Leaving Las Vegas (1995)

Ook in 16mm geschoten, echte wonders hoef je er niet van te verwachten maar zowel audio en video zijn wel solide en sowieso een upgrade t.o.v. de dvd. De DTS HD Master 5.1. audio track is solide, maar ook niet meer dan dat.

Dat wist ik niet, maar dan zou je lekker veel grain verwachten, terwijl deze juist zo'n zacht beeld lijkt te hebben. De Amerikaanse blu-ray zou op dat vlak beter zijn dan de Nederlandse (van Studio Canal): zie VS vs. NL. Wel png tegenover jpg, maar je krijgt het idee. Daartegenover heeft de Amerikaanse versie niet het originele beeldformaat (1.85:1), als ik IMDb mag geloven tenminste. Waardoor - zoals in de vergelijking is te zien - die van Studio Canal meer informatie heeft, met name aan de onderkant. Moet ook zeggen dat de Amerikaanse wel erg donker is, waardoor ook detail verloren gaat. Toch bevalt de algehele look me daar beter.

Goed, beide zijn dus verre van optimaal, maar neem aan alsnog beter dan de dvd

Vind de Bluray die ik heb wel erg grainy, maar nu je het zegt, dat was bi jde DVD toch stukken minder. Scherper beeld is niet altijd beter blijkt maar weer.

Het is inderdaad een upgrade, al ben ik het wel weer eens met je woordkeuze voor matig omdat je toch wel meer in huis verwacht te halen met Bluray.

ik wacht nog wel even dus

Geweldig geacteerd en mooie beelden van Vegas, maar verder matige film.

Ondanks dat het acteerwerk van een hoog niveau is en het allemaal wel mooi geschoten is, weet de film me helaas niet zo te boeien. Ook wist ik geen enkele band te kweken met de personages waardoor er weinig medelijden aan te pas kwam. Ik had hier wel meer van verwacht.

Gisteren nog eens gezien sinds ik hem in '95 in de cinema zag. Ik moet zeggen, hij hakt er toch nog wel harder in dan voorheen.

Prachtige film blijft dit toch. Prima geacteerd en prachtig in beeld gebracht. Het leven zoals het echt is, niks verbloemd of schoner voorgedaan. Een film die bol staat van droefheid, maar ook van schoonheid en liefde. Het accepteren van iemand zoals hij of zij is. Ze vinden het beiden erg om elkaar richting afgrond te zien gaan, maar hebben er vrede mee omdat dit nu eenmaal is wie ze zijn. Zelden heb ik zo een rauwe, echte en droeve liefde op het witte doek gezien. In het boek Beste films van de jaren 90 van Jürgen Müller, staat bij deze film de zin: Alcoholicus Ben beseft dat er voor verloren zielen nog liefde bestaat. Dit is voor mij de perfecte omschrijving van deze film. Een film over verloren zielen.

Mooie film over een man die aan drank verslaafd is en dan een vrouw krijgt. Het mooiste moment van de hele film vond ik toen hij haar zei dat ze hem nooit moest vragen om te stoppen. Verder leek het me ook heel realistisch wat het net wat erger maakt.

Een goede drama/romantiekfilm...

Prima verhaal...

Redelijk acteerwerk..

Bekende acteur Nicolas Cage speelt redelijk...

Alcoholisme is niets, blijf maar drinken...

Geen HD aanwezig, wel redelijk mooi breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Geen topper film...

Beste film die ik tot nu toe, in mijn leven heb gezien !

Misschien ook mede doordat Ben zijn persoonlijkheid als drinker, gelijkstaat aan mijn persoonlijkheid.

Muziek, sluit zéér goed aan bij dit type film.

Verslaafd aan drank...

Uiteraard, maar je beweert dat alcoholisme - een serieuze ziekte - geen probleem is en vervolgens moedig je een alcoholist aan door te blijven gaan met drinken? Wtf?

