Enter the Void (2009)

Enter......


Het leuke van films is dat je een keer in de zoveel tijd stuit op een waar meesterwerk. van begin tot eind geraakt worden en meegezogen worden naar een andere wereld waardoor je de tijd en alles om je heen vergeet. Enter the Void is zo'n film. Het is zonder twijfel eeen meesterwerk te noemen. Noe en zijn crew houden zich niet in om audio/visueel vuurwerk af te leveren. Maar niet alleen filmtechnisch steekt het erg goed in elkaar. Het concept van de film is erg goed, en ook erg goed uitgewerkt. Je wordt mee gesleept door de karakters en elk stukje van de film is nog beter dan de andere.

"This is very Trippy" zoals in de film een aantal keren wordt aangegeven. En dat is het ook. Vanaf de erg sterke en vooral erg mooie opening credits, bevinden we ons diect in een vreemd en uniek shot. We bevinden ons in Oscar. Erg mooi gedaan de point of view. Ook het detail van het knipperen met de ogen is erg sterk. Vanaf hier komen we in een spiraal terecht van hallucinerende beelden, terugblikken, kijk op de mensen die het karakter na aan het leven stonden. Elke scène is uniek en mooi. De opvolgende scène is dan nog weer mooier, en dat houd de gehele speelduur zo aan. De film duurt lang, maar lijkt toch heel kort. Het relaas van een gestorven man, die van boven alles observeert. Beetje bij beetje kom je er achter wat Oscar daartoe drijft. Beloftes, liefdes, loyaliteit, een duister verleden, het leven na de dood van naasten en nog zo veel meer. Alles smelt samen tot een groot geheel die met de minuut aangrijpender wordt. De film heeft zoveel lagen en vallen perfect samen in de grote puzzel die Enter the Void heet. Het is moeilijk om de film samen te vatten en er iets over te vertellen. Enter the Void is echt een film die je zelf moet ervaren. Verhaaltechnisch is het redelijk simpel, maar de uitvoering en vertelling van het verhaal is wat de film zijn kracht geeft. Nooit zoiets unieks gezien.

Het is in het begin even inkomen, maar als je na vijf minuten gewend bent aan hoe de film is geschoten, verzink je samen met Oscar in de trip. Zoals gezegd houden Noe en zijn crew zich nergens in. Je zou denken dat ze met zo'n lange speelduur hun kruit na anderhalf uur hebben verschoten aan de prachtige shots, maar niets is minder waar. Elke keer als je denkt van nu is het even genoeg geweest weten de makers ons opnieuw te imponeren met een volgend shot. Elke keer is het weer anders en worden er nieuwe toevoegingen aan het verhaal gemaakt. Het is als het ware een beleving. Dat is echte cinema. Iets nieuws en unieks aan de kijker tonen en je helemaal mee te nemen naar een andere wereld. Het verhaal is ook helemaal niet meer relevant daar de film een audio/visuele vertelling is. De manier waarop alles in point of view is geschoten is erg krachtig. Een keer geen blik op het hoofd personage maar op de mensen om hem heen. Normaal gesproken ben ik niet zo'n fan van van de achterkant geschoten acteurs, omdat je vaak hun ogen niet ziet, en daar ook niet echt de emoties ziet. van Sant mocht dat graag doen de laatste tijd, en ook zag ik dit laatst in Grandieux Sombre. Hierdoor krijg ik altijd wat minder binding met de personages. Vooral als het om hun draait. In Enter the Void had ik daar geen last van omdat het verder niet echt om hem draait. De film grijpt je vanmaf de eerste minuut bij de strot om je niet meer los te laten. Het is een soort van neerwaartse spiraal waar je in terecht komt. Nooit te licht, maar ook nooit te zwaar. Zelfs als de film is afgelopen blijf je nog erg lang stil. Hetgeen wat je net gezien hebt, wat was dat? Wat voor moois heb ik zonet allemaal gezien? En dan besef je het. Ik heb iets unieks gezien wat me helemaal wist mee te slepen. Hate it or love it, Enter the Void is een film die je nog lang zal bij blijven, en zal nog dagen door je hoofd spoken.

