Dolls (2002)

Natuurlijk heb je hier volkomen gelijk. Ik wil trouwens nogmaals benadrukken dat ik deze film heus niet ontzettend slecht vind. Het grootste mankement van de film zit voor mij persoonlijk, zoals eerder gezegd, in het gebrek aan binding met de personages. Iets wat jij blijkbaar wel voelt en ik niet. Doen we niks aan natuurlijk.

Los daarvan zal ik, wat betreft jouw opmerking aangaande mijn top 10, de laatste zijn om te ontkennen dat mensen als Tarkovsky of Godard geen gebruik maken van vergaande, "gekunstelde" stilering. Met name Godard was natuurlijk een held op dit vlak, om alleen maar even de pure abstractie verworden scene op het dakterras aan te halen uit Le Mepris. Echter het grote verschil is dat een dergelijk shot mij keer op keer traantjes in de oogjes bezorgt, terwijl ik het met de mooie boompjes en rode blaadjes in Dolls na een tijdje wel weer gezien heb. Voor mij gevoelsmatig een verschil tussen kunst en kitsch, al mag je deze snobistische opmerking mijnerzijds direct weer vergeten...

Oh gij verdoemde ziel, heb oprecht medelijden met u...

Jawel, gewoon herzien als je in de juiste stemming bent. En dan minimaal een vol punt erbij.

Wie weet, wie weet...

"Dit keer zijn het gevoelens die mensen weten te raken als kogels." Zo zei Kitano het ongeveer toen ik de extra's bekeek op de dvd van Dolls. Prachtig gezegd trouwens, en klopt ook totaal in de film. De stille film weet je zo te raken, dat woorden soms niet nodig zijn om het gevoel weer te geven - en zo prachtige scenes ontstaan. Een van deze scenes (die ik heel mooi vond) is bijvoorbeeld wanneer de Yakuza leider zijn vriendinnetje weer ontmoet

Het manier van kleurgebruik is echt prachtig, de omgevingen waarin Dolls zich afspeelt zijn denk ik ook toevoegend aan de emoties en het verhaal. Zo verwoorden bepaalde beelden, ook bepaalde emoties. In mijn opzicht zag ik bijna in elk beeld dat er werd weergegeven, symboliek. Ik kan dat in de meeste films wel waarderen, omdat ik zo mijn eigen interpretatie krijg van wat de regisseur met de film bedoelt.

Van de drie verhalen vond ik twee ervan leuker dan de ander. Zo vond ik het verhaal met Matsumoto en Sawako, soms wat moeilijk te volgen. Bij Sawako had ik moeite om te weten wat er nou in haar hoofd omging, de droom vond ik bijvoorbeeld moeilijk te begrijpen - en ik wist daarbij ook niet precies wat het toevoegde aan het verhaal

Toch waren er ook momenten, vooral bij Sawako en Matsumoto, dat ik soms mijn interesse verloor. Hun verhaal gaat soms gewoon te langzaam voor mij.

Ten slotte vond ik het mooi hoe de verhalen samengeweven waren in een soort van geheel, zonder de verhalen per verhaal te vertellen.

"Ik heb de kijker de vrijheid gegeven hun eigen interpretatie te geven aan de film, die waarschijnlijk zal afhangen van hun karakter." Dit is niet al te letterlijk, maar ik vond dit ook een belangrijk citaat uit de extras - die vooral voor mij wat toevoegde aan de film. Zo heb ik vaak bij films als Donnie Darko, dat ik niet zeker weet of ik de juiste interpretatie van een film heb, en moet dan eigenlijk meningen van anderen horen om de mijne te vormen. Bij deze mag ik hem zelf vormen, wat ik wel leuk vind

5*

Echt een draak van een film. Geweldig saai vol voorspelbare symboliek en oversentimentele momenten die eerder ergernis dan medelijden opwekten. Visueel wel mooi geprobeerd, maar de afgelikte kleuren en de gekunstelde settings zijn zeker niet bijzonder genoeg om hem boven de middelmaat uit te tillen, en de repititieve muziek doet ook meer kwaad dan goed. Het ergste is de kleffe troosteloosheid waarmee de film voorbijsleft in een wanhopige poging te verbergen dat hij niet meer te bieden heeft dan een hoopje triestige clichés.

