Leaving Las Vegas (1995)

Een ontwikkelde belevingsfantasie van de kijker is gewenst: 3.50 (3.50)

Sterk, maar toch ook erg depressief. Zo depressief heb ik ze in elk geval weinig eerder gezien, zelfs het meest intrigerende drama kan nauwelijks tippen aan de mineur die heerst in Leaving Las Vegas. Dat is echter ook meteen de kracht van de prent. Het is met name mooi om te zien dat slechts mondjesmaat achtergrondinformatie over de levens van Ben en Sera wordt verstrekt, waardoor het grotendeels op de beleving van de kijker aankomt hoe de personages in te vullen. Juist daardoor komt het ook aan op het acteerwerk van Shue en Cage, die beide hen rol vol overgave vertolken. Cinematografisch is Figgis voortdurend met lichteffecten aan het stoeien, hetgeen vaak nogal geforceerd overkomt en komt ook de muziek niet altijd helemaal lekker uit de hoek. Een ander minpunt betreft de tussenstukjes van de achteraf vertellende Sera, wat helaas tamelijk overbodig aanvoelt. Al bij al toch ruim voldoende.

Dramatisch én komisch. Cage met een fles sterke drank achter het stuur, euforisch omdat hij zijn alcoholpeil weer opgekrikt heeft. 's Ochtends wordt hij shakend wakker en moet hij zijn shots weer hebben. Zeer depressief, maar kijkt fijn weg (net als Requiem for a Dream).

Ik kan me erg goed vinden in Goongumpa's recensie. Ook ik ergerde me o.a. aan de pseudo-documentairemomenten waarop Sera tegen haar psycholoog (neem ik aan) over haar gevoelens t.o.v. Ben praat, want wat verteld wordt lag er al behoorlijk vingerdik op in de rest van de film.

Leaving Las Vegas is een erg treurige film, vooral dan wegens het personage van Ben dat ik echt wel bijzonder sterk vertolkt vond door Nicolas Cage (het trillen, de euforie/vermeende zelfzekerheid tijdens de dronkenschap, de apathische blik die Cage met zijn puppyogen zo goed kan doen,...). Figgis maakt het visueel ook nog eens interessant, door de beelden afwisselend in stijl te maken. Zwart-wit, slow motion,...het kwam de sfeer ten goede.

Echter blijft de film iets teveel hangen op hetzelfde punt en grijpt de finale te weinig aan om van Leaving Las Vegas een écht overtuigende film te maken. Maar een kwetsbare, mooie en treurige film is het desalniettemin wel geworden, een overtuigde 3,5*.

3,5*

Eerste deel van de film kon mij niet echt boeien, pas toen Ben en Serah bij elkaar kwamen kwam er wat meer verhaal in en werd de film wat beter. Het einde vond ik wel heel mooi (had niet verwacht dat ie zich echt dood zou gaan drinken)

Maar zelfs al kon het verhaal me niet op alle momenten boeien, bleef ik deze film toch kijken vanwege de prachtige plaatjes en de briljante sfeer. Acteerwerk was trouwens ook goed, al speelde Cage op sommige momenten wel een beetje irritant maar op andere momenten ook weer erg goed.

Een dubbelgevoel dus, en daarom 3*

Nog een keer bekeken en de impact was wéér vele malen groter. Ik houd mijn ogen niet droog, en dat wil wat zeggen, geloof me. Elisabeth Shue is daar voor het grootste deel voor verantwoordelijk, maar zo'n prachtig dramatisch liefdesverhaal, dat is uitzonderlijk. Je moet wel een hart van steen hebben om dit geen goede film te vinden.

Geweldige film. Zo mooi hoe deze twee eenzame mensen elkaar vinden. Geen over-sentimenteel gedoe, geen feel-good movie, maar ook niet overtrokken naargeestig. Heerlijk gespeeld door zowel Cage als Shue. Het geniale van de film is dat je geen moment de hoop hebt dat hij "beter" wordt. Je voelt de berusting in het lot en leeft volkomen mee in de teneergang en zelfdestructie zonder depressief te worden.

