig nep uit- maar vond het wel een geslaagde reconstructie van de roemruchte D-Day waarbij zowel de legertop als Jan Soldaat gevolgd wordt.

Het opvallendste aan de film is natuurlijk de grote lijst met sterren. Als je iets gelijkaardig nu wil doen ben je al een serieus budget kwijt. The Longest Day deed het met 7,5 mio dollar, met de bedenking dat je toch wel wat nodig hebt aan set en effecten. Om te vergelijken: Lawrence of Arabia uit hetzelfde jaar had dubbel zoveel budget. Veel bekende namen zijn niet meer dan een cameo, maar ze geven op die manier wel iets meer een 'gezicht' aan de vele vele soldaten die meedoen. En niet louter Amerikaans voor de verandering, maar ook Britten, Fransen en Duitsers. Leuk om te weten dat verschillende acteurs ook effectief gevochten hebben in de oorlog.

The Longest Day heeft geen randverhaal zoals bij Saving Private Ryan, maar houdt het echt op de invasie in Normandië. Vooral aandacht naar het strategische en de verraste Duitsers (in combinatie met een slapende Hitler). Het geeft de oorlog weer en dat wordt best goed gedaan. De film kent een hoog tempo en alles komt wel in beeld. Het is vooral een epische film geworden en mist misschien wel de impact bij de burgers zelf. En de invloed op de oorlog. Het is tenslotte D-Day en niet zomaar een dag in de lange oorlog. Verder best wel een boeiende oorlogsfilm.

Deze film geeft een redelijke kijk op hoe Overlord ongeveer heeft plaatsgevonden.

De belangrijkste gebeurtenissen worden goed verteld en in beeld gebracht, al komt de uitwerking van de gebeurtenissen, met name het aan land komen in Normandië en de doorbraak, soms wat rommelig en "gemakkelijk" over. De tragedie en het vele bloedvergieten hebben ze hier niet echt in meegenomen.

Bij vlagen zijn er best mooie opnames gemaakt, maar daarnaast is ook vaak te zien dat ze overduidelijk voor een decor bezig waren.

Een klein tikje storend waren de acteerprestaties in het begin. Het enigste wat miste was het script papier in beeld, waar het van afgelezen werd. Later in de film voelde dat anders, hoewel het voor mij niet duidelijk was of het beter werd of dat het gewenning was...

Dan praat men over een scala van groot acteurs, maar dat was nou niet het punt waar je in deze film van omver geblazen werd. Al acteerde ze wellicht prima in de tijdsgeest van begin jaren 60.

Hoewel ik mij er nooit aan stoor wanneer alles in het Engels wordt gesproken (wat het makkelijkste is om een film te volgen zonder op de ondertitel gefocust te zijn), is deze film mooi 3 talig Engels, Frans en Duits.

Duits is altijd wel prettig en realistisch in dit genre en (voor mij) ook goed te volgen, alleen vraag ik mij af waarom de Duitsers altijd grotendeels moeten snauwen, met stemverheffing of zelfs schreeuwend moeten communiceren.

Dit lijkt altijd te willen benadrukken dat ze de "boeven" zijn, maar dat heeft niemand vooraf gemist lijkt mij....

De film vergelijken met films en kennis van nu, zou niet correct zijn. Inmiddels is er ook enorm veel te lezen in boeken, documenten, digitale info en nieuwere films.

In 1962 was dit wellicht het eerste een enigste in dit genre en dus een mooi document.

Door de speelduur heeft de film een prima opbouw (hoewel ik hier toch ook iets meer emotie van de manschappen had willen zien tijdens het "eeuwige wachten en uitstellen" van de invasie) en na 3 uur is het toch gelukt om het gevoel te hebben dat het te kort was, omdat het daar stopt en de vraag om meer en verder dan Normandië erg aanwezig is.

(Gelukkig is daar Band of Brothers voor).

Met het 60 jarig bestaan van deze klassieker meegerekend is dit een prima film.

8-

3,5*

Klassieker die nog vooral indruk maakt door de groots opgezette scenes en lange takes. Het Duits jachtvliegtuig dat over het strand scheert terwijl de geallieerden letterlijk het vijandelijk vuur inrennen blijft indrukwekkend. Echter, de dialogen van de geallieerden zijn ongeloofwaardig en tenenkrommend, voelt alsof ze het op een afstand over zichzelf hebben. Bij de Duitse dialogen heb ik dat gevoel niet en die voelen ook veel echter en authentieker aan. De film is anno 2021 erg traag geworden maar realiserend dat deze film 59 jaar oud is en de verzameling aan Hollywood sterren indrukwekkend blijft de film een aanrader voor elke filmfanaat.

Gisteren voor het eerst gezien, de zwart-wit versie. Schande dat zo'n klassieker zo lang op de spreekwoordelijke plank heeft gelegen. Het was een behoorlijke zit, die drie uur, maar prachtig om te zien hoe de makers D-Day van vele kanten hebben belicht, bijna van minuut tot minuut, en alle locaties van de invasie in beeld hebben gebracht. Zo krijg je een goed en waarheidsgetrouw beeld van de dagen vooraf aan de meest historische invasie in de wereld.

