The Tree of Life (2011)

In de jaren 50, waarin deze film zich afspeelt, was dat doodnormaal hoor.

Ben jij niet opgevoed? Want ieder kind krijgt wel eens straf lijkt me.... Mijn oma moest nog staan aan tafel en mocht niet praten.

Precies, de wonderen van het leven. Die scène doet er toe, omdat dat nog een moment in zijn leven was dat hij wél de wonderen van het leven inzag en er bewust mee omging. Daarna komt de jeugd en kijkt hij niet meer naar de wereld als een prachtig schouwstuk. Dat realiseert hij zich en daarom wordt het een brok verdriet. Ik snap niet hoe je die scènes zo makkelijk weg kan wuiven. Je ziet het nota bene als nieuwe 2001. Dan zou je toch moeten weten dat elke scène een functie heeft? Sowieso vind ik het raar dat je zoiets kan missen en het zo makkelijk kan wegwuiven.

Dat is absoluut niet waar.

Is dat zo? Vanwaar dan die lift in dat hoge gebouw waar je Sean Penn (richting het einde) in ziet? Of zijn die al zo oud?

Ik dacht al dat je er niets van had begrepen, maar dat is me nu al te duidelijker. Had je zelfs niet door dat Penn gewoon de oudere versie van dat zoontje moest voorstellen die terugkijkt op zijn jeugd? (in een periode waar wel liften bestaan, zeg gerust: het heden)

Kijk de film snel nog eens of lees deze topic even door. Je ziet het allemaal veel te basaal en lineair... Het gaat (wat mij betreft) totaal niet over de familie en hun emoties. Het staat ergens voor.

Daarbij vind ik Pitt de hele film door een sympatieke vader. Hij houdt van z'n kinderen, hij doet zijn best, hij weet/kan niet beter. Vond de opvoeding gezien de plaats en tijd nog uitermate ingetogen en liefdevol.

Dat vind ik een erg vreemde uitspraak. Pitt houdt zeker van z'n kinderen, maar sympathiek kan je 'm toch moeilijk noemen. En hij weet/kan niet beter is flauwekul, hij ziet het z'n vrouw nota bene helemaal anders aanpakken.

Ik zag trouwens in de scene met de raket een duidelijke knipoog naar 2001 en een sneer naar de wetenschappelijke weg, die die film promoot/voorstaat.

Ben ik de enige?

Duh. Ze hebben toch beide hun rol binnen de film. Zij staat voor spiritualiteit/liefde hij voor de weg van de natuur/prestatiemaatschappij. Die twee stromingen in de Vader of de Moeder vermengen is totaal in strijd met alles wat de film probeert te laten zien. Die splitsing is volledig bedoeld. Het is zijn lot om zo te zijn, dat maakt 'm een slachtoffer van zijn persoonlijkheid. Verder is alles goed bedoeld, dus dat maakt 'm sympathiek. Vond m juist erg menselijk met al zijn tekortkomingen.

Kijken jullie nu echt niet verder dan het opvoedingsverhaaltje?

Dat is in mijn ogen toch niet helemaal waar. Volgens mij probeert de film juist te laten zien dat de strijd tussen spiritualiteit en natuur zich in ieder mens afspeelt. Op een gegeven moment zegt het jongetje: father, mother, always you wrestle inside me. Oftewel in het jongetje speelt zich die strijd op dat moment ook af. Ook bij de vader is dat duidelijk, wanneer hij op een dag de schoonheid van alles inziet, terwijl hij toch duidelijk het pad van de natuur gekozen lijkt te hebben. Later zien we Penn als (waarschijnlijk) succesvol zakenman wat er op wijst dat hij het pad van de vader gekozen heeft. Maar het einde van de film wijst dan weer op die strijd tussen natuur en spiritualiteit.

