Enter the Void (2009)

Net in Kriterion gezien. very impressive en een film als geen ander! Het heeft geen grote impact gemaakt als Irrevisible. Desalniettemin zeker 1 van de meest kwalitatieve films! maar denk wel dat je ervan moet (leren) houden.

(mijn allereerste moviemeterbericht! yahooo!)

Ik heb er de laatste twee jaar alles aan gedaan zo min mogelijk te weten te komen over Enter The Void. Ik vind het vaak zonde om voorkennis over een film te hebben. Vooral bij Enter The Void leek mij dit belangrijk omdat ik iets experimenteels verwachtte. En niets is minder waar.

Het enige wat ik van de film wist, was dat er geflipte opening credits zouden zijn. Ik had ze al eens gezien in de teaser, en het is een leuke manier om de film te beginnen. Vooral wanneer de neon Japanse letters verschijnen wordt het echt leuk. De credits werken doordat het je meteen in de film ramt. Enter The Void voelt dan ook aan als een achtbaanrit. Op een gegeven moment zitten de personages ook in een achtbaan - dit is denk ik geen toeval.

Na de credits komen we in het perspectief van Oscar terecht. Dit heb ik de laatste jaren vaker gezien - (Rec, Cloverfield, Blair Witch etc.) maar ik denk nog niet eerder op deze manier. Want in plaats van 'de camera' te gebruiken als personage, zitten we nu echt in het hoofd van het personage. Als Oscar knipperen we, denken we, hallucineren we, en zien we ons in de spiegel. Uiterst realistisch gedaan.

Noé speelt duidelijk met perspectieven. Nadat ik de film had gezien voelde ik een soort bewustwording van perspectief. Want tijdens de film raak je zo erg gewend dingen uit iemands anders ogen te zien, dat je uiteindelijk moet wennen aan je eigen perspectief. Opeens voelde ik me bewust van alle perspectieven van mensen om mij heen. Echt een vervreemdend effect dat een van de belangrijkste visuele experimenten is in de film.

In het eerste half uur van Enter The Void wordt de basis gelegd voor de rest van de film. Alex legt ons uit wat er in het 'Boek Van De Doden' wordt geschreven over de gebeurtenissen na je dood. Wanneer Oscar dan ook daadwerkelijk dood gaat, begint een visuele trip langs de gebeurtenissen die het boek beschreven heeft. Vanaf dit punt zweven we door het verleden van Oscar, het heden, en de gebeurtenissen na zijn dood in Neo-Tokyo. Hiervoor leent de manier van filmen die we kennen uit Irréversible zich perfect. We zweven langs de gebeurtenissen als geesten. De horror hiervan is, is dat we geen enkele invloed kunnen uitoefenen.

Tijdens de uitleg over de dood wordt er verteld dat wanneer je dood gaat je richting een soort licht beweegt. De meeste mensen blijven zich vastklampen aan de wereld, waardoor ze telkens in een vicieuze cirkel terecht komen; reïncarnatie. Voor Oscar is het enige wat belangrijk is in zijn leven Linda. Dit is belangrijk voor het verhaal omdat hij daardoor zich blijft vastklampen aan het leven. Wat eerder werd gezegd over 'goedkope dramatiek' voelde bij mij helemaal niet zo. Het verhaaltje paste in het geheel van de film. Verder ging ik er erg goed in mee door de manier dat het verhaal verteld wordt. Je bent in de film als het ware Oscar.

Doordat in het begin de rest van het verhaal al wordt uitgestippeld, weet je in principe al bijna alle gebeurtenissen. Het einde was dan ook absoluut geen verassing. Toch stoorde dit mij gek genoeg niet. Want na de dood van Oscar kon ik niets anders dan mee gaan in de psychedelische trip door het hiernamaals. Dit was namelijk echt een film die ik ooit zou willen zien of maken. Een reis die nooit eerder iemand heeft kunnen navertellen, een trip over een van de grootste vragen in het leven. En het is niet zo dat ik geloof in de ideologie die Noé mij laat zien, maar het voelt echter wel zó realistisch aan.

Technisch gezien is Enter The Void dan ook onovertroffen. Het prachtige inventieve camerawerk, de overweldigende kleuren, de perfecte sound design (Dat geluid bij het vliegtuig was echt vet!) en de overweldigde sfeer dragen allemaal bij om de trip aannemelijker te maken. Door de technische perfectie van Enter The Void geloof ik in de vertelling.

Toch heeft Enter The Void hier en daar mankementen. Ik was soms niet helemaal overtuigd van Paz de la Huerta. Ze is niet de beste actrice denk ik, want als ik naar de jonge Linda kijk, heb ik alle vertrouwen in Noé's acteursregie. Verder is de film lang, en meestal hou ik niet zo van lange films. En het is ook maar de vraag of je goed genoeg met de film meegaat dat deze lengte niet stoort. Ik stoorde mij niet aan de speelduur omdat ik volledig mee ging in de trip. Ik kan dit waarschijnlijk beter beoordelen wanneer ik de film herkijk. Persoonlijk denk ik dat er nog meer dan genoeg zal zijn om te ontdekken aan Enter The Void.

Voor mij is Enter The Void alles dat ik gehoopt had. Audiovisuele perfectie, met een onderwerp dat mij heel erg aanspreekt. En zoals Mochizuki al schreef missen soms de gebruikelijke spanningsbogen. Maar ik denk dat Noé Enter The Void meer bedoelt als een soort psychedelische trip langs sferen en gevoelens. Zo heb ik de film meer ervaren als een soort ambient; waarbij Noé meer bezig is met het creëren van soundscapes dan met liedjes en composities. Ik kon er in elk geval van genieten. En hoewel Enter The Void misschien niet perfect is, is het nu al een van mijn favoriete films. Ik kan eerlijk gezegd niet wachten om hem weer te zien.

5* + een voorzichtige plaats in mijn top 10.

Een vraag voor de mensen die de film ook op een groot scherm hebben mogen bewonderen: is nu werkelijk ALLES in de film onscherp? Ik had het gevoel dat de projectie van de voorstelling waar ik was (Groningen) niet helemaal naar behoren was. Er zaten de hele film reflecties van de lens in beeld en het beeld stelde op geen enkel moment helemaal scherp. Ik begrijp natuurlijk dat Noé veel met focus rommelt in deze film en dat was ook meer dan duidelijk. Maar echt scherp werd het beeld nooit. Het leek me de fout van degene achter de projector. Verder niet storend, de film bleef prachtig... Alleen wel opvallend.

Nu maar de eerstvolgende vertoning aangrijpen om dit te controleren en de film opnieuw te ervaren. Dat gevoel had ik meteen na afloop al, want wat een trip is dit. Evenals Irreversible geen "leuke", maar een indrukwekkende film. Enter the Void is echter nog een stuk bijzonderder. De film doet echt wat met je in je hoofd.

Magnifiek!

Gisteren dus gezien in de Sphinx in Gent. Wat Noé laat zien is echt verbluffend. Op vlak van het audiovisuele heb ik het nog nooit iemand beter zien doen.

De film begint erg sterk met o.a. een prachtig in beeld gebrachte trip en houdt dat niveau eigenlijk de hele film aan. Het was als het ware één grote trip. Noé had alleen iets meer naar een climax mogen toe werken. Het had de film er zeker niet slechter op gemaakt.

De sfeer is niet minder dan fenomenaal te noemen. Grotendeels de verdienste van het kleurgebruik, maar ook het camerawerk doet flink zijn duit in het zakje. Erg origineel is het intussen misschien niet meer, maar het perspectief waarbij we door de ogen van het personage meekijken, mist zijn beoogde effect hier zeker niet.

