North by Northwest (1959)

Weer een ietwat scheve vergelijking aangezien The Cook, etc. zich vrijwel geheel binnen afspeelt. De kritiek die hier op Htichcock geuit wordt gaat echter over de scènes die zich buiten afspeelde. Je kunt Hitchcock immers moeilijk verwijten dat hij zijn binnenscènes ook binnenin de studio's opneemt. In die scènes worden dan ook geen blue screens gebruikt.

Nogmaals, ik denk stoor me maar zelden aan de blue screens in Hitchcock. In veel gevallen valt het me niet eens op. Natuurlijk had het ook anders gekund. Denk maar aan John Ford die vanaf Stagecoach al zijn westerns opnam in Monument Valley, John Huston die de wildernis introk voor The Treasure of the Sierra Madre of The African Queen en natuurlijk Carol Reed die naar het na-oorlogse Wenen ging om The Third Man op te nemen. Die films profiteren ontegenzeggelijk van het schieten op locatie. Sommige films vind ik juist weer beter doordat ze niet op een echte locatie zijn opgenomen. De rivierscène in The Night of the Hunter dankt veel van zijn sfeer juist aan het decor, bijvoorbeeld. Hitchcock koos ervoor om de meeste van zijn buitenscènes (niet allemaal!) binnen op te nemen. Wellicht jammer, maar hij deed het naar mijn gevoel vakkundig genoeg om het nooit echt storend te maken.

Nog even terugkomend op Greenaway, ik denk dat zelfs al was Hitchcock bekend geweest met de stijl van Greenaway hij hem nooit zou hebben willen toepassen. Ik kan The Cook, Etc. zeker waarderen, maar die overgestileerde stijl past gewoon niet bij een films als North by Northwest. De film zou wellicht artistieker verantwoord zijn, maar minder grappig, spannend en speelser zijn geworden. En dat is het gewoon niet waard. Naar mijn mening tenminste.

In het algemeen blijft het vreemd dat de kritiek op de special effects specifiek, door sommigen echt niet getolereerd lijkt te worden.

Volgens mij kan je moeilijk ontkennen dat ze geen groot deel van de film uitmaken (daarvoor hoeven ze niet meteen de kern van de film te zijn) en dat bepaalde zaken toch echt beter gekund hadden.

Daarnaast denk ik dat menig voorstander hier zijn gal al gespuuwd heeft over de CGi in bepaalde moderne films, van bepaalde mensen (Mug oa) weet ik dat zelfs erg zeker.

Binnen 50 jaar zijn die waarschijnlijk ook charmant. Maar ieder vind er natuurlijk het zijne van, kan me best inbeelden dat mensen de special effects hier schattig vonden (hetzelfde heb ik met Gojira films).

't Is alleen weer jammer dat een discussie ontstaat waarbij er 1 kritiekpunt uitgelicht wordt en dat plots als enige struikelblok gezien wordt. Volgens mij is er hier helemaal niemand die zegt dat de film faalt door de slechte special effects, terwijl een aantal reacties wel in die richting lijken te wijzen.

Verder geloof ik best dat Hitchcock perfectionistisch was, dat wil nog niet zeggen dat de resultaten daar beter van worden. Als je beslist een studio opname te doen omdat je dan meer controle hebt, en je komt niet voorbij het punt waarbij het decor gewoon als toneeldecor te herkennen valt, dan had je wat mij betreft beter wat minder perfectionistisch kunnen zijn en gewoon buiten moeten schieten.

Het wordt wel getolereerd, alleen er zijn altijd factoren die meewegen naast 'smaak'. Ik zie nog steeds in moderne cinema auto-ritjes m.b.v. een blue-screen. Tegenwoordig vind ik dat niet meer kunnen, zeker omdat die films wel hoofdzakelijk worden opgenomen in (mooi gefaked?) de buitenlucht. Dan jeukt het bij mij.

Tevens zie ik hier kunst in plaats van gemakkelijke hap-slik-weg-trucjes. En daarin verschillen de meningen.

Over Hollywood-scripts etc. vind ik de discussie met jou persoonlijk onbegonnen werk, zo doorzichtig zijn we allebei wel in onze meningen, n'est ce pas?

Mee eens.

Over smaak valt niet te twisten, over de onderbouwing wel.