Nee, grapje natuurlijk, het is een heerlijke film, een waar meesterwerk! Maar ik wou Onderhond ook eens laten voelen wat het geeft als je favoriete films afgebroken worden .

Mijn favoriete film aller tijden staat op een miezerige 3.08 meneer Freud. Oud brood

Maar die heb ik nog niet gezien dus qua leedvermaak valt dat een beetje tegen .

You got me...

De berichten bij Rubber's Lover al eens gelezen ? .

Je zal toch beter je best moeten doen

Deze dan eindelijk toch eens herbekeken, en hij is mij nog beter bevallen als de eerste keer. De beelden blijven prachtig, maar nu kon ik de verhalen ook beter volgen en alles werd een beetje duidelijker. Ik blijf het tweede verhaal het mooiste vinden. De wachtende dame op het bankje is één van de mooiste personages die ik in lange tijd heb gezien. En dan het einde van dat deel is ook gewoon hartverscheurend.
Voor de rest vind ik het derde verhaaltje ook heel mooi, ook al is het wat aan de korte kant. Ik vond dat ze dit verhaaltje misschien iets langer hadden mogen uitbreiden, en dan een beetje hadden mogen knippen van het verhaal rond Sawako. Dat duurde voor mij net iets te lang.

Het laatste shot van de hele film: Matsumoto en Sawako die aan de tak hangen met de zon op hen schijnend is direct het mooiste stuk van de hele film en zorgt ervoor dat het geen kleine 4* worden,maar zeer dikke 4*. Op dit moment kunnen 4.5* er nog niet af, maar daar kan misschien wel verandering in komen naarmate ik hem wat beter heb laten bezinken. In ieder geval toch een aanrader.

Pas gekocht, mede door de vele lovende reacties hier op moviemeter. Wat een prachtige film, het duurde een tijd voordat ik er goed in kwam, maar naarmate de verschillende verhalen duidelijk begonnen te worden kon ik me makkelijker laten meeslepen. Prachtig mooi gefilmd, ontroerende verhalen en de verwarrende dromen van Sawako.

Geweldige film

4*

Bijzonder mooie film. Na de vele positieve reactie's hier gelezen te hebben, vreesde ik dat ik te hoge verwachtingen ging hebben. Maar die waren terecht.

De film vertelt alles meer via het kleurgebruik, de muziek, de stiltes, handelingen van de personage's ... Ik kon mij perfect inleven in de verhalen.

Meteen een 5* en deze ga ik een plaats geven in mijn top10

De Aziatische cinema lijkt zich op het moment op een top te bevinden. De films beginnen steeds populairder te worden, zeker op MovieMeter en als filmkijker kom je er nauwelijks onder uit om zo nu en dan een filmpje van het verre oosten aan te zetten. Vooral niet als gebruikers opmerkingen plaatsen als: "De Aziatische cinema is zo veel verder ontwikkelt dan die van de rest van de wereld" en meer van dat soort leuks.

Helaas kan ik niet zeggen dat de Aziatische cinema mij tot nu toe echt heeft kunnen boeien, met uitzondering van maar één film. En dan is er Dolls. Deze film van Kitano wordt toch wel het vaakst aangehaalt als het beste voorbeeld van de Aziatische cinema. Een film die zowel qua emotie als filmkunst ongeveer het mooiste zou zijn wat je kon vinden in de filmwereld. Na het kijken van de film lang uitgesteld te hebben (ik bleef een beetje sceptisch) ben ik er gisteren toch maar eens rustig voor gaan zitten.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik geef de film maar 2 sterren. Ik moet daarbij zeggen dat ik wel zie wat anderen hier zo geweldig aan vinden, maar dat ik het zelf niet genoeg vond. De potentie voor een goede film was er, maar de goede uitwerking ontbrak voor mij.

