Enter the Void (2009)

Deze film had ik als voorkeur om op mijn eerste meeting te bekijken vorig jaar. Maar vele mensen knapten af. Opzich vond ik dat destijds een kleine teleurstelling. Maar, na het zien van de film, begrijp ik nu heel goed waarom de gasten liever een andere film wilden dan deze.

Natuurlijk veel dingen meegekregen over Noe's nieuwe film Enter the Void. Maar als je hem ziet... Irreversible had al een misselijkmakend, roezig, pikdonker zwaar thema. Enter the Void doet er nog even 10 scheppen bovenop en het op de play knop drukken met Enter the Void in je dvd-speler kan je net zogoed associeren met een erg stevige zwaar trippende hard drug innemen.

Waar gaan we beginnen? Bij de broer en zus Oscar en Linda, die hun dagen slijten in Tokyo. Ohja, om te beginnen. 9 van de 10 van de film is een sight-jacking van Oscar. Wat ik ook erg leuk gedaan vond was dat onbewuste oogknipperen dat ieder mens doet om de zoveel seconde er ook nog bij word toegevoegt. Maargoed, Linda werkt als stripper in de Void en Oscar is een dealer, die in de harde maatschappij proberen te vechten om te overleven en na een traumatische gebeurtenis in het verleden bij elkaar te blijven (over die traumatische gebeurtenis ga ik het straks nog wel over hebben) De film is ook nog geen 5 minuten bezig en Oscar steekt, voor ie aan het werk gaat nog even zijn crackpijp op waarbij wij als kijker meteen flink gehypnotiseerd worden door de beelden die hij daardoor ziet. Dan komt Alex aan de deur (gave rol trouwens) en die gaan dus samen uiteindelijk aan het werk. Oscar gaat na een roezige wandeling door de achterbuurt van Tokyo (waarbij het ook gewoon echt lijkt alsof je het zelf meemaakt) naar zijn afgesproken plek en een tel later komt de politie binnen en Oscar duikt de wc-hok in, en je bent ookecht een ongelovelijke domme lul als je dan gaat lopen roepen "ik ben bewapend ik ga schieten". Hij krijgt dus zijn zin en word getroffen door de politiekogel, wat zijn einde betekend... Of toch juist zijn begin.

Zo word Oscar een geest en mogen we de rest van de film roezig en draaierig lang en over de donkere plekken van Tokyo zweven en ook kijken hoe het er met jou vrienden en dan ook vooral je zus staat na jou dood. Geweldadig als Irreversible is deze film niet maar het zijn wel fikse mokerslagen en het is dan toch maar beter dat je niet als geest hoeft te weten hoe alles naar de klote gaat sinds jou dood. En dan ook gewoon het rauwe straatsleven in de milieu waarin ze terecht kwamen. Ook keiharde seks is hier weer erg van sprake (vooral met dat Love Hotel) en het was ook erg schrijnend om Linda te volgen en te zien hoe ze er aan toe is en hoe ze reageerd op de dood van haar broer. En dat is nog niet alles, dan komen we bij de flashback scenes, en dan heb ik het ook vooral over die flashback-scene met die autoongeluk, Ik heb in 10 jaar niet gehuild bij films en als dat wel het geval was dan rolden er gewoon tranen over me wangen, maar ik heb bij die scene gewoon echt zitten janken, en als je denkt dat dat het was, herhaald die ongeluk-scene zich ook nog even en zie je daar kleine Linda krijsen om der dode ouders, op dat moment heb ik de film gewoon even op pauze moeten zetten en was echt helemaal overstuur en moest gewoon aan van alles denken. En dan zie je wel die flashback-scene maar ondertussen hou je nog wel in je achterhoofd dat de kleine Linda eigenlijk al zou kunnen beseffen dat ze nog veel meer kwijtraakt dan der ouders. Haar broer bijvoorbeeld. Na die harde klap kom je nog wel op adem. Maar of de film vrolijker word?

En het is ook vaak erg mooi gedaan hoe Oscar zich in andere personen kan duiken als geest, en dan heb ik het ook vooral over die neuk-scene aan het einde. Erg orgineel bedacht Noe. Ook die vliegtuigscene was mooi gedaan en waneer Oscar even skyhigh gaat.