Ik denk dat men het hierbij moet houden. Het begint anders zo op een welles nietes vermeende "discussie" te lijken en daar staat men toch boven?

Dan meer inhoudelijk, een leuk "weetje" voor liefhebbers van North by Northwest: de meesterlijke vliegtuigscène wordt, mijns inziens, even zo goed nagespeeld in Emir Kusturica's Arizona Dream (1993) door acteur Vincent Gallo. Ik moest hiern behoorlijk om lachen in ieder geval.

Ook dat is persoonsgebonden natuurlijk.

Daarbij zet ik graag vraagtekens bij die andere factoren zoals ze zich nu "herinnerd" worden, maar een discussie daarover lijkt me hier redelijk zinloos.

(haalde jou aan nav deze review trouwens.)

Ah leuk.

Alex van Warmerdam deed in Kleine Teun ook iets met een zweefvliegtuigje en Volkskrantrecensent Peter van Bueren vond dat ie zulke scenes maar aan Hitchcock moest overlaten.

Heb je gelijk in. W.b. factoren voor het gebruik van bluescreens heb ik netjes verwoord aangezien er iemand was die onjuiste informatie aan het verkondigen was.

Tevens kan ik nog wel zo'n 100 reviews van mijn hand opnoemen waar ik op de hemeltergende moderne cgi-trucs foeter. Oftewel, wat ik al zei, ik ben net zo doorzichtig in m'n smaak als vele anderen, incl. de heer Onderhond. Krampachtig ontkennen lijkt wel een truuk van de middelbare school waar men koste wat het kost zijn/haar populaire imago aan de man brengt.

Hey, dat wist ik niet. Ik moet die film ook nog eens gaan bekijken.

*noteer*

Nagespeelde klassieke scènes zijn er natuurlijk legio. Daar bestaat vast wel een topic over ergens op het forum?

Da's nu iets wat ik hier al 4 jaar verkondig, maar velen blijven volhouden dat ik vaak onvoorspelbaar ben.

Blij dat we het voor een keer met elkaar eens kunnen zijn

De meesterlijke vliegtuigscène in North by Northwest is ontstaan omdat Hitchcock eens iets anders wilde verzinnen dan de bekende filmclichés over een man in de val. Meestal speelt zo’n scène in een klassieker zich af in de duisternis van de nacht in een luguber uitziend steegje. Het slachtoffer wacht op de dingen die komen gaan onder een halfkapotte straatlantaarn die nog net een beetje licht uitstraalt. Een close-up van een zwarte kat die langs de muur van een huis loopt. De straatstenen onder de voeten van de man glimmen nog van de pas gevallen regen. Achter een raam trekt iemand het gordijn opzij om steels een blik naar buiten te werpen. Langzaam komt een donkere personenauto uit het duister opdoemen. Enzovoort ...

Als uitdaging koos Hitchcock in North by Northwest ervoor om de boel eens helemaal om te gooien. Geen duisternis, geen straatlantaarn en andere geheimzinnige dingen. Gewoon niets. Gewoon fel zonlicht en een kaal landschap met nauwelijks een huis of een boom waarachter sluimerende gevaren verborgen zouden kunnen zitten.

Vincent Gallo doet het inderdaad beter in Arizona Dream...

When I began researching the facts behind the North by Northwest title, I quickly discovered that most writing on Hitchcock does not even mention the title's source. However, a Jeopardy staffer informed me that this same question had once been researched for Jeopardy. She said that after extensive fact-checking the Jeopardy staff had concluded that "north by northwest" is not a legitimate direction.

I found a fairly elaborate probe into the matter by film historian Tim Dirks at the beginning of his lengthy North by Northwest analysis: "The title of the film is an anomaly and a clue to the absurd, confused plot in which no one is what he/she appears to be -- there is no sharply delineated N by NW on a compass -- it is an improbable direction. Apparently, it refers in part to the directionless, surrealistic search of the befuddled hero/common man around the country for a fictional character... The archetypal hero only finds a resolution to his disorientation and troubles by traveling from New York to Chicago by train and then flying north by Northwest (Airlines) to South Dakota and Mount Rushmore, a northwesterly trajectory. The allusion to traveling 'North' by Northwest (Airlines) seems to be the most probable explanation for the film's title."

