Enter the Void (2009)

Hahaha deze film is ook niet besteed aan mensen die Jean Claude van Damme in hun top 10 zetten

Net zoals jouw reactie.

Bedankt voor de bevestiging, ik ga 'm toch ook maar bestellen. Hele mooie uitgave.

Ben het hier wel mee eens. Na een tijdje valt de structuur van een (makkelijk te volgen) verhaal weg en dat maakt de film geen gemakkelijk kijkvoer. De film is niet alleen uitbeelding van een trip maar zélf een trip en dat is eigenlijk wel briljant gevonden. Maar niet erg toegankelijk, in herhaling vallend, de kijker tergend, ongrijpbaar, ergens ook onbevredigend. Wat dat betreft is de titel wel erg toepasselijk: schitterende beelden maar er spreekt een leegte uit.

Is het heel ver gezocht als ik deze film van Noé te in een vergelijkbaar straatje plaats als Malick (Thin Red Line) of Von Trier (Anti-Christ)? OK die straatjes kunnnen dan in hele verschillende steden op verschillende continenten liggen maar ze roepen eenzelfde soort (vervreemdend) gevoel op.

Misschien zijn ze alleen vergelijkbaar omdat ze alle drie o.a. gaan over het failliet van menselijke waarden en normen.

De film heeft ook best wat neo-noir elementen, maar verder zie ik weinig overeenkomsten met andere films. Door zijn opvallende visuele stijl vind ik dat hij behoorlijk op zich zelf staat.

Qua stijl zie ik wel grote overeenkomsten met TTRL, wat ook een erg contemplatieve film is. Ook daar zweeft de camera constant met de hoofdpersonen mee. AC moet ik nog eens herzien, maar vond dat die toch wel een ander soort dynamiek had.

Na het geweldige Irréversible kon ik deze nieuwe film van Gaspar Noé natuurlijk niet overslaan. Na de mindblowing openingstitels is de toon direct gezet. Of het slim was om deze film te kijken op een dag dat ik weinig geslapen had door een verkoudheid, lichte hoofdpijn had en mijn luchtwegen telkens dicht leken te zitten.. nee. Maar de nieuwsgierigheid was te groot, en omdat ik er nu tijd voor had wou ik er ook eens goed voor gaan zitten. Met of zonder irritante verkoudheid.

Zonder al teveel voorkennis ging ik Enter The Void in, ik wist natuurlijk wel dat het een psychedelische film zou worden die aanvoelt als een ware trip, maar toch viel ik van de ene verbazing en verrassing in de ander.

161 minuten is een lange zit voor een film vol draaikolken, visioenen, fel kleurgebruik en chaos. Het middenstuk voelt een beetje langdradig en en na dik 1,5 uur voelde ik wel even de behoefte voor een kleine (plas)pauze, het werd me allemaal eventjes teveel. Toch bleef ik wel nieuwsgierig naar de rest en werd toch 'teruggezogen' naar de film.

Een chronologische volgorde is er niet, er zijn sprongen tussen het verleden, het heden en de toekomst, waardoor je nog meer het gevoel krijgt dat je aan het hallucineren bent. De neonkleuren en de soms misselijkmakende, duizelingwekkende manier van filmen helpen hier uiteraard ook aan mee. Hij maakt er wederom iets zeer onconventioneels van.

De muziek, de sfeer.. depressief en naargeestig. De dood, erotiek, spiritualiteit.. al deze thema's lopen in elkaar over en draaien tegelijkertijd om elkaar heen. Vreemd. Bevreemdend.

