The Tree of Life (2011)

Absoluut ... geen film die "een lans breekt voor meer spiritualiteit".

Het is een film van Malick...

En angst is uiteraard de bron van elke vorm van religie.

Frack! De DVD ligt in de winkels (Saturn) maar de Blu-ray nog niet! Grrrr.

Een groot Boeddistisch pamflet....

Maar Malick promoot hier toch geen religie. Gaat hooguit om spiritualiteit. Verder zie ik de angst nog steeds niet. Als ik al spiritueel ben heeft dat niets met angst te maken, veeleer met zingeving.

Vaak wel, helaas. Angst en onderdrukking en de woorden (en gedragingen) in de mond leggen. Maar pas nadat mensen zich met teksten en uitleggingen gaan bemoeien. Waarschijnlijk uit verlangen naar macht over anderen.

Maar nogmaals, wordt gelovigen en religie in deze film niet juist een spiegel voorgehouden om de 'engheid' (in de zin van benauwdheid) aan te kaarten?

Vanuit het angstig uitgangspunt de blik verbreden? Eigenlijk vanuit de universele vraag, via de dogma's, naar ruimte (denk ik).

Ik weet ook niet of het aanslaat bij de vastgeroesten en/of spiritualiteit (en ont-wikkeling) bevordert,

omdat ikzelf niet vanuit de angst gestart ben en niet weet hoe diep die precies zit.

(edit: deze laatste zin gaat eigenlijk over wat Onderhond zei, zag ik net)

Wanhoop over de onrechtvaardigheid van de dood bijvoorbeeld...is meer dan angst alleen...

dan gaat het om de zin van het bestaan. En zo zijn we weer bij filosofie aangeland...of spiritualiteit...in elk geval zaken betreffende de geest. De geest van Jack dus.

Een gewetensvraag: Wil je dat ik Caged dan bekijk vanuit de optiek dat de regisseur naar mijn mening oversexd is en zich hiermee wil afzetten tegen zijn keurige familie (mijn gekscherende aanname) of dat ik de film gewoon beoordeel op het drama en de beelden die ik zie?

Wat lijkt jou de betere benadering?

Tja ik heb intussen toch al een paar voorbeelden gegeven die aantonen dat het juist lijnrecht opgedrongen blijft (vader's inkering tov zijn zoon, vader op het einde, de industrieel, het einde an sich waar iedereen als het ware bevrijd wordt in de juiste keuze... zie vorige post). Niks desorientatie, Malick wijst dubbeldik waar het goed is (spiritueel dan, God speelt idd een bijrolletje tot daar volg ik je wel).

Misschien zie ik dat allemaal verkeerd, maar dan zou ik liever hebben dat je me vertelt waarom in plaats van gewoon te zeggen dat je het anders ziet. Deel je visie.

Vader komt niet tot inkeer, vader blijft gewoon voor de 'way of nature' staan. Dat hih een keer aangeeft iets te hard te zijn geweest wil niet zeggen dat hij tot inkeer komt. Bovendien begint de film met de stelling/ There are two ways of life. The way of Grace and the way of Nature. Hier wordt ook geen voorkeur uitgesproken. Het is slechts een vaststelling. Zo zou je ook kunnen stellen dat de moeder tot inkeer komt, als ze wordt gepest met de hagedis, dan zegt ze ook no, no, waarmee ze de 'playfullness' van Grace zou verwerpen als je het zo wil zien.

Verder zou je het letterlijk kunnen vertalen naar de weg van de natuur en de weg van gratie/genade. Dat kun je als je wilt zelfs helemaal los zien van religie of zelfs van spiritualiteit. Het is gewoon een wat barmhartiger stijl dan de onverbiddelijke 'Way of Nature' Dus ook voor atheïsten biedt deze film een thuis.

Ik zal geen film maken over een vrijgevochten vrouw als ik daar zelf niet achter sta nee.

Verder... ik heb je nog een kans gegeven maar heb mijzelf voorgenomen dat op het moment jij mijn werk gaat koppelen aan mijn achternaam, ik definitief elke discussie met jou zal negeren. Je mag je dan wel 'gekscherend' indekken, maar ik voelde 'm al een tijdje aankomen.

Wat is dat nou voor onzin....? Blijkbaar een gevoelig punt geraakt. Snap nu ook waar al die angsten die je Malick toedicht vandaan komen. Een sterk staaltje reflectie mag ik wel zeggen. Wat het kunstwerk al niet ontlokt aan de aanschouwer.....