Hitchcock's statement that north by northwest was not a true direction was made during an interview with Peter Bogdanovich. When Bogdanovich commented that North by Northwest was the "final word on the chase film." Hitchcock responded, "It is. It's the American The 39 Steps -- I'd thought about it for a long time. It's a fantasy. The whole thing is epitomized in the title; there is no such thing as north-by-northwest on the compass." Opening a dictionary, I found no entry for "north by northwest," even though dictionaries usually list the following:

north by eastnortheast

northeast by eastnortheast by north

north-northeastnorth-northwest

northwestnorthwest by north

northwest by westnorthwesterly

As one travels clockwise on a compass, the points past "west" are "north by west," "north-northwest," and "northwest by north" -- confirming the Hitchcock quote. The abbreviation "NNW" stands for "north-northwest," not "north by northwest." A search at Britannica.com brought results for "north," "northwest" and "north-northwest," but "north by northwest" phrases appeared only in the Encyclopedia's articles on Hitchcock.

...

Even the elegant opening titles by designer Saul Bass (1920-1996) seem to be in on the joke, as a pattern of lines first appear to be latitude/longitude positions, hinting at some elaborate geographical enigma. Credit names appear as if emerging from banks of elevators, while vertical and diagonal animated lines snake across the screen to form a grid and then transform into the perspective lines of a Manhattan skyscraper (on Madison Avenue, according to Lehman), reflecting traffic below. The Bass logo for the title has two arrows attached to the words North by Northwest; one arrow points north and the other points west. Another version of the logo has a single arrow attached to reverse italics so that it is aimed in a northwesterly direction. In 2006 Turner Classic Movies used Bass' angled grid as the design of the TCM forthcoming programming interstitials.

bron: (potrzebie.blogspot d.d. Saturday, September 22, 2007)

Dan had ik bij een eerdere discussie over de titel toch gelijk dat North by Northwest nergens naartoe gaan betekend. Ik vind het daarom ook zo'n leuke titel.

Vreemd dat mensen hier oordelen dat Hitchcock zich er wel erg makkelijk van afmaakte door buiten scenes binnen te filmen.

Voor deze film is speciaal toestemming gevraagd om op Mount Rushmore te mogen filmen, helaas wilde de lokale overheid hier niet aan meewerken onder het mom dat ze geen schietpartijen op het monument wilden.

Verder waren de gebruikte rear projectiesystemen de modernste van die tijd, of je had dus elk gebruik van autoos uit de film moeten bannen.

Bij het openingsshot van de cropduster scene is de achtergrond ook ingetekend en gekleurt wat niet echt opvalt, verder is er voor die scene een speciale steiger gebouwd om de zware camera op te kunnen installeren, realiseer je dat je dat tegenwoordig even doet met een kraanmachine en veel lichtere mobielere cameras.

De critici hier betreffende special effects zou ik er eens op willen wijzen vooral te letten op andere zaken :

Een cropdust scene, waarin minuten lang geen woord gesproken wordt........(experimenteel)

De scene in de hotelkamer, waarin gefilmt wordt hoe Eve haar tasje dicht doet, dit heeft totaal niks met het verhaal te maken, maar is puur het vastleggen van een mooie vrouwen hand die een tasje dichtdoet, heerlijk buitenom dus...puur voor de mooie plaatjes. (experimenteel)

Het filmen van dialogen vanuit een hoge positie.

Gewoon teveel interessant camera werk om op te noemen, soms van zeer grote schoonheid.

De dialogen tussen Eve en Roger lijken wat gemaakt, maar realiseer je ook dat het hier gaat om twee trotse mensen die niet voor elkaar onder willen doen, en hun liefde is dus ook gelijk een strijd van niet makkelijk toegeven aan de ander, wat juist veel sexappeal en lading toevoegt.

Verder vind ik de montage wel vaak slordig, vooral te zien bij de dialogen in de diningcar van de trein, waarin bij wisseling van camera standpunten totaal andere houdingen van de hoofdpersonen waar te nemen zijn, gek genoeg werkt dit totaal niet storend, de kunstmatige achtergrond wel als je je niet in de film laat meeslepen.

Alfred Hitchcock; the master of suspense. Met zo'n bijnaam verwachtte ik 2 uur-durende spanning met veel gemoord en een waarschijnlijk pessimistsche boodschap.

