Enter the Void (2009)

Ik voel me schuldig dat ik deze film nog nooit eerder heb gezien, dit waarschijnlijk dé audiovisuele film de acteerprestaties vond ik heel goed en zoals bijna al de reacties al zeggen het is een soort trip gegoten in een verhaal. Gaspard Noé staat nu zeker ook in mijn lijst van reggiseurs waar ik meer films moet van zien. Een aanrader voor bijna iedereen behalve voor mensen die epilepsie hebben.

Het is een hele tijd geleden dat ik zin had in een 'moeilijke' film, maar Enter the Void viel mee.

De film is gelukkig geen kopie van Irréversible geworden, want daar lag mijn grootste angst. Enter the Void heeft gelukkig wel een redelijk lineair verhaal, bevat duidelijk een diepere laag en geeft stof tot nadenken. Dat is toch het minste wat je van een pretentieuze film mag verwachten. De film bevat gelukkig geen onnodig geweld, geschreeuw of gescheld (geen vreselijke Vincent Cassel). Qua stijl komt het uiteraard overeen, maar het kleurgebruik is hier veel belangrijker en mooier.

Hoofdpersoon Oscar is uiteraard een drugsgebruikende/dealende nietsnut met een jeugdtrauma van hier tot de zelfkant van Tokio (haha), zoals te doen gebruikelijk in dit soort films. Toch krijg je als kijker sympathie voor de jongen, aangezien hij niet echt slecht is, veel om zijn zusje geeft en zijn ouders op jeugdige leeftijd heeft verloren. Zijn zus gedraagt zich als een onnozele bimbo, maar weet zich uiteindelijk beter te redden dan hij, want zijn geflirt met het drugswereldje leidt tot zijn ondergang.

Wat volgt is een visuele trip door de nachtelijke straten en clubs van Tokio. Soms wat teveel herhalende shots, een half uur minder had makkelijk gekund, maar vaak ook narratief en filosofisch. Je zweeft als kijker mee met de geest van Oscar en ziet hoe zijn leven aan hem voorbij trekt en wat zijn dood voor zijn omgeving betekent. De eerdere introductie van het Tibetaanse dodenboek zorgt hierbij voor een leuk filosofisch tintje.

Het einde is lastig te interpreteren, aangezien er blijkbaar vele verschillende cuts van de film in omloop zijn. In mijn versie zoomt de camera in op de geaborteerde foetus van Linda, waarmee blijkbaar wordt gesuggereerd dat Oscar niet herboren wordt. Andere versies hinten meer van een cirkel des levens en laten Oscars geest de vagina van zijn zus binnenvliegen. Ik had liever die versie gezien, want dat stemt toch optimistischer.

De visuele stijl geniet verder niet echt mijn voorkeur, al kan het er mee door. De soundtrack begint met afschuwelijk lelijke credits, maar wordt gaandeweg de film beter. De bewerkte muziek van Bach kon ik erg waarderen. Aangezien de film een oprechte poging doet tot het vertellen van een inhoudelijk verhaal, krijgt Enter the Void het voordeel van de twijfel. Kleine voldoende: 3***.

Ik bedacht me aan het einde van mijn luie zondag dat ik deze dag nog niet optimaal benut had. Weinig interessants gelezen of opwindends besproken. Toen dacht ik opeens aan Enter the Void, met haar intrigerende trailer en de waardering van Spring Breakers-liefhebbers.

Al vaker heb ik me afgevraagd hoe tof het zou zijn om als kijker consequent het perspectief van de hoofdpersoon te volgen. Het eerste half uur is daarom nagenoeg perfect. Het visuele aspect was hier wat mij betreft het sterkst en neon-kleuren kregen dezelfde fascinerende gloed als in Spring Breakers. Ook de tweede akte was sterk, waarin 'your whole life was flashing before your eyes'. De derde was me te lang. Telkens twintig seconden over Tokyo vliegen voor een monoloogje van 8 seconden begon me stilaan tegen te staan, en ook leek de neon minder fel dan voorheen. Het pruillipje van Paz de la Huerta begon steeds meer op die van Juliette Lewis en dat is voor niemand leuk.

Ik moet het allemaal nog wat verder laten bezinken, want het was bepaald niet De Toscaanse Bruiloft. Als we films moeten beoordelen op de herkijkwaarde komt Enter the Void er bekaaid vanaf. Veel te bekaaid voor de waanzinnig mooie beelden, het ongelooflijke lef wat de regisseur tentoonspreidt en het fabelachtige eerste uur. Maar ondanks het fraaie einde was ik toch wel heel blij dat de aftiteling in beeld kwam.

