The Tree of Life (2011)

Ok, maar als je wel van complexere films houdt, waarom verwijt je deze film dan onsamenhangend te zijn. Immers de 'getrainde' kijker kan hier vrij eenvoudig de samenhang in zien. Daarnaast blijft de vraag open hoeveel religieusiteit (volgens jou) dan wel toegestaan is.

Want zonder die twee vragen te beantwoorden raakt je kritiek nog kant of wal.

Ik denk dat ook de 'getrainde' kijker zoals jij het zegt best kan stellen dat de film onsamenhangend is. De film is verdeeld in een aantal delen waarbij ik sowieso het scheppingsverhaal er totaal niet in vond passen, en zelfs ronduit irritant vond. Het waren mooie beelden hoor, daar heb ik niks op aan te merken, maar niks anders dan de gemiddelde Earth & Life aflevering.

Daarnaast is ook de strandscene er een beetje bijgesleept en lijkt meer op een goedkoop einde van een feelgood movie. Iedereen heeft zijn weg gevonden, de vragen zijn beantwoord, en we zijn met zijn allen een met het leven. Naar mijn smaak heel goedkoop gedaan.

Dan over het religieuze gedeelte. Ik wil best nadenken over religie, maar de irritante voice over geeft weinig ruimte tot nadenken. Alle gedachtes worden door de voice over al ingevuld en worden je als het ware opgedrongen. Ook dit had naar mijn mening anders gekund.

Ik ben iemand die best serieus kan nadenken over het leven, maar dan op een totaal andere manier dan Malick mij op wil dringen. Helaas een gemiste kans, omdat ik hoge verwachtingen had van deze film.

Hoe je ander films waardeert is niet terug te zien in je mening over deze film. Je eerste reactie snijdt voor mij te weinig hout:

Je reageert al direct op de hoog stemmers....terwijl je nog niks over de film gezegd hebt en dan beweer je dat je de boodschap "heel goed" begrepen hebt. Als je werkelijk begrip en inhoudelijk kritiek hebt moet je verder kunnen komen dan: "irritant" en "terleurstelling". Later quote je Knapen die aangeeft de film "onsamenhangend" te vinden, waarmee je aangeeft dat de boodschap toch onduidelijkheden bevat...

Sorry hoor, maar als jij het onsamenhangend vindt, loop dan niet op te scheppen over jouw waardering voor andere dan gemakzuchtige films. De samenhang is immers overduidelijk ( Zelfs zodanig dat andere users Malick simplistische propaganda verwijten.), maar blijkbaar niet voor jou. Dat blijkt ook uit de rest van je betoog.

Zo vind je dat het scheppingsverhaal (Het is overigens een sequence van de evolutieleer, het duurt immers over duidelijk langer dan 7 dagen. En volgt het ontstaan van de aarde vanuit de big bang.) er niet tussen past. Ook dit geeft aan dat je er duidelijk geen donder van begrepen hebt. Dit geeft juist het tegenwicht aan de voice overs die inderdaad grotendeels het spirtuele pad belichten. Zonder dat zou de film scheef trekken. Iets wat bij jou blijkbaar gebeurt is door het belang van die sequence niet te vatten.

Evenals je analyse over het eind. Werkelijk de groots mogelijke onzin! Hoezo happy end? Eindigt het leven dan? Gaat de 'strijd' tussen de twee paden dan niet gewoon verder als je de bios uitloopt?

Ben ook erg benieuwd wat de voice overs jou opdringen..... Die geven toch meermaals aan dat er twee wegen door het leven zijn.... Flink staaltje van selectief luisteren en dan vervolgens de film onsamenhangend noemen. Tja, zo weet ik er ook nog wel een paar.....

Hè Reinbo nou niet boos worden, hou je in...

Trouwens een film totaal begrijpen is natuurlijk hoogmoedig, interessante films zeuren juist zo lekker lang na omdat de 'boodschap' veelduidig (vertakt) is.

Alsof de maker geen speciale signalen geeft...hij doet maar wat want de 'liefhebber' slikt alles toch kritiekloos als een kudde in een hype. Mijn indruk is dat je die speciale signalen gemist hebt omdat je er geen 'gevoeilig oog' voor hebt. Het is immers niet jouw genre. Geen feeling hebben voor de zaak is niet erg maar de liefhebber en vooral de maker zijn feeling miskennen is een zwakte bod.