Hmm, desondanks de veelvoud van superlatieven die deze film hier krijgt van jan en alleman was het alweer een film die me behoorlijk tegen de slaap liet vechten. Het geest-perspectief gevolgd door het 'third person' perspectief dat we kennen van computer games, de eeuwige gedempte zware nachtclubdreun, de nimmer aflatende ambient score, de veel te lange speelduur, de oninteressante karakters (misschien wel 'realistisch' maar dat maakt het niet boeiend), hun motieven (van je broer of zus houden is een saai gegeven), plus het feit dat ik niet geloof in 'leven na dood', 'reïncarnatie' of de 'hallucinerende effecten van drugs' (noch zal het me achteraf mentaal bezighouden) maakten van Enter The Void een bijzondere lange rit. Het geheel neigde naar een monotone 'bad trip' (niet 'bad' genoeg) maar daar krijg ik geen voldoening van. Toch 1,5 ster voor sommige van de camera travel/cable shots, de levendige kijk op Tokyo en de lichtgevende miniatuurstad.

....

Ik had zo'n beetje hetzelfde als AC1, hoewel ik het computergame perspectief wel vernieuwend vind en ik de vraag over reïncarnatie het liefst open houd.

Het thema is door deze regisseur naar 1zijde uitgewerkt:
Seks en dood zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden als 2 zijden van 1 mysterie. Dit thema wordt o.a. in het Tibetaanse Dodenboek behandeld.
Drugsgebruik kan hieromtrent inzichten opwekken, maar dan vaak niet-natuurlijk "op zijn tijd" maar afgedwongen en dus geforceerd. Eigen kracht ontbreekt. Oscar is afhankelijk en hij verlangt meer inzichten dan goed voor hem is (geestelijk en lichamelijk). Is daarom de sfeer depressief en naargeestig zoals Elineloves vindt? Alleen de daadwerkelijke dood brengt Oscar het verlangde, zijn ultimate trip + inzicht.
"De leegte" is een streven van de mysticus tijdens zijn leven. In deze film wordt deze leegte niet zozeer via kennis en wijsheid bereikt maar voornamelijk een surrogaat leegte via drugs. Dit is wel de realiteit als je om je heen kijkt.
Er is verder een bovengemiddelde interesse (inclusief die van de regisseur) in seks (ook weer door drugsgebruik?) waarbij verstand, moraal en realiteitszin wegvallen en zo zie je hier dat zelfs tussen broer en zus een seksuele spanning is, het verstand voorbij.
Ik vind het milieu wat naar de zelfkant neigt wel goed weergegeven en juist die nimmer aflatende dreun en uitgerekte tijdsbeleving is hierbij passend.

Alex, de vriend van Oscar, had nooit het plot zomaar mogen vrijgeven. Eerlijk gezegd, op het moment dat hij vertelde over de inhoud van het boek, was ik ergens nog verbonden met de film. Na de dood van Oscar veranderde dat omdat we dan precies te zien krijgen wat Alex heeft verteld.

Kom op, film gaat helemaal niet om het verhaaltje/plot. Het is (net als 2001) vooral een visuele trip. Ik ben altijd sterk tegen het weggeven van het plot (in de pers of op dvd hoesjes), maar hier maakt dat helemaal niets uit. Voor mij heeft het drugsgebruik ook enkel een visuele reden en heeft het weinig met het al dan niet lege bestaan van Oscar te maken. Het is vooral een catalysator voor de gebeurtenissen.

Maar het hoeft ook niet de "visuele trip" uit te leggen want dan voel ik dat onze deelname onbelangrijk wordt en ik hou wel van wat wisselwerking tussen de artiest en de aanschouwer.

Ik begrijp dat dit voor vele posters niets in de weg heeft gelegd maar de 'visuals' spraken mij niet genoeg aan om hetzelfde te kunnen zeggen.

Eh, daar verschillen we dan in. Als dag en nacht.

Na de intro was ik het eigenlijk al beu, super irritant en je wordt er niks wijzer van want het is onleesbaar.. Nouja, maakt niet uit, als de film dan maar goed is, maar ook dat viel erg tegen. Ik had er hoge verwachtingen van, het leek me een hele interressante film en ik had ook van te voren gedacht dat het me erg aan zou spreken.