Ik heb overigens de psychedelische scenes op mijn tv naar 3D laten transformeren en dat maakte het nog veel fantastischer. Misschien dat het de zintuigen en hersenen nog wat sneller uitput - niet ideaal bij een film van bijna 3 uur - maar wie weet maak ik iemand blij met de tip.

Bedankt..

Het verbaast me dat deze film zoveel positieve commentaren krijgt. Ik vond het verhaal vrij langdradig, en kon de dromerige sfeer die het 'binnengaan van de leegte' representeert totaal niet waarderen. De makers zijn er weliswaar in geslaagd deze sfeer op te roepen, maar het kwam op mij vooral langdradig over. De lengte droeg daar overigens ook aan bij. Het kleurgebruik is apart in de negatieve zin van het woord, mensen met epilepsie kunnen er inderdaad maar beter niet naar kijken.

Ik vraag me wel eens af hoeveel mensen een film als deze een hogere score geven dan dat hun kijkervaring rechtvaardigt omdat ze het gevoel hebben dat de echte filmliefhebber kan worden onderscheiden op zijn waardering voor dit soort films. Een aparte film is het zeker. Maar een goede film...?

"DMT only lasts for six minutes, but it really seems like an eternity."

Mijn tweede keer ETV en deze keer zat ik er een stuk beter in. Noé slaagt er goed in zijn kijker mee te nemen in Oscar's eindeloze bad trip. Vooral als beleving erg interessant, want inhoudelijk (met name alle theorieën over DMT in relatie tot sterven, geboorte en reïncarnatie) triggerden mijn totaal niet.

Moeilijk hier wat over te zeggen. Me dunkt dat ik hier een recensie met trefwoorden als pretentieus, melodramatisch, sensatiebelust en psychologisch-halfdimensionaal over zou kunnen schrijven, maar even zo gemakkelijk een bijzonder lovend stuk met de nadruk op de briljante visuele effecten en de prachtige manier waarop het verhaal verteld wordt. Zelf neig ik toch vooral naar de laatste opvatting, mèt de vermelding dat alle cinematografische krachtpatserij niet kan verhullen dat de relatie tussen Oscar en Linda eigenlijk een bijzonder verdrietige en ontroerende ondertoon heeft (hetgeen mooi contrasteert met het verder niet altijd vrolijkstemmende milieu waarin de film zich afspeelt). Een redelijk uitputtende maar zeer indrukwekkende ervaring.

        Overigens, wie zich afvraagt "wat er nu eigenlijk precies gebeurt" wil ik nog even verwijzen naar het bijzonder interessante topic Film > Spoilers > Enter the void.

Voor de 2e keer gezien en blijft even overweldigend.

Hoe je het ook went of keert, deze film is gewoon een visueel meesterwerk. Onder andere prachtige belichtingen en kleurgebruik zorgen dat zo'n beetje elke scene wel een lust voor het oog is en alleen daarom al verveeld de film mij geen één moment. Camerawerk is al even geweldig, zoal het knapste wat ik ooit in een film gezien heb en de soundtrack, hoewel weinig opvallend sluit perfect aan bij de film. Subliem.

Verder gewoon 1 grote trip deze film waarvan ik wel snap dat ie niet voor iedereen weggelegd is. De film is erg langdradig en verhalend natuurlijk niet al te best, al is het natuurlijk duidelijk dat Noé daar ook geen intentie toe had. Mij maakt het allemaal weinig uit. Geweldige belevenis deze film, nog nooit zoiets gezien als dit. 5 dikke sterren en een plaats omhoog in mn top 10.

PS: Hulde voor die intro .

Ach, zo heb je ook een "clubje" voor voorbijgestreefde klassiekertjes die vaak goed gevonden omdat het toentertijd ''revolutionair" zou zijn, of zo. Hoef je nog niet zo minachtend te gaan doen.

Word je hier zelf niet moe van? Ik vind het al zo vermoeiend om alleen al telkens die berichten te lézen.

Ik vind het ook erg vermoeiend. Wie bedoel je dan eigenlijk Lord Flashheart?