Wel bizar dat jij Malick's werk op zijn vermeende angsten afzeikt, maar als ik van een andere film de regisseur en z'n afkomst erbij betrek is het plots off limits. Geloof inderdaad dat de discussie hier eindigt....

Al ben ik nog wel benieuwd naar 'hoe je 'm voelde aankomen', want ik had er nog helemaal nergens naar gehint en vind het ook verder volstrekt onbelangrijk en irrelevant. (Doe maar per pm, aangezien het wel erg off topic wordt) Gebruikte het enkel als punt om mijn verkeerde aannames vorm te geven.

Waar je je als mens dan mee bezighoudt als je zo'n film kijkt

Waar anders mee? Je kreeg nog net niet het Tibetaanse dodenboek bij de SE kado. De hele film toont een reis van de geest en reincarnatie (want arme Oscar had zijn leven niet op orde) volgens dat geloof en dan ga je er hier overvallen dat het een lans breekt voor 'the way of Grace'...... Kom op zeg.....EtV doet grotendeels hetzelfde. Ze zouden die film eens vanuit een Christelijke kant moeten aanvliegen. Het eind is niets anders dan vergeving (Grace)

Tot inkeer is veel gezegd, maar hij laat daar toch duidelijk verstaan dat hij niet meer zo zeker is van zijn levensvisie (en in een voice over daarvoor liet ie al weten wat voor sukkel hij wel niet geweest is door zijn manier van bestaan). Hij kreeg dan ook zélf het deksel op de neus van die 'way of nature'. Net zoals iedereen die het pad van 'grace' niet koos (iets wat eigenlijk al werd aangekondigd na die 'vaststelling' van bij de start). Er zit niks in de film die ons kan doen twijfelen wat de juiste weg is. Love is smiling trough all things tot The only way is to love, van begin tot eind wordt dit weinig subtiel doorgeduwd.

Als je hetgeen dat daarop volgt negeert misschien. 'De natuur wil enkel zichzelf behagen' en zoekt redenen om ongelukkig te zijn, terwijl de andere optie de dingen accepteert en de liefde draagt je door alles. Het is me duidelijk wat het positiefste klinkt hoor.

Iemand, Jack dus, kijkt terug op zijn (streng Christelijke) opvoeding en probeert zin te zoeken en zich te verzoenen met wat gebeurd is en wat na het leven komt. Het is geen film 'van met dik hout zaagt men planken'. Ik proef eerder een aversie tegen een film die het tegendeel is van cynisch en als je overgevoelig bent voor te zoet en te liefelijk reageer je daar extra heftig op. Kortom die "duw" of 'dwang' is ook een onderdeel van een overgevoeligheid. Je verkondigt je mening immers vaak met een stevig élan zonder aanziens des Persona... (erg geestig trouwens toen je Bergman van "artistieke aanstellerij" betichtte maar subtiel is anders).

Ik blijf erbij dat Malick's levensbeschouwing uiteindelijk niet terzake doet in het eindoordeel: het gaat erom hoe hij zijn kaarten op tafel legt: de manier waarop is hier origineel en cinematografisch van een hoog niveau.

@Delle

Het is wel waar dat in zijn herinnering de moeder er beter af komt, maar vergeet niet dat Malick daar ook een sequence van 20 minuten tegenover zet die laat zien hoe mooi en impossant de way of nature is. Daarnaast snap ik niet wat er mis is, dat de film voor wat meer gratie pleit. Lijkt mij juist een mooie boodschap en de manier waarop is dan ook nog eens uiterst subtiel en kunstzinnig. Daarnaast eens met NarcissusBladsp. Zelfs al spreekt het beschouwelijke je minder aan, dan nog is het een bijzonder mooie film. En ook leegte kan het in ieder geval niet verweten worden.

Veel dikker had het er niet op kunnen liggen.

Een quoteje van Noé zelf dan maar:

Zoals wel vaker bij Noé is het meer concept dan boodschap, of althans, heb je volop de mogelijkheid om de film zo te ervaren. Maar die discussie hoort hier verder niet thuis, ik hoop dat mensen het verschil tussen Mallick en Noé wel zelf kunnen zien.

Ja, het gaat niet over boeddhisme maar om het hele concept achter boeddhisme. Ik vind het prima hoor.