Ook het verhaal was zeer aangenaam om te volgen. Het pakte mij misschien iets minder bij de strot dan Irréversible, maar wat we te zien kregen was dan weer iets fraaier. Voor de rest is Noé er zeker niet preutser op geworden.

Noé gunt zijn publiek wel weinig momenten van rust. De ronddraaiende camera en het onstuimige bassgeluid uit Irréversible zijn ook hier alomtegenwoordig. Verder valt het ook op dat hij elk ideetje dat in hem opkwam per se in de film wou opnemen. Iets overhouden voor een volgende film, dat zat er duidelijk niet in.

Ik heb me op geen enkel moment verveelt, maar de film had misschien ook wat korter gemogen. Twee uur en een half is erg lang om er de hele tijd met de volle aandacht bij te zijn. Bovendien is het nieuwe/verrassende er na zo'n anderhalf uur wel een beetje af. Zeker omdat Noé voortdurend dezelfde stijlmiddeltjes gebruikt. Alles wat ook maar een beetje op een gaatje lijkt, daar wil hij in met zijn camera. Maar begrijp me niet verkeerd, storend was het zeker niet.

Dit is één van de meest bijzondere werkjes die ik tot nu toe heb gezien. De vijf sterren zijn dan ook meer dan verdiend.

5.0/5.0*

Machtig!

Ik had vooraf zeker wat bedenkingen wat betreft de speelduur en in zekere zin zorgt het laatste uur er ook voor dat deze film niet aan 5* weet te geraken.

Het eerste anderhalf uur is groteske cinema! Gaspar Noé laat zijn film volledig opgaan in het nachtleven van Tokyo. Terwijl veel mensen zich `s nachts opmaken voor een volgende werkdag, gaan de hoofdrolspelers Oscar en Linda juist op pad om hun geld te verdienen met duistere, nachtelijke praktijken.

Ik geef regisseurs nogal eens op hun falie, omdat ze zich soms geen raad lijken te weten met nachtelijke scenes, die vaak schromelijk onderbelicht zijn. Hoe anders is het gesteld met neonlichtgod Gaspar Noé, die heel nadrukkelijk zoekt naar licht, gedurende de hele film en er zelfs zijn visie van heeft gemaakt om licht in de film te brengen, een essentieel plotelement. Nachten zagen er nog nooit zo licht uit. Zelfs als Oscar en Alex zich via de trap van een flat naar beneden begeven, ligt het lichtovergoten Tokyo aan hun voeten....!

Noé weet vele lichtbronnen, die soms hevig flikkerend tekeer gaan, zelfs vaak aan te wenden voor zijn scene overgangen. De stroboscoop scenes zijn zeker qua kleur, vorm en duur verschillend van karakter. Wat speelt Noé er toch een mooi, hallucinerend spel mee! Het camerawerk is prachtig en daarbij nog functioneel ook: als de camera zich als een dwaze op het licht stort, stevenen we via kortstondige abstracte vormen en kleuren af op een vast voorwerp, waarna de camera langzaam uitzoomt en er zich een nieuwe omgeving aandient. Hoe wil je je tripfilm hebben?!

Een andere manier waar Noé gebruik van maakt, om scenes aan elkaar te verbinden, is door over Tokyo heen te zweven met zijn camera: van gebouw naar gebouw. De manier waarop de camera zich de eerste keer toegang weet te verschaffen tot de stripclub verdient een grote schoonheidsprijs. Ik vond deze manier van scenes aan elkaar verbinden in het begin fijn, maar uiteindelijk soms te tijdsintensief. Zeker omdat het soms leek alsof Noé maar een paar overzichtsshots had geschoten. Op het extreem, gave overzichtsshot vlak voor het Love hotel gebeuren op het einde na, vond ik ze vaak ook net wat te donker ogen. Zeker als je ze afweegt tegen het lichtzinnige karakter van de rest van de film.

De tripscene in het begin van de film leek in eerste instantie op een simpel Windows Media Player kleurenpatroon, maar al gauw namen de kleurenpracht en de complexiteit van de vormen toe. Als je maar lang genoeg staart naar een voorwerp kun je er van alles in gaan zien. Noé maakt de eerste tripscene tot een groot feest, met een hoog abstract karakter.

Toch is het zeker niet alleen maar de visuele schoonheid waar ik mee uit de voeten kon. Als drama doet de film prima werk, de broer - zus relatie is interessant om te volgen. Ik vond het ook serieus heftig toen de jolige achtbaanrit eindigde met dat shot van het auto ongeluk. De muziek is goed op zijn plek, maar had nog wel wat aanweziger gemogen.

Maar goed het eerste anderhalf uur vond ik dus beter dan het laatste uur, omdat de focus in het laatste uur teveel kwam te liggen op Linda. De geest verdween echt voor even uit de fles nadat Oscar ( vaak briljant vanachter zijn hoofd gefilmd! ) ten tweede malen doodging en van het podium verdween. Gelukkig was de bijna eindscene in het Love Hotel geweldig, subliem camerawerk!

De blurry vormgegeven eindscene, vond ik niet helemaal geslaagd te noemen. Ik ga niet strooien met spoilers, maar iedereen weet na afloop waar Noé de mosterd vandaan heeft gehaald. Ik heb er geen problemen mee dat de eindscene wat lijkt op die uit een andere film, maar wel dat de scene in die andere film gewoon vele malen meer impact had op mij en op visueel niveau wel alles waar wist te maken. Noé had zijn einde toch best wat eigenzinniger vorm kunnen geven, geheel in de lijn van de rest van de film?!

Een unieke, abstracte, beeldschone film die ik zeker vaker wil gaan zien. Noé had er alleen beter aan gedaan om het laatste uur wat in te korten en de film gelijk te laten stoppen na de sfeervolle, topeind waardige gebeurtenissen in het Love hotel.

Revolutionaire visuele porno! Een 4,5*

Maxcomthrilla's verhaal is de juiste recensie als de 'trip' goed is bevallen, maar als dat niet het geval is, zoals bij mij, lijk je dingen op te kloppen die lang niet zo geweldig waren.

Noé schetst met Enter the Void wederom een pikzwarte wereld. De enige 'liefde' en 'geluk' zit in scenes die verwijzen naar de jeugd van de hoofdrolspelers, maar Noé windt geen doekjes om de afloop daarvan. (ik schrok me iedere keer rot bij beelden van dat ongeluk, echt vreselijk om te zien). Voor het overige moet de film één lange 'trip' voorstellen, zoals na gebruik van de wat sterkere middelen.

Door deze keuze ontstaat echter weinig invoeling met de personages. Het is een aaneenschakeling van hallucinerende scenes, die visueel weliswaar kunstig gemaakt zijn, maar niet per se mooi. Het middenstuk, waar tot vervelens toe scenes aaneengeregen worden met de camera die naar het licht toe wordt gezogen, is door gebrek aan zinnige dialogen en interessante ontwikkelingen domweg saai. Daar had Noé echt flink de schaar in zijn film moeten zetten. Richting het einde wordt het overigens wel weer beter (vanaf pakweg de ontmoeting in de taxi). Het spelen met de cameraperspectieven is sowieso wel goed gedaan. Trouwens, die slotscene is wellicht een verwijzing naar 2001, maar meer nog naar zijn eigen Irreversible als je het mij vraagt. De circel van het leven is in beide gevallen een belangrijk deel van de thematiek.

Verder is Noé weer opvallend expliciet, zo had ik nog nooit een abortus in beeld gezien. Voor degene die dit nog niet mag lezen en zich gretig afvraagt wat Noé nou laat zien: het is bepaald geen fijne aanblik. Meerdere keren vraag je je af waar je nu eigenlijk naar kijkt.

