The Longest Day (1962)

Halve ster eraf.

mwa eerlijk gezegd vind ik deze film niet meer zo bijzonder.

Vroeger maakte het wel indruk, maar nu.. nee, op mij niet in ieder geval.

Het acteerwerk vond ik hier zelfs matig.

Ik vind dat je weinig emotie ziet bij de soldaten.

Wel leuk om Richard Beymer(mijn tony uit West Side Story )te zien.

De film maakt weinig tot niets bij mij los en dat is geen goed teken.

Ik hoef het nu ook nooit meer te zien.

3* hoewel ik neig naar 2,5*

Gister herzien, gewoon de beste oorlogsfilm ooit! Ook bevat het de nodige droge (Engelse) humor die mij helemaal ligt. Een cast met louter sterren, nee dit kon niet misgaan. Die gast met die bagpipe is ook fantastisch! Mooiste is natuurlijk de aankomst van de geallieerden op Normandie. 5*

The Longest Day

Lang naar uitgekeken, lang in de kast laten staan. Als je eventjes een uur of twee heb kan je makkelijk een film op zetten. Voor deze moet je echter de tijd nemen en er eens goed voor gaan zitten. Op deze 5e van december had ik een middag vrij en kon ik mij er dan toch eens aan gaan wagen. Een afwisselend gevoel bij deze film. Ik kan begrijpen waarom 20th Century Fox bijna de stekker er uit wilde trekken...

Het eerste dat deze film bijzonder maakt is dat het één van de weinige zwart-wit producties is in de jaren '60. Een opvallend gegeven voor een tijd waarin de kleur voor het oprapen ligt. Toch geeft dit direct al een bepaalde oude sfeer aan de film. Eentje die best prettig is. Het eerste half uur maak je even rustig kennis met de personages, die je later op het slagveld terug zal zien. Na dat halve uur gaat alles dan ook helemaal los en volgt actiescène na actiescène zich op. Heerlijk vermaak. Het tempo ligt er hoog en de drie uur vlogen voorbij. Was het dan goed? Dat weet ik niet helemaal. Vermakelijk was het zeker. Maar vergelijkbare oorlogsfilms hadden toch meer dramatiek en diepgang dan deze. De oppervlakkigheid gemixt met een vleugje humor is echter helemaal geen verkeerd recept om een lekker gerecht klaar te maken. Twijfel overheerst, bij deze uitvoering van D-Day.

Er zaten bijzonder veel acteurs in deze film al zeg ik het zelf. Een paar heel bekende, wat minder bekende en zelfs veteranen hebben hieraan meegewerkt. Om mensen apart te noemen wordt dus een beetje veel werk. Over het algemeen kan ik zeggen dat ik het allemaal een beetje vind tegenvallen. Diepgang en emotie ontbrak nogal bij de acteurs. Een stel patriotten dat niet bang is om te sterven stevenen continu op hun doel af om de Duitsers eens een pak rammel te geven. Zo kwamen ze op mij over.

Op een gegeven moment dacht ik vreemd bij mijzelf: "Zie ik daar nou James Bond voorbij lopen?", en die gedachte was zo gek nog niet. Volgens mij waren het maar een paar secondes, maar Sean Connery zat toch echt in de film. Een wat grotere rol was weg gelegd voor John Wayne, waar ik dus ook iets meer over kan zeggen. Bij hem was ook de oppervlakkigheid en het heroïsme veel te duidelijk op de voorgrond. Geen angst, woede of vreugde van zijn gelaat af te lezen want hij had het te druk met de held zijn. Jammer eigenlijk.

Voor een film uit 1962 moet ik toegeven dat hij er heel goed uitziet. Schitterende zwart-wit beelden en prachtige views van o.a. gewone en luchtvloten. Ook de landschappen en locaties zijn goed in elkaar gezet. Af en toe zie je de set er iets te veel doorheen, maar het ziet er allemaal schitterend uit. Er wordt een goede sfeer gecreëerd en het hoog liggende tempo maakt het plaatje compleet. Cinematografisch krijgt het dus de volle punten. Ook op de HD versie kwam alles goed tot zijn recht. Op een gegeven moment leek het wel alsof er een origineel authentiek stukje film in was geplakt. Iemand die daar meer van weet?