De film heeft twee grote problemen voor mij: te emotieloos en vaak gewoon te saai. Ik las hierboven in een bericht van Onderhond dat hij vind dat deze film erg veel gevoel had, maar dat het niet te groots gebracht werd. Dat zou eigenlijk best wel eens het probleem kunnen zijn. De emotie zit er wel, maar je voelt het meestal niet. Persoonlijk vond ik de personages over het algemeen vrij vlak. Vooral de twee vastgebonden geliefden. Je kunt moeilijk zeggen dat als twee personen niets anders kunnen doen dan (heel erg letterlijk) van hun problemen weg te lopen, en dan ook echt niks anders doen dan lopen zonder ook maar te spreken, echt getuigd van een diep karakter. En zo'n vrouw die tientallen jaren blijft wachten op haar geliefde is natuurlijk ook verre van geloofwaardig.

Maar ik moet daar wel bij zeggen dat ik me daar niet zo aan gestoord heb. Met de ongeloofwaardigheid van dergelijke situaties is niks mis. Sterker nog: ik vond de verhaaltjes op zich heel mooi bedacht. Het heeft iets romantisch allemaal. Helaas is de uitwerking zo droog als maar kan. Wat ik nog wel het ergste vond is dat de beide mannen van de laatste twee verhalen ineens zomaar vermoord werden. Ik kreeg helemaal niet het gevoel dat die verhalen al afgelopen waren, maar dat ze gewoon afgebroken werden voor de climax omdat Kitano er even geen zin meer in had. Ik vind in ieder geval niet dat Kitano veel om zijn blinde personage blijkt te geven als hij dat figuur ineens dood laat zien in een shot zonder ook maar enige vorm van uitleg. Irritatie blijft over, want ik als kijker had niet het gevoel dat zijn verhaal afgelopen was.

Die laatste twee verhalen duurde sowieso te kort. Het verhaaltje met de blinde popster duurde alles bij elkaar denk ik nog geen kwartier en het verhaal van de baas zal niet veel langer geduurt hebben. En wat houden we dan vervolgens over: twee vastgebonden geliefden die maar blijven lopen, en lopen, en lopen, en lopen, en lopen, en lopen, enz. En dat blijft niet leuk. De film verviel plotseling in een ondraaglijke saaiheid, die hij trouwens ook in het eerste half uur ook al had. Natuurlijk toont Kitano ons nog enkele mooie natuurbeelden, maar ik heb al zovaak zoveel mooiere beelden gezien. Het moment dat de meid eindelijk haar ketting laat zien is het enige pluspunt dat hier nog in de film zit, maar het is niet genoeg.

Visueel viel de film me sowieso een beetje tegen. Ik had begrepen dat dit een cinematografisch meesterwerk zou zijn. Het viel mij allemaal wel mee. Mooi is het op zich wel, maar niet mooi genoeg om echt te boeien. Het enige bijzondere shot dat in de film zat was toen de twee vastgebonden geliefden lang die windmolentjes liepen, maar dat moment liet je alleen maar verlangen naar meer van dat soort moois. Wel beschuldig ik de film er van overgestileerd te zijn, maar aan de andere kant had ik dat ook wel verwacht. De muziek in de film is me verder niet opgevallen, maar dat schijnt de bedoeling te zijn.

Dus uiteindelijk herken ik op zich wel de schoonheid van Dolls, maar ik kan hem nog niet voelen. Vooral de wat saaie personages zorgen hiervoor. En een goede dialoog op zijn tijd vind ik ook altijd wel prettig, maar ook dat had ik hier niet echt verwacht. Geen barslechte film, alleen eentje die zijn potentie niet waarmaakt.
2 sterren dus.