Haha, je moet er wel rekening mee houden dat Decec niet heel goed Nederlands kan. Waarschijnlijk is het bedoeld als: alcoholisme is niets (als in iets naars), waardoor hij maar blijft drinken

Snap ik, maar dan alsnog vis ik er weinig logica uit; als de eerste helft van de zin in tegenstrijd was met de andere helft had ik 't nog kunnen 'begrijpen'. Maar hoe de zin nu opgesteld is lijkt 't ene door te draven op 't andere; "Alcoholisme? Da's niets. Blijf maar lekker doorzuipen..." In die trant.

Heb google eerst opgezocht en toen heb ik daarom opgeschreven: alcoholisme...

Alcoholisme - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Yeah... zie eerlijk gezegd totaal niet hoe dat (enigszins) mijn opmerking adresseert...

Mooi, mooi, mooi. Eindelijk weer eens.

Ik zie niet genoeg romantische (komedie)films die dusdanig weten te overtuigen zoals deze dat doet. Aan het begin had ik de hoop eigenlijk al opgegeven; Nicolas Cage in zijn glansrol, schmierend als altijd met onverwachte stuiptrekkingen als een epilepsie patiënt. Maar wie hou ik voor de gek, ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik er niet van hou. Zodra het intro begint pakt de film echt op. Las Vegas met al zijn kleuren en lichten opgenomen op een 16mm camera. Heerlijk.

Elisabeth Shue was zeer overtuigend als Sera en zag er goed uit. De tragisch-romatische relatie tussen Ben en Sera is waar het om draait; Vrijheid- blijheid in de breedste zin van het woord. Dat deze twee personen steeds bij elkaar blijven is gewoon mooi. Het is alsof Ben stervende is aan een ziekte en Sera bij hem blijft om hem te steunen, alsof ze samen oud zijn geworden. En dan te bedenken dat het de keuze van Ben zelf is... Op deze manier kunnen ze doen wat ze willen. Binnenkort komt het immers toch ten einde. Deze film pakt je echt. De muziek had echt niet beter gekund dus dat zegt genoeg.

Oh, en je kan over Nicolas Cage zeggen wat je wil maar dit was een fantastische performance en die Oscar heeft hij verdiend.

4*

Niet alsof hij is werkelijk stervende aan een ziekte.

Alcoholisme is een ziekte.

Niet helemaal meer eens maar ik snap wat je bedoelt.

Vreemd, kijk eens aan, allerlei supergoede films hebben lage waardering, en dit prutswerkje van Figgis, en echt slecht hoor, krijgt een 3,67. Daar snap ik nou niks van. Mijn 0,5 gaat daar niet aan bijdragen natuurlijk.

Ik ga het ook niet uitleggen ook. Dit is crap 0,5*

Wie zegt dat het slecht is wat Ben en Sera doen? Ben en Sera laten elkaar juist in hun waarde.

Ik zeg niet dat het slecht of goed is wat ben en sera doen. Ik probeer ze zeker ook niet weg te stoppen in een hokje. Als ze beiden hun leven goed vinden zoals het loopt...prima. Maar je kan er niet omheen dat ze toch niet echt gelukkig zijn. Sera zou volgens mij veel liever een leven samen met ben gehad hebben ipv alleen achter te blijven. En ben kijkt volgens mij toch ook een beetje met weemoed naar de foto die hem aan het verleden doet terugdenken. Figgis probeert hier volgens mij het leven te laten zien hoe het echt is. En dat niet om aandacht te trekken, maar gewoon om eerlijk te zijn. Een film over hoe hij het leven ziet. In al zijn mooie, en minder mooie momenten.