Hoe meer er te duiden valt hoe langer het duurt dat je klaar komt... De weg ernaar toe is vaak lekkerder dan het eindresultaat.

Kortom: "Grace" en "Nature"...en voortschrijdend inzicht. (wat is er toch op tegen... )

Ik hou me juist in.

De enige die hier op loopt te scheppen dat hij zo'n 'getrainde' kijker is ben jij... En zoals zovaak wordt de mening van een ander door jou als onzin neergezet. Het is overduidelijk dat de strandscene zeer overdreven is, maar toch vind jij hem geweldig. En dat anderen Malick betichten van simpelheid wil nog niet zeggen dat de film perse een samenhangend, perfect geheel is.

Reinbo zegt nergens dat hij de strandscene niet overdreven vindt. (ik vind hem zelf ook overdreven en geweldig). Reinbo wijst er je correct op dat er helemaal geen christelijk scheppingsverhaal van de aarde aan te pas komt, maar wel de big bang theorie. Vervolgens zeg je zoals iedereen hier dat het op één of andere natuurdocumentaire leek (mensen mogen mij zo'n documentaires gerust doorspelen), dat is een non-arguement, want je gaat voorbij aan het dieperliggend verhaal. De voice-overs tot slot daar kan ik inkomen dat je dat niet ligt, hoewel het wel niet zo zwart-wit is als jij het voorstelt. (er worden ons bepaalde gedachten opgedrongen, klinkt alsof Malick een religieuze fundamentalist is, wat door de hele big bang sequentie al niet meer kan).

Ik denk dat er meer gefundeerde kritiek moet komen ipv 'het is te christelijk, het is allemaal zo national geographic, het gaat nergens over' etc. dat valt gemakkelijk te weerleggen.

In ieder geval triest om te zien dat Tree of Life binnenkort onder de 3.30 gaat zakken.

Veel meningen, maar uiteindelijk telt alleen wat je er zelf van vindt. Ik kon er niet doorheen komen. Inderdaad veel fraaie beelden, maar deze manier van iets vertellen boeit me dus niet. Na 45 minuten doorbijten heb ik het opgegeven.

Ik vond de strandscene niet meesterlijk. Verre van zelfs. Lees mijn originele review er maar op na, vond het de minste scene uit de hele film. Veder blijf JIJ degene die de samenhang niet ziet. (logisch als je niet doorhebt dat de natuursequence juist niet voor het scheppingsverhaal ('the way of grace') maar voor 'the way of nature' staat.

En wat betreft die getrainde filmkijker was jij het toch echt die daarover begon.

Wel de mooiste muziek tijdens de strandscène.

Probeer eens een keer niet de feiten in je eigen voordeel te draaien. De term 'getrainde' filmkijker werd door jou als eerste gebruikt, een aantal posts hierboven. Maar wat ik al zei, je probeert altijd alles wat je zelf zegt recht te praten.

Verder kunnen we door blijven gaan over de inhoud van de film, maar ik denk dat degenen die hem wel goed vinden sowieso lijnrecht blijven staan tegenover degenen die hem niet goed vinden. Beetje jammer dat net wordt gedaan alsof je een filmgod moet zijn om deze film te begrijpen en te waarderen. Accepteer dat anderen het een slechte film vinden met hun eigen redenen.

Nog even de quote voordat we daar weer een kinderachtige welles-nietes discussie over krijgen.

Ik gebruikte inderdaad de term 'getrainde' filmkijker als eerste, maar dat sloeg op jouw eerdere verweer dat je 'alles behalve gemakzuchtige films waardeerd'. 'Getrainde' stond dan ook niet voor niets tussen aanhalingsteken en staan dan ook voor "getraind in het kijken van niet gemakzuchtige films".

Het was dus jij die begon met 'opscheppen' (jouw woorden) over wat een 'groots/getraind/niet gemakzuchtig/whatever ' ' filmkijker je wel niet bent.

I rest my case.

Man wat een ongelofelijke lange zit.

Weet niet echt wat aan te vangen met deze film.

