Dolls (2002)

Ook al staat het niet letterlijk i nde regels, zou ik gaan voor zeldzame films. Toen deze in de pakketservice kwam had hij hier op MM alleen al 200+ stemmen.

Jammer voor de fans hoor. Ook deze film is er om bekeken te worden. Dat Dolls niet is gemaakt voor 'het grote' publiek is duidelijk, maar een individuele kijker weet dat en kiest er gewoon zelf voor om na alle lovende woorden de film te kijken.

Ik was iig erg benieuwd en verwachte een mooie diepgaande film maar het resulteerde in een vrij diepe teleurstelling. Kwa beelden oogt het mooi, maar dit is dus echt niet genoeg. Op wat delen na (vrouw in het park bijvoorbeeld) kon het me enigszins boeien, maar het meerendeel van de rest niet. Deze film raakt me nergens en boeit te weinig. Onvoldoende dus.

zo'n prachtige film en alweer een lage stem.

Gisteren gezien, en ik vind het moeilijk te zeggen wat ik ervan vind. Ik weet dat het in Japanse films aankomt op het 'aanvoelen' van wat er gaande is, maar helaas spreiden onze Oosterse buren zo weinig expressie ten toon, dat je je als kijker soms afvraagt óf zij voelen. Matsumoto's uitbundigste emotie was een tandvleesontblootende lach toen zijn (ex?-)vriendin kennis rondom het verschil tussen zuigen en blazen niet paraat bleek te hebben. De rest van onze beroering wordt overgelaten aan beeld en bovenal muziek. En daar scoort de film wel degelijk, maar ik vond de film toch wat leeg overkomen. Wellicht doordat deze film leunt.

Beeld en geluid zijn dik in orde. Hoewel velen gegrepen lijken door de rode bladeren, had ik de vreemde verwachting dat het een soort rode draad zou zijn doorheen de film. Wellicht hoopte ik op meer screentime van al dat roods.
De film bevat een geweldig shot 's-avonds waarbij de lichtinval vanuit grote hoek een subtiel schaduwspel creëert op de warmkleurige muur van het kerkje waarin Matsumoto zou trouwen.

Acteerprestaties waren niet geweldig, maar ik vind dat bij Aziaten vaak wat theatraal als het op dramatiek aankomt. Waarmee ik me dus wil excuseren: ik ben niet diegene die dat het best kan beoordelen, maar voor een gemiddelde Hollander kan het allemaal wat geforceerd en gespeeld overkomen. Bedenk me net dat ik dát liever heb dan het overdreven spel dat om de hoek komt kijken in sommige Hollywoodproducties, daar rollen m'n ogen echt van (hoewel mijn ogen de cirkelbeweging ook aangingen toen die vrouw in het tweede verhaal haar parkmaat nariep elke zaterdag bezoekers een onbezette zitplaats te zullen ontnemen).

Ik vond het eerste verhaal het sterkst, het laatste bij vlagen ronduit irritant (kan ook liggen aan de tenenkrommende muziek die Fukada liet horen).
De overgangen tussen de verhalen leken mooi subtiel gedaan, althans tussen de eerste twee verhalen. De overgang tussen de tweede en het derde verhaal oogde wat rommelig voor mij, maar misschien lag dat eraan dat ik de hele rolstoelfiguur als profiteur van de Yakuza-weldoener wat overbodig vond.