Die strijd speelt zich inderdaad in het jongetje af. Het jongetje staat dan ook voor de mensheid (ieder van ons). Verder klopt het dat Penn (de mensheid) gekozen heeft voor de kant van de Vader met de kille wereld die we daarmee gecreeerd hebben tot gevolg. In de film kiest Penn op het eind (al dan niet in het hiernamaals) voor spiritualiteit. De film eindigt met het beeld van een brug, waarmee Malick de mensheid aanmoedigt de stap van Penn te volgen. Voordat het te laat is, als het even kan...

Ik zie hem meer als tegenhanger van Pitt. Eigenlijk alles wat Pitt niet heeft, heeft hij wel. En vice versa. Op het einde worden ze gecombineerd om tot een soort perfecte wereld te komen. Vandaar het dromerige einde.

Sorry, maar dan moet je de film echt nog eens gaan zien..... Penn is gewoon de zoon (mensheid) als hij ouder is, die juist de weg van de Vader/de natuur heeft gevolgd. Dus is juist het product van de vader (Pitt) ipv zijn tegenhanger. Enkel iets succesvoller, maar toch ongelukkig. Het is pas in het heden/(of zelfs hiernamaals) dat hij inziet dat hij de kant van de Moeder/spiritualiteit geheel uit het oog is verloren.

Dat klinkt inderdaad een stuk logischer, maar dat stuk over "de natuur" en "de spiritualiteit" vind ik echt niks. Dan maak je het echt te gek. Dat zijn filosofische termen die ik absoluut niet met deze film associeer. Eerder het orthodoxe vs. het onorthodoxe. Soft vs. hard. Liefde vs. hard maken. Ja, ik weet dat het letterlijk gezegd wordt, maar dat was juist hetgeen waar ik me aan stoor. Al dat geneuzel vond ik echt totaal niks. Ik viel ook bijna in slaap aan het begin...

Edit: Nu zie ik het ook staan in de synopsis hierboven. Dat krijg je dus als je compleet blind een film in gaat...

Dat zei zijn vader ook: "Mijn enige prestatie zijn jullie". Iets wat hij niet wilde laten gebeuren, dus dacht hij met succes datgeen te behalen wat zijn vader dacht te missen. Maar blijkt dus dat datgeen juist hetgeen was, wat zijn vader gelukkig maakte. Of niet soms?

Eigenlijk dus precies het tegenovergestelde van zijn vader. Hij ging juist eerst de kant van de natuur ( ) op en daarna de kant van de spiritualiteit ( ). Jack deed het precies andersom, want hij werd door zijn vader naar de natuurkant geleid en dat maakte hem uiteindelijk ongelukkig. Pas bij het terugdenken zag hij dat de gelukkige momenten kwamen door de andere kant (zijn moeder).

Chevy, je moet de film echt nog eens gaan zien. Dat de hele film over liefde (grace) vs Nature gaat wordt meermaals hardop uitgesproken.

Dat zeg ik toch ook?

Ik concentreer me alleen op een gedeelte dat ik vele malen interessanter vind.

Tja, als de filosofische kant van de film je niet aanspreekt, kijk je blijkbaar enkel naar het opgroeien in de jaren 50. Vraag me af hoe je de hele ontstaansgeschiedenis van de aarde daarmee kunt rijmen.... Maar als dat jouw ding is prima. Wat mij betreft mis je daardoor de kant die dit tot een meesterlijk kunstwerk maakt. Het becommentarieerd immers onze huidige tijd cq de moderne mens en dat is wat mij betreft vele malen interessanter dan een of ander gezin in de jaren 50.

En waarom wordt je eigenlijk misselijk van zaken als 'de natuur' en 'spiritualiteit'?

Niet zozeer dat soort zaken, meer dat het filosofische, zweverige termen zijn die alleen gebruikt worden door pretentieuze mensen. Dat associeer ik ermee. Het zijn termen die geen inhoud hebben en veelal gebruikt worden om iets te omschrijven wat niet te omschrijven valt. En zeker in de context waarin het bij The Tree of Life wordt gebruikt, vind ik het echt helemaal niks.

