Leaving Las Vegas (1995)

Stom genoeg had ik deze klassieker nog nooit gezien; knal hem gelijk naar een 9. Schitterend, eenvoudig verhaal over een alcoholist en een prostituee die zich tegen beter weten in aan elkaar optrekken. Zeer sterk geacteerd, prachtige beelden van Las Vegas (bij nacht) en een relaxte, Shame-achtige soundtrack: prachtfilm!

Gisteren weer eens gezien, zonder twijfel Cage zijn beste rol daarna is het eigenlijk alleen nog maar bergafwaarts gegaan met hem op Lord of War na misschien die ook nog wel ok was.

Maar geweldige film, de sfeer van Vegas, het overmatige drankverbruik en de muziek van Sting. Perfect, veel te ondergewaardeerd hier deze film.

Leuke film!

Vond Cage en Sue erg goed, ook omdat hun karakters lekker kleurrijk zijn. Het plot is niet bijzonder maar verder wel prima uitgevoerd icm leuke beelden en muziek. Geen uitblinker maar er is zeker niks mis mee.

Zodra het genre Romantiek voorbij komt haak ik meestal meteen af, maar deze ga ik maar een kans geven al denk ik dat het niets voor me is.

Er zijn van die films die op zich 'prachtig' zijn, maar waar je in je leven eigenlijk maar één keer naar kunt kijken. Hier gaat het om zelfdestructief gedrag, iemand die zich dood drinkt. Vind ik persoonlijk erg moeilijk om naar te (willen) kijken. Indertijd in de bios was al erg genoeg. Je zou zeggen dat Shue op basis hiervan in betere films zou gaan spelen... Laatste keer dat ik er zag was in een film over killer piranha's.

Slechte film, erg depresief. Dit soort films ga je niet voor je plezier kijken. Het is erg droevig

Deprimerende film met een gepaste sfeer. Wellicht draagt die jazz-muziek daar inderdaad toe aan bij. Iemand zei het hier al: een slaperige film. Maar dan wel positief. Goede acteerprestaties, soms ook wel wat droge en zwarte humor in de film. Aantrekkelijke actrice, en een altijd wel interessante acteur die helaas aan te veel prutfilms meedoet tegenwoordig. Het lijkt wel alsof deze film zelf een reflectie is van het persoonlijke leven van Nicolas Cage. Regisseur ken ik niet, lijkt wel een one-hit wonder te zijn afgegaan op de ratings. Een triestige film die een triestig lot inleidde voor de cast en crew.

Je zou weldra zelf beginnen drinken om het gevoel van deze film weg te spoelen. Maar het is wel een goede film. Een van de beste van Cage die ik tot nu toe heb gezien.

Zelden een acteur zo slecht een dronkelap zien spelen als Cage in het begin in deze film (in die winkel).

Ik dacht dat het er nooit van zou komen, maar dit is de eerste film met Cage waarin ik hem echt kan waarderen. Erg knap hoe hij met zijn dronkemans geleuter sympathie weet op te wekken bij de kijker. Schitterend drama met een bevredigend einde.

Ruime 4*, waarbij verhoging niet uitgesloten wordt.

Depressieve films kunnen ook goed zijn.

Wat een ongelofelijke goede film. Fantastisch acteerwerk en een heel depressief verhaal.

De jaren 90; toen Nicolage Cage nog serieus werd genomen als acteur en goede films plus intens acteerwerk af kon leveren. Die tijden liggen jammer genoeg heel ver achter ons, getuige de vele goedkope flutfilms die hij tegenwoordig uit weet te spuwen. Spijtig, want de capaciteiten heeft hij zeker van een prima acteur. Dit is niet zijn eerste uitstekende titel van lang geleden.

Leaving Las Vegas is vooral erg sfeervol. De klassieke/jazz achtige muziek werkt echt sfeerverhogend ter ondersteuning van een verhaal over een aan lager wal geraakte alcoholist die een prostituee ontmoet waar hij het goed mee kan vinden en gevoelens voor krijgt. We volgen hen in een vreemd soort love story waarbij je als kijker ook wat levenslessen leert. Allemaal niet bijster origineel, maar wel boeiend. Maar vooral knap vind ik dat het personage van Cage sympathiek over weet te komen, ondanks zijn beroerde toestand. Overtuigend geacteerd. Ook Elisabeth Shue doet het prima als tegenspeler. Mooie vrouw ook. Daarbij is de setting van de stad van de nepheid, Las Vegas, een hele goede. Zo'n intiem verhaal met op de achtergrond de grootste gok en entertainmentstad van de wereld, dat werkt goed. Het levert ook mooie beelden 's avonds met de vele lichtjes en neonreclames.

3,5*

Pracht film met geweldige Shue.