Een wisselend pakket dus voor mij. Ik vond de boodschap mbt de egocentrische mens best krachtig (én toegegeven, soms confronterend).
Een prent mooi door zijn eenvoud en de kracht van stiltes. Helaas werd de potentie die daarin ligt niet volledig benut/uitgewerkt naar mijn behoefte. 2,5* (misschien 3* bij herziening)

saai,leeg,emotieloos,dood.

barslecht geacteerd;of beter gezegd gewoon niet geacteerd;die kerel verneemt dat zijn vriendin zelfmoord probeerde te plegen maar staat er bij alsof er helemaal niks gebeurd is zonder enige vorm van expressie

kitano weet blijkbaar ook niet hoe hij zn "film" moet editen of een verhaal in elkaar steken,een na een eindeloos lange stilstaande shots van doodgewone objecten;personages zijn leeg en saai;hun onderlinge relaties idem dito,chemieloos en slecht uitgewerkt;door het slechte acteerwerk is het onmogelijk om zich in de film in te leven;visueel 10x niks(er hangt zo n nare deprimerende japanse sfeer over heel de filmen het camerwerk is uiteraard zwaar kut);hetzelfde wat betreft de soundtrack: deprimerend en emotieloos

kort samengevat,mijn neefje van 4 had een betere film gemaakt

dikke 0.5*

Dan zou ik maar snel zijn films gaan produceren.....

Ik had niet een film als deze verwacht van Takeshi Kitano. Sure, de beelden waren mooi. Maar ik had een beetje het gevoel, dat de film draaide om de beelden, dan de beelden om de film. Wat betreft de 3 verhalen, vind ik het eerste verhaal zeer interresant. Zoals Kitano zelf ook aangeeft, waren de andere verhalen in de film, min of meer, om dit verhaal op te vullen. De andere verhalen interreseerde me daarom ook niet zoveel, als het eerste. 'T is dus zeker niet mijn favoriete Kitano film, maar ik raad hem zeer zeker niet af. *3.5

Dan draai ik 'm om.... van mij een 5.0

Ben trouwens benieuwd naar je neefje zijn regiedebuut....

Nadat eerder Aziatische films als Tales of 2 Sisters en Spring, Summer... laatstleden al voor slaperige oogjes zorgden, scoort Dolls op de snooze-o-meter bij mij nog het hoogst. Het tergende tempo waarin de 3 simpele liefdesverhaaltjes worden verteld zorgt voor een ergerniswekkende kijkervaring.

Ik haal uit de verhalen ook niet de diepere laag die er ongetwijfeld zit (en waar anderen op deze en andere sites over spreken), daarvoor is Kitano me al in een eerder stadium kwijtgeraakt. De eindeloze shots van zich langzaam voortbewegende personen blijven daardoor leeg en nietszeggend.

Voor de bij tijd en wijle prachtige beelden (die kleuren!) nog 1 sterretje.

De film heeft weliswaar een draak van een begin. Ik was al bijna geneigd om door te spoelen, en dat al in het begin..
Na het poppentheater probeerde ik in de film te komen, dit lukte toen nog niet. Ik ben geen grote liefhebber van Japanse Cinema, en het beginstuk kon me ook niet erg veel boeien. Gelukkig kwam de film toen wel op gang met zijn prachtige visuele shots; ik heb nog nooit een film gezien waar zoveel schitterende shots in zitten; ode! Toen de film eenmaal wat op gang kwam werd ik helemaal meegesleurd door de film; iets waar ik in het begin alle hoop aan had opgegeven. De verhalen begonnen te lopen en liepen schitterend door elkaar heen. Maar vooral bleef ik genieten van het visueel schoon in deze film; ik snap niet hoe deze beste man zo'n schitterende/ geniale beelden in een film gestopt krijgt.
Punt van kritiek vond ik wel dat ik niet echt emotioneel geprikkeld werd door deze film. Slechts enkele keren voelde ik een vlaag van emotie; voornamelijk bij de latere flash backs in de film van Matsumoto en Sawako, de glimlach van Hiro de Yakuza leider als hij terugloopt naar zijn auto en ineens de schrik in zijn ogen waarna hij neergeschoten wordt. Dit miste ik in deze film toch wel. Nu heb ik nog niet veel Japanse Cinema gezien, omdat ik me er nogal terughoudend tegenover instelde, en ik las bij enkele berichten dat dit kenmerken is voor films van Kitano dus dat speelt misschien wel mee.
Maar gelukkig waren er ook genoeg briljante scenes;
- De scene bij het huis, waar Matsumoto en Sawako hun huwelijk herinneren vond ik prachtig.
- De scene van de blinde fan die ineens dood op straat ligt. Voor mij totaal onverwacht dus het was als een klap in je gezicht. Sterke scene.
- Bijna elke scene tijdens Matsumoto en Sawako hun tocht; visuele pracht van het hoogste niveau.