Shue speelt een geweldige rol van de mee-lijdende en begripvolle soulmate. Geweldige vrouw! Sfeer is destructief en melancholiek tegelijk. Waarschijnlijk moet jezelf enigszins een destructief karakter hebben om deze film te begrijpen. Eigenlijk doet deze film denken aan Into the Wild; ontsnappen aan de verstikkende maatschappij, helemaal loskomen van alle dodelijk regeltjes en wetjes. Allebei de films gaan over anti-helden die willen ontsnappen aan de wereld en ten ondergaan omdat ze zich niet willen conformeren. Een aanklacht tegen de burgerlijkheid. Geweldig!

Ik ben geen fan van Nicolas Cage ,ik stak dan ook met gemengde gevoelens de DVD in de DVD-speler. Onterecht. Want de film is zekerlijk het bekijken waard. De duistere sfeer wordt prachtig in beeld gebracht ,en ook al keurt men het gedrag van de twee hoofdrolspelers af ,kan ik begrip opbrengen voor ze. De prachtige muziek van Sting past uitstekend bij de film.

Mooie recensie, Davidus.

Wat overeenkomt is het gevoel dat deze film oproept (althans) bij mij.

Het Outcast gevoel is bij allebei aanwezig. Maakt even niet uit of het de aanleiding of doel is.

Bij de 1 is het een vlucht omdat de maatschappij hem uitkotst (en hij daarom de maatschappij), bij de ander (into the wild) is het een vlucht omdat hijzelf de maatschappij uitkotst.

Allebei willen ze ontsnappen aan deze wereld, ze passen er niet in.

Denk dat Nicolas Cage in Leaving Las Vegas niet iemand voor moet stellen die door de maatschappij uitgekotst wordt al worden alcoholisten in bepaalde mate uitgekotst. Maar Cage moet meer iemand voorstellen met veel pijn en leed omdat hij zijn kind nooit meer mag zien en omdat zijn huwelijk op de klippen is gelopen en vanaf daar is het alleen maar harder bergafwaarts gegaan. Denk dat de hele film niks met de maatschappij te maken heeft maar meer met gebroken mensen.

Je hebt het nu over de aanleiding; idd een innerlijke gebrokenheid. Dit speelt verder geen rol in de film.

Het grootste deel van de film gaat over het individu Cage dat een levensstijl heeft die nergens in past, die nergens bijhoort, volledig zijn eigen gang gaat, zijn eigen leefritme heeft, zijn eigen regels heeft en door compleet andere driften wordt voortgedreven dan de "normale" mensen.

En omdat hij los staat van de dwingende regels van de maatschappij kan hij volledig zichzelf zijn en in een soort oprechtheid en eerlijkheid zijn leven leiden. Een levenstijl die eigenlijk iedereen wil maar niet kan vanwege de maatschappij.

Dat maakt de film nou juist zo aantrekkelijk.

Het is geen film over zieligheid of gebrokenheid. Was het alleen maar een film geweest over een zielige gebroken Cage die huilt om zijn ellende dan was er de hoop en de kans dat hij zou genezen. Dan had hij zich weer moeten conformeren en had niet meer zichzelf kunnen zijn. Dan was het einde ook vreselijk geweest, terwijl nu juist de berusting overheerst.

Ik zie hier overeenkomsten in met Into the Wild. Een individu die nergens bij hoort, zijn eigen regels heeft zijn eigen waarden en normen en niet normaal in de maatschappij kan en wil leven.

(Maar goed, allebei films die mensen op verschillende manieren kunnen raken)

Ik heb helemaal niet gemerkt dat deze film dat wil zeggen over ergens bijhoren en dergelijke.
Al die driften en zijn levensstijl heeft toch direct te maken met zijn alcoholisme.
Op een gegeven moment hoor je Cage toch hysterisch in dat casino roepen van '' I have a daughter '' of iets dergelijks. Ik zie het altijd zo dat Cage eerst wel gewoon het perfecte leventje had met een huisje, boompje en beestje. Uiteindelijk zorgde de drank voor ruzie en wrijving en dat werd uiteindelijk teveel en verliest hij zijn vrouw en dochter en heeft hij eigenlijk helemaal niks meer. Maar ik verplaats alles wat jij zegt in verslaving waar hij toch niet meer vanaf komt en dat heeft wel invloed op je normale leven. Er zit geen hoop meer in omdat Cage toch wel weet over zichzelf dat drank altijd de baas is over hem. Aan de andere kant is Vegas de perfecte stad voor zijn levensstijl en ritme.