De ene moment wil je hem uitzetten enkele minuten later vindt ik hem geniaal.

Maar toch overheerst het negatieve.

Nog boter nog vis vindt ik.

Moeilijke film om te beoordelen.

Ha ja 'grappig' om te zien he? Als een soort orthodoxe Christenen zijn er lieden die 'ongelovigen' proberen te hersenspoelen: je mag van deze film vooral niet iets vinden dat niet overeenkomt men hun mening... ze brengen het erg zweverig alsof het een soort absolute waarheid is. Net zo zweverig als deze ellenlange poëtische Discovery Channel documentarie die wat mij betreft zeer terecht een niet al te beste puntenscore krijgt.

Ik moet ook erg lachen om die term 'getrainde kijker' die de zogenaamde poëten hier gebruiken. Wat een schaamteloze zelfverheerlijking mensen! Ga zo door... zo tovert deze film toch nog een glimlach op m'n gezicht. Maar ja, alleen een getrainde kijker ziet dat natuurlijk he...

Haha pas op, dalijk krijg je de almachtige getrainde filmkenners over je heen

Ik denk dat hij ook nog wel onder de 3,00 gaat zakken.

Wat een bullshit. Ik val niemand aan omdat hij het slecht vind of een andere mening heeft. Ik vraag enkel door over de onderbouwing van die mening. En op het moment dat iemand denkt dat de natuur sequence voor het scheppingsverhaal staat is het niet meer dan logisch dat ik vaststel dat die persoon er geen bal van begrepen heeft.

Ik zie daarnaast nog steeds niet wat er onsamenhangend aan is. (Ervan uitgaand dat die persoon over enige analytische gave beschikt.)

Verder schijn jij er ook vrij weinig van begrepen te hebben want als de film iets niet doet is het wel iets als een absolute waarheid brengen. Maar als jij dat wel vindt laat ik me graag uitleggen waarom jij dat wel vind. Want voor zover ik het kan vaststellen (en het wordt ook letterlijk gezegd) geeft de film aan dat er meerdere mogelijkheden zijn ("There are two ways through life. The way of grace and the way of nature.").

Verder mag jij het best zweverig vinden hoor..... (als daar al iets mis mee zou zijn) Dat zegt mij vooral veel over hoe stevig jij zelf in je schoenen staat. Ik zou zelfs eigenlijk willen stellen dat zweverigheid haaks staat op het 'absolute' dat jij het verwijt.... Dus je hebt me iets uit te leggen, want ik volg je totaal niet.

Maar om het concreet te maken. Welke absolute waarheid wordt volgens ou dan door deze film verkondigd en wat is daar zweverig aan?

Mooi drama over de familiebanden maar die beelden van de aarde en ander gedoe met daaronder klassieke muziek is echt too much for me.

Weet iemand waarom de blu-ray van deze film niet verschijnt? Hij is wel uit op DVD.

Psychologisch spreekuur. (op de Bahama's)

Malick's 2 uur durende gevoelens sessie zit er dan eindelijk op. God dank.

Om eerlijk te zijn, ik was er na 10 minuten al klaar mee; het zwaarmoedige dialoog, het kapotgeanalyseer van gevoelens en het menselijk geweten, en last but not least de twintigduizend levenslessen die in mijn strot zijn geduwd. Lees, we zijn pak hem beet 10 minuten onderweg.

Van hieruit was het eigenlijk gewoon oninteressant de film uitgapen. Om de dertig seconden even op de klok kijken, en weer een levensles wordt mijn slokdarm ingelepeld. De film is zelfs zo goedgelovig dat wanneer wij terug de tijd ingaan via een fantastische reeks natuurbeelden met een heerlijk bombastisch klassieke score, zien wij een velociraptor (vleeseter) aan een aangeslagen parasaurolophus (zo'n ding met zo'n kuif dat planten eet), snuffelen, maar uiteindelijk besluit deze met rust te laten om god knows why.

Maar goed, ik zie dat er nog al wat mensen deze film hoog waarderen dus ik zal nog even een paar van dit soort moraaltjes op een rijtje zetten: "You have control over your own destiny", "help each other", "the only way to be happy is to be loved", "unless you love, your life will flash by". Er zijn dus blijkbaar mensen die hier wel wat mee kunnen, dat is erg mooi, maar persoonlijk word ik er een beetje misselijk van.