Wat ik niet verwachtte was een soort van oude James Bond-film, maar dan met een verhaal dat wél te volgen was, een vrouwelijke hoofdrol die wél wat te doen kreeg, meer humor en spanning en een aantal prachtige actiescènes. Die bovenal zijn volle 2 uur bleef boeien en vermaken. Ik weet het, mijn beeld van oude James Bond-films is niet al te positief, wat waarschijnlijk te maken heeft met welke film ik dan gezien heb, maar ik kan me de namen niet herinneren. Maar North By Nortwest was duidelijk een stuk leuker!
Ik had allereerst al nooit zoveel humor verwacht van een Hitchcockfilm (dit is mijn eerste), dus dat was een zeer aangename verrassing. Vooral Thornhill zelf, prachtig neergezet door Cary Grant, was heerlijk cynisch. Maar de meeste bijrollen konden er ook wat van, en zo leek het af en toe meer een komedie dan een spannende actie-thriller, ware het niet voor het plot.

Want het plot was echt uitzonderlijk goed, best ingewikkeld maar nooit moeilijk te volgen, goed in balans tussen verraad, romantiek, (veel) humor, slimme acties van Thornhill, spanning en actie. Het resultaat is ontzettend vermakelijk, precies zoals die oude James Bond-films hadden moeten zijn, en bevatte eigenlijk niet eens een boodschap. Ik kan wel begrijpen dat deze dan ook als groot voorbeeld geldt voor spionage-films, maar ik vond het nu juist zo leuk dat hij allemaal niet heeft ingegeven gekregen van één of andere organisatie wat hij bepaalde situaties moet doen. Wat kan ik verder zeggen, ik vond de film uiterst vermakelijk en de 'special effects' (zoals de vliegtuigscène) vond ik helemaal niet nep. Ik stond er zelfs van versteld hoe echt het eruit zag. En vooral de scènes op Mount Rushmore vond ik flink spannend. Ik snap de kritiek dat de film visueel niet overtuigt ook niet zo, ik vond hem juist opvallend mooi. Neem nu de scènes waar Rushmore met die kerel gaat praten die een mes in zijn rug gegooid krijgt, daar zaten zeer mooie shots tussen.

De conclusie is dat de film een heerlijk avontuurlijk, grappig, mooi en spannend geheel is geworden. De veiling-scène bijvoorbeeld is gewoon geniaal, de conversaties in de trein zijn geweldig, en Roger Thornhill is cooler dan alle James Bonds bij elkaar, want hij improviseert maar wat aan. Alle kleine dingetjes in de film zorgen ervoor dat hij beter is dan je zou verwachten, en dat hij blijft hangen. Van de leuke begincredits tot het symbolische eindshot zakt de film niet één keer in, wat best een prestatie is voor zo'n film. Zeer geslaagd, en ik ben blij dat ik nog 10 andere Hitchcocks in de kast heb staan. Veel beter dan films van tegenwoordig in hetzelfde genre ook.

4,5* - na een herziening misschien wel de volle 5*.

1 van mijn lievelingsfilms van de jaren 50, al 5x gezien, misschien de beste van Hitchcock, spanning, mooie acteurs, mooi verhaal.

Schitterende spionagethriller. Cary Grant is goed als de cynische Thornhill die tot in zijn nek in de problemen zit terwijl hij van niets weet en de film zit vol spannende scènes (de beroemde vliegtuig-scène, Mount Rushmore). Een van de betere Hitchcock-films.

North by Northwest: wederom een meesterwerk van Hitchcock

Nadat ik eerder Rear Window heb gezien van Alfred Hitchcock was nu North by Northwest aan de beurt. Ik reken Rear Window bij de beste films allertijden en Hitchcock heeft zijn best gedaan om deze film op een heel andere manier in datzelfde lijstje te laten rekenen. Zo goed als Rear Window is deze niet naar mijn mening, maar wat maakt Hitchcock weer een meesterwerk met deze film zeg.

Deze film die alleen in cinematografisch opzicht aan Rear Window kan tippen schotelt ons onvergetelijke beelden voor. Ondanks dat Mount Rushmore totaal nep is in de film zijn de beelden prachtig. Mijn dvd hoes geeft aan dat er valse achtergronden gebruikt zijn tijdens het filmen van die scenes. Neemt niet weg dat het onvergetelijke scenes zijn. Ongelovelijk spannend. Ook de scene met het sproeivliegtuig is prachtig.