Ben tegenwoordig al lang blij dat mensen gewoon een film kijken, bijna iedereen die ik ken kijken alleen maar series of lange tijd fails op YouTube. En als er een film gekeken wordt kan je natuurlijk makkelijk even 20 min lang met je telefoon bezig zijn om soms weer op te kijken. Redelijk dramatische ontwikkelingen verder. De cinefiel is aan het uitsterven. Die discussie van Lord Flashheart is ook allang verleden tijd. De 'style over substance' liefhebbers en de 'narratief' liefhebbers is een discussie die niet eens meer boeiend is. Niemand kan het verder schelen. Ik ben allang blij dat mensen nog de moeite nemen om een film te kijken, iets anders dan de avonturen van Iron Man of Fast and the Furious deel 19.

Style-over-substance lijkt me helemaal geen onlogische manier van kijken naar een medium dat primair visueel is. Een goed verhaal kan ik ook zeker waarderen in films, maar het is voor mij niet meer het belangrijkste aspect. Camerawerk, editing, combinatie geluid en beeld, kleurgebruik, daar liggen de kernelementen die film onderscheiden van andere kunst. Beetje raar dus om neerbuigend te doen over zo'n clubje.

Bovendien zit er wel degelijk een idee achter al dit visueel geweld hier. Het is toch mooi als een thema wordt uitgewerkt zonder er direct over te praten, maar door de beelden die voorbijkomen?

Helemaal juist Billy-Pilgrim. Wanneer gaat men cinema nou eindelijk eens op een gelijke manier behandelen als fotografie of schilderkunst. Wanneer spreek je bij een kunstwerk bestaand uit één enkel beeld over 'style over substance'? Juist, style is vaak substance. Het zou wat zijn zeg als we de schilderijen van Van Gogh af gaan vallen op style over substance, zonder de 'style' blijft er vrij weinig van over...

Inderdaad, iets wat bijvoorbeeld films en boeken van elkaar onderscheid, is dat je met films bepaalde gebeurtenissen over kan brengen met beelden. Vind ik het wel jammer dat relatief weinig regisseurs daar echt iets mee doen en er liever voor kiezen brave verhaaltjes te gaan verfilmen. Word dan schrijver ofzo denk ik dan. Maar ja, er is natuurlijk ook weer een clubje dat daar juist van houdt, misschien moeten we die ook maar eens een naam geven.

Er zijn ook genoeg boeken hoor die het helemaal moeten hebben van de stijl, de manier van schrijven en niet het narratief en plotwendingen. Genoeg! In de literatuur is eigenlijk ook gewoon precies dezelfde discussie gaande. Het grote verschil van boeken en film is dat een boek zich continue in het hoofd van een hoofdpersoon kan afspelen wat je dan met beelden moet gaan uitbeelden wat natuurlijk nooit voor 100% mogelijk is. Fight Club is dan weer een goed voorbeeld van een boekverfilming, vind die beter dan het boek.

Oh ongetwijfeld, is ook niet denigrerend bedoelt tegenover boeken ofzo hoor . Vind het persoonlijk gewoon jammer dat veel regisseurs film enkel en alleen als medium zien om een verhaal te vertellen. Films als Shawshank, Green Mile etc. Wat betreft Fight Club ben ik het ook zeker met je eens, die film doet meer dan alleen een verhaal vertellen en zit ook filmisch erg sterk in elkaar.

Nee, maar hoor dat wel vaker dat iemand dan een opmerking maakt van lees dan een boek terwijl het met boeken precies hetzelfde is. Heeft er ook wel veel mee te maken dat regisseurs eigenlijk ook wel veel vorm in een film willen gieten i.p.v. een verhaal van a tot z maar dat is niet perse een populaire of commerciële manier van film maken waardoor er veel mensen (waarschijnlijk) afhaken. Regisseurs moeten ook gewoon geld verdienen. Ook Darren Aranofsky en P.T.A hebben veel moeite om hun films te financieren terwijl die zich allebei allang bewezen hebben.

Veel mensen willen gewoon een narratief die ze de hele tijd kunnen volgen. Als er dan afgeweken wordt van het narratief dan worden ze onrustig ofso. Ik vind narratief in veel gevallen saai en wil juist geen narratief maar juist veel vorm die het verhaal vertelt. Herken dat heel veel dat mensen dan vaak zeggen van 'waar gaat dit over?' en ' gaat er nog iets gebeuren?' Heb dat bij deze film ook gehad dat mensen na een half uur zeggen 'gaat er nog iets gebeuren?' Toen hebben we zelfs de film stopgezet omdat er mensen onrustig werden omdat er geen duidelijk narratief was. 'Ja, mooie beelden maar het gaat nergens over!' heb ik ook gehoord. Heeft misschien ook wel iets te maken met voorspelbaarheid en als het niet voorspelbaar is dat het dan ongemakkelijk wordt.