Poeh, wat een film. Prachtige kleuren en overweldigende verhalen. Alle drie de verhalen waren top. Het verhaal van Matsumoto en Sawaka was echt onwijs indrukwekkend. Met als hoogtepunt het kapotte blaasballetje. Iemand noemde deze film een gedicht en daar ben ik het helemaal mee eens. 4,5* met een grote kans op de volle 5 sterren.

Vooraf verwachtte ik er niet al te veel van, ik zag er eigenlijk tegenop om deze film te gaan bekijken. Dat had vooral te maken met het feit dat er volgens velen weinig in gepraat werd. Dat hoeft natuurlijk geen obstakel te zijn zolang de personages/verhaal/sfeer in de film maar boeit.

De 1ste 20 minuten kwam Kitano als een oude dieselmotor uit de startblokken, vooral de poppenscène aan het begin verontrustte mij. Daarna werden Matsumoto en Sawaka geïntroduceerd. Aanvankelijk boeide het me niet zo totdat Sawaka aan banden gelegd werd. Eerder gemaakte opmerkingen van de jongetjes in het park over het zwerverspaar kregen zo een dubbele lading. De verhaallijn die zich rondom deze 2 hoofdpersonages ontspon werd steeds intenser en ze konden dan ook op steeds meer empathie van mijn kant uit rekenen. Ze onstegen het niveau van een 2de wandelende Forrest Gump.

Het verhaal van de vrouw met haar broodtrommeltje was al even tragisch. Tegelijk ook een aanklacht tegen de individualistische maatschappij in Japan. Ik las laatst in de krant dat je in Japan alleen maar een goede werknemer bent als je van 5 uur `s ochtends tot 11 uur `s avonds werkt. Werk komt daar vaak op de eerste plaats zo blijkt dus, ook uit dit prachtige verhaal. Ik kon die opgewekte vrouw met haar broodtrommeltje wel opvreten zo aandoenlijk vond ik haar.

En hoe de verhalen in elkaar verstrengeld raakten was erg mooi gedaan. Ik genoot steeds meer van Matsumoto en Sawaka, telkens kruisten zij weer door het beeld. De overgang naar het verhaal van de popster vond ik prachtig, het verhaal liep ineens in een wat sneller tempo, volgde de adoratie van een doorsnee Japanner voor een onbereikbaar doel en ik krijg het popnummer nu nog steeds niet uit mijn hoofd.

De cinematografie viel mij ook erg op, prachtige opnames van eenvoudige voorwerpen, zoals bijv. een blaadje. Maar ook de natuur zag er gelikt uit. En dan het eindshot: beeldend! En toch twijfel ik nog tussen een 4 of een 4,5, met name veroorzaakt door het wat slome begin. Toch geef ik Kitano het voordeel van de twijfel: ik wil ik deze film nog wel eens een keertje zien 4,5*

Prachtige film die sterke emoties oproept. Alle drie de verhalen zijn geweldig en doen niet voor elkaar onder. Je wordt werkelijk betoverd door de prachtige shots en symboliek van de verhalen, ook de muziek hoe simpel als het mag zijn, maar heel doeltreffend.

Een prachtige film die iedereen eens zou moeten zijn.

Mooie film, met drie hele rakende verhalen.

Er zaten hele mooie scene's tussen, en er zaten ook veel emoties in!

Ik vond het ook goed gedaan hoe de verhalen in elkaar over liepen, en vanaf het begin zit je er al gelijk in.

Maar ik vond toch sommige scene's een beetje tegen het randje van saai aan.

Maar het verhaal en de beelden en veel kleine dingetjes in de film maken dat meer dan goed.

Zeker een film die ik nog een keer wil zien, denk dat als je deze voor een tweede keer kijkt, dat je dan meer ziet.

