The Tree of Life (2011)

Ik zie nog steeds weinig argumenten waarom deze film nou zo uitmuntend zou moeten zijn. Mijn beoordeling heb ik echter een halve ster hoger gezet vanwege de muziek en de acteerprestaties van de kids.

"Mooie natuurbeelden" lees ik hier telkens. Welke exact? De 45 minuten durende windows-media player computer animaties? Of de dino's die er even tussen geplakt moesten worden?

Mis ik nog zaken waarom deze film hoger ingeschat moet worden? De recensies hierboven van Beleza, Zeriel, Black Math en Reinbo komen nog steeds niet verder dan muziek en de computer animaties. Voor leuke muziek zet je toch een cd'tje op? Dan heb je tenminste geen mengelmoes van klassiek en ambiance.

En inderdaad, ik sluit me dus volledig bij de opmerkingen van Sisko aan.

:? Ik heb de muziek en de computeranimatie niet eens genoemd in mijn recensie. Krijg erg de indruk met een visueel gehandicapte te maken te hebben, want je kunt blijkbaar geen cinematografische schoonheid herkennen, noch lezen.

Maar mocht ik me vergissen, hierbij nogmaals mijn reviews.

Kijk jij graag films met het geluid uit? Ik niet, ik vind geluid en muziek vaak van toegevoegde waarde. Omgekeerd kan muziek ook een stuk anders klinken als je er bepaalde beelden bij zet, ik noemde al Mahler wat bij deze film ineens anders klonk. Oftewel: beeld en geluid/muziek kunnen elkaar versterken wat perceptie betreft. Voor mij gebeurt dat bij deze film in zeer sterke mate en daarom knoop ik er graag een hoge waardering aan vast. Jij hoeft dat niet te doen, maar kijk niet raar op als anderen wel zo hun films beoordelen.

Dat zijn nog eens quotes

Ik ben het er trouwens helemaal mee eens. De natuurbeelden vormen juist het minste deel van de film.

Tuurlijk, de sleutel tot succes voor een filmmaker: houd de film zo abstract, vaag, onduidelijk en onsamenhangend mogelijk, met zo weinig mogelijk verhaal, dan zijn er altijd wel een aantal kijkers die er zelf van alles gaan bij verzinnen. De zeer uiteenlopende professionele reviews (zowel positief/negatief als op het gebied van waar elk bizar stukje scene nou symbool voor staat), getuigen hiervan. Tja, wat of wie bepaald of een film 'goed' is? Er is altijd een minderheid die het tegenovergestelde van het grote publiek denkt. Heeft de meerderheid altijd gelijk? Nee, niemand heeft gelijk want het blijft subjectief. Maar het feit dat deze film in het overgrote deel van de bioscopen geweerd wordt en het feit dat de helft (!) van de kijkers de zaal uitliep in de bioscoop waar ik 'm heb gezien, zijn geen eigenschappen voor een top-film.

Maar iemand die beweert dat de positieve reviews enkel de muziek en de computeranimaties (as if..) roemen, heeft pertinent ongelijk. En geef mij inderdaad maar films, waar de filmmaker ruimte laat voor interpretatie en de kijker aanzet tot zelf nadenken, dan dat alles zo wordt voorgekauwd als in die prul van Nolan.

En publiek dat de zaal verlaat.... Ach, dat zegt mij eigenlijk meer over het publiek dan over de film.

In Utrecht, waar ik hem zag, was het publiek (en de zaal zat vol) echt ademloos. Geen geluid van popcorn was te horen. Dàt vond ik nou bijzonder. Ik ga morgen trouwens weer, maar dan in Amsterdam. Hopelijk is het publiek daar net zo.

Voor mij juist wel!!

Beste film sinds jaren dit.... denk sterk aan 5,0*. En in Hollywood gemaakt. Onvoorstelbaar.