Ik vind trouwens Factotum een betere film over een alcoholist die nergens bijhoort. Die zal je ook wel waarderen trouwens.

Dat zal het verschil zijn in onze filmbeleving; ik zie alcoholisme (in deze film) meer als een middel dan alleen maar een ziekte. Cage heeft misschien wel naar buiten toe een "perfect" leventje maar is waarschijnlijk toch niet tevreden en zoekt meer. Het perfecte leventje kan ook verstikkend werken en juist remmend.

(Tuurlijk weet ik dat alcoholisme een ziekte kan zijn en veel kapot kan maken.)

Maar wat (ik althans) zo mooi vind in deze film is dat Cage ineens lijkt vrij te komen van allerlei verstikkende banden en een soort vrijheid en oprechtheid krijgt die hij hiervoor heeft gemist.

Een film over een gelukkige Cage (huisje-boompje-beestje) is totaal oninteressant. Nu zie je een Cage levend vanuit gevoel en oprechte emoties, wat juist deze film zo ontroerend maakt.

Het gaat imo niet over de ellende van alcoholisme.

Dat vond ik nou juist het mooie van deze film; geen typisch Amerikaans moraliserend gedoe over hoe slecht alcohol is maar juist een on-Amerikaans eerlijk " verslag" van een in euforie levende alcoholist incl alle ontroerende momenten...

Leaving Las Vegas gaat volgens mijn beleving niet over alcoholisme, niet over een vrijbuiter met een losbandige levensstijl, niet over een protest tegen de moderne samenleving, maar over een man, die alles kwijt is wat hij liefhad: vrouw, kind, werk en huis. Deze man is zo desperaat, dat ie nog maar een doel heeft: zelfdestructie door zich letterlijk in korte tijd kapot te zuipen. "You may never ask me to stop drinking." Een andere verloren ziel, die hem in deze 'hel' (niet voor niets heeft een van de titels op de soundtrack de titel Ben's Hel) bijstaat, krijgt bijna letterlijk de gedaante van een engel.

Mooier kon Mike Figgis (Engeland) het niet maken.

Fantastisch sfeervolle en tegelijkertijd ontzettend dramatische film. De depressiviteit druipt er vanaf, terwijl het verhaal draait om een uiterst bijzonder romance. Soms werden zaken iets te uitleggerig (fotootje van het gezin, Sera heeft moeilijk met uitgebreid voorbeeld), maar de geweldige acteerprestaties van Cage en Shue maken het een film om helemaal in op te gaan.

Dit is een heerlijke film met uitzonderlijk acteerwerk van Nicolas Cage en Elisabeth Shue. De chemie tussen beiden is perfect. Deze film ademt een hele bijzondere sfeer uit. De beelden zijn adembenemd mooi en de muziek is bijzonder fraai. Heerlijke seks. Dit is een geweldige kijkervaring.

Ik heb hem net nog eens opnieuw gekeken en heb m´n stem gelijk veranderd naar 5 sterren. Ik lees hier op Moviemeter vaak dat Cage niet kan acteren, ik zelf weet wel beter en ben altijd al gecharmeerd door zijn manier van acteren, maar deze rol zet ie wel heel overtuigend neer en dat zelfde geld uiteraard ook voor Elisabeth Shue. Het viel mij ook op dat de soundtrack bijzonder goed was dus dacht ik die even te dwl, maar op de orginele soundtrack staan lang niet alle nummers uit de film.

Maar wat de film betreft, het is een aangrijpend liefdesverhaal en als je er goed in mee gaat valt het niet mee om je ogen droog te houden, en als dat het geval is dan hebben ze het verhaal goed weten te brengen. in 1 woord een Prachtfilm.

Had ik nog niet gezien,goede film!

