Enter the Void (2009)

Geen tijd voor gamen, kijk liever film.

Heavy Rain is dan misschien wel een optie .

Net gezien. Vlak voor mijn TV gezeten, dolby aan, lichten uit,....

Zwaar flabbergasted!

Totaal meegesleurd in deze audio visuele trip, en ik weet er eerlijk gezegd nog geen zinnig woord over te zeggen want ik ben nog totaal overdonderd. Ga ik dus ook maar niet proberen en de boel maar eens flink laten bezinken. En de film binnenkort nog een keer bekijken.

QFT

Quantum Field Theory of quoted for truth?

Lol, kwam ook in me op toen ik die afkorting zag, maar ik dacht: ik zeg maar niets.

Kelere wat een film is dit zeg

Dat is alles wat ik te zeggen heb,

5*

Kom op Starmaster, ik weet dat je beter kunt dan deze 2 zinnen! Vertel, vertel

Ondanks het zeker aanwezige visuele spektakel, met vaak mooie vondsten, waarbij overigens vaak dezelfde truc wordt uitgehaald, kan ik helemaal niets met deze film.

Een zielloze film over een dwalende ziel. De hele film zit vol met louter eendimensionale karakters, die nergens enige empathie of sympathie opwekken. Alles speelt zich af in het drugsmilieu, met alle cliche´s die daarbij horen. De kille regie roept nergens enige warmte op. Maar dat is misschien ook de bedoeling van Noe. Alleen het camerawerk verdient mijn waardering, de rest van de film niet. Erg teleurstellend.

Het drugsmilieu vind ik juist zeer realistisch uitgebeeld, en zeker niet clichématig.

De regie vind ik niet zozeer kil maar wederom realistisch en hard, en aan de andere kant hallucinant dromerig wat een prachtig contrast vormt. Dat vind ik juist de kracht van deze film.

Ik vond de uitgebeelde emoties ook heel sterk. Bijvoorbeeld het verdriet van Linda als ze hoort van de dood van haar broer of het krijsen na het auto ongeluk. Oscar's voorkeur voor een moederfiguur kon ik goed voorstellen en dat was niet omdat het allemaal zo kil gefilmd was.

Jazeker. De emoties waren zeer sterk uitgebeeld; Hard en to the point.

Erg fascinerende film.

Visueel overdonderend en vooral erg vreemd. Ik heb nog nooit eerder iets dergelijks gezien. Heb de film beleefd als een dugstrip. Ik vind het moeilijk om er iets samenhangends over te zeggen omdat de film zo'n apparte belevenis is. Ik voel sterk de behoefte deze film nog enkele keren te kijken om het inhoudelijk beter the snappen. Een minpuntje vind ik de lange speelduur en de vele herhalingen.

Deze film is zeker niet voor iedereen geschikt, maar wie van visueel spectakel houdt en niet vies is van een aparte film zou ik zeggen; komt dat zien! 4,5 ster vooralsnog.

Niet echt mijn ding.

Enter the Void is visueel werkelijk schitterend dankzij het gebruik van de kleuren en bijzondere camerashots. Daar heb ik zeker wel van genoten. Idem voor een sterke soundtrack.

Maar het verhaal zelf was niet altijd even interessant. Pakweg de eerste 40 minuten waren zeer de moeite en het laatste deel was dit ook. Alles tussenin was redelijk saai en langdradig. Jammer dat dit soort films altijd zo langdradig worden gemaakt. 160 minuten.....waarom niet een half uurtje de boel ingekort? Het voelde tussenin als een eentonige herhaling. Gelukkig zaten er regelmatig wel weer overtuigende momenten in, waardoor het niet onkijkbaar was. Ik vond vooral het verleden van Oscar en Linda (prima rollen van beiden trouwens) boeiend.

Je moet van dit soort films met trips houden. Ik ben er geen grote liefhebber van, het wordt me snel te wazig. Dit heb ik al bij meer films meegemaakt (Fear and Loathing in Las Vegas, om een tripfilm te noemen) en het is niet mijn ding.

Kleine 3*

Wat een beleving is dit. Andere woorden heb ik er ook niet voor.

Voor films als deze heeft het bijna geen zin om er wat betreft ervaring iets over te schrijven. Je kunt daar maar op één manier achter komen en dat is door gewoon te kijken.

Natuurlijk kun je zeggen dat het een film als geen anders is, het op visueel gebied ronduit overweldigend en fascinerend is en dat zeker niet iedereen er gecharmeerd van zal zijn.

Ik heb er lang naar uit gekeken en ondanks dat mijn verwachtingen hoog waren ben ik niet teleurgesteld en zelfs verrast door de impact die de film achterlaat.

Er zijn genoeg redenen op te noemen om Enter the Void te kijken en ook vast een aantal om het niet te doen, maar voor liefhebbers is dit verplichte kost.

Nu deze snel op blu-ray aanschaffen en aan een herziening onderwerpen.