The Longest Day is voor mij een prachtige film, maar erg hoogstaand vind ik hem niet. De lange speelduur maakt een herziening onrealistisch en niet heel reëel. Helaas, want nog een keer zien wil ik hem graag. In de nabije toekomst zal dat dus niet gebeuren. Desondanks verdient deze film zeker een voldoende en is het een waardige toevoeging aan het filmrepertoire.

3*

the who s who van hollywood , historisch zeer juist , materiaal dat gebruikt wordt is juist , een foutje zijn reddingsvesten en de schoenen van sommige militairen

Om zo weinig feiten te kunnen vinden getuigt van de volmaaktheid van de film

de akteurs ? is er een die een slechte prestatie neerzet ?

De beste oorlogsfilm aller tijden

Heb zowel de ingekleurde (horror ) versie en de zwart wit veresie die geniaal is , dat geeft de film veel meer sfeer en komt de belichting beter uit .

De muziek is ook geweldig

een verdiende 5 geef ik deze topfilm

ja vincent hier en daar is een origineel stukje gebruikt van Wochenshau en ik geloof Newsreel

maar veel is het niet

een detail over Pluskat kun je twijfelen . Volgens enkele overlevende duitsers was hij niet in zijn bunker uberhaupt in Omaha beach ... volgens hen zat hij bij meisjes van plezier ... Heb het nooit achterhaald met sterke bewijzen

een klein minpuntje een bunker scheurt echt niet tijdens de bombardenten , er zijn er ook geen gevonden met scheuren (behalve door naoorlogse ontploffingen) das een foutje ja

Voor de rest autenticiteit ten top

Slechtste film die ik ooit heb gezien.

Ik heb behoorlijk vaak gereageerd bij deze film.

Mijn (nieuwe) mening zal bestaan uit een opsomming van citaten.

Ik wil er tot slot nog aan toevoegen dat ik nog steeds de twee mooiste scènes uit de film vind, de aanval op La pointe du Hoc en de bestorming van het casino in Ouistreham.

5.0

De score die ik geef is een score in de 21ste eeuw. Vergeleken met de periode dat deze film gemaakt werd is hij zeker een 5 waard. Hedendaags blijft het zeker nog een epos in de filmwereld. De casting door vele topacteurs maakt de film tot een monument. Thans is de film eerder een goeie documtaire dan een speelfilm. Laat Spielberg 'the longest day' hermaken en we hebben alweer een kaskraker van jewelste.

Deze immense mammoetproductie, met de nodige steracteurs, vertelde in detail over de invasie in Normanië. Het indrukwekkende en duurzame document (in zwart-wit) werd gedraaid door meerdere hoofdregisseurs en onderregisseurs (één per nationaliteit). De film, met veel gebulder, lawaai en spectaculaire actiescènes was wel meer gericht op entertainment dan op een kritische uiteenzetting. Opmerkelijk en goed voor 1962 was dat ieder zijn eigen taal mocht spreken.

Ik heb geen idee of ik deze ooit in zijn geheel heb gezien. Ik herinner me flarden van de film zoals die ene soldaat die in het water springt en zegt: "Here is Flanigan again". Dan die Franse boer die de soldaten verwelkomt met een fles wijn in de aanslag. Dit was precies een beetje komisch bedoeld. Dat was Bourvil als ik me niet vergis? En dan die parachutist die aan de klokkentoren bleef bengelen en door die luide slagen half of geheel doof werd.
Te lang geleden allemaal dus ik kan geen punten geven. Een herziening komt er maar niet van, nogal lang en ik weet niet of ik zo lang mijn aandacht er bij kan houden. Ook niet een film die ik alleen zou kijken.

Uitstekende film met natuurlijk een indrukwekkende cast. Fijn dat iedereen zijn eigen taal spreekt, iets wat Hollywood tegenwoordig amper nog laat gebeuren. Interessant ook dat de film alle kanten laat zien.

4*

Ik snap alleen niet helemaal waarom deze film in zwartwit is gemaakt en later ingekleurd (toch?)

In 1962 was zwartwit volgens mij al behoorlijk in onbruik geraakt. Ik ken ook genoeg kleurenfilms van eind jaren '50.

Me dunkt dat je zo'n spektakelfilm als dit JUIST in kleur zou maken. Dat was destijds zeg maar wat 3D nu is.

Vanwege documentaire stijl. (En later ingekleurd, klopt). Veel oude documentaires over WO2 zijn in zwartwit.

