North by Northwest (1959)

Vandaag de dvd aangeschaft. Erg lang dat ik dit heb gezien en na het lezen van deze discussie wel benieuwd wat ik er nu eigenlijk van vind.

Bericht verplaatst naar Film > Algemeen > beoordeling van klassiekers

Een dewaardering die ik zelden maak.

North by Northwest is me zwaar tegengevallen bij herziening. Ik wist nog wel ongeveer hoe het plot in elkaar stak dus dan ga je wat meer letten op andere dingen en dan blijkt dat niet alles zo mooi is als je dacht.

Om te beginnen miste ik de echte Hitchcock sfeer op de één of andere manier.

De soundtrack was niet sterk genoeg om bij het beste werk van Herrman te behoren en dat haalde veel sfeer weg.

Bij herziening was pijnlijk duidelijk dat vanaf het moment dat Grant Saint ontmoet de film in een flinke dip geraakt. Zo zijn de dialogen saai, niet grappig en mist Eva Marie Saint elke vorm van uitstraling. De slechtste female in een Hitchcock tot nu vind ik. Grant deed het ok en Mason was ook wel te pruimen.

Het script is inderdaad, zoals vaak vermeld al, niet een script dat alleen gebaseerd is op spanning. Een vleugje humor zou alles moeten opfleuren tot een komische suspensefilm. Ik had liever gehad dat de schrijvers zich tot spanning hadden beperkt want de humor vond ik steken als een doorn in het oog. Het pastte niet, voelde niet goed. Enige moment waar ik nog moest lachen was tijdens de veiling.

En dan de blue screens en de sets.

Ik heb er nu inderdaad wat beter op gelet en hoewel veel blue screens mij niet zo stoorden zijn sommigen wel erg pijnlijk. Waarom een blue screen wanneer ze gewoon op het perron lopen??

De sets hadden ook wat meer aandacht kunnen krijgen. Als je een auto het bos in ziet rijden en je een boom heen en weer ziet schudden bedenk je je wel dat je van een Hitchcock wat meer professionalisme zou mogen verwachten.

Let ook bv op de scene dat Grant in de politiewagen wordt meegenomen na de scene tijdens de veiling. Grant leunt zijwaarts vanwege een bocht dat de auto maakt maar de agent vergeet helemaal mee te gaan en wordt erop aangewezen door Grant die hem een tikje met zijn arm geeft. Dit soort dingen storen best wel in een film als deze.

Over het algemeen heb ik me wel vermaakt maar de lengte van de film deed me vaak verlangen naar het einde.

Minste Hitchcock denk ik.

Van 4,5 naar 3*

Hitchcock filmde al zijn films in de studio, nooit in de buitenlucht (volgens mij alleen bij Family Plot geloof ik). Vandaar het veelvuldig gebruik van bluescreens en geknutselde sets en matte paintings. Veel is er in de tijd ook niet veranderd, nog steeds bluescreens, geknutselde sets en paintings uit de computer.

De knullige sfeer in North by Northwest vind ik juist de grootste charme van de knullige film.

Alleen de kwaliteit van die dingen is nogal omhoog gegaan. Kan trouwens niet zeggen dat ik er hier last van had maar in Hitchcock's Marnie waren die matte paintings echt té nep.

Bij dergelijke oude films lijkt men de superneppe blue screens in auto scenes altijd wel voor lief nemen (omdat het bijna niet anders kon bij dergelijke scenes), maar in andere scenes mag het blijkbaar niet en wordt de film er lager op beoordeeld.

Ikzelf stoor me er absoluut niet aan, vind het vaak wel charme hebben en kan er zo nu en dan ook wel om lachen (zo ook bij bovengenoemde Marnie, waar de achtergrond met de boot/haven wel érg slecht was inderdaad ). Ik zou een film er in ieder geval niet snel lager op beoordelen.

Ik snap niet waarom er nu plotseling zo'n grote aversie ten opzichte van blue screens is ontstaan. Zo hoor je er jaren niemand over en opeens is het niet goed meer? Ik vind het in deze film echt zelden storen, hoogstens in de auto, maar dat kon in die tijd nou eenmaal niet anders. In sommige hierboven genoemde scènes was het me niet eens opgevallen.

Dat was ook niet helemaal de reden dat ik de film lager heb beoordeeld. Hier en daar vroeg ik mij af waar het voor nodig was maar verder nam ik het voor lief. Andergenoemde onderwerpen is wat de score heeft verlaagd.