Mijn vergelijking met 2001 is dan ook meer gericht op het audiovisuele. Niet gezien het verhalende of het thematische. Of bedoelde je dat niet?

Vind natuur en spiritualiteit nou niet echt twee zaken bij uitstek die niet te beschrijven vallen. Overigens hoeft de term geen inhoud hebben, maar wordt daar dmv beelden inhoud aan gegeven. Welke term heeft nou wel van zich zelf al inhoud?

Veel klassieke muziek was en is kerkmuziek. Bach componeerde voor de kerk: Pitt als organist was even wennen....dat zijn 'we' niet van hem gewend.

Twee zonen zijn duidelijk uitgekozen omdat de één trekken van Pitt heeft en de ander van Penn.

.

Welke term heeft wel inhoud dan? Maar, dit is precies waar spiritualiteit over gaat. Het ontrekt zich van eindeloos hokjes denken en collectieve gedachtepatronen. Jij stelt inhoud nu gelijk aan intellectuele, wetenschappelijke inhoud, maar vraag je zelf nou eens af of deze inhoud je vrijblijvende houvast biedt. Dit is vaak maar een schijngevoel van houvast. Spiritualiteit zoekt inhoud in iets vrijblijvender, iets dat van binnenuit komt. Nooit eens een moment gehad van diepe vrede, gelukzaligheid, schoonheid? Deze gevoelens zijn nou eenmaal onbeschrijfelijk en zelfs als je het probeert te beschrijven valt het in het niet bij de ervaring. Taal is vrij beperkt eigenlijk als je erover nadenkt. Bijna elk woord is slechts een zwakke afspiegeling van waar het naar verwijst.

De rol van het woord is ook niet groot in deze film...alleen op cruciale momenten en als voice over. Trouwens woorden die herkenbaar zijn aaien, woorden die onherkenbaar zijn strijken tegen de haren in.

Wat een ontzettende kortzichtigheid. Dat die termen voor jou geen inhoud hebben zegt alkes over jezelf. Blijkbaar moet je er voor jezelf nog invulling aan geven. En als dat pretentieus is. So be it, beter dan leegte, lijkt me. En als 2001 wel iets in zich draagt is het, het thematische, een groot pamflet voor the way of nature'. (Dat was in die tijd natuurlijk volledig in schwung. De jaren 60 volgde immers op deze tijd, waarin de Vader aan de winnende hand was. Maar van beide films zul je wellicht ooit nog eens de diepere (en veel interessantere) laag ontdekken. Het gaat bij beide films vooral om het verhaal achter het verhaal. Juist daaeom zijn beide films meer assiosatief van opzet dan dat ze een dramatische lijn volgen.

Ik heb niks tegen "thinking outside the box". Graag zelfs en probeer het regelmatig zelf ook te doen, maar spiritualiteit is zo abstract dat het voor mij oninteressant is. Het is ook daarom dat ik niet religieus ben. God en het geloof an sich zijn zo abstract dat ik er niet volledig achter kan staan of in geloven. Ik ben ook echt een "ik geloof wel dat er iets is"-persoon.

Dat ontken ik ook niet, maar dat vind ik een heel ander element dat spiritiualiteit in het algemeen. Of volgens deze film: Je leven wijden aan spiritualiteit. Dat het abstract is, heeft Malick ook door.

Met name aan het begin heb je een behoorlijk aantal (indrukwekkende) audiovisuele werkjes. Dat zijn de dingen die me aanspreken in de film. Niet de keuze tussen "natuur" en "spiritualiteit". Dat is voor mij net zo oninteressant als de discussie over geloof tussen een extreemgelovige en extreemdarwinist. Hoewel een goede discussie over geloof best leuk is om te houden. Echt filosoferen erover zal ik waarschijnlijk nooit doen. De relevante argumenten raken snel op en er zal nooit een absolute waarheid zijn. Om in iets abstracts te geloven, ben ik te nuchter voor. Maar nu gaat het niet meer over de film..