Overigens lijkt me dat juist hier ook het geval.

En dan nog zo'n prachtige zin ...

Maar vooral die eerste quote blijkt een onoverkomelijk euvel voor veel mensen.

Met die eerste quote ben ik het volledig eens, en die gaat dus net zo goed op voor Malick.

Dat kan Noe, natuurlijk wel stellen, maar acht de kans toch vrij groot dat hij een aantal mensen weet te triggeren om zich in reïncarnatie en het Tibetaanse dodenboek te interesseren.... Ik ervoer EtV in ieder geval als een overduidelijke pro Boeddhisme film. Dus blijkbaar is Noe daar niet helemaal in geslaagd.

Bij beide films interesseert me wat de maker er zelf van vind eigenlijk vrij weinig..... En daarbij kun je de twee geschetste levenswegen in Tree of Life toch ook net zo goed als een concept zien ipv een boodschap.... Dat is net wat ik er zo mooi aan vind, het staat je volledig vrij er zelf een pad tussen te kiezen.

In het juiste kader kan ik zoet en liefelijk juist erg fijn vinden.

Wat mij betreft worden de kaarten hier echt wel niet zo subtiel op tafel gelegd, en daar ben ik ietsje gevoelig aan misschien. Het ging er dan ook over dat jullie beweren dat er ons niet iets door een strot geduwd wordt, waar ik inmiddels al tal van voorbeelden gegeven heb die het tegendeel zeggen.

Zelfs dat vind ik erg relatief. Het vérité achtige camerawerk met jumpcuts en dergelijke voelt erg gerecycleerd aan qua independent/arthouse aanpak van zo'n film. Het piekt daarin weleens, maar blijft zeker zoveel grijze muis.

Dat dan weer wel. Maar ook daar weer zichzelf vernietigend uiteindelijk en een treurig survival of the fittest portret (of grace daar nu al even kwam piepen of niet laat ik dan nog in het midden).

Zoals ik al zei is de boodschap an sich best wel mooi, de manier waarop is pure meditatiezenderpolitiek bij momenten. En zeker niet subtiel/zo vrij interpreteerbaar zoals jullie beweren.

Ik vind EtV totaal geen boeddhisme film, als je langer over die film nadenkt is het juist een ontkenning ervan en dat het niet over reïncarnatie gaat.

Het tweede citaat van Onderhond (Buddhists are not as hardcore as Catholics and other religions, but they're still, I think, part of such a huge lie that it's scary. I didn't want to promote that lie, ) bevestigt (mij) dat ook weer.

Thanx!

Het vreemde is dat als er een film over Ufo's gemaakt wordt, dat vrijwel niemand zin krijgt of zich gedwongen voelt om daarin te gaan geloven, maar als het een godsdienst betreft zou dat wel zo zijn?

Ik denk dat het dan een beetje aan de eigen mindset ligt.

Van door de strot duwen heb je nog geen enkel voorbeeld kunnen geven. Je komt slechts met drie of 4 kleine verwijzingen in een ruim twee uur durend coming of age drama. Verder kun je er nog steeds mee doen wat je zelf wilt, als jij niet in de zweverigehid van de weg van de moeder gelooft, maar juist vand dat de vader met zijn manier van opvoeden gelijk heeft kan dat en mag dat. Ik heb ook voor de vader veel sympathie. De strijd die hij levert met zijn zoon, die hem uiteindelijk zal moeten zien te overtreffen. De tragedie van de opvolging. Zo is de weg van de natuur nu eenmaal. Daar is niets slechts aan en wordt ook niet als slecht gebracht. Malick laat de zaken gewoon zien zoals ze zijn.

Sorry, maar als jij dit een grijze muis noemt, zou ik graag een tiental voorbeelden horen met een gelijksoortige cinematografie en structuur.

Hier ben ik het dus volledig mee oneens. En de grote diversiteit in meningen en belevingen onderschrijven mijn stellingname. Met meditatie heeft het al helemaal niets van doen...... Het enige wat de film laat zien zijn twee stromingen. Dat sommige kijkers zich meer door de ene dan door de andere stroming voelen aangesproken is volledig de keuze van de kijker.

Uh, het hele punt van EtV is dat onze hoofdpersoon een herkansing krijgt dmv reïncarnatie.....

