The Tree of Life (2011)

Larger than life

Dat omschrijft de film voor mij het best. Niet alleen het thema is larger than life maar ook de film zelf is dat. Als je een film met een thematiek die zulke omvangrijke proporties, met zoveel pretenties, de kijker voor je weet te winnen, dan kom je van goede huize. En dat is bij Mallick zonder twijfel het geval.

Ik ben wel zowel emotioneel, nostalgisch en spiritueel overladen aan een stormvloed aan herinneringen uit mijn jeugd, reflecties naar mijn verleden, vol nieuwe kennis voor mijn toekomst. Erg sterk als je dat weet te verwezenlijken. Waar ik vooral nog steeds onder de indruk ben is de totale beheersing van elke shot, ongekend. Echt enorm veel moois voorbij gekomen. Een enorme verrijking door dingen die bij me binnen kwamen, die ik in me op heb genomen en altijd bij me zou dragen. Het is ook enorm universeel waardoor de film bij zoveel mensen hetzelfde doet. Ook weer veel dingen waar ik nog totaal niet bij kan. That's life.

Ook erg blij met de keuze dat het narratief ook niet zo voorstelt. Er staat een gezin centraal maar de momenten zijn zo universeel dat iedereen zich er wel in kan verplaatsen. De benadering van The way of Grace/Nature vind ik een hele fijne, Mallick wordt daar nergens belerend in, het is voor ieder ander de ontdekkingsreis om te ontdekken waar jouw waarheid ligt. En de muziek is echt zo mooi, om te huilen gewoon. Dirge .

Voor de rest gewoon enorm blown away. Woorden schieten tekort. Dit is cinema van enorme proporties, dit soort films worden zelden gemaakt. Ik ben gezegend. Wel balen dat ik morgen van plan was The Thin Red Line te gaan kijken. Kan alleen maar tegenvallen naar dit. Wat ben ik op door de overdondering die deze Tree of Life me heeft gegeven. Wat zal ik vredig slapen. Goedenacht!

Bij deze: je had gelijk! .

Ook nog even aan toe voegen dat de Blu-ray echt magistraal is. Voor de fans een absolute must. Sterker nog, dit kijken op DVD (+ het gebruiken van de speakers van de tv) is ronduit schandalig.

Thin Red Line is overigens nog beter. Als koste mij dat wel 3 kijkbeurten om die film op waarde te schatten. Hangt verder ook sterk af in wat voor vibe je zit. Maar ik zou 'm morgen gewoon gaan kijken. (Geluid op 10)

Mooie review Watts! Eigenlijk zou je deze even moeten laten inzinken voor je aan een nieuwe Malick begint maar langs de andere kant zit je net in die 'Malick vibe' waardoor het bekijken van The Thin Red Line perfect is. Dus kijken maar en waag je aub zeker nog eens aan The New World waar ik zie dat je die maar een 2 geeft Koste mij ook enkele kijkbeurten voor het een van mijn favoriete films werd.

Ik dacht Naomi gaat zonder een blad voor de mond te nemen een omvangrijke boom opzetten

en dan:

da's nou jammer.

Lol .

Dank! Ik heb ook maar besloten dat te gaan doen, lijkt me ook niet ideaal om nu TRL te gaan kijken.

Dus kijken maar en waag je aub zeker nog eens aan The New World waar ik zie dat je die maar een 2 geeft Koste mij ook enkele kijkbeurten voor het een van mijn favoriete films werd.

Ik zag die ook in een periode dat mijn filmsmaak nog vooral op mainstream gericht was. Farrel zette mij destijds op het verkeerde been. Ik kan me niet voorstellen dat die geen 4* scoort bij mijn herziening. Zal die komende week ook wel even gaan herzien denk ik.

Pak dan wel de director's cut, die is mooier. Meer mijmeringen.

Die heb ik dus niet, ga ik daar even achteraan. Thanks .

Ik zal vooral de beginscene (alvorens de evolutiesequentie) nooit vergeten, wat had ik een brok in m'n keel zeg, podver!

Dat segment onder begeleiding van Dirge? Zo ja, dat had ik ook daar .

Alles omtrent het overlijden van de zoon, als een pijl in mijn hart, niet normaal gewoon.

Jammer eigenlijk dat ik zo'n fragmentarisch gevoel aan de film overhoudt, wat ik toch wel als een negatief iets zie.

jammer dat deze film niet op blu-ray uitkomt in Nederland, de beelden zijn zo mooi dat ik deze wel in HD moet hebben, amazon bied uitkomst gelukkig.

Zonder mezelf ingelezen te hebben, maar puur afgaand op de tip van mijn vrouw, ben ik 'blind' deze film ingestapt. Ik wilde me laten verrassen... en verrast werd ik. Maar helaas in negatieve zin

Driekwart van de film zijn beelden die zo lijken te zijn gesneden uit een documentaire van Discovery Channel. Eerst zorgt dat nog voor een 'oe mooi!' gevoel (maar dan meer omdat het er in full hd zo fraai uitziet) maar al snel gaat het hopeloos vervelen. Sterker, ik verlangde naar het eind, maar het duurt maar en duurt maar en duurt maar.

Ik vond de film dus veels teveel gehyped en veels te langdradig... al met al erg zonde van mijn tijd. De mooie beelden zijn arty farty... overdaad schaadt.

Dus degene die wel wat in de film gezien hebben zijn hyper. Zoals vrouwlief. Je verwacht een nuchter commentaar die 'ons' uit de hype zal halen... Maar waarom zou je er energie in steken als je zoveel nietszeggend gelijk hebt.... Gaap.