Ja Reinbo, sorry Reinbo, ik zal het nooit meer doen, Reinbo. Maar vooruit, ik speel jouw spelletje mee. Wat wil je leven wijden aan de natuur nou eigenlijk zeggen? En wat als je de spiritualiteit kiest. Ik vind het nogal vage begrippen. Waarschijnlijk kun jij mij er alles over vertellen.

Beide films hebben qua thema een ander uitgangspunt. 2001 reflecteert ook een totaal andere kant van de natuur. Daar waar 2001 vooral over de natuur in werking gaat, is The Tree of Life meer de bewust kant van de natuur (oftewel: de mens).

Bewustzijn is spiritualiteit, wordt in tree of life juist haaks tegenover decway of nature (wat niet zozeer staat voor de mens, maar voor het survival of the fittest princiepe waar de 'niet verlichte mens' zich naar gedraagt.

En als jij niet gelooft dat er iets is, vraag ik je: wat bedoel je mrt iets? Want het moge duidelijkzijn dat de mrns nog geen 5% van hetgeen er is kan waarnemen. Tijd, leegte, oneindigheid zijn allemaal aanwezige concepten die onze pet te boven gaan en ook niet gepast kunnen worden in ons materialistisch ingestelde wereldwaarneming. (in feite bestaat alles uit een grote brei trillende moleculen, maar wij onderscheiden: mensen, planten, tafels, fietsen, etc.), maar hoe het werkt ontgaat ons volledig.

Ik heb me het laatste jaar wat meer into spiritualiteit verdiept, vooral in het werk van Eckhart Tolle (echt een aanrader trouwens). Eigenlijk staat spiritualiteit vrij ver af van religie, althans religie zoals ze heden tendage bedreven wordt, want laten we wel wezen: religie heeft ook voor eindeloos hokjes denken en collectieve gedachtepatronen gezorgd (en de daarmee gepaarde ellende). In essentie zijn veel huidige spirituele leren en religies afkomstig vanuit dezelfde overtuiging: over verbondenheid met het leven, accepteren wat is. Spiritualiteit heeft niets te maken met out of the box denken, het roept eigenlijk op tot 'niet denken'. Het is namelijk ons denken/verstand en onze identificatie daarmee die voor pijn en ellende zorgt. Spiritualiteit is in wezen helemaal niet abstract, het is juist te simpel om voor ons brein volledig te kunnen bevatten. Tolle benadrukt dat spiritualiteit eigenlijk onze natuurlijke staat van zijn is.

Dat laatste is een beetje een verkeerde woordkeuze. Het is niet zozeer onze natuurlijke staat, (om verwarring met the way of nature en de aardse waarneming te voorkomen), maar wel veeleer onze oerentiteit. Ons (diepere) wezen.

Nou, we zijn inmiddels wel een paar stappen verder dan moleculen, hoor.

Dat is pas kort door de bocht. De mens weet behoorlijk wat over de natuur. Natuurlijk bij lange na niet alles en relatief gezien is het nog niet eens het topje van de ijsberg, maar als je het absoluut bekijkt, is het behoorlijk veel.

Dat geef ik ook zo toe, maar ik benadrukte meer het feit dat spiritualiteit gelijk is aan religie, omdat beide dingen uitgaan van iets abstracts ("wat niet onder woorden te brengen is"/"wat niet te verklaren valt"). Het "bewustzijn=spirtitualiteit" vind ik dan ook een slechte vergelijking. Spiritualiteit zie ik als iets wat er wel is, maar wat absoluut niet te verklaren/bevatten is voor ons als mens. Spiritualiteit zie ik als het ondergaan van iets. Dat kan bewust maar evengoed onbewust.

Wat dus tegenwoordig out of the box is. Het juist een keertje iets níét willen verklaren van iets.

Precies, al bedoel ik min of meer hetzelfde. Taal he