Enter the Void (2009)

Het is geen droom maar een outerbody experience.

O? Noé zegt het anders zelf.
En deel 2 is de outerbody experience maar het eerste deel niet. Dan leeft hij nog (als in een droom?).

Maar dan is hij gewoon levend en wakker en zie je toch gewoon zijn point of view?

Noé heeft het over zijn inspiratie uit dromen en herinneringen en over zijn piont of view daarin, dus als het volgens jou niet in deze film gebruikt is als droom of herinnering is dat ook een point of view. Voor mij zou het wel het trippende/dromende en van de wereld zijn door drugs kunnen voorstellen. Ik zie Oscar niet als een klaarwakkere jongen.

Maar doelt hij dan niet op het tweede deel als de camera als een soort beschouwer door Tokyo zweeft? Daar kan ik in komen als hij zijn inspiratie daarvan uit dromen heeft, maar conceptueel gezien is het natuurlijk geen droom.

Kan ook, maar in het tweede deel zie je niet zijn achterhoofd toch? Het tweede is inderdaad uittreding. Ikzelf vind het een aardig uitgewerkt concept, maar helaas wel heel klein gehouden, als één kort vliegend reisje naar het eindpunt. Zoals in Donnie Darko vind ik het veel meer naar mijn opvattingen gedaan. In een milliseconde van tijd een heel stuk (gedroomd) leven erbij bijvoorbeeld.
Maar ja, het leven na de dood kent vele uitleggingen en dit is er ook één van.

Sublieme "drugfilm", visueel pareltje gedrenkt in psychedelische neonkleuren ondersteunt door een pompende bas. Geweldige trip.

Herzien,

Er rest me niks anders te zeggen dan dat ik dit de meest bijzondere film vind die ik ooit heb gezien.
Vooral audiovisueel.
Hoe sommige scenes in elkaar overvloeien (magie!), de extreem vette soundtrack (de ambientsoundscapes/donkere rauwe techno/mooi gefilterde air van bach die goed bij de film paste).
In vergelijking met Irreversible laat Noé ook hier weer de gedachte per scene pijnlijker worden met als hoogtepuntende scene dat Linda haar ouders ter plekke door een ongeluk verliest en de aanrijding als donderslag bij heldere hemel.
Deze in-your-face aanpak in combinatie met 1rst person view maakt het ZO echt.
Inland empire is een trip, hier beleef je een trip.

Het is audiovisueel gewoon zo goed dat de speelduur nooit telang kan zijn.

Dikke 5* en nr 1 in mijn top 10

Is er al iets bekend over blu-ray release in NL?

Daar is de film uitermate voor geschikt lijkt.

Nog een probleem dat onderbewust in mijn hoofd speelde: Waarom zou iemand in hemelsnaam terug willen keren? We zien hoofdzakelijk de mottige kant van de mensheid. Er is niets wezenlijks waarvoor je opnieuw zou tekenen. Ik zou er grof geld voor over hebben om naar een andere plek in het universum te mogen gaan ... weg van al die eentonige, kleurloze ellende.

Als je dat al niet kunt vatten, snap ik dat de film niks voor je is. Film gaat toch uit van het boeddhistische concept van reïncarnatie. Staat toch helemaal los van hetgeen de hoofdpersoon heeft beleeft. Is ook geen kwestie van willen, maar meer moeten.

Ja, juist. Een nachtwinkelbediende heeft me dat eens haarfijn uitgelegd. Volgens hem was ik al 24 keer teruggekomen en ben ik bijna 'verlicht'. Het was gewoon iets dat me dwars zat tijdens het kijken naar Enter The Void. Ik kan het niet helpen maar ik zoek vooral naar de schoonheid in de dingen, zelfs al is het in de hel, en dat heb ik in de film niet gevonden. Je hebt gelijk, hoor. Deze film is niks voor mij: Te monotoon, te eenzijdig.

Maar het camerawerk, het nachtelijk Tokyo, die fluoriserende stad zijn toch absoluut van grote schoonheid.

Klopt, dat heb ik dan ook gezegd in mijn eerste post maar het bracht voor mij geen kleur in de grijze troosteloosheid. Daarvoor zijn ze niet fundamenteel genoeg. Het is dan ook een soort bad trip, hè.