Malick doet waar hij bekend om staat in deze ‘allesomvattende’ film. Technisch een briljante film brengen. Er is over elk shot nagedacht en de prachtige beelden volgen elkaar in hoog tempo op, de scheppingsscene daargelaten. Hier had ik namelijk vaak het gevoel de beelden al eens eerder gezien te hebben in docu’s als Earth en Life. Tevens kon ik niet veel met de boodschap die Malick probeerde over te brengen. Heb niet veel met alle verwijzingen naar het goddelijke en de eerdergenoemde scheppingsscene duurde me met zijn twintig minuten te lang. Maar als Malick letterlijk en figuurlijk terugkomt op aarde brengt hij een mooi portret met drie opgroeiende jongens en hun ouders die er ieder een andere levensvisie op nahouden. Hierbij is het goed dat Malick in het midden laat welke het beste is. Hoe deze levensvisies dan helemaal teruggevoerd dienen te worden naar het eerste deel van de film is mij een raadsel. Alles bij elkaar een audiovisueel sterke film maar als geheel te onsamenhangend en te religieus.

Net zo'n onsamenhangend commentaar als de film. Wat wil je nu eigenlijk zeggen...?

Dat die 'onsamenhangenheid' het (vervreemdend) hart van de film uitmaakt en er 'iets van een' actieve inlevingsvermogen en creativitiet van de kijker verwacht wordt. Er zijn genoeg films die hapklare brokken serveren voor de filmconsument. Deze poëtische film is voor de liefhebber die niet al te gemakzuchtig is.

Bv:

Hoeveel religiositeit mag een film dan wel bevatten? Kortom gezien de eerdere commentaren....

Dat is natuurlijk maar een kwestie van smaak en heel subjectief. Sommige mensen vinden een film goed alleen vanwege een sterk of ontroerend verhaal dat het onderwerp is, anderen kijken puur naar sterke/creatieve cinematografie en weer anderen willen graag combinaties ervan zien.

En samenhang is natuurlijk iets waar een mens bij film wel graag naar verlangd zodat de film vatbaar is. Heel natuurlijk, maar zijn we daarin niet een beetje verwend(/hersendood gemaakt) door de dominerende structuren van Hollywoodfilms? Want zij presenteren de samenhang altijd heel duidelijk aan de kijker. Niet dat die structuur slecht is, maar wie zegt eigenlijk dat alles zo duidelijk moet samenhangen? Ik vind zelf allerlei andere structuren en experimenten ook zeker tof in film. En zoals Narcissus zegt boven mij, films waarbij je dan als kijker een veel actievere houding krijgt en waarbij meer creativiteit wordt verwacht van de kijker. Film is immers een kunstdiscipline.

Maar ja, dat is natuurlijk ook maar net hoe je bekijkt misschien. Want ik zie film op de eerste plaats als kunst, terwijl anderen misschien alleen naar de bioscoop gaan om niet te hoeven nadenken en gewoon vermaakt te worden.

Maar goed, mijn punt was eigenlijk dat ik in wilde gaan op: 'wat mooie beelden hier en daar maken het daarom nog geen goede film'. Kwestie van smaak. Het is maar net hoe je kijkt naar film.

Ik denk dat het meer is voor liefhebbers van poëzie die dit soort films nodig hebben, ongeacht het verhaal of 'boodschap'

Maar goed, ieder z'n genre he... mijn genre is dit zeer duidelijk niet. Zo zijn er ook legio mensen die orgasmische ervaringen krijgen bij het zien van over-the-top actiefilms als Transformers 971... ieder z'n ding.

Niet teveel liefst. Zijn er nog makkelijkere "zware" themas te bedenken dan religie?

Maar wat is daar dan erg aan? Het gaat er toch om wat ke met het thema doet.

(zie jou nummer 2, die heeft ook een religieus uitgangspunt).:P en hoe 'makkelijk' zijn thema's als liefde (Dolls), eenzaamheid (Tokyo.s) of poep en pies humor (Dead Lreaves)

Dus enkel iets afwijzen vanwege het thema zou een openminded filmliefhebber nooit doen.

Inderdaad, met religie valt echter niet al te veel te doen, behalve aan de haal gaan met wat leuke fantasierijke ideeën (zie mijn nummer 2).

Dus

sloeg nergens op..... Vind overigens wat er in deze film mee gedaan is minstens zo sterk als in EtV. Zeker op visueel vlak.

Verder is spiritualiteit juist een erg rijk onderwerp. Ghost in the Shell, Bladerunner en menig horrorfilm om nog maar enkel voorbeelden te noemen.

Het verschil met die films is dat je het religieuze/spirituele net zo makkelijk kan negeren. Da's in deze film toch stukken lastiger, nét ook door vorm.

Maar waarom zou je dat (willen) negeren. Wat heb jij zo tegen spiritualiteit an sich? Wat deze film betreft kan je het toch ook gewoon verwerpen....

Het boeit me gewoon niet zoveel, en ik krijg er vooral kriebels van als het twee uur lang met melige, zwaarmoedige stemmen opgedramd wordt. Dan wordt het automatisch al snel erg zweverig en geforceerd diepzinnig, iets waar ik zo goed als geen affectie mee heb.

Kan me vooral niet indenken waarom je het zou "moeten" appreciëren.

Ik zeg ook niet dat je het zou moeten apprecieren, vraag me enkel af waarom het al wordt afgedaan omdat het enkel 'relieus kan zijn. Zo vind ik je motivatie over de 'zwaarmoedige stemmen' al een begrijpelijker. Als die je tegenstaan (wat ik best kan begrijpen) , wordt het al snel een vervelende zit.

Als je nou eens verder zou kijken dan je neus lang is zou je zien dat ik alles behalve gemakzuchtige films waardeer. Maarja, met mensen die alleen maar hun eigen mening heilig vinden valt niet te communiceren