North by Northwest (1959)

Niet grappig?? Als hij op het politiebureau zit zegt Thornhill....somebody call the police.

In het huis waar hij naar ontvoerd wordt, dont hurry i ll catch up on my reading......als hij binnenkomt...what is the desert?

Bij de veiling....i thought u were a corps collector, instead of art.

In de politieauto.....he called for us....Het barst van de grappen, maar je moet wel engels kunnen om ze te begrijpen, de ondertitels schieten overal tekort.

De dronkenmansrit van Grant is Slapstick (dus grappig), maar zal wel niet als zodanig bedoelt zijn.

Voor de rest een prima film, alhoewel Gary Grant niet erg best acteert.

Ik vind films al redelijk snel grappig, dus misschien overdrijf ik wat als ik zeg dat komedie er onder subgenres moet komen te staan. Komedie of niet, het blijft gewoon een van de beste Hitchcocks. En voor mij de beste! Perfecte afwisseling van humor, spanning, suspense, actie en avontuur.

Een van de grote 4 van de Meester.

Nu ik ze alle vier gezien heb kan ik wel concluderen dat Psycho voor mij nog altijd de nummer 1 is.

North by Northwest is een hele leuke film, maar de echte spanning ontbreekt toch wel een beetje. Niettemin een zeer goede klassieker.

4*

Erg leuke film North by Northwest en een hernieuwde kennismaking met Hitchcock voor mij. Weet dat ik vroeger als een jochie van een jaar of 10/12 films van Hitchcock altijd erg spannend vond. Vooral The Birds heeft toen veel indruk gemaakt op mij maar die kon ik helaas niet vinden in de bieb. Wat me met name van deze film is bijgebleven zijn de geweldige actiescenes en dan vooral die met het sproeivliegtuig op de lege vlakte en die op de stenen hoofden van Mt Rushmore. Dat die scenes al die jaren ergens zo tussen het bewuste en onbewuste deel van m'n hersenen zijn blijven sluimeren geeft volgens mij alleen maar aan hoe ontzettend sterk ze zijn. Ik ben ze immers nooit echt vergeten

En sterk zijn ze nog steeds, vooral de spanning die Hitchcock weet te creeëren in de vliegtuigscene is fenomenaal. Zo mooi van opbouw en met een climax zoals die in een spannende avontuurlijke thriller behoort te zijn (dat het soms allemaal niet echt logisch is doet totaal niet ter zake). Deze film is puur Entertaiment met een hoofdletter E. Avontuur, actie en met de nodige humor, Hitch begreep wel hoe hij z'n publiek kon vermaken.

Cary Grant is een stoere en coole held de man is perfect voor zijn karakter van de iet wat verwaande zakenman in de problemen. Maar de echte ster in deze film is toch wel Eve Marie Saint, wat een ontzettend gracieuse en mooie verschijning is zij. Haar rol als femme fatale is ook wel interessanter en mysterieuzer. De scene tijdens het diner in de trein is weer zo een die op eenzame hoogte staat. De koele, verleidelijke blik, de suggestieve woorden het maakt een film zoveel mooier dan het directe T&A waar tegenwoordig mee gesmeten wordt. Leuk weetje vond ik dat Eve eigenlijk de woorden; "I never make love on an empty stomach" gebruikte maar dit werd later overgedubt naar; "I never talk love on an empty stomach". In 1959 was het publiek nog niet helemaal toe aan zulke geëmancipeerde uitspraken

Enige minpunt bij deze film is eigenlijk dat bepaalde scenes soms net wat te lang duren en dat al redelijk vroeg in de film veel van het plot wordt weggeven. Dat zorgt er voor dat de spanning niet altijd even optimaal is. Het mag de pret echter allemaal niet drukken North by Northwest voorlopig zeker 4 goede sterren.

De film begint zeer goed vond ik, maar in het midden zakt hij in als een pudding, je blijft kijken omdat je wilt weten hoe de film zal eindigen, naar het einde toe komt de film weer uit z'n dipje.

Acteren viel mee, hoewel ik het hoofdpersonage soms irritant vond...

3.5* door de mindere 2de act...

Vind deze film bij lange na niet zo sterk als Strangers on a Train, wat mijn favo Hitchcock blijft, maar het is zeker een goede film. Alles klopt; script, acteerwerk, sfeer. Natuurlijk de door anderen al genoemde onvergetelijke scènes (sproeivliegtuig, dronkenmansrit, veiling). Toch doet het mij allemaal minder dan Strangers on a Train.