Ja, daar hou ik juist van. Als het allemaal te gezellig wordt haak ik af, dus dit lag me wel.

Weet je waar de echte schoonheid ligt, Reinbo? In de wedergeboorte. De herkansing. Maar dan denk ik: "Nee, niet terug naar die wereld!" Laten we eerlijk zijn, het ging Noé helemaal om die soort van Twilight Zone fase die we te zien krijgen. De foute LSD-trip. Misschien was dat wel nodig om het hoofdpersonage wat wijsheid bij te brengen. Hmm, ja. Ik begin er wat in te zien.

Deze film is absoluut niet voor iedereen! Een zeer apart type film. Als je niet houdt van een conventioneel verhaal en plot outlines is dit geen film voor jou. Het is extreem experimenteel en het moet meer een ervaring voorstellen dan een film. Meer een achtbaan rit van droevigheid. De hele film wordt getoond door de ogen van het hoofdpersonage. Je ziet hem knipperen met z'n ogen en denken en dan 25 minuten door de film gaat hij dood. Het kan heel erg sloom worden daar ben ik het mee eens. Het acteerwerk is af en toe ook verschillend en kan afdalen. Maar het is echt een unieke film. Zeer origineel! Dus als je 2 uur en 41 minuten je tijd aan het verspillen bent dan is dit zeker een film voor jou.

Ik vond het echt wel een film hoor. Zaten hele mooie en vernieuwende dingen in (POV/zweef/geluidtechnieke die apart waren). Maar ook een paar missers (vooral in de traagheid en de overgangen). Dat voegde weinig toe naar mijn smaak. Verder zeker een aanrader.

Verder verloopt de film toch wel chronologisch? Eerst zie je hoe hij sterft, dan zie je dat zijn hele leven even langs hem voorbij flitst (deze flits is niet chronologisch, want als ik mijn leven in een flits moest vertellen zou het ook vrij chaotisch en niet chronologisch en overzichtelijk zijn) en daarna is zijn geest wat aan het rondzweven om vervolgens te reincarneren Door op deze manier het verhaal weer te geven krijg je een goed overzicht van alles en vormt zich een compleet verhaal/cyclus. End of story.

Een meesterwerk!

Visueel het beste wat ik gezien heb! Door de continue toevoeging van allerlei geniale momenten, prachtige details en soms heftige beelden mij geen seconde liet afdwalen.

Vond alex personage eigenlijk ook niet zo slecht, het accent, gedrag en uiterlijk passen wat mij betreft prima zijn personage.

5*

Visueel erg mooi en knap gemaakt.

Maar dat vonden de makers ook, en dus lieten ze dit 2,5 uur zien. Gekeken naar het verhaal, en de herhalingen in visuele trucjes vond ik 2,5 uur wel té lang. Ondanks het spektakel en het sobere, interessante verhaal heb ik de laatste drie kwartier met moeite afgekeken.

En dan nog na te gaan dat ik de film in twee etappes, verdeeld over twee dagen, heb gekeken(!)

Een film die lang niet iedereen zou kunnen waarderen (en waar ik tevens ook lang niet altijd kapot van ben). Maar voor mij was het dit keer toch de moeite waard om te kijken.

Voor mij was dit echt een prachtige nachtmerrie. En zo in 1 klap op nr 1 in mijn top 10. Voor mij is het vooral dat dit een hele nieuwe manier van film kijken is, echt een audiovisuele trip. Ik heb de film maar 1 x helemaal gekeken. En 2 x voor de helft, maar toen niet af gekeken omdat ik toch echt te depressief werd.

1 van die keren was op koninginedag en het bracht mij en mijn vrienden niet echt in een feestelijke stemming(logisch natuurlijk). De meningen waren ook erg verdeeld.

Morgen maar nog een keer proberen.

Ik heb deze film na een half uur afgezet.Misschien moet je zelf volledig stoned zijn om deze film te kunnen waarderen.Maar aan mij niet besteed.

De film bootst na hoe het is op dood te zijn. Volgens dat boek van de doden ga je dan allemaal kleuren zien. Vandaar al die flikkerende lichten. Je moet het verhaal en uitvoering kunnen waarderen om deze film goed te vinden. En niet alleen maar Arnie met twee miniguns 1000 gasten overhoop willen zien knallen.