Ik doelde ook niet direct op jou. Onderhond leek er meer problemen mee te hebben:

Dat was wel één van de vele kritiekpunten van Onderhond. Je kan dus niet zeggen dat het hem alleen om de bluescreens te doen is.

Dat zeg ik dan ook niet.

En ook ik doelde niet direct op jou al valt het zo wel te lezen...

Het is juist een spannend pluspunt van Hitchcock als regisseur dat hij nooit alleen genoegen neemt met een veilige manier van filmen om een verhaal te vertellen. In zijn lange carrière neemt hij regelmatig een kijkje achter verzonnen verbodsbordjes op de grenzen van het filmtechnisch terrein.

Het maken van, en daarmee ook het kijken naar, zijn films moet voor Hichcock o.a. spannend blijven door het gebruik van een uiterst slimme filmgrammatica om bij de kijker emotie op te roepen. Vaak kiest hij ervoor om op de randjes van goede smaak te experimenteren met vorm en inhoud. Dit kan slagen, maar ook mislukken. Het is maar net hoe je ertegenaan wilt kijken.

North bij Northwest heeft een intrigerend verhaal over een niet-bestaand personage dat met zijn nepleven verzonnen is door de Amerikaanse geheime dienst. Geholpen door een scenaristenhandje laat een overdreven toeval deze fictieve rol terechtkomen in de schoot van een onschuldige burgerman. Opeens krijgt het personage van Cary Grant de rol van geheimagent opgedrongen in plaats van reclamemaker. Hitchcock speelt in deze film een heerlijk dubbelspel met wat echt is en wat niet-echt is.

Bij sommige werkelijkheidsfundamentalisten gaat dit aardige spel blijkbaar aan de neus voorbij. Ze gaan zich zitten ergeren aan een aantal blote technische details. Het liefst zouden zij pietluttige onvolmaaktheden gehuld zien in geraffineerde burka’s en sluiers van echtheid. Alsof in een film als ‘echt’ verkochte werkelijkheden niet altijd een stukje bedrog blijven inhouden.

Sorry maar ik kan Hitchcock absoluut niet als visueel regisseur zien. De hoogtevrees scenes, lichtflitsen in rear window enz. zijn geinig. Maar wel schaars en knullig uitgewerkt. Argument dat ze toen nog niet beter konden kan van mijn part ook door de plee worden gespoeld. Zal allemaal best maar het blijft een doorn in het oog.

Wie Miike, Tsukamoto? Zou totaal geen film of zelfs scene van Hitch weten waar dat van toepassing is.

Is wel heel simpel en daarbij al vaak genoeg gedaan.

Tja overdrijven is ook een vak.

Rope, The Trouble With Harry, Foreign Correspondent, Family Plot, en nog enkele anderen, borderen op thriller en meligheid, ook qua vormgeving soms. Maar wel rare uitschieters.

Dat jij blijkbaar alleen maar naar aziatische cinema kijkt en je blind staart op wat andere films volgens jou niet hebben ipv. wat ze wél hebben doet daar weinig aan af trouwens

Is niet zo simpel, ik ga er maar even niet vanuit dat jij een bekend regisseur bent Verder is er al van alles vaak gedaan, ook die hopeloze experimenteerdrift van jouw aziatische helden.. moet je daarom maar nergens meer naar kijken? Dom argument.

Daarvan enkel Rope gezien, geinig maar mislukt experiment. Waar qua vorm absoluut niks aan is.

Het zal wel.

Ik vond het niet bijzonder waardoor het voor mij geen meerwaarde had.

Tja, en details in reacties en films uit hun verband halen is zeker een leuke sport?

Het ontbreekt blijkbaar aan zelfrelativisme.. je begint zelf over louter aziatische vergelijkingen die geen fuck met deze regisseur noch film te maken hebben en ook nog eens 40 jaar later zijn. Misschien moet je eens proberen je blik te verwijden.

Dat is nog de meest intelligente opmerking die je tot dusverre hebt gemaakt. Ook de enige die er wat deze film betreft toe doet eigenlijk.

Niet zo op de man spelen svp. Houd het gewoon bij discussie over de film.