Pluspuntje is de jonge Martin Landau!

3,5*

De finale bevestiging dat Hitchcock (voor mij persoonlijk) doodgewoon een over het paard getild fenomeen is. Camerawerk of sfeer (m.a.w. het hele zootje dat de regisseur zo beroemd maakt) onderscheidt zich niet van andere films uit dezelfde tijdsperiode. De shots van Amerika (nog een reden tot bejubeling, volgens velen) zijn niet eens zó uitzonderlijk en de acteerprestaties waren matig (tot soms zelfs slecht). Doe er nog een (overbodige) portie romantiek bovenop en succes verzekerd; het is juist omdat A.H. de Vertigo-formule opnieuw toepast dat we eigenlijk een déjà-vu ervaren.

Typische Hitchcock, en daarom niet meer dan 2,5*

Nou, nou... iets meer respect

Vond het wel nog een leuke film. Al begrijp ik niet echt hoe Eve Kendall een ontmoeting regelt tussen Thornhill en George Kaplan terwijl de mensen waarvoor ze undercover werkt denken dat Thornhill Kaplan is. Kan iemand dit uitleggen, ik was toen niet echt mee.

Ik heb Hitchcock om veel redenen geroemd horen worden, maar dat nog nooit. Waar haal je dit vandaan?

Dit is juist een van die avonturenfilms waar het romantische verhaaltje wel werkt. De moeite die Grant verricht lijkt zich uiteindelijk richten om een romance mogelijk te maken tussen hem en Saint.

Ik vind die film veel beter dan die hedendaagse films.

Het zat goed in mekaar.

Ik heb veel gelachen met die rare gast.

Toen die dronken in politiebureau was

Hoe bedoel je?

De geheime dienst waarvoor Kendall werkt verzint Kaplan, en toevallig komt Thornhill in zijn rol terecht. Positief voor de inlichtingendienst dus, want dan wordt de echte spion (met name Kendall) minder snel ontdekt. Juffrouw Kendall zet een actie op touw (met de heer Van Damm) om Thornhill (aka Kaplan) uit de weg te ruimen. Je ziet trouwens in het station hoe V.D. en Kandall overduidelijk naar elkaar bellen, en even later 5 meter van elkaar op het zelfde moment inhaken en uit hun telefooncel tevoorschijn komen. Mooi.

De odes aan het VN gebouw en aan Mount Rushmore vond ik toch wel erg duidelijk aanwezig in deze film. Het gaat hier, volgens mij, om de twee centrale shots.

Focus Knack geeft me trouwens volledig gelijk:

Hoe weinig de plot ter zake doet wordt al gauw duidelijk wanner H. tijdens de klopjacht door het grillige Amerikaanse landschap het ene symbool-zwangere decor inruilt voor het andere, van een moord in de New Yorkse hoofdzetel van de Verenigde Naties tot de iconische slotscène tussen de presidentiële koppen van Mount Rushmore...

Vertigo-formule? North by Northwest is eerder The 39 Steps dan Vertigo, maar goed.

Wat is de Vertigo-formule dan?

Een portie romantiek bovenop het suspense-verhaaltje gieten. En dat is inderdaad ook de 'The 39 Steps'-formule. Hitchcock's handelsmerk (zo blijkt), en dat in zijn geheel bevalt me niet zo...

Duidelijk mee oneens!



Dit begrijp ik niet helemaal. Ik heb weinig verstand van oudere films maar Hitchcock is toch echt de meester van de suspense hoor. denk aan Psycho, waar je 45 minuten moest wachten op de beroemde douchescène of NBNW waar op een erg originele manier iemand met een sproeivliegtuig werd beschoten...die aanloop Ik ken tot op heden geen films uit dezelfde tijdsperiode die dezelfde suspense voor de dag weten te brengen. Voorbeelden?





Wat versta je dan onder een goede acteerprestatie? Iedereen speelde zijn rol juist erg overtuigend!



Het is wel de voorloper van het beroemde James Bond concept hoor!

Uhm, zie je hier niet het lichtelijke sarcastische van in dan?

Een van de werk titels was volgens mij iets van The man in the presidents nose notabene. En dan de filmposter met die kop van Hitchcock (een engelsman!) op gelijke hoogte met de amerikaanse presidenten. Dat staat gelijk aan spugen op de veranda van de gemiddelde amerikaanse patriot...

Ik vind Vertigo een totaal andere film dan deze.