Zoals gezegd leveren de makers visueel vuurwerk af. De meest vreemde camera posities en shots komen voorbij. Deze hebben allen hun eigen schoonheid. Prachtig spel met kleuren en omgevingen. Flitsende lampen, bevreemende shots. Alles wordt uit de kast getrokken om de kijker zo'n intens mogelijke kijkervaring te geven. Het vele bewegen met de camera kennen we natuurlijk al uit Irréversible, toch vond ik het hier wat minder storend, omdat het bij de vertelling past. Sterkste van de manier waarop alles geschoten is, is dat alles uit een erg lang shot bestaat. Ik ben zelf een fan van erg lange shots, dus dit was pure kunst voor mij. Nog nooit zo'n prachtige uitwerking daarvan gezien. Het gebruik van de locaties, licht en verschillende belevenissen van de personages krijgen we letterlijk in vogelvlucht te zien. Eigenlijk kan ik maar een ding over het camerawerk zeggen en dat is . Cinematografisch werkelijk perfect. Dat geld ook voor de belichting. Erg mooi gedaan. Vele felle kleuren en overal lampen en lichtpunten. Voor mij ook een beetje de boodschap van de film. Het maakt niet uit hoe zwaar het op dat moment is, er is altijd licht aan het eind van de tunnel. Een bewijs dat mooie shots en belichting helemaal kunnen bijdragen aan de vertelling van een film. Mooiste moment van de film was voor mij toch wel het Hotel Love shot. Wow. visuele effecten van omgevingen hadden wel wat kleine schoonheids foutjes, maar dat is maar een zeer kleine smet op het geheel, en eigenlijk achteraf niet eens noemenswaardig. Ook qua geluid een meesterwerk. Zowel de noise als de effecten lagen erg goed in het gehoor. Ikzelf ben een groot liefhebber van sound designs, en dit was werkelijk smullen geblaze.

Acteerwerk is van een hoog niveau. De acteurs zijn goed bezig en weten symphatie of dan wel empathie op te wekken, en dat is erg geslaagd. Dat is uiteindelijk ook de taak van de acteurs. Want al zijn al je shots nog zo mooi, en is je verhjaal nog zo sterk, als je acteurs niet weten te overtuigen, heb je geen goede film gemaakt.

Enter the Void heb ik redelijk lang uitgesteld. Mijn verwachtingen waren torenhoog. De film overtreft dat dubbel en dwars. Een unieke ervaring, iets wat je niet vaak hebt gezien, en je ook niet snel weer zult zien. Een trip vol hallucinerende beelden, een prachtig en aandoenlijk verhaal. Fantastische beelden, geweldige belichting. Een intense ervaring waar je wel open voor moet staan, al snap ik de kritieken op de film ook zeker wel. Een film pakt je of niet. Bij mij is dat het eerste geworden. Lang geleden dat ik zo werd meegesleept door een film. Een top 10 plaats is daarom ook zeer rechtvaardig.

The Void.

Visueel allemaal erg knap en mooi maar ik ben na een goed uurtje toch echt afgehaakt, het is niet mijn pakkie an. Ik zal het misschien wel niet begrijpen maar ik ben zelf nooit zo een fan ervan geweest als een film een dusdanige beeldende impressie geeft dat er eigenlijk geen verhaal mee over blijft. Dit is mij allemaal te traag en te langdradig, ik zie zoiets visueels liever in een andere context. Beeldende kunst is mooi maar niet 161 minuten lang, daar is een film niet voor bedoeld, vind ik.

Vandaag de bluray release eens gekeken, Visueel supersterk maar het had mooier gekund

Ik vond het een tikkeltje te wazig met momenten.

Ergens snap ik dat wel maar ik vind zelf dat bij een film het verhaal leidend moet zijn, dit is beeldende kunst onderhand, dat is niet erg, maar ik denk dat zoiets 161 minuten lang echt veel te lang is. Bijvoorbeeld de scene in het begin waar hij drugs gebruikt en dus in een trance raakt. Is het nou echt nodig om mij 10 minuten lang naar een iTunes visual effects dingetje te laten kijken? Daar word het verhaal niet beter van, en mij persoonlijk verveelt het.

Maar nogmaals, wat ik ook al eerder benadruk, het is mijn pakkie an niet, ik hou van films met een goed verhaal, met plotwendingen, films die mij boeien en dat de cinematografie dan ook nog eens prachtig is, dat is dan mooi mee genomen maar beeldende kunst moet een film altijd dienen en nooit leiden zoals een voorganger hier al perfect verwoorde.

Blijf het toch opmerkelijk vinden. Dat huwelijk tussen verhaal en film. In de fotografie en vooral in schilderkunst zijn abstracties en sferische beelden al lang geaccepteerd. Waarom staat dit bij film nog zo in de kinderschoenen?

Omdat het een populistischer medium is? Geen groepjes jongeren die met popcorn naar een kunst- of fotografie expositie gaan kijken.