Er schieten mij maar weinig regisseurs te binnen die meer filmische werken op hun naam hebben staan dan Hitchcock. En met filmisch heb ik het niet alleen over de visuele eigenschappen van de films, want goede cinema bestaat uit vele verschillende onderdelen. Hitchcockfilms neigen in veel gevallen naar perfectionisme (ook al was hij soms te lui om op locatie te schieten). Hij kiende zijn films altijd goed van te voren uit en persoonlijk zie ik dat terug in zijn films, die vaak een uitzonderlijk hoge entertainende waarde hebben.

En daar was het Hitchcock dan ook om te doen: entertainment! Vooral mensen schrik aanjagen of alledaagse dingen van een zwart(komisch) randje voorzien vond hij leuk. Dit combineerde hij af en toe met een vormexperiment, bijvoorbeeld in Rope, maar nooit mocht het experiment het vermaak in de weg staan. Hitchcock was dan ook meer een publieksfilmer dan een man die elke keer weer een nieuw stijlexperiment uitvoerde. Daarin verschilt hij dan ook van die twee Aziatische regisseurs die jij noemt. Dat zijn toch vooral arthousefilmers voor wie experimenteren een doel op zichzelf is. Daar kan je voorkeur als kijker bij liggen, dat mag, maar ik vind de vergelijking tussen deze regisseurs en Hitchcock een scheve vergelijking. Niet zozeer vanwege het tijdsverschil (er werd bijzonder veel geëxperimenteerd vroeger, maar wel vooral in korte films), maar vooral in het doel van deze mensen.

Natuurlijk wel een bijzonder heikel punt, als je al te lui bent om buitenscènes daadwerkelijk buiten te filmen. Doet dat vooral veel af aan een goede sfeer.

In Vertigo stoorde ik mij er vooral aan. Met name die autoscène, als je die afweegt tegen zo `n autoscène in Touch of Evil. Dan kun je bijna niets anders concluderen dat het er wat amateuristisch uitziet in Hitchcock `s film. Het einde van Vertigo gaat wat dit betreft nog meer de mist in door dingen niet goed vast te leggen. En dat komt niet door snel camerawerk. Maar dankzij zijn knulligheid.

Daarom waardeer ik films als deze ook zo. Ik neem het allemaal niet te serieus en kan mij er prima mee vermaken. Zitten ook leuke originele en komische aspecten in het plot verweven. Desondanks ben ik al lang geleden ook een vol punt naar beneden gegaan, omdat bij herziening toch wel duidelijk werd dat de film op visueel gebied weinig te bieden had. Vermaak is leuk, maar ik zie nog liever films die op meerdere manieren weten te vermaken door wat aandacht aan hun vormgeving te besteden. En daar wringt hier wat mij betreft vooral de schoen. Bij alle andere Hitchcocks die ik zag tot dusver was dit ook het geval. Filmisch gezien vaak zwak maar qua verhaal vaak wel vermakelijk of spannend. Rope moet ik overigens nog wel zien.

Toch blijft North By Northwest samen met Strangers on a Train verreweg de beste van Hitchcock voor mij. Geslaagde combinatie van spanning en humor.

Heeft niks te maken met luiheid, maar met gezondheidsredenen en de situatie niet onder controle kunnen houden [perfectionisme] door externe factoren (weer, licht, etc.)

Okè duidelijk,

Maar blijf het toch gewoon erg jammer vinden. Die Golden Gate scène in Vertigo zag er mooi uit. Dat contrasteert nogal met de andere zogenaamde buitenopnames. Juist factoren als weer en licht geven een film toch wat extra `s mee. Als je een zonnige film wil maken moet je gewoon rond de juiste tijd draaien op de juiste plek. Kost wat tijd, maar dan heb je ook wat. Vooral de Kurosawa `s springen er qua buitenscènes in die tijdsperiode voor mij echt uit. Zijn grootste avonturen verhalen in een studio schieten zou afbreuk aan z`n films doen. Juist die regen, die zonnestralen, die weides, die beekjes....prachtig gewoon en sferisch voegt het veel toe aan het uitstralen van een bepaalde tijdsperiode.

Studiowerk wil soms wel eens wat kunstmatig aanvoelen, in buiten geschoten scènes lijkt het vaak alsof je er daadwerkelijk zelf bij bent.

Ook studiowerk kan goed uitpakken, kijk maar naar the cook, the thief his wife and her lover. Over het commentaar van the one ring kan ik kort zijn: Prima dat Hitch voor entertainment gaat mits hij daar in slaat. Soms wel maar vaak ook niet. Ik vind nbn. best een geinig filmpje maar goed is anders. Vooral de genoemde effecten zijn me een doorn in het oog.

ter verduidelijking noemde ik Miike en Tsuka enkel als reactie op een bericht. Ik vergeleek ze niet direct met Hitchcock.