Al met al een uiterst fascinerende ervaring, dat moet gezegd, maar ik kan het niet echt 'goed' noemen. Daarvoor zijn grote stukken te inhoudsloos. Het concept is wat de film eventueel goed maakt, waardoor ook met name het begin en het einde vrij sterk te noemen zijn. Een tergend lange zit is het gevolg. Me bijblijven is wat de film nog wel zal doen.

P.s. Heeft hij nou werkelijk alles in Europa gedraaid? Inclusief die shots van 'Tokyo'?

Gisteren was het dan ook voor mij zover. Eerst in de middag naar Machete geweest, en vervolgens 's avonds naar Enter the Void. Van beiden had ik toch wel hoge verwachtingen, vooral van de laatste waarvan de voorganger in mijn top 10 staat, maar beiden konden dit maar gedeeltelijk inlossen.

Veel hier gelezen over lege zalen bij Enter the Void, maar in Amsterdam was de zaal behoorlijk goed gevuld. Na wat geleuter van iemand dat het een première betreft, kan het feest beginnen. De aantiteling biedt al de nodige visuele impulsen en geeft de toeschouwer al vast een voorproefje van wat er gaat komen.

En datgene is aanvankelijk behoorlijk overdonderend. We zien de wereld door de ogen van drugsdealer Oscar, terwijl de sfeer neergezet wordt door de vervreemdende geluiden op de achtergrond. Sowieso kan het geluid gedurende de film bijzonder sterk genoemd worden. Af en toe zijn er flarden van Bachs air op de g-snaar te horen, dat ook erg smaakvol is gebruikt.
We hebben op een gegeven moment samen met Oscar een DMT-trip, die tot een pijnlijk einde komt zodra Oscars mobiele telefoon afgaat. Ook voor het publiek is dit een pijnlijk ontwaken. Noé slaagde er sowieso goed in om het publiek soms wakker te schudden, bijvoorbeeld in de scène van het auto ongeluk. Alsof je zelf in de auto zat.

Het sterven van Oscar door een politiekogel, geeft niet alleen de ziel van Oscar, maar ook de camera alle vrijheid. Sowieso behoorlijk stom om te gaan roepen dat je een pistool hebt, en dat je gaat schieten, als de politie achter je aanzit, want volgens mij is dat voor de politie in elk ander land dan Nederland het startsein om zelf te gaan schieten.
Anyway, het is fascinerend om te zien waar de camera overal naar toegaat, en grote delen lijken in één shot genomen te zijn. Ik denk dat daar een aantal kunstgrepen achter zitten, maar het resultaat ziet er erg goed uit. Vond ik ook een sterk punt van Irréversible.

Ik heb bij Seul contre Tous al eens geklaagd over dat Noé gedurende de film eenzelfde trucje gebruikt in de montage, hetgeen op een gegeven moment dan zijn zeggingskracht verliest. De overgangen tussen de scènes in Enter the Void geschieden door middel van het focussen op een lamp, vervolgens wordt er uitgezoomd, waarna de camera een zwiep maakt, er een sterke zoom op de lamp komt, gevolgd door een stroboscopisch effect. Aanvankelijk erg gaaf, maar na het een aantal keer gezien te hebben, kan je al helemaal uittekenen wat er gaat gebeuren als de camera weer een lamp in het vizier heeft.

Wat ik een groter probleem vond, en hier ga ik met Animosh mee, is dat we een zeer groot gedeelte van de film tegen een achterhoofd aankijken. Verschrikkelijk irritant. Het betreft een flashback, maar er zijn toch ook andere manieren om scènes als een flashback te markeren, desnoods met een ander kleurenfiltertje. Is misschien wat clichématig, maar lang niet zo storend.

Eerder nogal onopvallend door al het visuele geweld, maar door het achterhoofd ineens een stuk opvallender: het slechte acteerwerk. Vooral De la Huarta, de enige professional in het gezelschap, is bijzonder matig. Maar ja, het hebben van acteertalent was niet de hoogste prioriteit bij het casten heb ik gelezen. De la Huarta schijnt namelijk aangenomen omdat ze het leuk schijnt te vinden om te schreeuwen en om in haar blote reet rond te lopen. Vergelijk dit met de acteurs in Irréversible, die een rol neerzetten die je nog verder de film intrekken. Hier komen de personages nauwelijks tot leven, en op een gegeven moment kan het me nog maar weinig schelen wat voor ellende hen overkomt.

Na de scènes met het achterhoofd vond ik het moeilijk om weer in de film te komen. Nadat het slechte acteerwerk eenmaal was opgemerkt, viel het niet meer te negeren. De film werd fragmentarischer, waardoor de stroboscoopeffecten in aantal toenamen en ook de lengte begon een beetje tegen te werken. Desondanks nog een aantal indrukwekkende scènes, zoals met het vliegtuig, of in het Love Hotel. Ik denk niet dat het de bedoeling was, maar ik schoot wel enorm in de lach met dat shot dat laat zien hoe geslachtsgemeenschap er inwendig uitziet. De shots van Tokyo in neonlicht zijn werkelijk fenomenaal.
In een recensie al gelezen over de abortus, wat mij betreft een enorme spoiler, al zal Bert Dorenbos blij zijn met de scène vanwege het shockerende gehalte..

Al met al moeilijk een beoordeling te geven. Genoemde minpunten ergerden me dusdanig dat ik erg geneigd was om 3,5* te geven. Maar de film heeft ook zijn sterke momenten, zoals enkele overdonderende scènes, en de soundtrack is bijzonder sterk gedurende de hele film. Toch maar 4*, even hoog als Seul contre Tous, die het wat mij betreft toch op punten wint van Enter the Void. Helaas dus niet de gehoopte evenaring van Irréversible.

Gmiste kans, maar dit lag maar deels aan Noe. Meer lag hhet aan de zaal in Den Bosch, die het waagde deze film digitaal te vertonen in plaats van projectie. Ook was het geluid slecht, of in ieder geval VEEL te zacht.

Kijk je een audiovisuele trip, wil je natuurlijk wel dat beeld en geluid perfect verzorgd zijn.

Met als gevolg dat het benodigde trip effect een beetje uitblijft, al is het de kracht van Noe dat hij me zelfs onder deze omstandigheden nog aardig mee de film in sleurt.

Kleurgebruik is prachtig en er word vrijuit rondgestrooid met filters, strobe effecten en een constant glijdende camera (een beetje Fincher achtig?)

Komt gelijk mijn enige kritiekpunt voor nu, de film valt teveel terug op herhaling. Het zweven, het geknipper, gaatje in en gaatje uit allemaal mooi, maar op den duur had ik het wel gezien. Grote kans dat dit ook komt doordat ik niet helemaal lekker in de film zat, als ik het had ervaren als 1 langew trip had ik er misschien veel minder last van gehad.

Op dit moment onmogelijk een score aan te verbinden. De situatie was zo bepalend voor de sfeer, dat elk cijfer, hoog of laag, oneerlijk zou wezen.

Vrijdagavond was het dus zover, en ik had zoals gezegd eventjes nodig om alles rustig te laten bezinken. Gek genoeg heb ik er nog weinig over terug gedacht de laatste dagen... Misschien omdat ik genoeg andere dingen te doen had, maar ik heb me helaas niet echt kunnen betrappen op een soort momentje dat deze film me weer te binnen schoot.

