Playtime (1967)

Lang geleden las ik in de VPRO-gids dat een briefschrijver de 5 sterrenwaardering in het blad

elitaire gewichtigdoenerij noemde of iets dergelijks. Ik vind de film geweldig, voor mij de beste

Tati. Waarin monsieur Hulot ditmaal, met zijn bekende, merkwaardige, komische motoriek,

bij uiteenlopende settings in allerhande situaties wordt geduwd. Clowneske avonturen van

een verdwaalde eenling in de wondere wereld van modernisering, waarschijnlijk een aanklacht

van de regisseur tegen de technologische ontwikkelingen (De film wekt daaromtrent nl. niet

bepaald een positieve indruk). Visueel valt in deze film meer te genieten dan in Tati's andere

films die puur cinematografisch beperkter zijn, terwijl volgens mij de grapdichtheid hier ook

hoger is, met name op 't laatst in het restaurant, bij een voortreffelijk geregisseerde chaos en je

soms ogen te kort schiet.

Het unieke werk van Tati valt ook met geen andere regisseur te vergelijken, de enige die mij te

binnen schiet die een beetje in de buurt komt, is tijd-en landgenoot Pierre Etaix, evenals Tati met

een gering aantal films achter zijn naam. Helaas zou ik zeggen, want er mogen wat mij betreft

talloos meerdere van dit soort films worden gemaakt.

Tijd voor een herziening en ik blijf toch gefascineerd door deze film. Het is een traag tempo en ik heb zelf ook alleen maar de ingekorte versie gezien. Dat trage tempo zal niet iedereen smaken vrees ik.

De film is het einde van het drieluik rond Monsieur Hulot met Les Vacances de Monsieur Hulot, Mon Oncle en Playtime. Hulot doet denken aan Chaplin en Keaton, maar weet er gelukkig iets anders mee te doen. En gelukkig ook veel subtieler dan Mr. Bean dat zijn inspiratie bij Hulot haalde. Tati haalt de visuele humor terug boven, waar dialogen eerder bijzaak zijn of dienen als klanken. Het kleurenpalet in de film is heerlijk om te zien. En de humor zit in de details. Dat valt zeker op bij een nieuwe kijkbeurt.

De film heeft als grote lijn het beeld van de grote stad, als één grote speelplaats. Het absurde soms van technologische vooruitgang (die misschien wel af en toe te ver ging), de bureaucratie en het toerisme. Met als hoogtepunt het restaurant vol feestende gasten waar veel misgaat omdat het personeel en architect eerder bezig zijn met technische kanten, zonder het geheel te zien of aan de mensen te denken. Alle logica lijkt soms ver te zoeken.

Ik moest regelmatig lachen om kleine dingen. En verwonderde mij om bepaalde grappen of situaties die ik toch niet meteen in andere films zie. Prachtig hoe Tati speelt met ritme, met geluiden, met observatie, met het absurde van bepaalde dingen zonder zelf een parodie te worden. Het blijft een heerlijke film.

Vorige week deze 's nachts eens zitten kijken. Was sinds halverwege de jaren '80 dat ik deze nog had gezien.

Tati in zijn creatie van Hulot, die zich weer verbaast over en zich een weg baant door de moderne architectuur en uitvindingen van de mens. Ging het bij de vorige film, Mon Oncle, nog om slecht één modern huis, nu gaat het om een hele stad, vol moderne gebouwen, kantoren, woningen en restaurants, waarin Hulot verloren rond loopt en hier en daar een spoor van (onbedoelde) vernielingen achter zich laat.

Ook nu krijgen we alles weer op zijn typische Tatiaans voorgeschoteld: vele lange scene's vol met beeldgrappen, lange takes en prachtige shots, maar ook heel vaak dat je als kijker je afvraagt waar dit allemaal heen gaat en of er nog iets van een verhaal in dit alles zit verborgen.

Ook het regelmatig compleet afwezig zijn van het hoofdkarakter werkt niet echt mee aan een vlotte verhaalloop, zo krijgen we bijna een half uur belevenissen in het restaurant voorgeschoteld, zonder ook maar een glimp van Hulot te ontwaren en je geen idee hebt wat dit met al het voorgaande vandoen heeft.

Film duurt verder ook eigenlijk -zonder enige vorm van spanningsboog- iets te lang (en dan was dit nog maar de twee uur durende versie).

Hoewel kundig en innovatief, inmiddels toch ietwat ouderwets en vermoeiend vermaak.

Een zeventje, ofwel 3,5 ster.

Moeilijk te beoordelen film voor me. Qua plot vond ik er niet zo heel veel aan. Was er eigenlijk wel een plot en waartoe leidde dit? Gesprekken werden veelal herleid tot een geroezemoes en creëerden hetzelfde gevoel als je zelfs als passant ergens passeert, maar je geen bal wil en kunt begrijpen van de talrijke conversaties om je heen. In de plaats krijg je wat nerveuze muziek die alles wat in een luchtig kader moet brengen.