Verder dwingt de film je niet ergens in te geloven, maar dat doet Tree of Life evenmin. Het wordt slechts getoond, wat je ermee doet moet je zelf weten. Ik zou ook totaal niet weten waar we dan volgens Tree of Life in zouden moeten gaan geloven? Want dat is mij dan volstrekt onduidelijk.

Waarom zou ik dat doen als ik constant zie dat the way of nature nergens toe leidt? Als de vader zelf die manier uiteindelijk naast zich neerlegt? Waarom zou ik überhaupt de tiran uithangen een goeie manier vinden (een strenge opvoeding is nog iets anders dan een moreel bedenkelijke)? Als ik in mijn ongeluk wil lopen kies ik voor de vader's manier ja. Dat noem ik geen keuze, maar een duidelijke richtingaanwijzer.

Women under the influence, Breathless, Down for Life, District 9, 21 grams, Amorres Perros, Festen, Mean Creek, Children of Men, Precious: Allemaal films die dat gelijksoortige vérité achtige docucamerawerk met jump cuts etc hanteren. Zelfs in de absolute mainstreamblockbuster lijkt deze trend door te sijpelen momenteel (Battle LA). Niet dat ik er perse iets tegen heb, maar echt origineel of fris kan je het niet noemen. En als je dan ook nog eens met archetypes zit zoals je zelf zei krijg ik toch wel een behoorlijk gevoel van gerecycleerde pap op momenten ja.

En wat is de strandscene dan? Een rustige, registrerende scene die geen dingen ophemelt en de juiste manier in het ongewissel laat?

Tja ik kan niet heel de film vertellen natuurlijk (bovendien gaat het over redelijk cruciale scenes). Punt is dat ik nog geen enkel voorbeeld gehoord heb van jullie, die aantoont dat het effectief een vrije keuze laat (zonder manipulaite dat je toch maar beter de way of nature niet kiest).

Elke filmer met een andere levensovertuiging dan de jouwe duwt je iets door de strot en dat schijn jij moeilijk of niet te kunnen verhapstukken.... In feite zou je alleen die films kunnen slikken die jouw genuanceerde levensbeschouwing delen. Je kan toch van veel meer films genieten als je iemands opvatting voor kennisgeving aanneemt en daar kanttekening bij maakt en vooral let hoe het is vormgegeven? Anders word je blik wel heel éénkennig.

De manier waarop het gezin hier in beeld is gebracht, hoe de scénes zijn opgebouwd, hoe subtiel verbindingen zijn gelegd... is toch zeer origineel, vindingrijk en suggestief. Je kan dat 'duwen' noemen ik noem dat een 'creatieve noodzakelijkheid'. Een bijzondere filmer maakt een film, niet alleen om een publiek te overtuigen, maar vooral ook zichzelf. (zie ook Von Trier). Zonder die noodzaak wordt het, ongenuanceerd uitgedrukt, een ongeïnspireerde slappe hap of hapklare brokken.

Trouwens vader komt tot inkeer niet door 'The Lord' maar doordat hij mislukt op zijn werk en moet verhuizen...(als ik me het goed herinner). En dat verhuizen sluit aan bij ....de hemelpoort van Jack.

Misschien valt er op de voice-over wel wat op af te dingen...maar het past bij de verstoorde communicatie tussen de gezinsleden.

Dat heb ik toch niet gezegd (integendeel zelfs: ik kan me goed achter de boodschap scharen)? Het gaat over de onsubtiele manier waarop het vaak gebracht wordt hier. Ik mis net de nuance (die jij om een of andere reden denkt dat ik zou missen).

Blijf nu eens bij de les ipv mijn gedachten proberen lezen.

Nu zeg je weer zomaar iets zonder voorbeelden. Ik noem het niet subtiel op veel momenten en allerminste suggestief, maar onderbouw tenminste waarom.

Precies wat ik bedoelde dus. Weer een voorbeeld dat de way of nature (het survival of the fittest systeem) gefaald heeft. Weer een voorbeeld die de way of nature negatief onderstreept (én met een duidelijke voice over én een bekering tov zijn zoon én alle opgehemelde bevrijdingen vandien omdat ie het 'slechte' pad liet varen). Meer in your face kan het toch niet zijn?

Tuurlijk mag een filmmaker uiteindelijk wel zijn visie delen, maar ik zie weinig redenen om het als een subtiele overbrenging te zien alleszinds.