Zo'n zestig jaar jaar na dato zie je wel dat de gebruikte technieken in de film flink verouderd zijn, maar ik kan me voorstellen dat het in die tijd indrukwekkend was. Een grootse film met indrukwekkende scènes, en gelukkig in de oorspronkelijke talen gesproken. Dat maakt het nog een stuk realistischer. Veel (zoals hieronder ook wordt genoemd door The Oceanic Six) geschiet en geknal in het luchtledige zoals in The A-Team, waar de meeste acteurs als een sierlijke zwaan met de armen in de lucht naar de grond gingen. Maar elke keer herinnerde ik mezelf eraan dat de film ruim zestig jaar oud is en dan zie je 't weer door de vingers.

Een film die je gewoon gezien moet hebben!

Overtuigende oorlogsklassieker die zeker in de tweede helft een heleboel imponerende beelden op het grote scherm tovert. Het regisseurstrio bestaande uit Bernhard Wicki, Andrew Marton en Ken Annakin leveren samen uitstekend werk binnen een productie die vast en zeker de nodige uitdaging heeft geboden. Opvallend zijn de innovatieve camerastandpunten en moderne manier van oorlogsvoering, enkel onderbroken door de nogal onovertuigende rol van John Wayne. Het eerste uur heeft verder vooral de taak om het gebeuren op te bouwen, maar dit komt slechts gemengd interessant voor de dag. Het zijn toch echt de bombastischere momenten die The Longest Day inkleuren en gelukkig zijn er daar genoeg beelden van. Een ruim voldoende is dan ook zeker op zijn plaats.

Zeer lang op 1 gestaan tot ik het in 2022 welletjes vond. Een anti-oorlogsfilm haal ik er helemaal niet uit en een 5 mei film wat het voor mij is geweest ook niet meer. Misschien door de veranderde maatschappij en het nieuws.

Blijft wel kranig gemaakt, allerlei bekende acteurs, verschillende regisseurs, voertuigen... dan is het geld snel op en 20th Century Fox nam zelf ook al een voorzichtige houding aan vanwege Cleopatra.

Fragmentarisch en in documentairestijl gemaakt met voor mij iedere keer weer de hoogtepunten St. Mère Eglise, Pointe du Hoc en Ouistreham die toch wel goed in beeld gebracht blijven. Verder heel duidelijk naar boek van Cornelius Ryan die allerlei ervaringen van mensen daarin heeft verwerkt. Maar uiteindelijk toch nog veel meer in waardering gedaald dan Soldaat van Oranje, die zeer lang op 2 heeft gestaan.

Het duurt heel lang voordat de actie begint, daarvoor is er veel drama vanwege geallieerden die wachten op het sein van de invasie die steeds wordt uitgesteld terwijl Duitsers ondertussen door gaan met voorbereiding treffen omdat ze weten dat de invasie wel zal komen alleen niet precies waar en worden ze daarbij gehinderd door het verzet.

Het verhaal van D-Day is natuurlijk een erg bekend stukje wereldgeschiedenis. Zelf ben ik al een aantal keren op de verschillende locaties geweest, maar deze film had ik nog niet gezien. In dat opzicht is het altijd interessant om een mooi, beknopt overzicht te krijgen van wat er zich die dag allemaal heeft afgespeeld. Daarin is The Longest Day met verve in geslaagd, want we krijgen een boeiend en knap gefilmde relaas te zien van de bewuste 6 juni 1944.

We krijgen niet alleen de kant te zien van de geallieerden, maar ook de Duitse kant wordt uitvoerig in beeld gebracht en gelukkig spreken ze hier ook Duits en geen Engels met een accent. Het komt natuurlijk erg amateuristisch over hoe de Duitsers het hebben aangepakt. Ze zijn meer bezig met een oorlogsspel voor te bereiden dan met de echte oorlog bezig te zijn of de 2 mannen met hun 2 vliegtuigjes die plots opgetrommeld worden.

De scènes van de landing zelf zijn stuk voor stuk erg knap in beeld gebracht. Vooral de nachtelijke scènes met de parachutisten springen er wat mij betreft bovenuit. Het verhaal van de parachutist die is blijven hangen aan de kerktoren is een bekend stukje geschiedenis dat hier terecht een fraaie scène krijgt. Ook de chaos die heerst nadat de eerste troepen zijn geland, wordt erg sterk overgebracht waarbij velen verdwaald raakten. De speelgoedkrekel is ook zo'n detail dat zeker niet mocht vergeten worden en het levert enkele spannende scènes op, zoals wanneer de soldaat denkt dat zijn geluid beantwoord wordt, maar het blijkt een Duitse geweer te zijn.

The Longest Day is erg knap gefilmd, overzichtelijk gebracht en de 3 uren vliegen voorbij. Het enige minpuntje is dat het wat oppervlakkig blijft en weinig personages worden echt uitgediept, maar dan hadden er nog extra uren film aan moeten toegevoegd worden.

4*

The Longest Day duurt bijna 3 uur lang. Nog steeds een prima film waarvan de gevechten wel erg lang duren. Mooiste opnames zijn op drie kwart van de film waarin we een fantastisch mooie panorama shot te zien krijgen. Filmisch zeer mooi. De film kent echt heel veel oude sterren en de meesten ken ik nog van naam. Soms is ie net even te jolig alsof we een western zien van John Wayne maar overall toch serieus neergezet.

Over het beeld is veel gezegd. Teveel DNR. Wassenbeelden. Dat geldt voornamelijk voor de achtergronden met zee of op zee. Aan land vind ik 'm prima uitzien. Een 4k transfer is er helaas nog niet. De zwartwit beelden zijn prima voor deze film. Opnieuw 4 sterren.

Film 4,0

Beeld 4,0

Geluid 4,0