Inderdaad, prachtige muziek.

Wel een gemiste kans om Lilac Wine van Jeff Buckley niet te gebruiken:

YouTube - Leaving Las Vegas - Jeff Buckley - Lilac wine

Ik weet niet waar Nicholas Cage zijn karakterstudie vandaan heeft maar als alcoholist is hij niet overtuigend. Ze hebben wat rode randjes onder z'n ogen geschminkt en laten hem wat heen en weer waggelen. Is dat een oscar waard? Als ie even hier bij de lokale Albert Heyn flessenafdeling was komen kijken, had ie kunnen zien hoe alcoholisten er in het echt uit zien en hoe ze zich gedragen.

De Albert Hein? Die hebben niet eens sterke drank. De echte alcoholist gaat naar een slijter. Is een verschil tussen een zwerver die een anderhalf liter bier gaat halen en een alcoholist.

Cage speelt hier niet de zwerver-loser dronkaard, maar de burgerman-met baan-en gezin dronkaard die in één klap zijn leven kwijt is. Zo begint de film ook.

Het geniale van zijn rol zit hem niet in allerlei physieke kenmerken maar in de typisch alcoholisten gemoedstoestanden van wanhoop, euforie, berusting, opstand, vol-energie-zijnd en instorting.

Emoties gedragen door alcohol.

ja maar sommige willen dat jammer genoeg niet zien, ze hebben een hekel aan Cage en dan kan ie helemaal niks meer goed doen maar ik ben het met je eens Davidus

Dit is één van die films waar je op voorhand bijna zeker weet dat ze in je top tien gaan komen. Vanavond is het zover.

Een kleurboek.

De personages mag je zelf inkleuren en er heerst een contrast in de wereld waar ze leven, the gambling capital of the world, en hun eigen leven. Een zeer groot contrast.

Vanaf het begin wordt je meegesleept door de speciale aanpak, de film voelt zich namelijks nergens genoodzaakt om het publiek hun zin te geven. Nog maar weinig meegemaakt in films, dat voelt echt wel goed aan van die cinema waar ze geen cadeautjes geven.

De liefde die hij deelt met de prostituée is van het puurste dat je kunt voorgeschoteld krijgen, van het mooiste dat je kunt tegen het lijf lopen in de filmbusiness, ondanks dat het hier om een straalbezopen hoofdpersonage gaat.

Pijnlijk om te zien hoe hij aftakelt en op een gegeven moment al bibberend en vol met spasmen naar de koelkast loopt, en er daar een bidon vol met drank volstaat, waarschijnlijk gemengd, en die in één keer naar binnen giet.

Nicolas Cage speelt opnieuw fantastisch, één van de beste acteurs dat er rondlopen. Elisabeth Shue is een prachtige vrouw en speelt haar rol met volle overgave.

Hoe het koppel met elkaar omgaat is een levensles.

Nog niet top 10-waardig?

Komt zeker op de wachtlijst te staan. Samen met films als The Wrestler, Taxi Driver... Een top tien is slechts tien plaatsen en meestal kijk ik een film vele keren vooraleer ik hem erin zet. Nog een paar herzieningen afwachten dan.

Leaving Las Vegas is heerlijk om te herzien, dus dat komt wel goed.

Hm, matig filmpje..

De eigenlijke reden dat ik de film matig vond vind ik moeilijk te bewoorden. Het lag in ieder geval niet aan Nicolas Cage of Elisabeth Shue, die acteerden gewoon goed.
Het lag ook niet echt aan het verhaal, want zijn ondergang is prima in beeld gebracht en kwam ook werkelijk over.

Misschien lag het aan het tempo van de film. Die is wel degelijk traag en zorgde ervoor dat ik meerdere malen op de klok zat te kijken hoe lang ik nog te gaan had.
De muziek was in ieder geval niet mijn ding, ik ergerde me helemaal kapot daaraan.
Absoluut niet mijn ding dus en het deed voor mij afbreuk aan de film zelf.

Mwa, meer dan een 5-je zit er denk ik niet in.
Misschien bij herziening maar de eerste klap was bij deze film in ieder geval geen daalder waard!