Dromerige film nopens twee mensen die zich om een tamelijk nevelige reden tot elkaar aangetrokken voelen. Ben is weliswaar een fantastisch personage dat werkelijk alle kanten uit kan stuiteren. Zijn motieven zijn al een heel aantal flessen geleden samen met wie weet wat allemaal in het toilet verdwenen. Zijn tegenspeelster daarentegen is een warrig iemand die niet goed weet wat ze precies moet doen en niet echt lijkt te beseffen wat er zich in haar naaste omgeving afspeelt. Als kijker wist ik niet goed wat Sera precies bezielde. Dit is ook een groot vraagteken gebleven tot op het vrij donkere einde. Een vergeetbaar iemand in feite. 'Leaving Las Vegas' kon derhalve net zo goed een 'One Man Show' zijn.

Dit gezegd zijnde, de acteerprestatie van Cage was werkelijk verbluffend en het sfeervol in beeld brengen van Vegas droeg enorm bij aan het inlevingsvermogen, zeker met dat jazzy ondertoontje.

Goed.

3.00 (3.25)

Romantisch verhaal waarbij het pad van twee verloren zieltjes elkaar kruist. Klaarblijkelijk doelloos bestaan krijgt door de aantrekkingskracht tussen de twee personages enige kleur. De grauwe levensstijl kent met Las Vegas een dromerig bestaan, maar is in de realiteit verre van ideaal. Het mooie van de film is het feit dat kleur geven aan elkaars bestaan en acceptatie van tekortkomingen belangrijker zijn, dan hoge verwachtingen met daarbij horende acties. Nicolas Cage zet hier een geweldige prestatie neer en is dit een van zijn betere films.

Nou... niet echt geweldig. Leaving Las Vegas gaat over destructieve mensen die met elkaar een relatie aangaan en elkanders zwakheden accepteren. Nicolas Cage is een fulltime alcoholist die de hele film liters alcoholhoudende drank wegzuipt. Hij doet nèt geen truukje met deze rol. Elisabeth Shue komt rond door haar prostitutie-praktijken en wordt zo nu en dan gemolesteerd.

Na een tijdje is de insteek (er is geen drang om de situatie te veranderen) niet meer zo opvallend en ging ik me er juist aan ergeren. Er gebeurt gewoon te weinig om dit een bijzondere film te laten worden. Extra minpunt is het overdadige gebruik van de soundtrack, ook dat heb je na een tijdje wel allemaal gehoord. Blijven nog over de beelden van Las Vegas anno 1995. Je mist wat hotels en de doorgeslagen decadentie en die er nu heerst , maar Mike Figgis wist hier nog wel enigszins raad mee. Er zaten wel wat toffe shots tussen, die de film naar een krappe voldoende trekken.

nicolas cage op zijn aller best.

je word de film ingezogen,en dat hakt er in.

het is zo somber en letterlijke en figuurlijk zo uitzichtloos.

wat het nog veel schrijnend maakt is dat De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van John O'Brien die in 1994 zelfmoord pleegde, niet lang nadat hij had gehoord dat zijn boek verfilmd zou worden.

ik krijg soms als ik de film zie (eens per jaar) ook de neiging een fles wiskey te pakken.

Best aardige film.

Normaal gesproken niet zo'n grote fan van Cage, maar hier doet hij het erg goed vind ik, evenals Shue. De twee spelen erg goed op elkaar in en hun relatie is vrij apart en interessant te noemen, maar tegelijkertijd werd ik nou ook weer niet helemaal gepakt door de film en zal ik hem waarschijnlijk na een tijdje alweer vergeten zijn. Beetje een gruize muis vind ik.

Verder ook niet zoveel nuttigs over te melden. Best aardig drama, fijn sfeertje, jazz-achtige soundtrack, die mij normaal gesproken niet zo ligt, maar hier vond ik het wel wat lekker dromerigs hebben. Momenten waar er van die vreselijke poppy muziek ingezet werd vond ik dan weer een stuk minder.

Ideale film om bij in te slaap te vallen eigenlijk, en da's niet per se negatief bedoelt ofzo, want het had zeker wel wat, maar te weinig om echt indruk te maken. Kleine 3,5*.