Weet iemand trouwens of dat shot in die spiegel met CGI gedaan is of old skool met een andere ruimte achter die spiegel?

Een beetje CGI maar ook met een ruimte achter de spiegel, zoals in deze befaamde scene.

Moet niet, maar het scheelt wel een slok op een borrel....

audio visueel het recept voor een insult. Wanneer je epilepsie hebt, niet kijken dus.

Is deze film veel schokkender/naarder of vager dan Seul Contre Tous en Irréversible? Die films kon ik prima aan, maar weet nog niet of deze film iets voor mij is.

Dit is geen shocker

Mijn eerste film van Noé, eerlijk zeggen geen regisseur die me bijzonder aanspreekt. Van zijn films leek mij deze iig thematisch het beste te liggen dus vooruit dan toch de gok maar eens wagen. Heb er wat gemengde gevoelens aan over gehouden. Visueel zeker mooier dan ik verwachte maar het lijkt allemaal wel heftig ondergeschikt aan de andere aspecten die deze film zouden moeten maken tot wat het zou kunnen zijn.

Ik begrijp uit de comments dat Noé als het ware een eindeloos durend tripgevoel bij zijn kijkers wil oproepen. Niet dat ik nu zo'n een enorme ervaringsdeskundige ben (je probeert wel eens wat uit als je jong en onbezonnen bent ) maar... Mijn beleving is dat ik helemaal geen idee van tijd meer had, geen wazige beelden of geheugenverlies (zoals bij alcohol). Alles staat me nog zeer helder en gedetailleerd voor de geest. Ik hoorde de dag erop pas van een aantal lui dat ik echt uren 'op pad' was geweest (het zou voor mijn gevoel best 5 minuten kunnen zijn geweest, had er totaal geen idee van).

Goed dat gevoel ontbrak dus volledig bij Enter the Void aangezien ik me wel degelijk bewust was van de veel te lange speelduur. Na een minuutje of 90 had ik het eigenlijk allemaal wel gezien, wat volgt daarna zijn eindeloze herhalingszetten die danig gaan vervelen. Pas aangekomen in het 'Love Hotel' neemt de film weer een interessante wending. Maw er had goed een dik uur film uitgehaald kunnen worden...
Noé doet imo dan een aantal zaken niet handig. De personages en ontwikkelingen zijn niet al te boeiend en het matige acteerwerk doet ook niet veel goed. Enige kans om je in te leven in het leven van de hoofdpersoon zit er niet in. Bovendien wordt het complete plot weggeven in de eerste 20 minuten door een samenvatting van het Tibetaanse Dodenboek. Vanaf dat moment weet je als kijker exact al welk pad de film gaat volgen en verassingen blijven dus uit (geheel volgens verwachting wordt Oscar gereïncarneerd bij zijn zusje en beste vriend).
Toch jammer want het eerste half uur vond ik best tof gedaan. De waanzinnige openingscredits en de hele, hele lange doorlopende scene vanuit 'first person' perspectief (compleet met Kubrickeske trip). De verwijzingen naar 2001 zijn sowieso niet uit de lucht gegrepen. Verder kent de film nog een aantal losstaande sterke scènes en is, zoals ik al melde, het einde is prima gedaan.

Echt 'shock cinema' vind ik het trouwens niet (had het wel een beetje verwacht gezien Noé's reputatie). Voor mijn gevoel gaat de film nergens echt de grens over van het goed fatsoen. Daarbij rekening houdend dat het natuurlijk een vervelende, uitzichtloze wereld is waarin de hoofdpersonen leven.
De bevruchting scene komt trouwens bijna letterlijk uit een documentaire uit de jaren '90. Ben de naam even kwijt maar die beelden waren toen erg revolutionair en best gewaagd. Redelijk wat discussie geweest of je die beelden kon gebruiken voor lessen biologie in het middelbaar onderwijs. Er zaten bv erg realistische beelden in van een bevalling (met veel bloed dus).

Enter the Void was voor mijn gevoel veel beter afgeweest met beter acteerwerk en een speelduur van rond de 90-100 minuten.
Helemaal mislukt kan ik de film toch niet noemen, daar voor zitten er net te veel scènes in die wel de moeite waard zijn. In de regel echter te monotoon en te weinig persoonlijk om het echt interessant te houden.

2.5*