Cary Grant acteert geweldig! De scene dat hij dronken is vind ik echt meesterlijk goed. Heb me helemaal dood gelachen om die vent. ''We have to call the police'' Niet te geloven. Ook zijn vrouwelijke collega Eva Marie Saint die er goed uitziet trouwens doet het goed. De romantische scenes tussen die twee vond ik trouwens één van de weinige minpuntjes aan deze film. De prachtige muziek die in de film gebruikt word vind ik dan weer een pluspunt.

North by Northwest is niet zo goed als Rear Window, maar natuurlijk zijn die twee ook totaal niet te vergelijken. Ondanks dat is dit wederom een prachtige film van ''the master of suspense''.

Voor liefhebbers....vanavond op TCM.

Na het matige Psycho en redelijk goede Dial M for Murder, besloot ik gister maar eens om North by Northwest van Hitchcock te kijken.

Om eerlijk te zijn verwachtte ik een houterige jaren-50 film die totaal niet spannend is (net zoals Psycho), maar ik kreeg het integendeel voorgeschoteld; superspannende film, ijzersterke performances en bovenal uitstekend verhaal. De film barst van de geweldige scene's; de beroemde sproeivliegtuig-scene, mount Rushmore... En de zwarte humor mag er ook zeker zijn, de scene bij de veiling bijvoorbeeld.. geweldig

North by Northwest is overigens een van de beste mystery-films die ik ooit heb gezien, damn wat zit het verhaal toch goed in elkaar, voor de ander misschien moeilijk te snappen, maar ik begreep het allemaal wel.

4,5 sterren en een plaats in mij top-10.

Hulde voor Cary Grant.

Leuk geschreven stukje The Last.

Fijn dat je genoten hebt (gaat het tenslotte om)

Ik zat je toptien te bekijken en vroeg me af of je The Deer Hunter al gezien hebt, omdat je b.v. Platoon in je toptien hebt?.

Wat geen garantie is om die andere film ook goed te vinden aangezien ze totaal verschillend zijn.

Hmmm.. we shall see.

Een van de beste films van Hitchcock.

Uitstekend verhaal, uitstekende cast. Sommige actiescenes zijn inmiddels legendarisch.

Als er een film is die model zou moeten staan voor de latere James Bond films dan is het wel deze film van Hitchcock.

Het knappe van Hitchcock is dat hij telkens weer uit elk filmgenre een meesterwerk wist te maken, wat hem voor mij tot de meest veelzijdige filmregisseur ooit maakt.

Zo is "North By Northwest" gewoon niet te vergelijken met zijn andere meesterwerken zoals b.v. Rear Window, Vertigo, Psycho en The Byrds.

Hitchock de meest veelzijdige regisseur ooit? Hij is van alles, maar dat niet.

Zou je mij toe kunnen lichten, waarom niet?

Je beweert dat Hitchcock een veelzijdige regisseur is, die in elk genre een meesterwerk wist te maken. Dit met als voorbeelden North by Northwest, Rear Window, Vertigo, Psycho en The Birds. Nou heb ik deze films allemaal gezien en als ik mij niet vergis zijn het allen thrillers. Enkel de extra subgenres als avontuur, mystery of horror (wat ik overigens geen horror vind) wijken van elkaar af, maar in essentie behoren ze allen tot hetzelfde genre. Ik vraag me dan ook af hoe je er zo bijkomt dat hij in veel verschillende genres een topper heeft gemaakt, want dat zie ik eigenlijk niet.

Hitchcock is absoluut een topper. Een topper die wist wat hij kon en niet kon, en wat het publiek graag zag. Hij heeft zich in principe eigenlijk altijd maar tot één genre 'beperkt', namelijk de thriller, zijn specialisme. Niet voor niets wordt hij ook wel de Master of Suspese genoemd. Maar veelzijdig, neuh.. niet echt. Niet in dat opzich in ieder geval. Laat staan dat hij de meest veelzijdige regisseur ooit zou zijn, dat is nogal een belediging voor veel andere regisseurs, dunkt me.

Je hebt gelijk. Ik heb mij enigszins verkeerd uitgedrukt. De veelzijdigheid waar ik op wilde wijzen was dat zijn films, hoewel allemaal thrillers, qua subgenre sterk van elkaar afwijken.

"North by Northwest" en "Psycho" mogen dan wel thrillers zijn, maar qua subgenre lijken ze toch echt niet op elkaar.