Eén groot pluspunt van deze film was het publiek in de zaal. Geen popcorn geen gefluister geen onrust, maar een publiek wat net zo ademloos zat toe te kijken als ikzelf, dat op zich was al een verademing, Want ik maak dat zelden mee in de bioscoop.

Dit was dan wel in Berlijn, een echte filmstad, met filmliefhebbers in de zaal en geen verdwaalde popcornkijkers. N.B. popcorn moeten ze verbieden in de bios, en alle andere snacks die lawaai maken.

Mits goed gedaan is dat juist de grote kracht van een film, dat je er je eigen gedachten bij kunt hebben, dat niet alles wordt ingevuld zoals bij het typische Hollywood werk. En dat werkt precies goed bij deze film.

Mijn e.a. reacties reduceer je tot muziek en computer animaties, terwijl de essentie van mijn post is, dat de film iets met mij doet.

Om alles symbolisch te gaan verklaren in deze film, doet de film te kort, en gaat mijns inziens voorbij aan de essentie ervan.

Mijn ideaal is een meesterwerk bekijken in een lege zaal... en de ideale recensie een zwijgend blanco pagina...

Deze film leek in eerste instantie in dienst van de traditie of de cultus te staan (dat wil zeggen uit een voormalige tijd waarin kunst niet als afzonderlijk gezien werd), waardoor deze film volledig buitenaards op mij over kwam. Hierdoor was het af en toe lastig te waarderen, en dit is naar mijn idee de voornaamste reden waarom velen deze film niet uit kunnen zitten. Uiteindelijk maakt de film toch een switch (dat naar voren komt in de vorm van betekenissen en symbolen die refereren naar de huidige tijd) en komt zo in dienst van de politiek te staan, en is zo toch helemaal van deze samenleving en tijd.

brad pitt en sean penn spellen goed de rol in de film de is goed maar ook saai ik woude weg gaan uit de zaal maar ik bleef toch zitten

En dan toch een 5?

In het engelstalige "Sight and Sound" filmblad, staat in het juli nummer een lang artikel met foto's betreffende "Tree of Life". Zeer lezenswaardig vooral het stuk waarin de vaste (mexicaanse) camaraman(ben zijn naam ff kwijt) aan het woord komt.

Misschien moest ze naar de wc

Tof, ga ik even naar op zoek. Bij de grote tijdschriftenketens wel te vinden?

Gisterenavond gezien en heb de film een dag laten inwerken en ondanks dat ik (misschien) het grote plaatje nog niet helemaal begrijp weet ik wel dat ik een kunstwerk heb mogen aanschouwen. Geweldige (natuur) beelden waarvan ik eerst dacht, wat heeft dit met het verhaal te maken maar die mede dankzij het overweldigende mooie muziek een ongelooflijke indruk achter laat. Als ik al kritiek kan bedenken dan is het misschien dat er wel meer Sean Penn en Brad Pitt in had gemogen. Maar buiten dat.. prachtwerk!

Ik vond de film geweldig. Jammer dat de natuurbeelden me iets te lang duurde als overgang tot de humane scènes. Liever 10 jaar wachten op iets schitterend dan elk jaar een crap-film de zalen insturen!

Spijtig genoeg had ik die avond mijn portefeuille in Kinepolis vergeten zodat het me instant uit me cinemanie-roes nam!

Rudy

Ik zag dit blad bij ons (Den Haag) in de tijdschriftenkast bij de centrale openbare bieb (aan Het Spui)

zonder goed te kijken een film uitgekozen en de bios ingestapt... wat we te zien kregen was verbijsterend?! wat is dit dachten wij... discovery channel??? duurde lang en wij waren eigenlijk niet in de stemming voor zo'n film... achteraf toch lang over na zitten praten, veel vragen, veel is blijven hangen... deze film doet iets met je, wat weet ik niet...

ik zit trouwens nu een recensie te schrijven wat ik nooit doe!!