Maar voor nu 4*

Laat ik niet flauw doen en er gelijk een 5* tegenaan lappen. Wát een weelderige, ontroerende, maar onderhuids ook harde en wrange film, waarin ondanks de vele mooie momenten stilletjes aan alle hoop lijkt te vervliegen en de personages in hun zoektocht naar liefde uiteindelijk met lege handen achterblijven. En hoewel het zich niet per se in de film naar voren dringt lijkt egoïsme de oorzaak van dat alles te zijn. Matsumoto dumpt zijn vriendin om zich in een carrière te trouwen, Hiro knijpt er in een prachtige scène stiekem vantussen en laat zijn vriendin achter op een bankje in het park. En beide vervloeken hun beslissing en keren pas terug wanneer het te laat is..

Naast het meeslepende verhaal is 'Dolls' ook visueel een genot om naar te kijken. Ik heb zelden een film gezien waarin gelaatsuitdrukkingen van de personages zó veelzeggend waren. Sawako die zich haar verlovings-ketting weet te herinneren waarna haar gezichtsuitdrukking verschiet van intens geluk naar intens verdriet, godsallemachtig wat schitterend. Nukui die verbeten probeert om de mooiste foto van zijn heldin Yamaguchi helder voor de geest te krijgen. Of de blik van Hiro wanneer zijn vriendin van tientallen jaren terug, die hem niet eens meer herkent, hem een broodtrommeltje aanbiedt omdat ze toch niet meer verwacht dat haar vriend nog ooit langs gaat komen. En daarnaast ook zoveel contrast tussen kille, naargeestige tankstations en ellendige appartementjes aan de ene kant, en de weelderige bloesems, rozentuinen en sneeuwlandschappen aan de andere.

Maar nog even over de 'gebonden bedelaars' die echt als het ware naar de rand van de wereld lijken te lopen. Ikzelf denk dat de wandeltocht van Matsumoto en Sawako symbolisch moet worden gezien... ze vertrokken vanaf die smerige parkeerplaats met een waslijntje aan elkaar geknoopt, daarna stapten ze als het ware uit de realiteit - naarmate de film vorderde hadden ze steeds andere kleren aan, liepen ze in een soort van 'buitenwereldse' omgeving als geesten om de andere personages heen. De eerste en enige keer dat ze werden aangesproken, waren ze weer terug bij af: bij een ranzig tankstationnetje, in vuilnisbakken zoekend naar eten.

Een wonderlijke, schitterende film die niet minder verdient dan 5 dikke sterren. Ontroerend, emotioneel, mooie verstilde beelden, prachtige symboliek.

Een film vol tegenstellingen.

Dat de tegenstelling wit/zwart op een kleurige film als deze van toepassing kan zijn is al ongelofelijk, maar hoe Kitano het hier presenteert gaat toch alle verbeelding te buiten.

Gedurende de hele film grijpen niet alleen verhalen, maar meer nog kleurige en donkere, tragische aspecten door elkaar heen. Niet alleen is dit binnen een scène het geval (rode draad, witte sneeuw, zwarte nacht) maar ook op een meer metafilmisch niveau (oid) is het zichtbaar.

De wonderschone, serene beelden aan de oppervlakte tegenover de diep trieste, tragische verhaallijnen daaronder. De prachtige kleurige natuurlokaties die worden afgewisseld met de grijze stadse omgevingen (inderdaad Yak).

En zelfs wanneer je buiten deze film treedt en even naar de gehele Japanse cinema valt het verschil op tussen de kalme, stille sfeer in Dolls en bijvoorbeeld de manische hand van Tsukamoto. En toch is Dolls misschien nog wel een zwaardere film.

Er malen nog veel meer paradoxen, tegenstellingen en metaforen aangaande deze film door mijn hoofd, maar ik kan ze gewoon niet onder woorden brengen. Zo snel mogelijk herzien, deze.

Voorlopig 4*

Na het zien van Dolls voelde ik me een beetje anders. Misschien wel een beter mens, voor even dan toch. Het was nog niet zo sterk als de serene rust die ik ervoer na Bom Yeoreum, maar het gevoel was wel heel bijzonder. Alleen de hele goeie films zijn tot zoiets in staat.