En dan nog de eindscene; schitterend in beeld gebracht als je het mij vraagt. Daar waar ik de beginscene walgde van de beelden, smulde ik er nu juist van. Afwisselend met geluid het lopen van Matsumoto en Sawako met de geluidloze beginscene.

Vooralsnog 4 dikke sterren. Herziening op korte termijn zit er niet in; ik heb deze film via MM pakketservice mogen bekijken. Maar ik sluit niet uit dat ik deze film ga aanschaffen. Wellicht dan een verhoging.

Dolls, een film van twee uitersten. Aan de ene kant een film van een ongekende schoonheid, aan de andere kant een slaapverwekkend gedrocht.

Ik had redelijk hoge verwachtingen, en op één gebied werden mijn stoutste verwachtingen zelfs overtroffen. Voor de rest was Dolls echter een grote teleurstelling. De beginscène is werkelijk afgrijselijk. Een stel bediende poppen met een geluid erbij dat hoogstwaarschijnlijk muziek zijn moet. Dit klonk echter nog aangenaam in verhouding tot het mannetje dat zonodig meekrijsen moest. Ik had hier geen idee of het nou komedie of serieus bedoeld was. De scène die hier op volgt ziet er werkelijk prachtig uit. De locatie, de kleuren, de bewegingen, de emoties op de gezichten.. Op dit punt ben ik er maar even goed voor gaan zitten, want dit kon nog wel eens iets geweldigs worden.

Ik kwam bedrogen uit, de toon bleek gezet in (het contrast tussen) deze twee scènes. Ik was overdonderd door de ongekende schoonheid van het gros van de scènes, Kitano blijkt een geweldig filmer! Dit bleek echter het enige wat de film mij te bieden heeft. Ik heb het idee dat Kitano zich meer heeft gericht op het visuele aspect van Dolls, dan dat hij zich bekommerde om de verhaalstructuur. Belachelijk, lachwekkend, onlogisch en bovenal allerverschrikkelijkst saai zijn de gevoelens die bij mij achterblijven. Volgens mij heb ik het abstracte thema van Dolls deels gemist, maar als ik dit wel volledig meegekregen had was het zonder twijfel geen plezierigere middag geworden. De manier waarop emoties hier getoond worden zullen ongetwijfeld heel subtiel zijn, maar dit was wel verdomd subtiel zeg. Na anderhalf uur had ik het wel gehad met het paar dat alleen maar schijnt te lopen en te lopen en te lopen. Aan het begin was het nog ontzagwekkend, maar een hele film lang? Nee.. Met alleen maar mooie beelden houd je mij geen 2 uur bezig, ik zie graag ook nog wat andere raakvlakken.

Ik was een half uur lang geboeid, maar daarna lukte het mij niet meer niet slaperig te worden van Dolls. Om de fantastische cinematografie maak ik er een 2.5* van, maar die staan zeker niet voor het vermaak. Dolls is niet veel meer dan een bewegend schilderij.

Dat is bunraku (poppentheater). Ik vind het erg mooi. Het is een kwestie van jezelf openstellen voor een andere cultuur. Ik heb er immer moeite mee als mensen films afkraken op aanwezige culturele gebruiken. Alsof het een slechte eigenschap van de film an sich is, terwijl het enkel te wijten is aan de beperkte blik van de (Westerse) kijker zelf.