Maar Noe heeft het weer voor elkaar. En het heeft 7 jaar moeten duren. Enter the Void? Daar zijn gewoon geen woorden meer voor. Wat een prachtig kunstwerk is dit en met veel aandacht en gevoel gemaakt. Gewoon een bad-trip van 160 minuten. Naast films van Kitano word Tokyo hier ook gewoon op zijn uiterste mooie manier vertoond. Nouja, mooi? Wel op een smerige, duistere, zieke wijze dat de depressie en ellende gewoon uitstraald. Een groot schilderij gewoon. Flashbacks vinden als het goed is plaats in Montreal, al zie je van die stad natuurlijk bar weinig. Maar het gaat om Tokyo.

Nu weet ik een ding. Ik lig na mijn dood nog liever in een kist of urn, geen enkel kleur voor me ogen dan dat ik al die ellende na me dood nog zou moeten meemaken.

5,0*

Er is er maar een die zo'n film kan maken. Flitsend, rigoureus camerawerk, uiterst serieuze aanpak. De eerste pakweg 80 minuten en het slot zal haast foutloos, goed gemaakt en vooral ook afwisselend genoeg (ivm met de herinneringen aan de ouders). Helaas zakt de film in het uur daartussen gigantisch in. De film is te stuurloos, volgt wat lijntjes die uiteindelijk wel bij elkaar komen, maar die vooral te lang duren. Eigenlijk het klassieke probleem van het niet meer volgen van je hoofdpersonage.

Het slot is dan dus wel weer erg overtuigend. Een jaar of wat geleden had ik zo'n einde niet kunnen hebben, maar inmiddels heb ik de groteskheid wel enigszins leren waarderen. Uiteindelijk maakt dat een hoop goed, maar voor nog hogere cijfers is de speelduur echt te veel opgelopen, zonder dat dat eigenlijk nodig was.

Ik had zoiets verwacht als Koyaanisqatsi (intrigerende combinatie van beelden en muziek).

Helaas... in aanzet was het wel aanwezig, maar er bleef maar op storende wijze een volkomen onbegrijpelijk verhaal doorheen lopen met allerlei soft-pornografische beelden.

Na 3 kwartier was alles gezegd wat er gezegd kon worden en had ik het eigenlijk al gehad, maar ik bleef (tevergeefs dus) hopen op meer. Een kwartier voor het einde heb ik het opgegeven; de

vermoeidheid sloeg toe.

Beetje quasi-intellectuele moeilijkdoenerij in mijn ogen, en sowieso véél te lang.

Het is een unieke kijkervaring waarbij je deel uit maakt van de gebeurtenissen en ooggetuide bent van de toestanden die zich in Tokio afspelen. Het zijn een aantal willekeurige levens met een diepere laag die je normaal gesproken niet te zien krijgt. We worden meegesleurd in een waanzinnige visuele trip en treden zelfs uit het lichaam om verschillende scenario's zichtbaar te kunnen maken. Ik vond het lichtelijk jammer dat we zo vaak over de straten vlogen met daarbij de muren die steeds weer door het beeld kwamen. We krijgen op deze manier meer de indruk dat we daadwerkelijk met Oscar's geest meedwalen maar ze hadden het van mij op een grotere afstand mogen doen want nu heb je talloze korte shots die aan elkaar geplakt zijn en dan wordt je toch een beetje onderbroken in je trance. De drugs dienen als basis, maar wat het verschil is met bijvoorbeeld Trainspotting is dat we veel verder kijken in het perspectief en dat maakt het niet alleen tragisch maar ook gewoon erg mooi.

Tja, ik weet niet goed hoe ik dit moet beoordelen. Langs de ene kant had ik na een tijd het gevoel 'gaat dit nog lang duren'. Gezellig is de film ook niet echt. In tegenstelling tot Gaspar Noé's andere film Irréversible kon ik me hier minder in vinden. Irréversible gaf de sfeer van adrenaline weer. Een korte (97 minuten) maar zeer creatieve rush die je als kijker gewoon door elkaar schud. Enter the void duurt een heel pak langer (161 minuten) en dat begint na een tijd toch wat tegen te steken. Vooral de thema's van een 'trip' en wedergeboorte zijn niet echt mijn ding.

Waarom dan toch deze ietwat hoge score? De creativiteit gewoon. Prachtig spel met licht en camera die je tegen wil en dank toch als kijker meeneemt. Je kijkt soms over de schouder mee van Oscar, dan weer vanuit Oscar zelf. Ook qua montage is er ver nagedacht met prachtige overgangen tussen de scènes.