Allereerst moet ik helaas wat kritiek uiten over het filmhuis waar ik de film heb mogen aanschouwen. Het was natuurlijk niet allemaal zo groots als een mainstream bioscoop zoals Pathe, maar ik verwachte op z'n minst wel een stuk betere techniek dan wat dit filmhuis tot zijn beschikking had, want het beeld was af en toe echt slecht. Met name de nachtscenes, leek het soms een slechte dvd rip, veel vlekken en verticale/ horizontale strepen. Het geluid was ook slecht geregeld, het leek of alleen de centre speaker aan stond en helaas ook veel plop geluiden. Zeer jammer met een film als Enter the Void, dat het met name moet hebben van het audiovisuele aspect.

De film begon zeer sterk, maar ik had nergens een moment dat ik me verveelde, ook niet tijdens het middenstuk en het slot. Ik vond het pas echt interessant worden als de gebeurtenissen zich door elkaar afspelen en het switchen van de tijden.

Visueel is Enter the Void echt een pareltje, prachtige kleuren, scènes met een hallicunerend effect, die mij echt in een soort roes brachten tijdens het kijken. Noe is met name door Irreversible echt een van mijn favoriete regisseurs en dat laat hij nog eens zien in Enter the Void waarom dat zo is.

Toch heb ik wel wat te klagen, ik vond het af en toe wat braafjes voor een Noe film, waar Irreversible ongenadig, grauw en hard was, komt Enter the Void soms wat povertjes over. Natuurlijk is het leven weer kut en uitzichtloos, maar verwacht geen scènes zoals in z'n vorige film qua extreem geweld. Wel schuwt Noe opnieuw weer niet het gebruiken van expliciete seks scènes. Wat ik echt jammer vond is dat Noe het verhaal over het Tibetaans dodenboek simpelweg voorkauwt in het begin van de film, waardoor je alles kan herkennen wat er vervolgens afspeelt, erg jammer, want dit maakt het allemaal een stuk minder mysterieus.

Gelukkig spelen er nog een aantal dingen tegen het einde van de film wat het allemaal wat vager maakt, waardoor ik de wil krijg om er achter te komen wat er nu wordt bedoelt.

Enter the Void.. ik geef het een voorzichtige 4 sterren, omdat het een gewaagde film is, een film dat ik nog nooit eerder heb gezien. Het is iets nieuws, iets wat je niet simpelweg in een hokje kan plaatsen. Zodra deze op bluray uit komt ben ik een van de eersten die deze zal gaan aanschaffen, want stiekem heb ik toch best wel erg zin om het nog eens te gaan zien..

Ps. In de scene in de discotheek, was dat Noe op de achtergrond die drugs aannam van Oscar? Ik dacht van wel, maar ik kan het verkeerd hebben of wellicht is het niemand anders opgevallen.

Jammer.

Gaspar Noé heeft het veel te groots aan willen pakken en komt met een te ambitieus project. Irréversible is in korte tijd ontstaan en is een dijk van een film geworden, maar aan Enter the Void merk je dat er erg veel aan is gewerkt, wat ten koste is gegaan van het uiteindelijke resultaat.

Visueel zit Enter the Void dik in orde, maar maakt dat vooral in het middenstuk steeds minder indruk. Het lang uitgerekte moment dat de camera lichtbronnen opzoekt en in deze verdwijnt had een stuk korter gemogen. Verveling sloeg hier regelmatig toe. Maar wat funest voor de film en vooral de ervaring is, is het feit dat het verloop in het begin al lang en breed uitgelegd wordt door het personage van Alex, dat de inhoud van het Tibetaanse Dodenboek haarfijn uitlegt, wat later het hele script voor de film blijkt te zijn. Een niet al te slimme zet van Noé, want op deze manier is het verrassingselement gekort en is de film wel erg voorspelbaar geworden, iets waar ik bij een nieuwe Noé niet op zit te wachten.

Enter the Void kent vooral sterke individuele scènes, zoals de scène waar je Oscars zusje ziet huilen op de achterbank. Sterk staaltje cinema, net als het segment tegen het einde van de film waar we meegenomen worden naar het zwaar neon-verlichte bouwpakket van die kamergenoot van Alex, waar vooral de ambient muziek opvalt. Dit had wel wat vaker terug mogen komen. Heerlijke sfeercinema.

De levenscyclus is, net als in Irréversible, ook hier weer de leidraad en is duidelijk iets wat Noé interesseert, 2001 komt ook hier weer om de hoek kijken (de oplettende kijker zal een directe verwijzing opmerken), maar in Enter the Void ligt de aandacht daar in zijn geheel op en is het uiteindelijk overkill. Sowieso lijkt het me moeilijk om een after-life ervaring overtuigend op film vast te leggen, maar dat is het helemaal als het uitgerekt wordt tot 2,5 uur.

Enter the Void pakt vooral zijn punten op individuele scènes, het visuele aspect en ook op technisch vlak. Het script is helaas veel te lang uitgerekt en kent vooral in het midden een flinke inkakker. Verder is de editing vlekkeloos en is het camerawerk van Debie weliswaar niet zo intens als in Irréversible, maar nog altijd indrukwekkend.

Teleurstellend.

Krappe 3*

Dat was ook in Nijmegen, dus ze zullen wel iets anders bedoelen.

Had er echt meer van verwacht. Vond het te veel een herhalingsoefening, met steeds dezelfde soort overgangen om scènes te verbinden en flashbacks die overdadig werden ingezet, trip of niet. Noé had wat mij betreft flink wat kunnen knippen in het gedeelte vanaf Oscar's dood tot aan zijn herhaalde dood. Die broer-zus relatie kon me sowieso niet bepaald boeien, vervelende rol had zij trouwens. Vond de psychedelische effecten totaal niet werken, erg lelijk. Die knipperende epileptische effecten om het zo maar te noemen waren dan wel gaver, alleen geldt ook hier dat het effect na een paar keer gewoon weg is. Maar vooral miste ik iets waardoor ik bij de ballen gegrepen werd. Het auto-ongeluk was inderdaad wel zo'n momentje, verder kan ik me niks herinneren. Ik hunkerde werkelijk naar wat lomp geweld, iets meer van dat tussen alle seks door. Die overgangsscènes met dat stroboscopisch effect waren inderdaad wel mooi (maar voorspelbaar dus door die herhaling) en deden me wat denken aan die uit The Fountain. Van de opening credits heb ik eigenlijk nog het meest genoten (ook al kende ik die al), nogal een teleurstelling dus.

Wat zijn de eerste circa 40 minuten van Enter the Void geweldig. Het begint al met de openingcredits, die de kijker in een houdgreep neemt. Daarna gaat het verder vanuit het perspectief van Oscar. Dit is om verschillende redenen ongelooflijk meeslepend. Ten eerste vond ik het karakter van Oscar vanaf minuut 1 interessant. Daarnaast is in deze fase van de film alles een onbekende tocht voor de kijker. Het deed mij een beetje denken aan het begin van een RPG (role playing game). Je leert de namen van de karakters langzaam kennen, maar je kan er nog geen gezicht bij plaatsen. En je weet als kijker totaal niet wat zijn eigen plaats is in die grote donkere wereld, zoals Tokio in eerste instantie geschetst wordt vanuit het balkon.

Dan volgt de eerst “trip” scène. Ook deze scène kon mij volledig meeslepen, net als de gebeurtenissen die volgen. Ook Alex blijkt een boeiend maar op dit moment ondoorgrondelijk karakter te zijn. De momenten die volgen in The Void zijn ook sterk, net als de eerste 20 minuten waarbij Oscar boven de stad zweeft.

Nu komt er echter een moment dat er bij mij als kijker de hoop is dat Oscar terugkeert in zijn eigen lichaam, zodat de film de weg kan vervolgen die het in eerste instantie in is geslagen. Helaas gebeurt dit niet, en al mijn hoop hierop is vervlogen nadat het lichaam gecremeerd wordt.