Maar wat viel deze film me tegen zeg, een stel drugsdealers, stomme beelden wat dan zo'n trip zou voorstellen, dat doet je toch helemaal niks op tv?? Ik kreeg een beetje een trainspotting idee, en dat was er ook één die ik erg vond tegenvallen. Deze was niet aan mij besteed en ik heb hem daarom ook voortijdig afgezet..

Wat een film. Één grote drugtript. Moest even wennen aan het perspectief maar zat er daarna helemaal in. De meest origineel en goed uitgewerkte films van de afgelopen 10 jaar. Deed me soms denken aan een drugfilm als Requiem for a Dream, maar dan de trip gezien vanuit de ogen van de gebruiker. Wat een ervaring. Veel seks, drugsgebruik, geweld, zit tegen depressiviteit aan maar door de geniale cinematografie blijf je kijken, waarbij de film uiteindelijk neer komt op de reïncarnatie theorie. Setting is prachtig, Neon-Tokio is een geweldige locatie, de scène dat de camera over heel Tokio heen gaat is prachtig. Duurt wel 2 en een half uur maar dan heb je wat. Voor liefhebbers van Requiem, Fear and Loathing en experimentele cinèma, zal wel niet iedereen bevallen, maar is zeer de moeite waard.

5*

Wat een flauwekul film was dit zeg. Het acteerwerk vond ik zeer zwak, het verhaal sloeg tien keer nergens op en het meeste wat de film te bieden was was de seksuele inhoud. Nee, ik houdt best wel van langdradige dramafilms maar dit was tien keer niks.

Wel een goede film, maar waarschijnlijk maar voor 1 keer. Op een gegeven moment werd dat trucje wel erg vaak herhaald.

Het was een lange zit op een erg laag tempo. Het is duidelijk een film die door de gekozen cameraposities en kleurgebruik erg afwijkt van wat gebruikelijk is. Inhoudelijk is het geen vrolijk gebeuren. Toch overheerst het positieve gevoel, gewoon omdat deze film echt anders is.

Nu ik al 5 minuten lang naar m'n scherm heb zitten staren zonder een woord te typen, is het voor mij overduidelijk... Enter the Void betekent een nieuwe stap, een film als geen ander. Pure schoonheid, een onmenselijk neergezet stukje cinema die vol zit met extreem menselijke emoties. Zwart, maar toch zo kleurrijk, traag..doch flitsend. Zinkend in m'n stoel, nog geen meter verwijdert van een groot scherm, ben ik opgegaan in Noe's meesterwerk. Geen woorden kunnen het gevoel omschrijven waarmee deze film me achterlaat. Verbijsterd? Ja, zeker. Maar er gaat veel meer schuil achter deze ervaring.

Flits, het eerste half uur is voorbij. M'n biertje nog onaangeraakt en mijn lichaam op slaap stand met m'n ogen wijd...erg wijd open. Volledig opgezogen in de film, geen afleiding mogelijk. Honden die om aandacht zeuren en dronken lui die door de straten lopen, geen geluid of beweging haalt mij uit deze ervaring.

Draai, het eerste uur is voorbij. Een flits en een draai, Noé geeft je een gevoel mee op zijn manier. Personages, numb maar met appeal. Moeiteloos glijdt de camera door Tokyo, door de kamers in de gloeiende gebouwen, over de straten en door de muren. Enter the Void laat Tokyo, de stad die ik aanbid, waar ik van droom, boven zichzelf uitstijgen. Mooier kan niet, er bestaat namelijk geen andere wereld.

Hij flitst en draait, hij glijdt en vliegt. Vliegen, de angst om dood te gaan. Of is het de angst om Tokyo, de stad waar hun verwoesting plaatsvind, als een groter plaatje te zien. Enorme brokken vormen zich in de keel, het ongeluk neemt over en houdt me in z'n grip. Terwijl ik door de neon straten zweef, maak ik alles mee, de toestand na de dood, switchend tussen heden en verleden volg je de man wiens rug eens zo intrigerend was om te volgen. Pijn en verdriet, vernietigde levens, het stapelt zich op.