Daar heb je wel een punt. Maar de markt zou toch groot en breed genoeg moeten zijn voor een bredere niche. Nadeel is natuurlijk dat het een kostbare aangelegenheid is en er toch altijd een economisch model achter zit.

Jan Fabre-expositie in het Kröller Müller museum is anders heel erg aangeslagen afgelopen dinsdag met mijn klas. Er zijn echt wel jongeren die zich openstellen voor kunst, alleen moet het taboe van ''niet cool'' doorbroken worden en vraagt het moeite. En laat de groep ''jongeren'' nu net de groep zijn die doen waar ze zin in hebben.

Nou ik merk hier toch op dat er een grote groep is die deze film wel waardeert dus waarschijnlijk word het toch goed genoeg gewaardeerd. Wat ik al zei, het is gewoon mijn ding niet, ik kijk een film met een andere bedoeling, in elk geval met een ander idee en principe maar dat is het mooie, voor ieder wat wilds en Enter the Void word toch door veel mensen gewaardeerd dus het zal wel gewoon een kwestie van smaak zijn en mijn persoonlijke mening.

Misschien ook omdat je bij fotografie niet 161 minuten lang er naar hoef te kijken haha.

Naast kost heb je bij een film ook dat je het niet echt in je eentje kan maken. Een schilder kan zich een week opsluiten en een fotograaf kan z'n toestel pakken en buiten schieten als hij daar zin in heeft, een film is toch vooral een groepsproces waar je een hoop mensen warm voor moet krijgen.

Voor mij werkte het ook niet. De typische camerastandpunten uit de computerspelwereld konden me niet in de film betrekken en de realistische 'lelijkheid' van de sets konden me maar matig boeien. Voor de rest deel ik wel je mening en appreciëer ik elke film die zich vooral visueel willen uitdrukken.

Alsof het hier maar om een beeld gaat....

Geef het nog eens de kans zou ik zeggen. Bij mijn tweede kijkbeurt beviel het me veel beter.(eerste keer was ik niet in de juiste stemming). Verder heb in gelukkig niet de game associatie. Speel niet van dat soort games. Bovendien staat het uitgangspunt op tot deze shots te komen compleet los van games.

En ik wel?

Voelde je je aangetrokken om nog eens te kijken? Persoonlijk heb ik die drang totaal niet.

Jij associeert het met computerspel standpunten.... Ik totaal niet.

De eerste keer had ik er door externe omstandigheden geen zin in, ben toen na een uur weg gegaan. Vond bij herziening alles veel beter werken. Heb wel vaker dat een eigenzinnige film de tweede keer compleet anders valt. 2001 begon ooit ook met een 0,5.

Kijk anders eerst Irreversible, kan je als die goed bevalt, daarna altijd nog deze herzien.

Ik overdrijf natuurlijk een beetje en zeg het met een tintje cynisme maar het is goed om te weten dat je scherp bent en je ook goed hapt .

Graag gedaan, was weinig moeite.

Omdat het de meest typische computerspelperspectieven zijn, tiens. Zelfs een niet-gamer zoals ik kan dat zien.

Waarom denk je dat ik die film niet heb gezien?

Niet-gamers misschien, als (semi-)gamer heb ik geen flauw idee waar je het over hebt.

Oei, het is nog zo duidelijk.

Je bedoelt God-mode, die je in veel RPG games hebt waar je over het oppervlak zweeft en overal bepaalde handelingen kunt doen.

Dat is hierin veel gebruikt ja al zie ik niet in wat er de nadelen van zijn?

Dat is één van de drie perspectieven die we zien, ja. Hoeft voor jou ook geen nadeel te zijn. Ik ben er geen fan van. Ik vermoed dat het voor mij één van de redenen is waarom ik niet zo gek ben op de film. Misschien is het voor andere mensen dan weer net de kracht van Enter The Void.

Ik speel enkel PES en tetris en soms mario. Dus vind het niet zo typisch game. En ik meende geen stem van je te zien bij Irreversinle.

Ik ben er ook geen fan van dat perspectief maar vind het wel erg tof.

Ander perspectief dat het vanuit de ogen van de protagonist gefilmd is werd wel eerder gebruikt in films dus is niet perse vanuit games overgenomen.

Ik had totaal geen game gevoel bij heel deze film trouwens.

Welke 3e perspectief word er gebruikt wat veel in games voorkomt?

Noe's inspiratie van deze film is ook van de film Lady in the Lake waarin dit perspectief al gebruikt is.

.

Inderdaad...PES

Ook alweer een jaar gelden voor het laatst. Heb toen nog wel met Feyenoord de CL gewonnen.

Da's wel een erg schrale game-carrière

o ja PES