Deze crematie is voor mij als kijker het grote keerpunt in de film. De emotionele betrokkenheid die ik in eerste instantie had, en die al langzaam minder werd, was na deze gebeurtenis volledig weg. De rest van de film is voor mij een soort “hit & miss” verhaal. Sommige losse scènes zijn fantastisch, maar het repetitieve karakter van de film en de wijze waarop de scènes aan elkaar zij geplakt, weet bij mij steeds meer irritatie en verveling op te wekken. Daarnaast overheerst het gevoel dat dit een meesterwerk had kunnen zijn, maar dat Noé het zelf verpest heeft.

Na het zien van Enter the Void, hoop ik dat Noé een voorstander is van zelfreflectie en kan inzien waar het mis is gegaan, want ook na deze film wordt duidelijk dat hij buitengewone kwaliteiten als filmmaker bezit. Nog een speciale vermelding voor de verschillende referenties aan 2001: A Space Odyssey. Dit soort verwijzingen naar andere meesterwerken doen het bij mij altijd goed, omdat de filmmaker aangeeft dat hij bescheiden genoeg is om aan zijn publiek te tonen waar hij door geïnspireerd is.

Gasper Noe - Enter the Void

Visueel sterk vernieuwende film waar het meer om de ervaring en inlevingsvermogen gaat dan om het verhaal.

Zo goed als heel de film is vanuit de ogen van Oskar gefilmd, waarbij je het gevoel hebt zijn elke stap te volgen, vooral bij de out-of-body experience volg je zijn hele tour langs de wolkenkrabbers van Tokio.

En dat ziet er werkelijk prachtig uit, erg nice om naar te kijken ondersteunt met soortgelijk soundtrack ala Irreversible en het onheilspellend sfeertje zit er goed in.

De locaties zijn ook goed uitgekozen de striptent, the Void, de andere clubs en vooral het winkeltje vol licht. Veel grimmige locaties maar bij lange na niet zo grimmig als de Rectum in Irreversible.

Maar jammer genoeg word er in het begin van de film precies gezegd van wat er gaat gebeuren en is het einde alles behalve een verrassing. De speelduur van 150 minuten is aan de lange kant en zoals vaker gezegd vervalt de film vaak in herhaling of dit goed of slecht weet ik niet.

Er had misschien iets meer verhaal in moeten zitten of bepaalde scenes waarbij je even rechtop gaat zitten of dat je even wakker word geschud. Zit er maar kleinschalig in wat jammer is, had meer impact gegeven.

Na de twee en half uur durende trip had ik het gevoel zelf een soort out-of-body experience meegemaakt te hebben en dat alleen door een film, dus de film is zeker geslaagd in mijn ogen.

visueel een topper!

4

Maandag gezien, maar wegens systematisch gebrek aan tijd, nu pas even voor een bericht kunnen gaan zitten.

Enter.. The Void: wat een geweldige trip van Noé. Ik houd van stroboscoop in films (op de dansvloer trouwens ook wel), dat staat vast. De openingcredits zetten de toon.

Films als Martyrs, Requiem for a Dream en achteraf toch inderdaad ook 2001 spookten door mijn hoofd. Verder is het camerawerk meer dan briljant. De meest vreemde wendingen en hoeken, dwars door muren, als een soort god/spectator mode in een computerspel. Erg fijn, net als het kleurgebruik.

Vraag me wel een beetje af waarom er voor Tokio als setting is gekozen, mja.

Dan moet ik toch met de reden komen dat deze Noé slechts vier sterren krijgt. Ik zou hem niet meteen weer willen zien, ook al is het in mijn herinnering wel een fijne filmervaring. Ik had tijdens het kijken namelijk toch echt last van de speelduur, bij vlagen te fragmentarisch en vooral te repetitief. Het werd door de laatste twee dingen toch wat minder intens dan ik gehoopt had.

4* dus

Nouja zoals gezegt dus gisteravond in het nieuwe Lantaren/Venster theater hier in Rotterdam wezen aanschouwen en het was echt een overweldigende ervaring! Eigenlijk ben ik er gewoon (nog steeds) sprakeloos van. Maar ik zal, nu het allemaal nog vers in mijn geheugen ligt, toch proberen er een klein stukje over te schrijven...

Ik was geloof ik 15 toen ik Irreversible destijds voor de eerste keer zag en dat was echt een genadeloze mokerslag, alles wat ik daarvoor had gezien en ik een beetje heftig vond viel er eigenlijk totaal bij in het niets. Sindsdien staat de naam Noe eigenlijk best hoog in mijn lijstje, ben ik door de jaren heen achter verschillende filmmakkers aan gegaan die hem zouden hebben beinvloed, ik noem een Grandrieux, Kerrigan of Kargl, en houd ik de ontwikkelingen in zijn carriere goed in de gaten. Je kan dus eigenlijk wel stellen dat hij best belangrijk is geweest in de ontwikkeling van mijn filmsmaak en dat is toch best knap voor iemand die tot voor kort maar twee titels op zijn naam had staan. Ik was dus behoorlijk enthousiast toen ik destijds hoorde dat hij bezig was aan een nieuwe productie en al helemaal na het vrijgeven van de teaser. Sindsdien is het eigenlijk constant wachten geweest omdat er telkens zo geschoven werd met de release data. Ik verwachte hem tijdens of vlak na de zomer en zelfs stiekem al een beetje op het afgelopen iffr als sneak. Maar goed daaruit begrijpen jullie dus wel dat het best een spannende en belangrijke avond voor me was en ik ben dan ook blij om te vermelden dat (bijna) al mijn verwachtingen meer dan waargemaakt zijn!

Cinematografisch en visueel gezien is dit namelijk een waar spectakel en lijkt het op niets wat ik ooit eerder heb gezien! Wie dacht dat de groezelige sfeer en epileptie opwekkende montage in Irreversible niet te overtreffen waren zal dus nog flink versteld gaan staan, net als ik vanavond dus! Alleen die opening al, ik had de credits al eerder gezien, maar dat nam toch niet weg dat ik er opnieuw stijl van achterover sloeg, je zit er dan ook vrijwel meteen in! Vervolgens zien we eigenlijk constant de leukste en meest inventieve trucjes voorbij komen. Het eerste half uur alleen al behoort misschien wel tot het meest gave filmateriaal wat ik ooit zag. We volgen Oscar letterlijk in derde persoon en de camera maakt de meest spastische bewegingen, geweldig gedaan! Na diens dood begint het eigenlijk pas echt en gaan we als kijker een hele wilde, psychedelische achtbaanrit tegemoet. Ik moet altijd erg lachen om de verhalen van mensen die zeggen letterlijk te trippen bij films, ik zelf ken dat gevoel eigenlijk helemaal niet, maar hier had ik toch af en toe wel even het gevoel bij me op een totaal andere planeet te bevinden. Naderhand toen de lichten aangingen en iedereen langzaam de zaal verliet moest ik ook echt weer even tot mezelf komen. Wel spijtig dat het soms net iets te lang doorgaat alleen, ik ga niet zeggen dat ik er een verveeld gevoel bij kreeg maar af en toe had ik wel eventjes iets van: ja nu weten we het wel hoor! Hoewel dat weer meer dan goed werd gemaakt in pakweg het laatste half uur waar werkelijk alle trossen los gaan. Want ja Noe zou Noe niet zijn zonder een beetje te provoceren. Kwa geweld viel het wel mee dit keer, geen platgeslagen schedels iig, maar er komt wel weer een hoop expliciete seks voorbij, soms eigenlijk gewoon porno. Met als hoogtepunt een hilarisch shot van een camera in een vagina tijdens het seksen en een ranzige scene waar uitgebreid een abortus wordt uitgevoerd en we ook nog eens een close-up van de verwijderde foetus krijgen te zien. Dat ging dan weer iets ver, blegh! Verder zal het plotje zelf geen orginaliteitsprijs winnen. Hoewel ik eigenlijk nog steeds niet echt weet wat Noe nou precies wilde zeggen, vond het maar een beetje pretentieus soms, een goed verhaal vertellen is dan ook niet een van zijn sterkste punten, in irreversible was het plot immers ook maar flinterdun. Maar eigenlijk zit ik daar niet zo erg mee. Het is meer zijn stijl die me zo fascineerd en bovendien weet bijna niemand de lelijkheid van de mens beter vast te leggen dan onze goede kale Argentijnse vriend, al moet ik er wel bijzeggen dat hij wel ietsjes softer lijkt te zijn geworden sinds zijn laatste. Er wordt iig geimpliceerd dat er misschien wel iets als leven na de dood is en alles is niet totaal zwart. Al weet ik niet of ik daar nou wel zo blij mee ben.