Hmmm. Leaving Las Vegas krijgt toch lovende kritieken alom, maar het was toch niet mijn film. Het is natuurlijk een zware dramatische film, waarin ook nog eens vrij goed geacteerd wordt, en die combinatie verklaart wel een hoop. Maar toch, ik vond het verhaal niet heel geloofwaardig uitgewerkt worden; Cage was zeker in het begin nou niet echt een overtuigende alcoholist, en de romance tussen de vervelende droplul Cage en de prachtige Elizabeth Shue (in een soort van cliché-rol als hoertje met een hart van goud) kon me eigenlijk zelden overtuigen. Ik kreeg überhaupt weinig binding met de hoofdpersonages, en in het bijzonder met Nicolas Cage. Wat overblijft is een weinig bijzonder, erg dik aangezet drama wat nog enigszins gered wordt door de acteerprestaties.

Een film mooi in zijn triestheid. Uiterlijke schijn naast de leegheid van het bestaan waarin twee lotgenoten een uitzichtloze relatie aangaan en daarin nog een beetje troost en geluk weten te vinden.

Prachtfilm.

Lang geleden eens gezien (in 2007 zie ik), maar ik betwijfel eerlijk gezegd of ik de film van begin tot eind gezien heb destijds. Ik kon me hier namelijk helemaal niks van herinneren; al kan dat ook samenhangen met de (te jonge) leeftijd waarop ik deze film zag. Hierdoor ook enigszins met verkeerde verwachtingen deze film gaan kijken. Ik verwachtte een redelijk luchtige film over twee mensen die bevriend (en verliefd) raken in Las Vegas.

In feite blijkt die laatste zin nog redelijk overeen te komen met wat je ook daadwerkelijk krijgt voorgeschoteld, maar dat 'luchtige' kun je wel vergeten. Leaving Las Vegas is namelijk vooral een beklemmende film. Vrij ironisch hoe de gokstad in Nevada blijkbaar een geschikte locatie is voor een film waarin vrienden het op een zuipen zetten en een hoop ongein beleven, terwijl diezelfde stad als geen ander uitzichtloosheid en eenzaamheid op de kijker kan overbrengen. Ik ben helemaal niet bekend met het huidige repertoire van Nicolas Cage, maar hier laat hij een zeer indrukwekkende en meeslepende performance zien. Ondanks dat Ben allesbehalve een sympathieke kerel is, leef je toch met hem mee. Elisabeth Shue biedt uitstekend tegenspel en er is duidelijk sprake van chemie tussen haar en Cage. De verhouding die ontstaat tussen Ben en Sera is geloofwaardig en je gunt hen het beste, al weet je natuurlijk zelf wel beter...

De cinematografie is prachtig en draagt bij aan de zwartgallige sfeer. De indrukwekkende, soms schokkende, scènes volgens zich met name in de laatste akte achter elkaar op. Eigenlijk is dit niet zozeer een prettige zit, aangezien je Ben gewoon steeds meer ziet aftakelen en je weet dat een triest einde onvermijdelijk is. De film wist echter wel meteen mijn aandacht te grijpen en heeft deze geen moment meer losgelaten. Niet per se een fijne filmervaring, maar wel een die absoluut de moeite waard is.

4*

een van de goede rollen van Cage, zeker deze zet hij zeer geloofwaardig neer.

Misschien niet een film die je snel aanzet om lekker weg te kijken, maar zeker de moeite waard.

Ik vond hém als alcoholist, en haar als prostituee ronduit ongeloofwaardig. Dan kun je er voor de sfeertekening nog een paar kilo jazzy music en wat neon lights tegenaangooien... het werkt gewoon niet.

De reactie van die hoteleigenaresse op het breken van dat tafeltje, dát was eigenlijk het enige rake moment in deze matige film.

Trompetten en wat piano en ..Sting. Mooie score. Goede setting voor deze uiterst deprimerende film. Cage en Shue leveren een top prestatie af. Film die je bij blijft.

“Is drinking a way of killing yourself?”

“Or, is killing myself a way of drinking?”

Wat een acteerdemonstratie van Nicolas Cage. In Leaving Las Vegas moet hij een man spelen die naar Las Vegas reist om zich dood te drinken, en Cage weet het overtuigend te brengen. Geen gemakkelijke taak. Het contrast tussen de glitter en glamour van Las Vegas, en al het leed dat daaronder schuilgaat, is treffend neergezet door Mike Figgis.

Cage heeft de wat "flashy" rol, maar Elisabeth Shue maakt op sommige momenten misschien nog wel meer indruk als prostituee Sera. Vooral tegen het einde heeft ze een aantal scenes die dwars door je ziel snijden. Ook de muziek van onder andere Sting, McDonald en Cage zelf mag niet onvermeld blijven. Schitterend.

Bizar en intrigerend tegelijk. Voor mij is de grote vraag wat er nodig is om zo laag te zinken. En laat daar nu geen antwoord op komen.