Dit is overduidelijk bedoeld als vermakelijke nonsens, waarbij het plot als kapstok dient voor een reeks scenes die de ruggegraat van de film zijn. Ik heb heel sterk het idee dat de scenes er het eerst waren en het plotje er later omheen gebreid is. Ik vind dit bovendien ook duidelijk een komedie. De film druipt haast van de ironie.

Vertigo is heel anders van sfeer, acteren en stijl en is uiteindelijk ook veel meer een door het complete plot gedreven film. En stukken serieuzer dan deze film. Binnen de Hitchcocks die ik gezien heb bijna de uitersten.

De suspense waar jij het over hebt was volgens mij helemaal niet zo prominent aanwezig. Oude films die het beter doen? 'Arsenic & Old Lace' of 'His Girl Friday'. Maar dat zijn komedies, mét sfeer wel te verstaan...




Doodgewoon niet mee eens. Hoe kan ik dit motiveren?



Dus het creeëren van een cliché is prijzenswaardig?

Is 'North by Northwest' dan een politiek pamflet?

Niet echt lijkt me. Maar jij schrijft toch dat je hier een patriotische ode van Hitchcock aan het adres de VS van A in ziet? Ik vind het meer met een flinke knipoog gedaan, eigenlijk worden ze een beetje in de zeik genomen die rare vaderlandslievende amerikanen.

Goede film die het helaas niet haalt bij rear window of vertigo. Desondanks is ook dit een uitstekende Hitchcock waar ik erg van heb genoten.

4*

Ja, ik snap het.

Don't forget NOTORIOUS

Trek je nou de suspense in al Hitchcocks zijn films ten twijfel of alleen die in NBNW? Hoe dan ook in NBNW is er wel degelijk ruimte voor wat suspense: denk aan de sproeivliegtuigscène en het einde waarin ze een tunnel in rijden. His Girl Friday bevat inderdaad een fantastische sfeer en ging over de liefde tussen 2 mensen: 2 journalisten. Deze liefde komt voort tussen 2 mensen uit hetzelfde milieu. De liefde die je in deze film ziet is op het oog onwaarschijnlijker. Je zit in de problemen, ga je dan een vrouwelijke spion vertrouwen? En liefhebben? Beiden zijn totaal andere types. Arsenic & Old Lace heb ik niet gezien.

Verder heb ik in de door jouw genoemde films of andere films van voor 1959 niemand vermoord zien worden d.m.v. een vliegtuig Dus om dan de hele film over een kam te scheren. Er zitten genoeg unieke scènes in. Denk ook maar eens aan de scène bij de veiling.


Dat is inderdaad persoonlijk alleen vind je alles en iedereen slecht acteren en in welke situaties? Of zijn er bepaalde personen die niet goed uit de verf komen.


Het was toen nog geen clichè dat man en vrouw samen ten strijde trokken tegen de misdaad. Bovendien worden 4 verschillende genres tot 1 fantastische film gemengd: actie, avontuur, komedie en misdaad. En er gebeuren veel te veel originele dingen (zie mijn posts hierboven) om deze film als 1 grote clichèboel af te doen.

Die van alle Hitchcocks.



Uniek, ja, maar daarom zo verdienstelijk?



Geen enkel personage wist me echt mee te slepen of te boeien voor zijn/haar situatie, vandaar dat ik de acteerprestaties als "matig tot slecht" zou omschrijven. De film is gewoon niet geloofwaardig genoeg, maar dat kan ook aan de sfeer liggen...



Deze film schijnt de opeenhoping van alle cliché's (die hijzelf reeds eerder had uitgevonden) te zijn, dus het is gewoon een synthese. Ik doe de film trouwens niet als clichématig af, ik vind het gewoon niet prijzenswaardig om een cliché te creeëren.

Daar verschillen we dan van mening over Ik kan strangers On A Train, Rear Window en Psycho nog wel aanhalen....

Uniek hoeft inderdaad niet altijd goed te zijn. Maar ik en vele anderen konden er gelukkig wel van genieten.

Er is inderdaad niets zo irritant als je geen feeling met de hoofdpersonen hebt. Dat hoeft dan niet altijd aan de acteurs en actrices te liggen. Het ligt dan ook vaak aan het script of aan het genre waar je misschien niks mee hebt.

Aan clichès kan ik mij ook wel eens storen. Maar zolang niet alles clichè is dan heb ik er geen problemen mee. Vooral niet bij komedies.

'Strangers on a Train' en 'Rear Window' heb ik allebei gezien, en ook die films bevielen me niet zó. Dus laat ik zijn andere "meesterwerken" voorlopig voor wat ze zijn...