Maar goed ja, toch wel een meesterwerkje dus, dikke vier! Met een kleine 20 minuten aftrek had ie zo een halve punt extra verdient en misschien zelfs wel een ietsie pietsie beter als Irreversible geweest. Misschien bij herziening, wie zal het zeggen? Hoop dat ze wel opschieten met die dvd release, want die hoort natuurlijk in mijn kast te staan!

4 sterren

Enter the Void.....pffff....staat voor mij de rest van m'n leven parallel aan een legendarisch avondje in ieder geval. Gezien in de Kriterion afgelopen zaterdag (Amsterdam).

Vrij moeilijk om hier iets zinnigs over te zeggen, maar ik ga het proberen. Je moet deze film eigenlijk gewoon kijken en het niet op papier trachten te zetten. Het is inderdaad een gefilmde trip, maar veel dingen schoten bij mij toch in het verkeerde keelgat. En dat vind ik jammer want zonder alle franje van het laatste uur had dit voor mij de perfecte film kunnen zijn.

Het eerste uur zat ik er compleet in en voelde me letterlijk in de kamer bij die gasten. Zonder ook maar bij de tijd stil te staan liet ik me meevoeren op de beelden door de stad, heerlijk.

Toen kwam er een ietwat langdradiger stuk, waarbij ik iets uit het verhaal kwam en vervolgens kwam er een scene dat Oscars zus de urn met as door de gootsteen spoelde en daarna was het beeld even weg.
Hier hoopte ik dat dit het einde van z'n trip was en dat hij daarna weer op bed zat (als ik het begin) en ontwaakte en de film naar een einde toedraaide.
Dat was voor mij het ideale einde geweest en een zekere plek in mijn top-10. Maar niets was minder waar....de film bleef zich eindeloos herhalen en de meest flauwe en bizarre passages kwamen voorbij, met de embryo, het auto-ongeluk nog een paar keer, nog een keer de belofte dat ze elkaar nooit zouden kwijtraken, nog een keer die trip-beelden met die lampen etc etc.

Merkte ook dat iedereen in de bioscoop er goed klaar mee was, gezien het gezucht, gesteun en het ge'jezus'. Vreselijk jammer want dit vage had toch wel de overhand en maakt ook deel uit van mijn uiteindelijke cijfer.

Een dikke 5* voor het eerste deel, een krappe 2* voor het laatste deel.

WOW! Gestoorde film, heeft tijd nodig om door te dringen. Ik kan er veel over zeggen. Zelfs negatieve dingen. Maar het geniale dat deze film is blijft overheersen.

Volgens mij heb ik bijna precies dezelfde pluspunten en kritieken als iedereen, maar vooruit, dat zie ik achteraf wel.

Allereerst is het visueel gewoon briljant, extreem soepel en tot in de puntjes afgewerkt. Eigenlijk is Enter The Void vanaf de eerste tot de laatste minuut een vloeiende stroom van beelden en geluid. Hoewel Noé wel verschillende visuele truucjes laat terugkomen is het over het algemeen juist erg afwisselend hoe hij technieken gebruikt. We zien dingen terug uit Irréversible, hoe Noé door muren, mensen en voortuigen heen beweegt met de camera. Hoe hij in smalle smerige steegjes en kamertjes de camera achterop iemand zet en door middel van knipperend tl-licht een akelig sfeertje weet op te roepen. Let ook op hoe hij zijn omgevingsgeluid en muziek aanpast op de fases in de scenes, en op de locatie en daarbij horende geluid van het bijna allesomvattende camerawerk. Tel daarbij op de prachtige felle kleuren van het met neon volgestopte Tokio, en dat maakt de film echt prachtig om te zien.

Ook het verhaal vond ik buitengewoon interessant. Het is en blijft een vrij dun verhaaltje, maar eigenlijk zit er wat meer in dan je aan de oppervlakte zou zien, over spiritualiteit en rouwverwerking. Het zijn geen filosofisch hoogstaande thema's, maar het maakt de film toch wat meer de moeite dan enkel de beeldenstroom.

Maartoch, tegen het einde verliest Noé zich alsnog wel wat mij betreft. Het is niet eens zo dat 2,5 uur per definitie te lang is voor een film als deze, maar wel op deze manier vind ik. Noé heeft in het laatste halfuur wat momenten gemist om de film mooi af te kunnen sluiten, maar de manier waarop hij het nu afrondt voelt helaas wat als doodbloeden.

Dat maakt het wel een stukje minder dan Irréversible wat mij betreft. Omdat daar meer aan impact en tempo in zit. Bovendien vond ik die film ook wel iets sterker geacteerd en vertontrustender. Enter The Void blijft minder bij ben ik bang.

4*, maar zelfs na een nachtje bezinken weet ik niet of ik het daar mee eens ben.

Wow!

Gaspar Noé is / was voor mij niet zo'n bijzondere naam, vooral omdat 'Seul contre Tous' en 'Irréversible' niet écht geweldig waren, al heeft de laatstgenoemde een herziening nodig - die zou nog wel eens positief uit kunnen pakken. Maar oké, ik was (erg) benieuwd naar deze Enter the Void.

Dit was gewoon een geweldige en uiterst bijzondere ervaring. Ik heb nog niet eerder een film gezien waar ik op zo'n manier werd meegenomen in een trip. De meeslepende, briljante cameravoering en de visuele hoogstandjes laten je meevoeren door kamers, wegen, straten, door muren, daken en wat dan ook maar. Op een gegeven moment lijkt het zelfs dat je een half uur naar één shot aan het kijken bent.

Constant dreigende muziek, prachtige (drukke) settings, geweldig hoe Noé met het (het vele!) licht werkt. Aan sfeer ontbreekt het niet in deze Enter the Void. Daarnaast is het verhaal(tje) gewoon uiterst meeslepend, vooral omdat het zo visueel imponerend gemaakt is. Oscar wordt neergeschoten en we vliegen samen met zijn geest op een prachtige manier mee, door de film heen.

De relatie tussen hem en zijn zus is interessant, de historie met zijn ouders mooi in de film verwerkt en het auto ongeluk is schitterend / angstaanjagend en schrikbarend mooi gemaakt. Oscar die als dolende geest steeds weer het licht (in de vorm van o.a. een lamp) opzoekt, is langzaam op weg naar het einde waar-ie herboren lijkt te zijn. Of het nou bestaat of niet; de manier waarop Noé de reïncarnatie in beeld brengt hier is uiterst uniek, meeslepend en gewoon schitterend gemaakt.

Ik vond het eerlijk gezegd nergens te lang duren. Oké, naar het einde toe valt de film wat in herhaling, maar als een trip zó meeslepend is, maakt dat voor mij niet uit. Dat is graag hoe ik films wil zien en daar slaagt Noé bijzonder fraai in. Ik heb genoten, waarschijnlijk wordt de herziening nog beter.