Visueel wél een pareltje. Grotendeels genoten van de vele strakke kaders, soms kil en afstandelijk, maar vaak ook erg toepasselijk en een streling voor het oog. Ook moderniteit en technologische vernieuwingen stonden wat centraal en welk voor het hoofdpersonage niet altijd vooruitgang was. Tegelijk ook veel drukte en chaos, de wereld in het bedrijf is namelijk niet hetzelfde als buiten of in een restaurant. Appreciatie voor de film, misschien moet ik hem later nog eens herkijken om extra elementen te ontdekken.

Ik had alle moeite van de wereld om deze uit te kijken. Veel humor vond ik niet, tenzij de kijk op het uniforme van de massa.

Deze was op tv en me er eens aan gewaagd. Hm, toch wel een opmerkelijke film. Het is wel een film die je ofwel goed vind of je vind er niks aan. Het was toch ook minder m'n ding. Qua verhaal viel deze toch wel tegen. De film duurt ruim 2 uren en het gaat eigenlijk over niks. Niks is misschien wat cru, maar grote verhaallijnen zijn er niet.

Qua humor was dit ook minder m'n ding. Er zaten wel wat leuke vondsten in, maar vond het toch niet echt waw.

Visueel sprong de film er wel uit.

Ik heb het eens gezien, maar hoef deze niet meer terug te zien.

Ik heb deze film toch altijd wel een mindere film uit de Jacques Tati / Monsieur Hulot serie gevonden. En ik snap dat ook wel. Deze film heeft het minst duidelijk een verhaal. Eerst is Mr. Hulot in een modern gebouw waar hij constant een vage afspraak misloopt en daarna speelt de film zich voornamelijk af in een net nieuw geopend restaurant. Maar de samenhang en de context ontbreekt toch voor een groot deel. Ook is er wel erg veel te zien en in tegenstelling tot de andere films is niet vaak duidelijk in beeld gebracht waar je naar moet kijken. Soms gebeuren er ergens op de achtergrond subtiele grappige voorvallen terwijl je juist op iets op de voorgrond gefocust bent. En dan mis je die grap heel makkelijk. Daarmee is het wel een film die je nog heel wat keren kan zien en waar je iedere keer weer wat nieuws zal zien. De film deed me in die zin dus ook wel wat denken aan een Jan van Haasteren puzzel.

Kennismaking met Tati

Ik had nog nooit eerder iets gezien van Jacques Tati. Zelfs korte fragmenten op YouTube ben ik nog niet tegengekomen. Ik ben dus op zijn zachtst gezegd volledig blind deze film ingegaan. Aangezien ik geen referenties heb, kan ik niet oordelen of dit de typische stijl is van Tati, maar ik heb er alleszins erg van genoten. De overzichtelijke wijde shots en de grijze kleuren gaven me op een of andere manier een rustgevend gevoel gedurende de hele speelduur, ook al gebeuren er zoveel dingen en kreeg ik soms het gevoel dat ik ogen tekort kwam.

Aangezien ik het werk van Tati niet ken, wist ik eerlijk gezegd ook niet hoe hij eruit zag. Tijdens de openingsscène op de luchthaven was ik dan ook naar hem op zoek tussen de mensenmassa, maar ook in de rest van de film slaagt hij erin om verschillende keren uit beeld te zijn. Ik betrapte me erop dat ik hem vaak aan het zoeken was, maar dan ben je pas bewust van alle details die voorbij komen.

Een echt verhaal zit niet in deze film. Hulot loopt nogal onbeholpen verloren in de moderne stad. Ik kan best begrijpen dat dit voor veel mensen saai is, maar ik kan er enorm van genieten. De scène waarin een kennis hem uitnodigt in zijn appartement lijkt het alsof we een soort van aquarium aan het observeren zijn waarin van alles gebeurt. Maar het beste deel van de film is ongetwijfeld wanneer we in het restaurant aanbelanden. Het tempo ligt duidelijk een stuk hoger en de grappen volgen elkaar sneller op. Ik vermoed dat die vis daar nog steeds ligt om opgegeten te worden

Hele fijne kennismaking met Tati, zoveel is zeker. Volgens mij is het ook typisch zo’n film die bij een herziening nog beter tot zijn recht kan komen en aangezien ik de verkorte versie heb gezien, kan ik hopelijk in de toekomst eens de lange versie proberen.

4*

Ik ben de films van Tati in chronologische volgorde aan het bekijken. Daardoor was ik wel al wat voorbereid op wat ik te zien zou krijgen. Toch ben ik verbaasd over het detail in deze film en hoe Tati het allemaal uitwerkt. Het is moelijk om zijn films te vergelijken met werk van andere cineasten. Hij is hoogst origineel. Ik zou zijn filmwerk nog durven vergelijken met een muziekstuk. Tati bouwt de film op met verschillende motieven die mekaar doorkruisen (het personage Hulot, de groep Amerikaanse toeristen, de werknemer op zoek naar Hulot), waarbij telkens laagjes worden toegevoegd. Het orkest zwelt in omvang aan, en het blijft allemaal synchroon lopen, met leuke verrassingen erop en eraan. Als komedie vind ik het op zich ook bijzonder omdat de verhaallijn er écht niet toe doet. Het is bijzaak, het gaat om de aaneenschakeling van komische gebeurtenissen.

Ik sluit me helemaal aan bij de meningen dat dit ook weer een film is die wint bij herbekijken.