Een zware bevalling, zo voelt dat dus. De 2 1/2 uur vliegen als een malle voorbij. Als een nieuwgeboren mens verlaat de film e voor de laatste keer. Een prachtig en menselijk einde, zo puur als 't maar kan. Dit is onbegrijpelijk sterke cinema, hiermee mag je me iedere nacht wakker maken, hier kijk ik films voor. En nu ga ik m'n vermoeide ogen hun welverdiende rust geven, uiteraard pas nadat ik m'n top10 heb aangepast...

Absolutely astonishing

Compleet eens met bovenstaande recensie van jeroentjuhhhhh. Wat mij betreft perfect weergegeven van wat de film ook met mij gedaan heeft..

Want Enter the void imponeert mensen. Na het zware maar ijzersterke Irréversible (van dezelfde regisseur) heb ik bewust de keuze gemaakt een aantal maanden tussen beide films te laten zitten. Simpelweg omdat de films van Noé erom bekend staan dat ze zulke heftige ervaringen zijn dat ze de tijd nodig hebben om verwerkt te worden. Tijdens de film wist ik niet precies wat er nu allemaal voor mijn ogen gebeurde en moest ik de tijd nemen om het geheel een plek te geven.Maar als het dit eenmaal gekregen heeft kom je er achter dat Enter the void geen film meer te noemen is maar een op zichzelf staande ervaring.

Tijdens het bekijken van de film bekroop mij meerdere malen het gevoel waar ik in godsnaam eigenlijk naar aan het kijken was en vond ik bepaalde stukken van de film enigszins langdradig en een beetje inzakken. Het totaalresultaat is echter verbluffend te noemen. En de minpuntjes vallen in het niet bij de totale ervaring die deze film is. Je wordt als kijker zo overdonderd door de visuele pracht van de film die dan weer schokkend, dan weer bizar maar tevens mooi en bijzonder tegelijk is dat het je ademloos naar je beeldscherm laat staren.

Er hangt een bijzonder deprimerend sfeertje door de hele film heen maar toont ook de kracht en de wil om te willen blijven leven van iemand.
De film is wat minder schokkend dan Noé's vorige project maar enkel en alleen omdat daar een gruwelijke verkrachting in verwerkt zat maar imponeert nog steeds op alle fronten.

Na het eindigen van de film wist ik niet wat voor een beoordeling ik zou gaan geven. Maar na een nacht amper slaap te hebben gehad doordat ik constant aan de film bleef denken, en ik zelfs de dag erna nog bezig was -en op het moment van schrijven nog steeds- om de opgedane indrukken een plekje te kunnen geven weet ik voldoende. Dit is een meesterwerk. Met recht begrijp ik dat deze film een plaats krijgt in de top 10 van mensen, bij mij namelijk ook.

5,0*

En weer twee fans erbij.

Als ik iets in mijn leven fanatiek mag verdedigen ( ipv Bieber of Twilight ) is het deze film wel.

Ben de eerste herziening aan het bewaren...

Het eerste anderhalf uur is geniaal, prachtige shots en visuele hoogstandjes. De begincredits alleen al, gevolgd door een half uur durend hoogstandje gezien vanuit het perspectief van Oscar.

Leek het eerste gedeelte werkelijk voorbij te vliegen, het laatste uur was moeilijk uit te zitten. Die ronddraaiende camera van bovenaf bezorgde me echt koppijn en Noé valt in herhaling. Het wordt na dik twee uur ook gewoon iets teveel van het goede, als je direct aan het begin zo uitpakt. Ik denk ook niet dat ik de film weer eens zo snel ga kijken, al was het alleen maar vanwege het onbehaaglijke gevoel wat ik vaak tijdens de film kreeg.