Enigszins achterhaald, omdat de laatste jaren ook steeds meer (stukjes) kleurenfilm uit die tijd tevoorschijn zijn gekomen.

Deze o.a. onlangs op de site toegevoegd. D-Day to Berlin (2005) en deze The Second World War in Colour (TV Mini-Series 1999) - IMDb

Een oorlogsklassieker met zo nu en dan fraaie beelden. Zo zijn de landingen van de soldaten - per parachute of op de stranden - zeer de moeite waard. De film beschikt echter over te veel personages, die vaak ook niet al te veel aan bod komen. Iets te groot opgezet wat dat betreft, een focus op enkele personages was beter geweest. Het feit dat zij in hun eigen taal spreken is wel een pluspunt. Qua speelduur is The Longest Day bovendien iets te lang, op een bepaald moment wordt het wat langdradig. Het acteerwerk is in orde, aardig om hier en daar bekende gezichten te zien langskomen.

De speel duur is zeker niet te lang.

Jij vind hem te lang.

Ik te kort.

Een historische oorlogfilm in die zin dat het niet zo lang na de oorlog werd gemaakt (in verhouding is 18 jaar niet echt lang) waardoor dit bij veel mensen van de cast en crew nog in het geheugen lag. Bovendien wordt de landing bekeken met de bril van de Amerikanen, Engelsen, Fransen en Duitsers. Wat een globaal beeld geeft. De film kreeg een enorm budget en werd met een grootse groep aan regisseurs, schrijvers, acteurs en figuranten gemaakt. Daardoor is het een zeer epische film geworden, die met momenten overtuigend overkomt.

Toch zit de producer in een spagaat. De film moest op de eerste plaats een oorlogsdocu worden, met zelfs enkele originele beelden uit de oorlog en advies bij het filmen. Tegelijkertijd moest de film zeer bekend worden en werden tal van bekende namen aangetrokken. Al was het maar voor een korte cameo. En dan gaat het idee van de documentaire wel wat verloren. Bovendien is het moeilijk om zo'n groot span in toom te houden als je met verschillende regisseurs (voor elk land één) aan het stuur zit. De film mist wat eenheid en ik had liever minder aandacht naar sommige gastacteurs zien gaan. Die halen de 'drive' uit de film en leiden de kijker af van de essentie van de film: de oorlog. De invasie is in elk geval beter verfilmd dan in Saving Private Ryan, waar ik soms denk dat de Amerikanen zich overal in Vietnam wagen.

Tot slot nog even vermelden hoe arrogant John Wayne was in deze film. Normaal zou elke acteur 25.000 dollar krijgen. Wayne had al in z'n contract laten zetten dat zijn naam apart moest vermeld staan bij de aftiteling, en bovendien vroeg hij 250.000 dollar. Dat viel niet in goede aarde bij veel andere acteurs, waarvan er sommige zelfs hadden gediend in de oorlog of zelfs in Normandië erbij waren. Terwijl Wayne mooi thuis zat om films te maken.

De film is met momenten zeer indrukwekkend om te zien, andere scènes zijn dan weer overbodig en hadden er gerust uit gemogen. Het is vooral een epische film geworden die uitblinkt in z'n grootsheid en ook strategisch een overzicht geeft. Maar het mist door die grootse aanpak wel het gevoel dat je zou moeten krijgen bij dergelijke oorlogsfilms.

Wat voor een gevoel moet je krijgen dan bij dit soort oorlogsfilms?

De impact van oorlog, het feit dat er zoveel slachtoffers zijn gevallen, het gevoel van 'eindelijk verlossing na 5 jaar oorlog voeren', ... Zoveel manieren om een oorlogsfilm te beleven. Bij the longest day mis ik vooral het gevoel van opluchting dat dit het begin is van het einde van de oorlog.

De film mikt uiteraard vooral over het geheel en wil op de eerste plaats gebeurtenissen en feiten weergeven. Daardoor is de film evengoed belangrijk. Maar tegelijk mis je natuurlijk andere dingen.

Vaak wordt op humoristische wijze dit in de film verwerkt. Vooral van Franse zijde. Hoewel de Fransen in dat gebied (in werkelijkheid) juist niet allemaal zo blij waren met de invasie.