Moet een geweldige ervaring zijn, hier totaal onwetend in belanden en dan toch geraakt worden....

Ontzettend ambitieus maar helaas ook erg pretentieus werkje, wat heel veel probeert te zeggen en nog meer probeert te laten zien, maar uiteindelijk faalt in beiden. Ondanks een veelbelovend begin (mooie beelden, belichting), raakt de film helaas al snel volledig ondergensneeuwd door een lawine van pretenties (een allesomvattend idee over het hele universum, god, leven en dood, proberen uit te beelden, kun je moeilijk bescheiden noemen).

Het hele "filosofische" aspect van de film gaat niet verder dan (letterlijk!!!) standaard vragen als: "Who are we?", "Where were you?, answer me". Oh please!!!

Vervolgens probeert de film deze vragen te beantwoorden met (op het stuk over dat gezin na) een aantal quasi National Geographic-achtige cliché beelden, zonder enig narratief en met nauwelijks dialoog. Serieus, als je de (veelbelovende) officiële trailer hebt gezien, dan heb je 95% van het totaal aan dialoog in deze film al gehoord.

Er was ergens een recensent, die de film veel beter omschreef dan ik: "Sifting through the reams of recyclable blogs and print reviews dispatched from Cannes, where the film went on to win a prize, I’m saddened but also relieved to discover that all those frenzied fans and detractors have no more idea what this metaphysical mumbo-jumbo is about than I do. The more they try to explain it, the sillier they get. One over-zealous critic called it “a religious experience.” No wonder church attendance is down on Sunday."

Voor mensen die oprecht geïnteresseerd zijn in visionaire en filosofische meesterwerkjes kan ik films aanbevelen als Adams Æbler, 2001 ASO, A Clockwork Orange, Fight Club en Pink Floyd The Wall.

Met "The tree of Life" echter, loop je de kans (in het meest positieve geval) met een flinke dosis cognitieve dissonantie (let maar eens op een bepaalde user, die de film 5 sterren heeft gegeven en nu al weken dit forum af surveilleert, om op elke kritische noot een reactie te geven) de bioscoop/het filmhuis uit te lopen, jezelf continu afvragend "wat heb ik nou eigenlijk gezien???"

Het stuk over het gezin beslaat 80% van de film.... Lijkt me dus dat de het stukje n'National Geographic' niet zo heel veel voorstelt binnen het geheel. Verder is het natuurlijk ook geen ramp dat je de meeste dialogen al kent uit de trailer. De film richt zich immers vrijwel volledig op het visuele aspect.

Wat vinden jij en die kriticus zo 'silly' aan de verklaringen die worden gegeven. En op welke verklaring doelen jullie dan?

Allemaal goede en interessante films, maar ze zeggen allemaal iets heel anders. Deze film is daar wat mij betreft een prima aanvulling op.

Daar had ik helemaal niet zo'n moeite mee eigenlijk, geen enkele cognitieve dissonante kunnen ontdekken eigenlijk. Welke dissonantie viel je op?

PS. Welke user bedoelde je eigenlijk?

@ El Duderino

Religieuze ervaringen en metafysica zijn inderdaad voor sommigen mambo-jambo.

Om iemands ervaringen of opvattingen te ontkennen omdat je het zelf niet begrijpt of voelt vind ik dan weer vreemd. Zo van: Ik zie het niet zo, dus het bestaat niet?

Misschien heb je gelijk, misschien niet. Zo simpel is het.

Volledig uitgeput stapte ik vanmmiddag de bioscoop binnen. Onderuitzakken en kijken wat er op je afkomt. Het enige dat ik van deze film wist was de titel, de hoofdrolspelers, en dat het een lange zit ging worden.