Inderdaad wel een ervaring ja, al kan ik niet zeggen dat de film als geheel enorm geslaagd is.

Vooral de momenten waarop Noe een poging doet iets van een verhaal te vertellen zijn op z'n zachtst gezegd nogal onhandig. Het hele boeddhisme vs. zelfkant van de samenleving verhaal komt dan ook niet echt uit de verf, mede ook door de nogal matige acteerprestaties.

Visueel en qua sfeer is het natuurlijk wel bijzonder, al verdenk ik Noe er wel een beetje van zo'n Tokyo puur uit te kiezen alleen voor de neonverlichting etc. Maar goed.

Laatst half uur is zonder meer het beste. Echt complete waanzin vol sex en dope die geweldig wordt neergezet.

Maar zoals gezegd, nogal jammer van het 'verhaal' .

Noé hoeft nu ook weer niet te overdrijven, Winterbottom deed dat al een tijdje terug met 9 Songs.

Dat deze film een favorietje ging worden stond eigenlijk vooraf al vast. Alles leek in de richting te wijzen dat Noé weer een hoogstandje uit z'n mouw zou schudden. Dat hij echter zo'n indrukwekkend ding als zou regisseren had ik niet meteen verwacht.

Visueel bijzonder (maar dan ook bijzonder) indrukwekkend, soundtrack is niks minder dan geniaal, concept interessant genoeg om 150 minuutjes rond te hangen en verder een complete trip die vooral het laatste uur erg indrukwekkend uitpakt.

Cutten in deze film zou gewoon zonde zijn, het zou de ervaring ook deels teniet doen, al is het vaak zo dat bij deze film een deel van het publiek "knakt" en redelijk numbed-down de film beleeft. Da's jammer enzo, maar gelukkig zijn er nog regisseurs die gaan voor een meer betrokken filmervaring.

5.0* dikke en verdiende sterren, en een uitgebreidere review natuurlijk.

En wie het benieuwde, ook een top 10 notering voor deze film.

Trippen in de ruimte.

En daar komt weinig leegte aan te pas.

Noé levert hier een uitstekende trip af, die nog langer aanvoelt dan de uitgebreide speelduur doet vermoeden. Dat komt omdat hij de kijker bijna al het tijdsbesef doet vergeten door vakmanschap en indringende scènes. Alles overgoten met een prachtige en sterke visuele saus, waarvan de ogen vanzelf gaan knipperen.

Geweldig.

Na de geweldige film Irréversible was ik ook erg nieuwsgierig geworden naar deze film. Enter the Void heeft het voor mij alleen niet (helemaal) kunnen waarmaken. Een interessant schouwspel, ja. Boeiend totaalplaatje, nee.

Het probleem van Enter the Void zit hem voor mij in het verhaal/de personages en de manier waarop dat verweven is in al het audiovisuele geweld. Voordat de film bij de overlapscene aankomt (de neergeschoten Oscar in het toilet) vond ik het eigenlijk erg goed allemaal. Daarna, en dan zit er net een uur op, vind ik het verhaaltechnisch totaal oninteressant worden. Het sterke en emotionele punt van deze film zou de liefde tussen broer en zus moeten zijn die vroeger na een gruwelijk voorval van elkaar zijn gescheiden. Daar waar Noé toch echt wel op zoek gaat naar het losweken van emotie, komt dit voor mij gewoon niet goed uit de verf. Het flinterdunne plot, weinig sympathieopwekkende personages en het matige acteerwerk van Linda zijn daar debet aan. Ook vind ik dat er van de hak op de tak naar scènes gesprongen wordt, door middel van het dan ook steeds saaier wordende camerawerk. Inzoomen, uitzoomen, wegdraaien, veel kleurtjes... Leuk hoor, maar daar boei je mij niet meer dan tweeënhalf uur mee. Na dat eerste uur kreeg ik dan ook steeds meer het idee dat ik zat te kijken naar een promofilm van Noe's technische kunstjes. Daarbij blijft de film zich in dit 'tweede gedeelte' oeverloos herhalen. Zowel op technisch als op verhalend vlak.

Het zal dan ook geen verrassing: ik vind de fillm gewoon veel te lang duren en ik zat me vaak te vervelen. Als ik zaken zou moeten aanwijzen die er wat mij betreft uitgelaten zouden kunnen worden, zou ik beginnen bij een hoop (voor mij) onbegrepen naaktscènes. Er zit ongetwijfeld een gedachte achter, maar ik zie het niet.

Daar waar Noé in Irréversible op perfecte wijze alle imponerende technische aspecten van grote waarde laat zijn heb ik bij Enter the Void veel meer het gevoel van interessantdoenerij. Mooi en knap gemaakt, maar het voegt allemaal niet zo veel toe aan mijn kijkervaring.

2,0*

Ah, Gaspar Noé… Een regisseur die na 2 uppercuts van jewelste op mijn bewondering kan rekenen. En misschien toch eerst een kleine tip van het huis: denk 2 keer na alvorens je op een feestje te outen als fan van Irréversible. In bepaald gezelschap kán het genoeg zijn om een hele avond als een gestoorde te worden bekeken. En oké, het was op een verkleedfeestje. En néén, dat Eyes Wide Shut-achtig masker zal waarschijnlijk niet geholpen hebben.

Enter...euh, Enter The Void. Acht jaar lang had Noé de tijd om in de coulissen de messen te slijpen. Ik hield me dan ook klaar voor een ferme stamp in de radijzen. Maar het resultaat valt minder choquerend uit dan gevreesd. Wel wordt er aardig wat van bil gegaan in de derde langspeler van de Franse schandaalfilmer. Maar met de warmbloedige Paz de la Huerta van de partij kan niemand daar echt rouwig om zijn, toch?

Veel hitsige scènes dus, maar haalt Enter The Void (geweldige titel) ook het niveau van het briljante Irréversible? Voor mij vooralsnog niet. De verwachtingen waren enorm, hoewel de lange speelduur me toch wat angst inboezemde. En het is ook een daverend visueel spektakel geworden dat evenwel niet de impact had van Noé’s vorige, met dat machtig mooie acteurskoppel Cassel-Bellucci. Nochtans passen de acteurs van Enter The Void perfect bij de lome drugssfeer die doorheen de film zweeft. Maar toch... Zo'n Cassel was 8 jaar geleden gewoonweg monumentaal.

Acteurs en verhaal spelen hier eigenlijk ook niet eens zo'n enorme rol. Enter The Void is in de eerste plaats een audiovisuele trip doorheen de hallucinerende Japanse hoofdstad. Tokio, badend in het neonlicht, lijkt wel een soort van psychedelische flipperkast doorheen de ogen van de succestandem Noé-Debie. Je wordt echt gebombardeerd met beelden, waardoor ik zeker niet alles vanaf de eerste keer heb kunnen behappen. Niettemin is Enter The Void visueel gewoonweg verbluffend. Jammer genoeg geraakte ik niet volledig gehypnotiseerd, en ik had het gevoel dat de film zich in het laatste uur soms wat herhaalde. Op die manier leek het bijna op een zuivere stijloefening.

Nog niet helemaal bevredigend dus, maar nu al een formidabele ervaring. Lijkt me ook wel zo’n film die per kijkbeurt sterker kan worden. Voor nu 4,5*.

Helaas veel minder indrukwekkend dan ik gehoopt had. Wat een psychedelische trip in postmodern Tokyo met bakens van neon en torenhoge wolkenkrabbers moest zijn, is een nodeloos uitgesponnen relaas van oninteressante personages geworden. Spijtig, want ik had hier aanvankelijk toch een goed gevoel bij.