3*, haal dat laatste uur eraf en ik had dicht tegen de 5 gezeten.

Irréversible was een prachtige film en mede dankzij veel lovende woorden over Enter the Void ben ik deze toch maar gaan kijken.

Zoals de poster doet vermoeden is de film audiovisueel verbluffend te noemen. De kijker wordt getrakteerd op hyperactieve beelden, flitsende kleuren, zwevende camerashots en hypnotiserende geluiden. Tokyo is enorm mooi weergegeven en doet me er meer naar verlangen dan ooit tevoren. De met een enorme hoeveelheid neon verlichte stad wordt bekeken door de ogen van Oscar, die om het leven komt bij een drugsdeal. Daardoor is de film, zeker in het begin, een stuk intenser. Je merkt zelfs dat zijn ogen knipperen op het beeld. Door de eerste trip had ik bijna zelf zin om wat rotzooi te gebruiken.

Wat daarna volgt is de ziel van Oscar die als het ware langs zijn eigen leven wordt geleidt. Hij ziet zijn verleden, maar ook het heden en hoe zijn naasten op zijn dood reageren. Ik had verwacht dat de film meer naar een nachtmerrie zou neigen, zoals bijvoorbeeld Pop Skull maar dat is niet het geval. De rondzwevende camera zorgt voor dromerige shots, iets waar ik af en toe zware oogleden van kreeg. De film is bij vlagen ook erg stil, het is gewoon kijken en de regenboog aan kleuren op je af laten komen.

De eerste anderhalf uur was ik enorm geboeid, maar daarna kende ik het Noé's trucje wel een beetje. De camerashots vond ik wat repetitief worden, het was constant door de muren heen, en weer verder. Er zit ook aardig veel naakt in de film wat ik niet had verwacht, maar mij hoor je niet klagen. Zeker het laatste half uur ging het er best geil aan toe. De visuele stijl speelt ook hier een belangrijke rol, want zonder sfeerverlichting en zwevende shots was het gewoon ordinaire porno. Het einde vond ik ook mooi gevonden, al interpreteer ik het misschien verkeerd. Ik denk zelf dat Oscar reïncarneert als de zoon van zijn zus Linda, maar het kan ook gewoon een flashback zijn naar vroeger, bij zijn geboorte.

Enter the Void heeft me dus wel verrast. Visueel één van de mooiste films die ik heb gezien. Hoewel de film enigszins deprimerend is had ik meer op een ware nachtmerrie gehoopt. Tegen het einde aan begon ik me een beetje te storen aan de zweverigheid en daarom mocht de film wel een half uurtje korter. Toch is het beslist iets bijzonders wat ik heb gezien.

Met Irréversible kon ik helemaal niets, en met deze film ook niet. Volslagen onbegrijpelijk vind ik het dat deze film ook maar iets positiefs toegedicht wordt. Drie uur volslagen slaapverwekkend gepruts met nietszeggende beelden - de aquariumdvd is echt een veel betere film. Als enige positieve puntje vind ik dan nog de scene waar het vliegtuig langskomt - dat is leuk gedaan. Daar een half puntje voor.

Noé staat voor mij echt mijlen ver boven alle andere regisseurs - op de lijst van overschat, dan.

Kom op zeg, het camerawerk is toch onmiskenbaar briljant, al bekijk je het alleen maar op technisch vlak. Dat moet je toch wel opgevallen zijn?

Wat mij vooral opvalt is dat best vaak het onderwerp niet in focus is. Briljant kan ik dat toch echt niet vinden - zeker niet op technisch vlak.

Hmm - edit - als ik dat even gauw scan, lijkt dat vooral in een aantal scenes te zijn, maar niet echt 'best vaak'. Nog steeds, 'briljant' gaat me toch echt heel veel te ver. En, als het briljante camerawerk dan het primair waardeerbare aan deze film zou zijn? Vorm over inhoud is op zich tot daaraantoe, maar, dan nog steeds zou ik toch graag iets hebben om naar te kijken - en dat mis ik toch echt. Kom ik toch weer terug op dat aquarium...