Film die er geen doekjes om wind wat betreft mensen in een neerwaartse spiraal, zichzelf bij een catastrofaal einde hebben neergelegd of dat er niet beter in zit, Shue bijvoorbeeld tijdens haar eerst nacht met Cage: 'ik heb alles zoals ik het wil. 'WTF!? En vervolgens het vinden van een lotgenoot, iemand die niet veroordeelt maar je neemt zoals je bent. Toch gaat het schuren, vooral bij haar. Zij wil toch meer, ze vraagt hem naar een arts te gaan. Dit was te verwachten, waarmee ik de keuze om hem in huis te nemen en in te stemmen met dat ze zich niet zal bemoeien met zijn drinken iets onbegrijpelijks vind. Ik snap de redenatie daarachter totaal niet. Uiteraard, ze is bang, ze is alleen, ze heeft iemand gevonden waar ze zich 'goed' bij voelt. Maar hoe heeft ze dat in gedachten dan, wetende wat hij wil? Lijdzaam toezien hoe iemand zich zelfbewust de vernieling in helpt terwijl ze steeds meer van diegene gaat houden? Van iemand houden die ongeneeslijk ziek is en tot sterven toe verplegen lijkt me al bijzonder lastig en niet voor iedereen geschikt laat staan dat je hier voor kiest. Wat ik dan van hem niet snap is dat terwijl zij het licht ziet en hoop begint te krijgen op een beter leven, heeft hij dat totaal niet, hoewel zij zijn engel is komt het niet in hem op schoon schip te maken en te bedenken dat als er iemand zoveel van hem houdt zijn egoïstische zelfdestructie gestopt moet worden. Waarmee ik ook eigenlijk bij het grootste punt van de film ben, de logica en geschiedenis aan handelen. Is Cage ziek of speelt er een enorm trauma rond vrouw en of kind, vooral het laatste doet even vermoeden na de scene in het Casino. Maar helaas wordt dat niet duidelijk. Deze diepte had wellicht even iets meer inzicht in het personage Cage verschaft en de film nog tastbaarder gemaakt. Nu blijft de film een random ontmoeting tussen twee aan lager wal geraakte passanten die geen uitweg meer zien en troost bij elkaar vinden als mooiste en meest aangrijpende scene wat mij betreft: Cage die wakker wordt, hondsberoerd is, wat in de koelkast rommelt en uiteindelijk in foetushouding bij haar in bed kruipt. Pffff…..wat een ellende.

De sfeer is mooi, vooral Vegas in het donker, fijne soundtrack met jazz-achtige muziek en onder meer Sting. Verder geweldige rollen van zowel Cage als Shue, waar je meelij zou kunnen hebben om wat Cage zichzelf aan doet heb je dat meteen al bij Shue door wat ze tegenkomt in haar werk. Prachtige vrouw trouwens.

Puntje bij paaltje, mooie film, dramatisch, op het gevoel, maar blijf van mening dat er iets meer uit te halen geweest was met wat achtergrond omtrent Cage.

Ik denk er anders over. Dat zou het alleen maar banaal maken. Zoals uit de quote blijkt uit mijn vorige bericht; Ben weet eigenlijk zelf niet hoe en waarom het is begonnen. Daar gaat dit verhaal ook niet over.

Misschien een wat vreemde associatie, maar in het Stedelijk Museum Schiedam is de tentoonstelling Rothko & Ik, en op de webstek lees ik een citaat van Rothko dat naar mijn idee één op één van toepassing is op deze film:

Lang geleden dat ik deze film nog eens zag. Ik was er sterk onder de indruk van destijds.

Op een avondje waarop zoals gewoonlijk niks op tv was, maar weer eens besloten Netflix aan te slingeren. Leaving Las Vegas trok me aan door de Oscar die Cage voor zijn rol kreeg, kan hij dan toch acteren?

Dat kan hij zeker. Al is dat in zijn carrière eigenlijk nooit meer tot uiting gekomen. Zonde. Net zoals Elisabeth Shue, van wie ik tot deze film nog nooit had gehoord. Zij had er voor haar aandeel in deze film eveneens met een Oscar vandoor mogen gaan. Mooi hoe de focus in de film langzaamaan van Cage naar Shue verschuift. Een duistere en pakkende verschuiving, die niet in de koude kleren gaat zitten. Wat een destructieve personages spelen ze toch allebei zeg.

Een film die pakt, en niet meer loslaat. Met hier en daar nog een spatje humor.

“You’re girlfriend just told me we’re gonna spend the night together.” Waarop een kopstoot volgt. Genieten.

In de film Birdy speelt Cage ook uitstekend. En ook in Matchstick Men is hij goed op dreef. De rest kan wat mij betreft vergeten worden.

Wild at Heart vergeten?

Die ken ik niet om eerlijk te zijn. Maar alles wat ik gezien heb van Cage na Leaving Las Vegas vind ik grote rotzooi. Op een enkele uitzondering na. Nu moet ik erbij zeggen dat ik lang niet alles gezien heb. Ik heb het wel gehad met Cage. Wat best jammer is.