Dolls is een ontroerend liefdesfilm. Drie verhalen komen bij elkaar, worden bij elkaar gehaald door de hoofdgeschiedenis van de gebonden bedelaars. Het scharlaken koord vormt als het ware een lus, een cirkel om de twee subverhalen. Met dit touw weeft Kitano op ingenieuze wijze de drie liefdes tot één geheel, waarin alles bij elkaar hoort. Schitterend is hierbij de montage waarmee op natuurlijke wijze dromen en gedachtes worden uitgebeeld en vloeiend relaties worden gelegd tussen gebeurtenissen van eerder en later.

In andere reacties op deze film las ik over thema's als 'gedoemde liefdes' of het 'met lege handen achterblijven'. Voor mij zijn de liefdes echter perfect. Het is de diepste liefde, zonder hartstocht. 'Alles bedekt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verdraagt zij', om het met de woorden van de Bijbel te zeggen. Ook het derde verhaal, van de toegewijde fan Nukui, dat door sommigen als het minste wordt gezien, vind ik prachtig. Dat liefde blind maakt wordt hier letterlijk in beeld gebracht.

De schoonheid van deze film is niet te beschrijven. Het is vooral de rust die ligt in de lange takes. Daarnaast zijn nog te noemen de fraaie motieven in camerabeweging, de mooie shots in een al even mooie omgeving en nogmaals de montage.

Natuurlijk moet ik deze film herzien. Genieten. 4,5*

Mooi omschreven eRCee.

Vooral op dat vlak vind ik dit een meesterwerk. Lange stationaire shots die fungeren als kader voor een levend schilderij. Ook belichting en kleurgebruik zijn tot in de perfectie uitgevoerd. Visueel is Dolls een pareltje. Strak en statisch maar tegelijkertijd warm en vloeiend.

Heel mooie film, die wel een gebrek aan spanning heeft, voor mij tenminste.

Ik vind dat de film op een gegeven moment te lang doorgaat met het observeren van de twee geliefden aan de draad. Het blijven mooie beelden om te zien, vooral in de sneeuw, maar er zit geen ontwikkeling meer in de gebeurtenissen. Daarnaast vind ik de verhaallijn van de popzangeres minder goed. Zij blijft zelf een oppervlakkig karakter, en sowieso boeit dat hele gebeuren rond haar mij niet zo. De oude man acteert erg goed, en het samenkomen van hem met zijn oude geliefde is mooi en ontroerend. De twee 'gekken' die daarna aan zijn poort komen zorgen voor een komische noot, die sowieso hier en daar te vinden is.

Ondanks een gebrek aan spanning blijft de film wel boeiend. Het is ook een originele film.

3,5 ster

De film heeft helemaal geen spanning nodig Waar ontbreekt die spanning dan volgens jou?

Overal, er zijn bijna geen spannende gebeurtenissen, op de moord van de oude man na. Als film heeft Dolls denk ik inderdaad geen spanning nodig, maar ik zie het altijd graag in een film, daarom is dit voor mij een 'minpunt', een gemis. Dolls behoort als ingetogen film ook niet helemaal tot het type film waar ik van hou

Zo zijn heel wat lage stemmen bijgekomen, onbegrijpelijk.

Heb je met die pakketservice. Zou erg triest zijn moest ook deze langzaam in de vergetelheid sukkelen, quoteringsgewijs.

Mwoa, heb wel ergere dalingen gezien in de stemhistoriegrafiek. Hij zal er ook nu wel weer boven op komen.

(tenzij ik hem zwaar ruk vind; de pakketservice doet ook mijn huis aan )

De pakketservice heeft ook een aantal hoge stemmen opgeleverd.

Niet zoveel als de aantal lage stemmen. Dolls was imo ook niet qualified voor de pakketservice.

Hoezo niet qualified? Welke/wat voor films zijn dat dat wel?