Ik heb het niet over humor, maar over opluchting. Een groot verschil. Veel Fransen zullen het niet leuk gevonden hebben dat zo'n slag in hun achtertuin werd uitgevochten. Wisten zij toen wat de gevolgen waren. Zo ging het al 5 jaar aan de gang. Maar eens de bevrijding er was, zal er toch een vorm van opluchting geweest zijn.

De film bestrijkt slechts één dag. Er werd een begin gemaakt met de bevrijding, dit was vooral aan de kust. Daarna kwam pas de opmars, waar er vervolgens steeds meer mensen opgelucht waren dat er aan de bezetting een einde kwam.

De Fransen in dat gebied waren na 5 jaar al gewend aan de Duitse bezetting. Door de geallieerde invasie, kwamen ze nu opeens in de gevechten terecht. Ik kan begrijpen dat dat geen prettige ervaring was. Maar zover gaat deze film niet, daarvoor moet je bij Saving Private Ryan wezen.

Tsja, na (her)zien van deze film sta ik een beetje in tweestrijd. Aan de ene kant blijft deze verfilming van D-Day indrukwekkend met af en toe fraaie beelden en alle dialogen in eigen taal, aan de andere kant is ie soms weer amateuristisch met enorm veel onjuistheden in locatie, materiaal en de historische gebeurtenissen (zo is er bijv. niets van de Canadese landing in Juno Beach te zien). De film had mijns inziens ook beter af geweest zonder grote namen als John Wayne.

Voor die tijd een film die past. In het huidige spectrum een film die niet ongeschonden van de bank van kritiek zou komen. In het licht van vroeger moet je hem zien. Mooie en onvergetelijke scenes over het begin van operatie Overlord, het wachten op het seintje. De 9e van Beethoven....ja, nostalgie. Keek het vroeger met mijn opa en vader (40 jaar geleden). Voor een klassieker. Ben zelf ook al 4 keer in Normandië geweest. Ik heb er wel veel mee. Nog steeds 4*

"Aanrader"

heb hem vroeger twee keer gezien,,een absoluut meesterwerk

Het is een heel groot pluspunt dat de Duitse soldaten ook gewoon Duits praten en niet Engels, zoals dat in veel andere oorlogfilms wel het geval is. En ook al is het dan een film uit '62 het blijft een mooie film.

De film is juist daarom een groot succes geworden, en gebleven. The Longest Day (film) - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Zou anders misschien in de vergetelheid zijn geraakt. (Denk ik).

Uitstekende oorlogsfilm die de tand des tijds prima weet te doorstaan. Film waar je wel even tijd moet voor maken gezien de lange speelduur, maar het verhaal voelt nooit lang of vervelend aan.

Er zitten een aantal indrukwekkende massa-scènes in: de invasie van de stranden uiteraard maar ook de inname van dat casino was indrukwekkend in beeld gebracht.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik van de acteurs enkel Bourvil en Sean Connery herkende, maar neemt niet weg dat iedereen goed in zijn rol zat. Ook een pluspunt: Duitsers spreken Duits, Fransen Frans en Engelsen Engels. Mooi zo!

Heb ik/of iemand anders het hier al eens geplaatst?? Ik vond wel vreemd te lezen, enige tijd geleden, over één van mijn favoriete scènes

Ook Cornelius Ryan had een foutje gemaakt. In zijn boek beschrijft hij het casino van Ouistreham dat werd bestormd door Franse troepen. Er was voor de opnamen een hele set gebouwd van Ouistreham, inclusief casino en net op het moment dan men wilde filmen, ontdekte een van de onderzoekers dat er helemaal geen casino was in Ouistreham op 6 juni 1944. Het was vernietigd tijdens de voorbereidingen voor de verdediging en vervangen door een bunker. Zanuck liet echter de werkelijkheid even voor wat het was en filmde de aanval met het casino

Bron: Wiki

Maar ik kijk er niet minder om.

Dick2008

Ouistreham roept herinneringen wakker.

In 1982 heb ik er ..in de duinen, en op het strand, dus plekken waar die oorlogshandelingen hebben plaatsgevonden, gewerkt en "gewoond", gedurende enkele dagen..

Krijg er toch wel even rillingen van wanneer ik e.e.a. in gedachten met elkaar in verband breng.

Maar cinematografisch en op het gebied van actie, blijft het toch één van (vele) mooie scènes.