The Tree of Life (2011)

Ah ik dacht al...

Dat vind ik al heel iets anders dan door de strot duwen cq opleggen. Verder vind ik een film die wellicht aanzet tot iets mee spiritualiteit, nu niet zo erg fout (Dat ik Christen zou moeten worden of een godsbeeld zou moeten overnemen haal ik er echt totaal niet uit, ook subliminaal komt die boodschap niet bij mij binnen.). Integendeel, ik vind het een mooie boodschap, schitterend gebracht.

Vond em wel weer toepasselijk

Haha ja lap, nu gaat mij dat blijven achtervolgen.

(sowieso had ik het niet erg opgevat hoor van 'dat volk', wou alleen maar even duidelijk maken dat ik daar niet toe behoor)

Wat is er toch tegen voortschrijdend inzicht?

Verhoeven bedankt voor deze prachtige link.

De maker van All things Shinning wijst er terecht op dat Jack terugkijkt,(dagdroomt, heriinnnert etc.) op zijn verleden. En Jack staat dicht bij Malick zelf. Jack is Christelijk opgevoed. Dus logisch dat de bijbel een belangrijke rol speelt. Maar God (demiurg) zelf speelt niet de hoofdrol er wordt alleen indirect (tenminste hij blijft meer onderhuids) naar verwezen. De nadruk ligt dan ook op het wonderbaarlijke (gratie, schoonheid) geheel dat leven is. God wordt in de Bijbel vaak ook "het verborgene" genoemd...

"gewoon"... alleen een diep gelovige van de wetenschap reduceert alles tot een platte gewoonte en vergeet hoe mysterieus (wonderbaarlijk) ons bestaan is. Dit "gewoon" wekt de indruk dat wetenschap, als overwinnaar, het totale bestaan verklaart en in zijn zak steekt. Tegen dit soort overmoed verzet The Tree of Life zich: door de focus op persoonlijke herinnering te leggen en dat te verbinden met onpersoonlijke natuur ontstaat een speciale spanning die de hele film kenmerkt. Het resultaat is dat natuur (zie Dino) minder onpersoonlijk is dan het schijnt en het persoonlijke meer algemeen 'objectief' is.. Het maskertje in zee...(personae was ooit een masker)

Als dingen "gewoon", "natuurlijk" zijn dan is het "van...zelf" waar...maar dan doorbreekt 'het wonderschone' (gratie) dat platte patroon.

Daarom is een neutrino zo wonderbaarlijk sneller dan het licht...the devil in the detail

In se vind ik ook dat er mooie boodschappen in zitten, maar geef toe dat het niet altijd even subtiel gebracht wordt.

Nogmaals de slotbeelden zijn hier wel het mooiste voorbeeld van. Heel euforisch allemaal, iedereen komt elkaar knuffelen haast alsof ze in de hemel zijn, de industrieel knielt voor zij die altijd de weg koos van grace, goddelijke muziek erbij... Weinig argumenten om te stellen dat het spirituele ons niet opgedrongen wordt. En in die zin kan ik me voorstellen dat een bloednuchtere atheist er zich nog meer aan kan storen als bijvoorbeeld een agnost als mezelf.

De hele film is toch een worsteling met het Godsbeeld vs. de cruelty van de natuur, de wetenschap en de 24 uurs economie? Als je zelf dat Godsbeeld niet hebt, dan is de hele spanning weg. Lijkt me logisch.

Nee, nee, nee. Waarom toch een godsbeeld. Ik heb helmaal niets met een God, waar ik een beeld van zou moeten vormen. Het is vormloze spiritualiteit vs de natuur/wetenschap (en de 24 uurs economie die het gecreëerd heeft). Het is de moeder vs de vader. Die hele God komt er wat mij betreft totaal niet in voor.

Ik zou niet willen zeggen dat het spirituele ons opgedrongen wordt, het wordt ons voorgelegd, net zoals de kant van de vader, de natuur alle ruimte krijgt. Wat je ervan kiest is toch grotendeels aan de kijker. En misschien is het omdat ik er wel in mee kan gaan dat ik het zo mooi vind. Ik kan best wat meer spiritualiteit gebruiken in mijn leven en ik denk dat dat voor vrijwel de gehele westerse wereld geld. Maar dat is toch echt iets heel anders dan dat we plots in een soort van godsbeeld zouden moeten gaan geloven.

En die eindscene vond ik ook wel het minste stuk. Zowel inhoudelijk als visueel. Voelde ook een beetje afgeraffeld aan. Maar tegen die tijd kon de film al lang niet meer stuk bij mij.

Erg mooie review. Eigenlijk verplichte kost voor alle criticasters....

Vervang Godsbeeld door "zelf"...dan worden 'vanzelf' de phenomenen in deze film met elkaar verbonden: zoals psychologische, natuurkundige en theologische. Kortom filosofie die Malick ter harte heeft genomen...

Een mening hebben en éénzelvig volharden dat maakt discussies interessant. Leve Reinbo!

Ook hier kan ik het mee eens zijn. Ik begrijp dan ook best waarom je deze film zo goed vindt, ben zelf groot voorstander voor alle kritiek op onze huidige manier van leven want dat er wel degelijk iets schort is misschien nu wel belangrijker dan ooit om aan te kaarten. Had het dus alleen liever op een wat minder opgedrongen/kitscherige manier gezien dan hier...

Ja zo kennen we hem wel . Bewonderenswaardig inderdaad.

Elke film met een visie geeft een richting aan. Maar deze film is juist het tegendeel van opgedrongen.