De filosofieles van Malick ondertussen achter rug, zien we dus een kwartiertje (?) lang beelden van de natuur. Als enkel losse beelden is het inderdaad een prachtig gezicht, echter in de context van de film, veel te geforceerd natuurlijk. Hoe kan ik hier nu van genieten? Net nadat mijn lichaam is volgepompt met levenslessen dat we de planeet aarde voor lief moeten nemen. Ja, nu weten we het wel.

Wat rest is het verhaaltje van een gewoon gezinnetje met alledaagse problemen en ontwikkelingen. Ik zou ze hier prima kunnen neerpennen, maar iets zegt me dat het redelijk voor zich spreekt. Kortom, als los onderdeel niet echt interessant.

Als laatste wil ik nog even kwijt wat ik met "zwaarmoedig dialoog" bedoel: Zwaarmoedig dialoog is in mijn boekje dialoog met veel emotie, passie en als het effe kan, een lekker tranentrekkend deuntje d'r onder.

Huilen met de kraan open dus.

Ik had niet anders verwacht . Ook al is mijn mening precies het tegenovergestelde, ik begrijp je volkomen.

Komt niet, gewoon uit de UK halen ofzo.

@Boogeyman: Kijk dat is nou nog eens een goed gefundeerde mening waar ik het totaal niet mee eens ben, maar ook niets tegen in te brengen heb. Enkel jammer dat je er niet van hebt kunnen genieten.

Dat is zeker jammer. Ik zag namelijk dat ik maar 10 films uit 2011 had gezien, en wil ik zo'n top 10 invullen dan moe(s)t ik toch aan de bak. Om een of andere reden had ik gisteren gewoon zin om deze film te kijken. Echter had ik daar 10 minuten later al behoorlijke spijt van.

Het ligt er in mijn stukje waarschijnlijk ietwat dik bovenop, maar als ik ergens niet tegen kan is filosoferen en over gevoelens praten. Die afkeer kan wellicht versterkt zijn door de vele Aziatische films die ik kijk, aangezien deze vaak ingetogen en subtiel zijn, of zoals anderen het ook wel noemen "saai". Maar met dingen zeggen via een gezichtsuitdrukking kan ik toch veel meer.

Mijn vraag is nu echter, hebben jullie hier geen last van/moeite mee, nemen jullie het met korreltje zout, of was is het gewoon persoonlijk?

Ik liet me volledig meevoeren door het camerawerk, de beelden en de muziek, dan dat ik nu zo op die voice over zat te letten. Op zich heb ik ook een gevoelige allergie voor religieus geneuzel, maar gek genoeg, kon ik dat hier prima hebben. Associeer het ook helemaal niet met het Christendom, ondanks dat het daar wel de teksten vandaan haalt. Ik ervoer de teksten meer als een esthetische aanwezigheid zoals in GitS2, dan dat ik het idee kreeg me er naar te moeten gedragen (zwaarmoedig, belerend). Ze waren meer de uitingen van de krachten die op Jack inwerkte. (Teksten van de vader vs die van de moeder) Dus niet op mij gericht.

Vond het verder ook een prachtig en herkenbaar portret van opgroeien met twee broers (heb ik ook) en vond de harde hand van de vader minstens zo mooi en waarachtig als het liefdevolle gedrag van de moeder (ook herkenbaar). Verder kan ik me prima vinden in het Ying/Yang principe dat de film schetst. (Ook al roept het volgens sommigen bovenmatig op om te gaan Yangen. ) Ik zie er vooral de eeuwige vraag, van 'wat is nu wijsheid in'.

Prachtige muziek, schitterende beelden en ook op spiritueel gebied vond ik het doen wat een larger than life hoort te doen. Ook komt het allemaal erg belerend over, ik vond juist dat Mallick de waarheid in het midden liet en dat elk individu daar zelf voor moet kiezen. Een middenweg tussen grace/nature if you may.

Ik snap toch niet waarom deze film zo'n lage score heeft. Wat heb je nog meer nodig in een film?

Opzich niet meer, vooral minder.