The Tree of Life (2011)

Probeer ook een beetje de discussie goed te volgen Narcissus. Ik had het al eerder gehad over zijn werkverlies. Het hangt allemaal aan elkaar.

Hij kreeg de deksel helemaal niet op z'n neus. De way of nature is er nu eenmaal een van trail en error. The way of grace heeft daar ook geen oplossing voor. Bovendien verkies ik het appartement waar Penn later woont toch echt boven dat gezwier op het strand. Dus daar wint the way of nature voor mij.

In dit 'genuanceerde' en 'inlevende stuk' maak je heel duidelijk kenbaar dat je het eens bent met Malicks boodschap. Nee het is bewuste polemiek om de liefhebbers op scherp te zetten. Leuk!

Bijvoorbeeld: Jack dreigt te ontsporen omdat hij, kort door de bocht, Pa een hypokriet vind. Dit wordt geleidelijk opgebouwd. Er onstaat een boos wraakgevoel in Jack. En dan opeens een vervreemdend sfeershot waar moeder en de jongens een arrestatie meemaken... Malick legt zonder nadruk een verbinding met Jacks gevoelsleven.

Etc. Mocht je verder bij de hand genomen willen worden djelle voor sprekende voorbeelden zie mijn voorgaande stukken...( Bv: pag. 22, 25 juni 2011, 14:28 uur)

De polemist heeft zijn overdrijving vaak op scherp staan...

Die verhuizing, ontwenning of bekering wordt totaal niet opdringerig tentoongesteld maar is eerder een fact of life die Jack en Pa meer tot elkaar brengen. De dood als laatste verhuizing, gammele deurpost als hemelpoort, brengt eeuwige vrede.... Ik vond het daar ook too much (vooral die zonnebloemen) maar niet zo storend om de hele film totaal af te breken.

Dat The way of Grace soms meer aantrekkelijk lijkt, maakt het nog niet dat de film oproept dat we allemaal maar onze schoenen uittrekken en naar het strand gaan. Het toont beide wegen met de bijbehorende eigenschappen. Het is aan de kijker en elk individu om daar zijn eigen weg tossen te kiezen. Simpel stellen dat The Way of Grace er aantrekkelijker uit ziet dan The Way of Nature en dat de film daarom zweverigheid promoot is pas echt kot door de bocht en subtiel. Die hele natuursequence zit er niet voor niets in. Die weg maakt net zo goed onderdeel uit van ons bestaan en is niet uit te vlakken. Het is daarom dat de vader zijn zoon the way of nature bijbrengt, want zonder overleef je niet. Dat hij zijn baan verliest, is slechts een teken dat The Way of nature ook geen pasklare oplossing tot succes is, net zoals de moeder die voor Grace staat, de dood van haar zoon voor haar kiezen krijgt, dus liefde geven werkt net zo min.

Blijkbaar steekt het toch subtieler in elkaar dan je denkt......

De Yin-Yang balans, dus.

Ik spreek me daar niet uit over de boodschap an sich, wel over de kitscherige manier waarop het gebracht wordt. Nu ja, ik ga natuurlijk niet beweren dat ik me zelf op de meest subtiele manier uitdruk in mijn recensies verder .

Goed voorbeeld. Was dit nu zo moeilijk?

Ok laten we het daar bij houden. We kunnen niet bezig blijven natuurlijk. Hoe onuitputtelijk Reinbo's energie ook weer moge zijn klaarblijkelijk .

Maar prefereer jij die knielende 'way of grace' mensen (op het moment dat ze knielen zijn ze geen way of nature mensen meer) nu boven het appartement van Penn. Ik niet in ieder geval......

Ik zie gewoon een film die twee kanten toont. Lang niet alles aan The way of Grace mensen lijkt mij beter. Het einige dat die strand scene mij vertelt is dat Penn wel weer een beetje way of grace in zijn leven wilde toelaten, maar het is allerminst dat hij nu voorgoed overstapt of dat dat hem iets beters biedt. Hooguit een momentopname. Ik zie het ook absoluut niet als een oplossing. Het eindigt niet voor niets met een shot van een brug, we moeten juist een brug slaan tussen die twee levenswijzes en daar onze eigen balans op weten te vinden.

Voor mij en voor de tijdsgeest zou dat waarschijnlijk iets meer grace toelaten inhouden (dus vandaar dat ik het wel zie als een oproep voor meer grace, maar dat is persoonlijk), maar om nu te stellen dat die weg beter zou zijn dan the way of nature is natuurlijk onzinnig. Het gaat voor iedereen om zijn persoonlijk balans. Blijkbaar trekt Grace nogal hard aan jou.

Het was volgens mij eerst thuis en later op kantoor, daar had hij het mooie uitzicht, maar dat huis was ook niet mis.

Nee djelle het is heel makkelijk Malick's nuance en jouw doorgeschoten overdrijvingen aan te tonen...

Je hebt nog mijn oude quote vast (was nog aan het aanpassen). Ze knielen dus voor grace, ze zijn inderdaad geen way of nature meer en dat knielen is wel een heel scherp signaal dat meer zegt dan 'een beetje willen toelaten'. Penn verlaat dan ook zijn kantoor daarna (niet zijn appartement idd), de concentratie van suvival of the fittest waar de uitgebluste Penn duidelijk genoeg van heeft. Het strand is maar een soort metafoor uiteraard om zijn bevrijding door het verlaten van dat pad te onderstrepen. Wat ik vind van die teensletsmanier weet je intussen.

Anyway, ik prefereer dus het pad die mij aantoont dat het tot geluk leidt. Wie niet? Boodschap is duidelijk, subtiel zijn de middelen allerminst.