Eigenlijk word je een audio-viusele puzzel voortgeschoteld die desoriënteerd. Een goede actiefilm die dwingt veel meer. (waar je terecht voor opkomt overigens)

Alleen al het woord "Lord" is hier de steen des aanstoods. Terwijl dat een onderdeel is van Jack's belevenis geen evangelische drammerij. De hemel hier lost als dodenrijk de aardse zaken in een natuurlijke omgeving op... dat is voor een agnost toch niet onacceptabel.

Hoewel... het zal wel te zoetig voor je zijn.

Ok laat ik zo ver gaan dat de film een lans breekt voor wat meer spiritualiteit, maar het opdringen ervan, laatstaan voor een godsbeeld is het gewoon niet. Zou me zelfs kunnen voorstellen dat een kijker uit een of ander boeddistisch klooster juist zo snakken naar een woning zoals de van Sean Penn.

Mocht het inhoudelijk gaan nog wel. Maar helaas is het 90% even een laagstemmer beledigen, en that's it. Dat is wat minder bewonderenswaardig wat dat betreft. Geen insteek en ruimte voor een inhoudelijke discussie wat dat betreft. Zo trigger je het 'slachtoffer' ook niet om inhoudelijk in discussie te gaan.

Buiten het laatste shot is het eerste natuurlijk ook niet belangrijk...

Go figure.

Lees het effe goed door. Ik ga in ruim 90% van mijn posts inhoudelijk op de materie in.

En zelfs als ik een sneer geef aan een laagstemmer is die meestal onderbouwd.

Dat is een cotaat uit de bijbel, het geloof waarmee het gezin is opgegroeid. Maar moeten wij als kijker dat dat plots als 'de waarheid' accepteren van Malick?

Nee, geheel niet.

Verder zijn het eerste en het laatste een shot van licht. Een abstract beeld voor het leven/ het begin en het eind. Met God heeft het voor mij niets van doen. Is als beeld ook volledig te accepteren vanuit een agnostische of zelfs atheistische levensvisie.

Ok fair enough. 90% was wel erg overdreven. Al deel je wel regelmatig wat uit hier (of welke andere film je geadopteerd hebt). Moet je zelf weten natuurlijk, al zie ik de meerwaarde niet. Maar goed, zal 'm binnenkort eens opzetten .

Wat een onzin. Tuurlijk geef ik soms wel eens en losse flodder als comment (meestal

Als reactie op een dito leeg commentaar), maar 95-98% van mijn posts zijn inhoudelijk en onderbouwd. Maar ben benieuwd wat jij ervan vindt. Je bent gewaarschuwd.

En zo is die 0.5* toch dubbel en dik verdiend

Volgens mij is dat ook Malicks bedoeling. De klassieke vraag uit de bijbel (ok, een bijbels startpunt) krijgt in deze film universeel, wetenschappelijk, religieus, spiritueel, filosofisch en psychologisch de ruimte, vanuit welke hoek je het maar wilt bekijken. En je bent vrij je eigen antwoord te kiezen, vanuit je eigen ik.

I am you

is mijn antwoord.

Meesten zullen ook afhaken omdat Reinbo goede argumenten heeft...

UITERAARD is een openingsquote belangrijk. Die zet je niet maar even zo maar neer. Daar is heel diep over nagedacht en heeft een DOEL.

Mijn punt is dat als Malick in heel veel momenten God aanhaalt, en een biddende hoofdpersoon laat zien, hij daar vast wat mee zal bedoelen.

Mijn interpretatie is vrij simpel. Malick worstelt met "Gods wegen zijn ondoorgrondelijk" en is bang dat het allemaal ophoud zodra je je ogen voorgoed sluit. Hij zoekt 'rust' in de boodschap van Liefde en vertrouwd er toch op dat het allemaal wordt 'overzien' en een 'reden heeft'. Hij hoopt duidelijk op een 'hoger iets' en dat je gelukkig aan het einde van je leven toch al je dierbaren in je armen kunt sluiten.

Aar waarom Malick de filmmaker erbij betrekken? Die komt in de gehele film niet voor (ook al zou het enigzins autobiografisch zijn) en waar hij mee worstelt al helemaal niet? Ik zie ook nergens angst, bij niemand in de film niet. En nu ben ik de eerste om te stellen dat je vrij bent in je reflecties en er mee mag doen wat je zelf wil, maar door je focus op iemand die in de hele film niet voorkomt en zijn vermeende angsten, doe je de film en vooral jezelf echt veel te kort.....

Ik zou je toch sterk aanraden het los van de maker te zien, daarbij vraag ij me ook sterk af of je aannames over hem kloppen. Van wat ik van Malick weet is dat hij filosofie gestudeerd heeft en om zijn levensvragen enkel te koppelen aan een aoort Christelijke angst lijkt me te kort door de bocht.

Maar stel dat Malick evangelische bedoelingen met deze film had...dan was het een meesterzet. En waarom zou een Christelijk georiënteerde filmer geen fascinerende film kunnen maken? Levensbeschouwing mag geen doorslaggevend argument zijn om een film af te kraken omdat je een ander visie hebt. Als Malick een expliciete (opdringerige) boodschap had dan heeft hij dat meesterlijk verpakt. Maar deze film is veel te 'problematisch' (filosofisch) om het evangelisch te noemen.

Katholieke Kieslowski heeft ook films gemaakt die wat dat betreft vergelijkbaar zijn en ook meer dan de moeite waard zijn om te zien.

Sprak iemand met Enter the Void in zijn top 10