... Of het is gewoon een lelijk cultureel gebruik (zoals wij westerlingen er ook hebben). Als men iets lelijks filmt dan mag dat aangerekend worden. Vind het een beetje te makkelijk om alles zomaar aan een 'beperkte blik'/ niet openstellen te wijten.

Of het nu cultuur is of niet, ik vond de scene erg goed. De sfeer in erin (en de rest van de film) is erg goed. Het bracht me gelijk in de stemming, ik wil zelfs zover gaan dat ik denk dat ik de film minder goed zou vinden zonder die scene.

Dat vind ik te makkelijk. Als je aan de arthouse/wereld-cinema gaat dan mag je best een beetje je best doen.

Dat staat buiten de discussie.

Het is in dit geval gewoon zo.

Net zoals onze mooie Westerse, snelle, inhoudsloze hap-slik-weg cultuur. Je moet je er voor openstellen! 't Ligt allemaal niet zozeer aan de films.

Persoonlijk heb ik ook steeds nog wat moeite met het begin. Maar voor mij maakt de rest van de film dat gewoon méér dan goed. En de link op het einde naar het begin is ook een soort pay-off. Maar de beginscene zelf vind ik ook matig tot irritant.

Wat wil je hier nu eigenlijk mee zeggen? Kan hier nog ooit serieus met elkaar gesproken worden? Wil je nu zeggen dat ik de films van oa Bay verwerp omdat de Westerse cultuur me niet aan staat? En jij vindt dat echt een eerlijke vergelijking?

Ik zou niet weten waarom niet. Of moeten we weer gaan denken in termen als "objectief beter" dan ?

Je verwerpt een hoop films op basis van culturele invloeden en evoluties inderdaad. Geen flauw idee waarom het dan "makkelijk" is als anderen hetzelfde doen.

Misschien, maar jij gaat er al vanuit dat Goodfella dat niet gedaan heeft. 'Het is helemaal niet lelijk, het is een kwestie van jezelf openstellen.' Wanneer zie jij of iemand zich niet openstelde vs wanneer iets daadwerkelijk lelijk IS?? Jij kent blijkbaar dat verschil. Dan wil dat zeggen dat er objectieve criteria bestaan voor 'schoonheid'. Dat kan je niet maken.

Ik heb mezelf opengesteld, had de film anders na 3 minuten uitgezet. Maar de scene helpt je wel om je open te stellen voor een totaal ander tempo.

Helemaal geen sprake van!

Ik heb 't niet over invloeden of evoluties maar over concrete culturele gebruiken. Een vergelijking van lek-mijn-vestje dus. Alles kan en mag, dat is het punt niet. Ik kan de allerbeste Nederlandse film afkraken omdat de hoofdpersonen in een scene van twee minuten naar een Oer-Hollands Blijspel zitten kijken terwijl ik een teringhekel heb aan die blijspelen. Maar hoe serieus kunnen we dan nog over cinema discussieren? MM wordt me veel te oppervlakkig. Toernooitjes, gezeur over toplijsten, maar een keer normaal over film praten dat kan hier gewoon niet. Wat een sof!

Voor mij was het bunrakuspel één van de mooiste scènes van de film. Nu vind ik de bijbehorende zang dan ook prachtig, en de symboliek die er in te vinden is, is majestueus. Al helemaal wanneer ik dat tot de rest van de film betrek.

Ik vind het prachtig dat zij dat in hun cultuur hebben, ik kan ervan genieten. Voor mij dus een mix tussen esthetiek en cultuur. Culturele esthetiek!

Ach ach, je ligt er zelf ook aan de basis van. Het enige verweer dat jij meestal bovenhaalt is dat het aan de kijker zelf ligt. Als je dat "normaal over een film praten" noemt. Goodfella heeft genoeg lap tekst neergepend

Daarbij zie ik weinig verschil tussen een cultureel gebruik en een culturele invloed, behalve dan dat die laatste een nog grotere invloed heeft op een film in z'n geheel, en dat je dus eigenlijk zou kunnen opperen dat het in dat geval nog belangrijker is dat een kijker zich probeert open te stellen. Over zo'n cultureel gebruik valt makkelijk over te kijken, over culturele invloeden niet.