Zou best kunnen.

Overdrijven is een goeie manier om een punt duidelijk te maken. In film kan dat nu eenmaal een minder gunstig effect hebben .

Blijkbaar zie jij die scene op het strand als een bevrijding, ik niet, ik zie het enkel als een tijdelijke invulling van een behoefte. Vind het zelfs onzinnig om te denken dat het een oplossing is. Zie het ook niet meer als een mooie dagdroom, want in de realiteit is het ook helemaal niet mogelijk om vanuit je kantoor naar het 'hiernamaals?' te wandelen. Het is niets meer als een tijdelijk moment van spiritualiteit, de scene is immers in niets realistisch en dus een schijnbevrijding als je dat er al in wil zien.

Eens Reinbo. Het is zeker geen opgelegde waarheid. Dat geeft die met gevoel gemaakte docu-review

ook mooi aan.

Onder andere. Het symboliseert het bevrijdende/goeie/deugddoende gevoel van de mensen die het way of nature pad verlaten hebben (ook voor de vader geldt dat daar bv). Daarnaast geeft het ook aan dat wie dat pad verlaat en 'grace' omhelst zijn plekje in het euforische hiernamaals verdiend. Voor mij is het dan ook meer dan een dagdroom, eerder een soort 'voorbode' (annex bevestiging van grace als enige positieve, bevrijdende keuze) wat dat betreft. Denk dat hier een cruciaal verschil ligt in ons meningsverschil over de prent. Niks aan te doen (maar ik hou je bemerkingen zeker in het achterhoofd bij eventuele herziening, beloofd )

Om even iets dieper op mijn eerdere post over het kantoor vs nat strand in te gaan: ik kan er uiteindelijk weinig mee. Heb het ooit geprobeerd, meditatie etc., uiteindelijk voelde het toch ook aan als een doodlopende weg. Het grappige is dat ik me veel meer "zen" voel nu ik me naar hartenlust overgegeven heb aan een wereldbeeld dat behoorlijk rationeel lijkt te zijn. Wat dat betreft krijg ik toch ook bij die strandscène een wrang gevoel alsof me iets beloofd wordt wat toch niet waargemaakt zal worden.

Door die scène aan het einde van de film te plaatsen wordt wel gesuggereerd alsof het een eindpunt is, een soort oplossing dus.

Ok, ik snap hoe jullie het zien. Ik vond het eind te zwak als geheel, zowel inhoudelijk als qua vorm om het die status te geven. Zie de film meer als een grote beschouwing zonder bindend antwoord. Evenmin als in het als een christelijk moralistische film wil zien. Daarvoor vond ik het getoonde te rijk aan idee. Het is iets waar ikzelf lekker op doorreflecteren kan. Maar misschien maak ik het daardoor wel mooier dan het is. Ben wel blij dat ik het niet als dwingend ervaar.

Ik zag het eerder als een reis, ze liepen ergens verdwaald heen en zochten steun bij hun geliefden. Ik werd er nieuwsgierig van.

In het mooie woord "vergankelijkheid" zit veel dat deze film aanraakt: op weg zijn naar het einde, het leven dat voortdurend verandert, niets staat vast, alles evolueert en natuurlijk sterfelijkheid. In de grote oplossende oersoep van moedernatuur: zijn ook schoonheid en onrechtvaardigheid (om maar twee te noemen) niet blijvend. Je bent pas, na vele dwalingen, thuis als je weet te verzoenen met de seizoenen van het "zijn".

Kom ik trap een deur open en ga buiten een boom met herfstkleuren omhelzen...

Haha, wat een heerlijke zelfspot, echt erg leuk

Met moeite af kunnen kijken. "Ze begrijpen het niet". "Ze letten vooral op het verhaal en te weinig op het audiovisuele". Dit zijn volgens de hoogstemmers de redenen waarom veel mensen laag stemmen. Volgens mij is dit grote onzin. Ik heb de film en de boodschap heel goed begrepen, en heb ook veel moeite gedaan om het audiovisuele gedeelte in me op te nemen en over me heen te laten komen.

Maar als een film niet verder komt dan een irritant verhaal over het 'leven' en wat mooie beelden met klassieke muziek erachter, is dat voor mij een zeer grote teleurstelling. Had hier best veel van verwacht, maar helaas zijn die verwachtingen totaal niet waargemaakt.

Volgens mij niet. Denk dat het eerder mee heeft te maken dat de meesten niet gewend zijn dat een film energie uit jezelf kost in plaats van dat je louter vermaakt wordt door impulzen van buitenaf.

Dat is?

Echt slecht. Probeerde nog moeite te doen voor gewoon te kijken. Maar na een uur toch afgehaakt.

Gezeur verwijderd.

Mooie beelden, maar lastig te volgen en voor het grootste stuk onprettig om naar te kijken. Hij pakte mij niet, jammer.

Laten we nu eens en voor altijd Amerikaanse films op zijn juiste waarde stellen.Althans wat mij betreft. Men kan er zo ongeveer de hulp van National geographic bij halen. Dat maakt een film nog niet goed. Ik vroeg me echt af; Alles klopt, maar boeiend? Nee .Ondanks goede acteerprestaties. 2,5

Bedoel je daarmee dat je alle Amerikaanse films over één kam scheert?

wat een slechte film. Het komt zelden voor dat ik een film niet afkijk maar dit was er een van.

Ik vind dat een drama je meteen moet pakken en dat deed deze absoluut niet jammer.

Eerder een opmerking van een comfortabele filmconsument dan van een filmliefhebber die de confronterende grenzen zoekt. Geduld is trouwens een zaak van schoonheid, de snelle kick is voor de lust.