Voor nu 4*

Vele mensen die ik ken en die ik de film heb aangeraden storen zich aan het repetitieve van over gebouwen vliegen, inzoomen, terugkeer van gefilterde house muziek enz. Wel terecht eigenlijk. Film had makkelijk 45 min. korter gekund.

Of makkelijk 3 uur langer.

Ondanks dat de scenes misschien op elkaar lijken zorgt de techniek er naar mening juist voor dat het erg onvoorspelbaar blijft. Je wist nooit waar je terecht zou komen wat mij in ieder geval tot zeker het eind nieuwsgierig en geboeid wist te houden.

Dat was juist erg leuk ja die camera. Je hebt geen idee waar je nu weer heen gaat. Je gaat door hoofden, schotwonden en je neemt zelfs een kijkje in de vagina...

Het van achter de rug filmen vind ik ook wel leuk gedaan.

Het was allemaal erg apart.

Ben blij dat Noe die aanpak niet voor Irreversible gekozen heeft.......

Op het laatste na dan zou ik daar geen problemen mee gehad hebben.

Heerlijk...word ik spontaan een week depressief van.

Een ruim twee-en-een-half-uur over je heen gestort mysogene nihilistische film.

Irreversible was een gruwelijke mindf**k, dit is een film die wat minder een stootslag uitdeelt, maar wel flink onder je huid gaan zitten.

Leave Me the F**K ALONE!!

Meesterwerkje!

Wat een verschrikkelijk saaie film.

Het leek wel of ik telkens weer een MP3 ging afspelen in windows mediaplayer, waar je die visuele effecten ziet.

Het is echt bagger en ik werd er soms zelfs agressief van.

bah!

Heb je 'm wel op je Ipod gekeken?

Je gelooft denk ik zelf niet wat je zegt.

Uhm? ....jawel.

Eigenzinnige regisseurs, daar moeten we het van hebben en niet die brave studioslaafjes. Maar hoe kan het ook anders. Ook Gaspar Noé raakte erg geïnspireerd door de laatste 15 min van 2001: A Space Odyssey (1968) waarin Dr. Dave Bowman een tripje door de ruimte maakt.

Enter the Void is wederom een bijzondere film met realistische dialogen, een ernorm goede atmosfeer. Gedempt geluid, gefilmd vanuit de eerste persoon en vanuit de derde persoon. Alleen die trippende beelden uit het begin lijken van een windows screensaver te komen, maar wel fraai vormgegeven. Het filmen vanuit de eerste persoon heeft Noé uit de openingsscene van Strange Days (1995) en de videoclip Smack My Bitch Up van The Prodigy. Ook dat diende als grote inspiratiebron.

Ik had zelf (ook) wat moeite om na ±75 min nog geïnteresseerd te blijven. Ik werd wat minder meegezogen in de wereld van Enter the Void. Geen idee hoe dat komt. Ik weet niet of het klopt, maar in de film zie je een maquette en Oscar is onder de indruk en kijkt naar Hotel of Love en zegt: Stel je voor dat je naar binnen kunt kijken en iedereen ziet neuken. En wat zie je de laatste 15 min van de film: Alleen maar neukende mensen in Hotel of Love. Desalniettemin ben ik onder de indruk. Het is een erg zweverige film, waar ik wel van hou. Ik ga hem alleen echt niet nog een keer kijken. Wat eigenlijk bij een film als deze wel nodig is. Maar nee,..

Maar Gaspar Noé, hier alsjeblieft jonge, 3,5*

Vooral uit de film noir The Lady in the Lake had ik gehoord.

Klopt, hier een stukje uit een interview:

Het 'point of view' vanuit de eerste persoon, en de flashbacks waarbij de camera vlak achter Oscars hoofd zweeft, doen denken aan videogames.

"Dat was geen bewuste verwijzing; ik speel geen videogames, behalve dan als kind in de speelhallen zoals iedereen. De inspiratie kwam vooral uit eerdere films vanuit de eerste persoon, van lady in the lake tot de openingsscene van Kathryn Bigalows strange days. En dat gezichtspunt van vlak achter de hoofdpersoon komt direct uit mijn eigen ervaring: zo zie ik mezelf in mijn eigen dromen en herinneringen - niet door mijn ogen, maar vanaf een gezichtspunt net achter mezelf."

Wat vaag dat iedereen blijkbaar een andere camera angle heeft in zijn dromen. Toch interessant! Bij Noé dus van vlak achter zijn hoofd en als ik naar mijn eigen dromen kijk is het vaak van een afstand van wat meters frontaal of van de zijkant en zelden vanuit (bijna) mijzelf. Of ik doe gewoon helemaal niet mee en zie het als een film over anderen. Het zou mij irriteren als ik steeds de achterkant van mijn hoofd zou zien haha

Net trouwens Carne en Seul Contre Tous gezien, heftig zeg. Dat vind ik toch een stuk indringender dan deze film, daardoor spraken die films mij meer aan.

Ik zie bijna op tegen Irréversible, maar ga het toch doen