Heel serieus. Wat op het scherm gebeurt is belangrijk (het moet je boeien). Als het 'in beeld brengen' (cinematografie, filmstijl...) of eventueel de inhoud er niet in slaagt het geflimde van secundair belang te maken dan is dat m.i. een zeer geldig argument om de film aan te rekenen.

(Helemaal de prent afkraken omwille van 1 zo'n scene zou inderdaad niet zo koosjer zijn, maar dat lijkt me niet het geval als ik Goodfellas's stukje zo lees.)

dit hoort niet bij de film maar ben er mee eens dat alle cinema discussies mij niet meer doen verlangen om er nog op te reageren.

Ik heb niet zo veel met dat poppenspel, maar ik kan het binnen deze film toch wel waarderen. Brengt je al goed in de sfeer van de film.

Ik heb ook een pokkehekel aan Eddy Wally-achtige muziek, maar binnen een film als Calvaire is het dan wel weer geinig, het hoort er gewoon bij.

Zou raar zijn als je die film dan gaat afkraken omdat er van dat soort muziek in zit, begrijp ramon wat dat betreft wel.

Maar dat geldt niet voor iedereen, ook niet voor mensen die de film helemaal geweldig vinden. Ik vind het eerste stuk enorm hard clashen met de rest van de film, en wordt er vooral erg zenuwachtig van. Terwijl de rest van de film mij net in een roes brengt.

Wat mij betreft wordt er enkel op het einde een mooi boogje gemaakt naar het begin, maar dat maakt de eerste scene niet meteen goed.

Heeft allemaal maar bitter weinig met openstellen te maken.

Wat zit je toch steeds te miepen man?! Ik heb 't enkel over die 'wanstaltige' scene gehad. Ik val 'm niet aan omdat ie die film niet leuk vindt hoor. Lees toch eens wat beter.

De hersenloosheid van de Westerse cinema die je zo stelt heeft toch niets me cultuur te maken OH. Noppes. En ik had het enkel over culturele gebruiken, je weet wel een scene kut vinden omdat de hoofdpersoon een kroketje uit de muur haalt en dat vind je vies. En je klaagt zelf altijd over het feit dat mensen Aziatische cinema afwijzen of degraderen omdat ze die typische zwijgzaamheid van de personages niet kunnen dulden. Wat wil je nu bereiken eigenlijk?

Typisch dat djelle en jij weer de eersten zijn die hier reageren.

MovieMeter 2008

De film Blabla:

X: Prachtige geacteerd, ijzersterk verhaal, mooi in beeld gebracht, fantastische camerabewegingen, esthetisch tot en met maar toch maar 2,5*, want die rode jas in scene 8 kan echt niet: ik houd niet van de kleur rood.

A: Kun je je nou echt niet een oogje dichtknijpen? Die Zhang Yimou heeft wat met de kleur rood, die kleur kom je juist overwegend tegen in zijn oeuvre, nu maakt ie er zelfs slechts sporadisch gebruik van....

En dan komt het gezeik alweer...

B: ja, maar A, hoe kun je dat nu zeggen??? Als ie dat jasje toch echt niet mooi vindt....., over smaak valt niet te twisten, het jasje was zelfs niet van Versace, pas bij die andere film zat je zelf te klagen over die lelijke zwarte waas gedurende de hele film waardoor je niet zag wat er zich op het scherm afspeelde, ........ dat is toch precies hetzelfde??

Ik ben 't strontmoe. Ik heb zelfs dingen op MM gezien die hier erg dicht bij in de buurt komen. Ik heb er gewoon geen zin meer in zo.