Goede film. Visueel ijzersterk. Filosofisch en psychologisch van wereldklasse. Maar jammer genoeg boeit het verhaal niet altijd, en is de film te veel op het visuele gefocust. Iets dat zou kunnen werken bij een film die maar 90 minuten duurt, maar niet bij een film met een speelduur van 161 minuten. Spijtig, want het is niet makkelijk om je concentratie bij deze film te houden + de film is fysiek lastig voor je ogen. Wat tegelijkertijd ook al enorm veel zegt over deze film. Ik had na de film erg veel last van koppijn door de overbelasting voor de ogen.

Soundtrack is origineel, de manier van filmen is ook origineel, en vind ik een pluspunt. Het begin is misschien wel één van de sterkste starten die ik ooit bij een film heb gezien. Het middelstuk duurt te lang, en het einde is dan weer goed. Met een open cliffhanger. Achteraf kan je de film op twee manieren benaderen, zoals bvb. bij Eternal Sunshine of the Spotless Mind of Total Recall. Acteerprestaties zijn redelijk, al vind ik dat bij een film zoals deze dit eigenlijk op de achtergrond belandt. Het enige echte minpunt is de speelduur en dat je daardoor de film zeker in twee delen moet kijken (ook al door de overbelasting).

Ik denk dat die andere film van die regisseur Noé (Irreversible) meer iets voor mij zal zijn, en die staat dan ook hoog op mijn watchlist. Deze film zet ik voorlopig net in mijn top 10, maar er is nog ruimte voor verandering.

Ik denk dat die andere film van die regisseur Noé (Irreversible) meer iets voor mij zal zijn, en die staat dan ook hoog op mijn watchlist. Deze film zet ik voorlopig net in mijn top 10, maar er is nog ruimte voor verandering. [/quote]

Dat klopt, Irreversible is onomkeerbaar, snel zien

De vele psychedelische tussenstukjes begonnen me om een gegeven moment wat te ergeren, deed wat mij betreft, ook wat afbreuk aan de film. Iets minder had voor mij een positieve invloed op de waardering gegeven.

Maar Noé's aparte stijl en aanpak blijft wel intrigeren, net als de discussie over de interpretatie van de film (42 pagina's bij 832 stemmen is impressive!).

Wat een lange zit was dit zeg. Echt zonde dat er verhalend zo weinig gebeurt. Tweeënhalf uur is dan gewoon echt te lang, vind ik. Natuurlijk komt het dramatische verhaal goed over, en zijn er ook genoeg pluspunten: vette intromuziek, originele bovenaanzichten en het camerawerk door de muren heen (al werd dit op een gegeven moment een beetje eentonig), geweldige belichting, dat ventje met die zaklampen, etcetera.

Het begin van de film vind ik het sterkst. De manier waarop vanuit Oscar gefilmd wordt, zorgt ervoor dat je meegenomen wordt in zijn trip. Net als bij Irréversible brengt Gaspar Noé wederom een constante, ruizende sound ten gehore, wat de beklemmende sfeer zeker ten goede komt.

Maar waar Irréversible voor altijd in mijn top 10 zal blijven staan, leunt Enter The Void te veel op het audiovisuele, waardoor ik het als film niet meer dan een dikke 3,0 sterren geef.

Gisteravond gekeken en ik ben behoorlijk onder de indruk. Zeer sterk kunstwerk van voor mij nog een onbekende regisseur (had deze film overigens wel al een tijdje op het oog). Deze film laat me weer eens beleven dat film meer is dan alleen een goed verhaal of goed acteerwerk. Het hallucinerende werkt erg goed en verveelt geen moment en Noe haalt echt alles uit de kast. Ik zal niet ontkennen dat ik er een wietje bij heb gerookt, wat in mijn geval perfect hand in hand gaat met deze film. Niet dat deze film alleen leuk is onder invloed, maar het zorgt in mijn geval voor een nog fijnere trance. Ik zit nog te twijfelen om hem in mijn top 10 te zetten, maar dat heeft denk ik nog wat tijd nodig. Meesterlijk kunstwerk dat niet zomaar vergeten gaat worden.