'Is dit soms een EO-film', galmde na enige minute door de zaal. Een diepere laag moet deze bioscoopbezoeker zijn ontgaan. Mij deed hij echter al snel denken aan een film denken die ik toevallig juist deze week met enig weerzin heb doorstaan: 2001: A Space Odyssey. Qua opzet en pretentie zijn beiden zeer vergelijkbaar. Maar waar 2001 me vooral weet te irriteren door zijn tomeloze traagheid opgevuld door nietszeggendheid, weet The Tree of Life me wellicht niet in woord maar wel in beeld te raken.

Ik moet alles nog een beetje over me heen laten vallen, en eigenlijk is een herziening ook wenselijk, maar een qua stem zit een 4+ hier wel in.

"Cognitieve dissonantie is een psychologische term voor de onaangename spanning die ontstaat bij het kennis nemen van feiten of opvattingen die strijdig zijn met een eigen overtuiging of mening, of bij gedrag dat strijdig is met de eigen overtuiging, waarden en normen. Het gaat met andere woorden om de perceptie van onverenigbaarheid tussen twee cognities, waarbij het woord cognitie kan slaan op kennis, houding, emotie, geloof of gedrag. Volgens de theorie voelen mensen een sterke drang om dissonanties te verkleinen door hun opvattingen of gedrag aan te passen of te rationaliseren. Het tegenovergestelde van cognitieve dissonantie is cognitieve consonantie".

Onbedoelt zegt deze wiki uitleg veel over de The Tree of Life en de interpretaties daarvan....

Hoe ver kan een (cynische) filmer gaan. Misschien komt er een film, (zal me niet verbazen dat het al bestaat...) dat alleen een wit leeg doek bevat. Eindelijk alle ruimte om te iinterpreteren zonder dat je de dwingende beelden van de filmer hoeft te duiden. Onze eigen projectie staat eindelijk voorop.

Ultieme consequentie van recht op eigen beleving zonder maker als stoorzender. Opheffen medium als perfecte meditatie...

Beelden worden (ook) veel minder dwingend ervaren als ze direct herkenbaar zijn. Voor de meeste filmliefhebbers geldt dat: amusement. Het kost minder energie om te begrijpen wat er bedoeld wordt. Je gevoel wordt direct meegevoerd zonder denkwerk. Hollywood dus: vervreemding wordt daar dus gedoseerd toepgepast. Stijl, personages en onderwerp moeten herkenbaar blijven...

Voor anderen zijn juist die herkenbare cliché's erg vermoeiend: teveel van hetzelfde is slaapverwekkend of betekenis (de 'boodschap') wordt te overduidelijk opgelegd. Het leven is al herkenbaar en dwingend genoeg. Hun tolerantie voor vervreemding is veel groter. De uiterste consequentie kan zijn dat elitaire snobs 2 uur lang reflecterend naar een witte doek kunnen staren en dat als statement verfrissend ervaren.

Wie niet teveel wil nadenken houdt niet van vrije interpretatie en is sneller geirriteerd als de filmer zijn of haar vrijheid neemt buiten de geijkte verhalende traditie. Wie niet vies is van 'een potje' associëren en het dus leuk vindt om zijn of haar gedachten te laten gaan en daarbij nieuwe gevoelens zoekt, geeft de filmer meer speelruimte om 'vreemd' te gaan.

Voor mij zijn de interessantste filmers juist degene die de congnitieve dissonanties opzoeken en onderzoeken: Lynch, Aronofsky, Bergman, Tarkovsky, Kurosawa, Hitchcock, Anderson, Polanski.... Malick, ieder op zijn eigen meer of minder dwingende wijze.

ps: cognitieve dissonantie begint al... als je vreemde woorden gebruikt...of woorden op vreemde wijze toepast ..

Goed stuk, waar stond dat.

of bedoel je: dit

Aha, ik dacht dat het hele stuk eronder van wiki kwam. In dat geval nog steeds een goed stuk. Ben ook veel meer van de congnitieve dissonanties al kan ik een goed gemaakt brok actie op zijn tijd ook erg waarderen.