Wat me al bij voorbaat wat tegenstaat aan "dit soort film" is hoe intolerant de aficionados ervan reageren op iemand die het niet met ze eens is. Eigenlijk motiveert me dat vooral om "dit soort film" maar niet eens meer te gaan zien... en als ik dan toch al eens een poging doe, komt het meer over als "werk" dan dat ik fijn een film zit te kijken.

Tsja... daarmee versterk je me alleen in mijn mening over deze film, en over Noé. Wat is je punt? Dat het te hoog voor me gegrepen is? Ik laat je graag over aan je verheven begrip, maar laat me in m'n waarde dat ik daar niet aan mee doe. Ik zie liever de aquariumdvd dan deze film. Als jij liever deze film nog een paar keer kijken wilt, veel plezier ermee - ik hou je niet tegen.

Kan zijn, maar het resultaat zie ik in de films niet terug op een manier dat ik overtuigd word dat ik naar een goede film heb zitten kijken - met primair inhoud, en vorm als verpakking van die inhoud, want pas dan is het in mijn beleving iets dat potentieel een goede film zijn kan. Of er over de vorm of het shot goed nagedacht is is irrelevant als het niet op de kijker overkomt - de hele wereld zit vol met dingen waarvan de bedenker vast wel gedacht heeft dat het een goed idee was. Dat wil nog niet zeggen dat ik de film een mooie ga vinden. Meningen verschillen tenslotte, en precies mijn oordeel over mijn perceptie van de kwaliteit van het denkwerk dat de film vormgegeven heeft bepaalt mijn stem voor deze film. En in dit geval is dat dus een lage.

Overschat je mij? Dat lees ik nergens uit, maar toch bedankt - het zal wel een compliment zijn.

Alsof fotografie perse scherp moet zijn..... Verder lijkt me het concept vrij helder en komt de vorm voort uit de inhoud. Snap niet dat je iets mist om naar te kijken. Tokyo, de trip, de fluoriserende ministad, de jeugdherinneringen zijn alkemaal prachtig. Maar blijkbaar zijn het enkel de zeer conventionele cinematografie en sentimentele storytelling die je aanspreken. Dst biedt deze film inderdaad geenzins. Maar verwijt nu niet de maker een overschat filmmaker te zijn, want jij bent degene die niet ziet of snap wat hij je toont. En als je wilt aantonen dat de liefhebbers van deze film er naast zitten zul je toch echt met betere argumenten moeten komen, dan dat het soms onscherp is, of dat je niets hebt om naar te kijken.....

Oei, ik heb deze film anders toch in 5-6 stukken moeten zien... Tergend langzaam ging de tijd vooruit Ik kan het geniale ervan ergens wel inzien door de manier van filmen, het lichtgebruik, het "trippende" gevoel dat ik ook ergens wel ervaarde, ... maar vraag me aub niet om deze film ooit nog eens te zien, want dat zou ik nu aanvoelen als een (kleine) marteling...

Ik wou dat ik dit soort films als geniaal en perfect kon beschouwen, maar ze zijn écht niet aan mij besteed...

Ik geloof dat dit wel de allerslechtste en saaiste film is die ik ooit gezien heb.

Irréversible vond ik indrukwekkend realistisch en ik had daarom ook hoge verwachtingen bij deze film.

Het verhaal kon mij nergens echt boeien alsmede de weinig overtuigende spelende acteurs.

Neem daarbij het vreselijke irritante kleur en camera gebruik wat zogenaamd voor een "bad" trip effect moeten zorgen , tel bij elkaar op en het resultaat is een voor mij een overbodig pretentieus vehikel .

Als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel het zogenaamd kijk mij eens een arty zijn.

De kunst moet de film dienen en niet andersom.

Zo dat is eruit!