Heb de film na anderhalf uur maar uitgezet, voelde alsof ik al 4 uur zat te kijken. Het begon veelbelovend, al vond ik de geknipper bij de POV-stukken ontzettend irritant, maar na het stuk dat Oscar werd neergeschoten begon het voor mij ontzettend repetitief te worden en te vervelen. Waar ik de stijl van een Only God Forgives en Spring Breakers prachtig vind, valt me dat bij deze film zwaar tegen. De stroboscoop lichten met eindeloos geknipper en de rood-geel-groen psychedelische kleuren zijn klaarblijkelijk niet mijn cup of tea.

Iemand die toch aanraadt om de film af te kijken of blijft het op dezelfde manier doorgaan tot het einde?

Inmiddels afgekeken en de score blijft toch staan. De film heeft ook totaal geen spanningsboog en probeert je puur vast te houden met de trippy en kleurrijke beelden. Aangezien ik de beelden niet mooi en veel te druk vond wist de film me niet te boeien.

Blijft bij herziening gemakkelijk overeind!

Sterk punt zijn natuurlijk de prachtige en kleurrijke beelden. Heb echt met verbazing en bewondering zitten kijken en genieten. Zelfs zo`n scene waar 2 personages van een trap af dalen is gewoon heel boeiend met Tokyo aan je voeten. De band tussen broer en zus wordt ook op een mooie manier in beeld gebracht, 2 zielen die in hun jeugd hopeloos verdwaald zijn en toch alles aangrijpen om er samen wat van te maken. Wrang, maar vol mededogen.

Wellicht de mooist geschoten film die ik ooit heb gezien, daarnaast gewoon een waanzinnige trip en qua verhaal liet het mij ook al niet koud. In een notendop, de 2001 van onze tijd.

5* en een top 10 notering.

Wauw! Wat een zware bevalling was ook deze tweede keer kijken zeg. Maar o zo mooi zijn de beelden, filmtechnieken en het verhaal met haar extreme personages. Ik ga deze niet snel weer terugkijken vanwege de bad trip waarin je als kijker terecht komt, wat overigens exact de bedoeling Enter the Void is. De film is eerlijk, rauw en hard en dat maakt de film vaak onplezierig, maar tegelijkertijd boeiend om naar te kijken. In de uren na de afloop besef je pas waar je naar hebt zitten kijken; een waar kunstwerk. Waarom dan geen vijf sterren? Het geheel duurde me toch net wat te lang, ook al zou dit de film tegelijkertijd nog zwaarder kunnen maken en realistischer natuurlijk en de depressiviteitsgrens wordt net een tikkeltje overschreden naar mijn mening.

Herzien na een jaar en een halve punt erbij en een plek in mijn top10. Het is voor mij gevoel niet de beste film aangezien het middenstuk iet wat langdradig is en het visuele me niet altijd even veel boeide. Echter is het wel de meest bijzondere en unieke film die ik ooit heb gezien en sinds ik hem heb gezien is hij blijven hangen. Daarom verdient hij toch een plaats in mijn top10 en 5-sterren.

Speciaal filmpje! Het eerste kwartier dacht ik 'Wat is dat voor een rotzooi!' Maar toch doorgebeten en daar ben ik blij om. Niet geschikt voor epilepsie-patiënten

Onvoorbereid deze film ingegaan, en in het begin dacht ik 'dit kan wel eens een apart filmpje worden'. Owja, even een tip voor mensen met een epileptische aandoening: WAARSCHUWING, BLIJF WEG VAN DEZE FILM, ALS JE HEM ERGENS ZIET LIGGEN LOOP ER MET EEN BOCHT OMHEEN!

Zo, waar was ik...het begin, het begin begon dus vrij aardig met POV vanuit het personage. Vanaf dat punt dacht ik een trip te gaan meebeleven die ik nog niet eerder in een film had meegemaakt, en eigenlijk was dat ook zo. Alleen waar andere filmliefhebbers (gezien de score(s)) konden genieten van deze film, vond ik de soms felle en knipperende kleurenshow een visuele aanval op de kijker.

Opzich een apart filmpje en gezien het gemiddelde door meerderen gewaardeerd, maar heb zelf het visuele aspect vooral als storend ervaren.