Na anderhalf uur had Noé van mij het blok er mogen opleggen. Het verhaal (als dat er al was) was op dat moment uitverteld en de visuele stijl had zijn werk gedaan. De tripscène was veruit de beste uit de film en werd alleen geëvenaard door die in het Love Hotel aan het einde. Alles wat daartussen zat waren plotloze beelden die door de herhaling van steeds hetzelfde visuele kunstje snel gingen vervelen.

De lome, wazige beeldtaal werkte aanvankelijk heel goed als verlengstuk van het hoofdpersonage en de trip die hij beleeft, maar ook hier: er komt een moment waarop het te veel wordt. Maak deze film een uur korter en dat jaagt de intensiteit een stuk meer de hoogte in.

Verhaaltechnisch stelt Noé ontzettend teleur. Zijn personages stellen niets voor en het verhaal dat rond hen gecreëerd wordt is te eenvoudig om mensen die verder kijken dan enkel de verpakking tevreden te stellen. De geforceerde flashbacks en de pretentieuze godsdienstkwatch die te pas en te onpas opduiken, zijn dan ook een vergeefse poging om het geheel van diepgang te voorzien. Het eindproduct doet veel denken aan sommige hedendaagse kunst die vaak rond een interessant, maar onafgewerkt idee geconstrueerd is.

Echt een gemiste kans, want mocht het talent voor beeld, geluid en sfeer worden doorgetrokken naar het narratieve, dan kan Noé eindelijk eens een meesterwerk maken, maar dit is gewoonweg niet goed genoeg. Wat niet wil zeggen dat ik Enter The Void niet nog een keertje wil zien, want er zitten echt wel enkele pareltjes van scènes in.

Toch nog maar afgekeken.

Gaspar Noe maakte op mij grote indruk met zijn gedurfde maar geslaagde moderne meesterwerk Irreversible. En om maar meteen duidelijk te zijn. Enter the Void haalt bij lange na niet dat niveau. Ten eerste mist de film een pakkend verhaal. Het plot over een Westerse drugsdealer in Tokio dient veel meer als een kapstok voor Noe om zijn visuele kunsten te vertonen dan dat het daadwerkelijk wat toevoegt. Maar ook op dat vlak overdondert Enter the Void minder dan verwacht.

De begintitels beloven nochtans veel en de grote stad met de massale neonverlichting zorgen zeker voor aardig wat mooie plaatjes maar toch valt Noe al snel in herhaling. Vooral de manier waarop hij keer op keer met de camera over Tokio heen manouevreert en steeds weer vliegensvlug inzoomt op gebeurtenissen en voorwerpen veranderen al snel in hinderlijke onderbrekingen. Wat mij betreft duurt de film tot slot ook nog eens veel te lang. Ik zie totaal niet waarom een film als deze dik 2,5 uur moet duren.

De film al een hele tijd terug gekeken, 5* gegeven en een goede notering in mijn top 10. Desondanks nu pas mijn poging tot een review (gister voor de tweede keer gezien). Woorden lijken tekort te schieten, want Enter The Void is een beleving.

Audiovisueel ook erg overweldigend. Magnifiek gebruik van felle kleuren, erg veel leuke inventieve vondsten, magistraal camerawerk en een plot dat als kapstok dient voor dit visuele spektakel. Elke minuut valt er wel iets moois te zien, soms weet je niet waar je kijken moet en dankzij het POV perspectief voelt dit echt aan als een enorm intense ervaring. Enorm overweldigend.

De soundtrack is sterk, de cast doet het meer dan prima maar voor de rest een visueel spektakel. Elke keer weer wordt je weer verrast door Noé omdat hij weer met iets verrassends op de proppen komt. Eerste anderhalf uur is echt heerlijk, lekker verdwalen in de wereld van Enter the Void en langzamerhand gewend raken aan de omgeving. Het laatste uur schakelt Noé helemaal bij, en maakt hij er een headspinnende climax van. Hoe verder je in de film geraakt, Noé weet elke keer weer om iets mooiers te laten zien dan het moment daarvoor. En ook nog erg fijne seks segmenten, niet super expliciet maar ook geen lakentje/lakentje. Godzijdank.

Na het kijken van de film wel een uur vooruit lopen staren, niet gelovend hoe gezegend ik ben dat ik die 2,5 uur dit heb mogen aanschouwen, visueel het meest verbluffende wat ik ooit gezien heb. En gister bij herziening werd het effect er niet minder om. Dat is veelzeggend. Een wow-film.

Wat een trip van een film! Echt een geschifte unieke film met sommige hele sterke momenten en hele boeide thema's... Ik hou echt wel van films die eens lekker buiten de lijntjes durven gaan. Die begin titels alleen al. Schitterend en zet meteen de perfecte toon wat voor een film je kan verwachten. Eerste helft was prachtig en echt één van de beste dingen die ik het voorbije jaar heb gezien. Maar 2e helft was helaas wat minder naar mijn zin. Het 'wauw' effect is wat verloren gegaan en verder viel de film sterk in herhaling, althans op visueel gebied. (Want veel verhaal was er niet) Hoewel echt geweldig camera werk... die meest herhalende camera beweging, wat eerst cool was maar na een tijdje té herhalend, was waar de camera wéér voor de 100ste keer naar een andere locatie gaat, al draaiend over de stad en door muren heen.. was echt niets meer aan en die begonnen mijn ogen toch echt wel wat te irriteren (fysiek!). Ik weet dat het essentieel was en een cut zou alles verpesten maar ja... De film bleef verder toch wel de gedurende lange speelduur boeien. Heb vaak aan 2001 moeten denken... Er was ook zoveel symboliek aanwezig.. vooral dingen op de achtergrond dat mijn aandacht greep maar voor je het wist was de camera al ergens anders. Ik ga hem zeker nog wel eens bekijken. Verder had de film echt wel een paar 'FREAK' momenten waar ik echt wel verschoot , maar echt een 'shok, wtf' gehalte had ik hier niet, zoals in Irreversible.

Ik ga hem zeker nog eens bekijken maar voor nu een 3.5*

Enter the void

Ik kan eigenlijk niet zoveel zeggen hierover alleen maar: WOW!!!

Dit was dan ook mijn meest briljante filmervaring.

Dat hij nummer 1 is in mijn top nu verteld al genoeg.

Enter The Void begint gewoonweg fenomenaal, van de superbe openingstitels via Oscar's trip naar een schier oneindige longshot door de straten van Tokio, richting The Void. Eénmaal overhoop geschoten zweeft Oscars ziel (of hoe de Boeddhisten dat ook maar noemen) over fel verlichte straten, vieze gangetjes, sleazy nachtclubs en rommelige kamertjes om met de kijker mee te beleven hoe het afloopt met, met name, zijn zus.

De zus speelt, zo leren we in flashbacks, een belangrijke, complexe en, if you will, dubieuze rol in het leven van Oscar. Sinds een fataal auto-ongeluk leven de 2 zonder ouders en werden vroeg uit elkaar gehaald. Weer samen in het heftige uitgaansleven in Tokio gaan drugs en sex een centrale rol spelen, met Oscar's dood als eind- en startpunt tegelijk.

Het complete visuele register wordt opengetrokken, maar helaas is deze trip wel na een uurtje uitgewerkt. Noé vindt het nodig zijn trucjes en experimentjes tot in den treure te herhalen waardoor het toch nog een lange zit werd, en niet een overdonderende film-belevenis. Verder is die baardmans (Roy) een hoogst matig acteur, merkwaardige casting.

Nee, net toen ik er eens goed voor ging zitten ging de film uit als een neon nachtkaars. 2,5*.