Eens natuurlijk, elke ruimte is in The Cook gewoon op een bepaalde manier vormgegeven wat voor veel sfeer zorgt. Verder ken ik ik ook genoeg studiofilms die erin slagen een goede sfeer uit te stralen. ( bv. Sunset Boulevard ). Maar voor buitenopnames geldt wat mij betreft, dat ik liever heb, dat ze ook echt buiten gefilmd zijn. Voelt meestal toch wat authentieker aan.

Kom kom, er mag toch wel even vraagtekens bij zogenaamde meesterwerken geplaatst worden? Vind dit ook een leuke film, meesterwerk gaat me iets te ver, maar een leuke 4 sterren verdient dit zeker wel imo.

Maar het kritiek dat de decors niet altijd even best zijn vind ik wel kunnen, je kunt best naar buiten gaan Hitchcock met de budgetten en vrijheid die meneer in deze tijd kreeg. Overigens stoorde ik me daar zelf zelden aan in deze film, ik heb altijd een zwak voor die vreselijke blue screen auto scènes die toch vrij regelmatig te vinden zijn in Hitchcock zijn films, meesterlijkste zit nog wel in Famly Plot, alleen daarom al een must see! (redelijke slechte Hitchcock verder hoor )

Met die laatste alinea kan ik je al moeilijk serieus nemen Fisherking. Beetje nors.

NBNW is voor mij één van Hitchcocks mindere geworden omdat ik me vooral stoorde aan een aantal personages, het gebrek aan echte spanning, sfeer (waar ik een Hitchcock eigenlijk op waardeer, deze laatste twee punten) en een soundtrack wat gewoon minder is dan bij andere Hitchcocks. Niet per se om de achterhaalde effecten. Ik heb een film daar nooit op beoordeeld. Hier was het alleen extra storend.

Nee, Psycho blijft voor mij verreweg de beste Hitchcock. Die film heeft alle ingredienten die Hitchcock voor mij een topper maakt.

De kritiek is hier genoeg onderbouwd. Dat de kudde hitch goed vind betekent niet dat ook de eenling hem maar goed moet vinden.

Grappig hoe jij in een jaar tijd extreem bent omgeslagen qua filmsmaak.

Grappig. Het werk van Peter Greenaway vind ik nou weer helemaal niks. Het is een steriele injectienaald in een lui oog. Over de plee en ‘t doorspoelen zal ik maar zwijgen, te overdreven en te goedkoop.

Tot mijn verbazing lees ik in een reactie bij The Cook, the Thief His Wife & Her Lover dat een schilderij van Frans Hals uitgangspunt is geweest voor deze film van Greenaway. Bij de schilderijen van Hals spat de levenslust vaak van de doeken af. Niet alleen door het onderwerp, maar vooral door de lekker losse, schijnbaar slordige, manier van schilderen. Soms hele rauwe streken van de verfkwast. Voor mij is dit zo compleet tegengesteld aan het werk van Peter Greenaway.

De films van Greenaway roepen altijd een vrij doodse en artificiële indruk op. Ze bevatten in het camerawerk en bij de personages een minimum aan handelingen. Het komt allemaal zeer bloedeloos en zwaar serieus over. Het is vooral de perfectionistisch uitbundige aankleding die het niet luie oog zou moeten ontroeren. De krampachtige zwaarte laat mijn betrokkenheid echter steeds verslappen. Het komt te kunstmatig over. Het groter geheel van de film en de aanwezige ironie lijken meer met het hoofd bedacht te zijn dan met het hart doorvoeld. Uit de losse pols ontbreekt. Tenminste die indruk roept de verzameling steriele en bijna statische fotoplaatjes van Greenaway met alle overdreven sentimentele clichés bij mij op. Het is natuurlijk een kwestie van stijl. Over de kunstmatigheid in een stijl kan men met een ander in het hart en hoofd behoorlijk van smaak verschillen.

Zelf herken ik de grote levenslust en de subtiel slordige spot van de schilder Frans Hals wel terug in de handelingen en het camerawerk van Hitchcock bij de film North by Northwest. Niet in The Cook, the Thief His Wife & Her Lover van Greenaway.