Dat de film niet hoger scoort ligt vooral aan mijn filmsmaak (dit ligt me niet helemaal) en omdat de film gewoon wat te lang is en het zelfs een beetje tegensteekt. Dat mag ook weer niet de bedoeling zijn van een film. Maar ik moet wel zeggen dat de regisseur knap werk geleverd heeft!

Meesterwerk!

Ik zat er, vanwege de lange speelduur, al een hele tijd tegen aan te hikken om 'm gaan te zien. Laatst toch maar eens over die drempel heengestapt... gelukkig maar! Sterk op alle fronten... Allesomvattende film... Geweldig(st)! 10/10*

Wat een verademing is Casper Noé tegenover de rest in regie land

Dat ik deze film niet op op mijn gemakje om 3-uur in de middag moest gaan kijken dat had ik vooraf al in de gaten, gezien de geschiedenis van Casper noé. Die al eerder met de ''zware'', bikkelharde en afstandelijke Irréversible op de markt kwam en verassend genoeg mij wist te overtuigen.Hoe schokkend en heftig het allemaal is in die film weet Noé dat te verpakken met schitterend editing-werk en nochtens er een diepe en zéér interessante boodschap erin te verwerven. Dat laatste vindt ik zéér knap en dat laat zien dat deze regiseur buiten technisch ook inhoudelijk een interessante film weet te maken ! Dat overtuigde mij om deze omstreden regiseur te volgen.

Ik heb deze film trouwens anders beleefd dan dat-gene wat hier bovenaan de pagina staat. In mijn beleving is deze film eigenlijk een grote trip en gaat de hoofdpersonage helemaal niet dood.Een andere user met de naam Dreiecke heeft mijn film beleving al mooi vertaald op het Enter the void-topic.


De film is zonder twijfel weer eens controversieel en hoever het mogelijk is afstandelijker, zwaarder,duisterder en op bijna alle fronten heftiger dan irréversible ! ikzelf las dat ook vaker hier op Moviemeter en dacht zelf van :' Het zal allemaal wel' Maar het is echt zo. Als de film opent kom je in een gigantische krachtoer terecht dat jouw als kijker mee sleurt als water in een trechter en bij de aftiteling uit-spugt en je verwaarloost aan het lot over laat ! dat gevoel had ik na het zien van de film. Toe mijn ouders over ''The Voice'' hadden zat ik in een roes alles eens op een rijtje te zetten van wat mij is overkomen,ik zat in de leegte.

Dit is gewoonweg grensverleggend audio-visueel spektakel laat dat duidelijk zijn. De laatste film die me op dat gebied wist te raken was Carrie ( 1976) met de ''bal-scéne,maar Enter the void is er suprieur aan ! De kleuren combinatie's zijn verbluffend,de editing af en toe ruw en afstandelijk ''maar voelt de film naar omstandig-heden subliem aan'' De camera zweeft als het ware over de straten van Tokio heen wat wonderbaarlijk mooi uitziet,maar van binnen zo verrot is als het maar zijn kan. De mensen worden hier als beesten neergezet die aan elkaar kunnen reflecteren. De mensen gebruiken elkaar om te overleven, dat is de waan van de dag. De ''mannen'' zien de vrouwen als sex speeltjes en als het eventjes kan andersom ook,Noé maakt er weer eens geen vrolijke boel van. In die vervreemden wereld wat omgeven wordt als een trip. Het ziet eruit als een paddenstoel van buiten schitterend van binnen zó giftig dat je eraan kunt sterven dat is Tokio in de ogen van Noé.

Buiten dat is de relatie tussen broer en zus wonderbaarlijk stérk na het schrikbarend realistisch auto-ongeluk geworden en schitterend om te volgen. Ik heb daar als kijker echt van kunnen genieten hoe ze om elkaar geven en alles voor elkaar overhebben,maar toch ieder hun eigen weg bewandellen is zéér subtiel en realistisch geschreven,wat zelfs bij vlagen een vorm van surrealisme toonden. Hier en daar zaten er wat minimale linkjes naar Irréversible tussen.

Noé heeft me tóch verbaasd en het niveau van irréversible tot nu toe geëvenaard,maar ik kan ervan uitgaan dat deze film er bij een 2de kijkbeurt een halfje erboven op krijgt. Want óh oh wat geeft Noé les in vormgegeven en het belichten van club scénes

Já deze film mag trouwens uitgaan vechten van wat het memorableste moment van de week is bij mij. Toen ik een omelet wilde bakken en bleek er een half kuikentje in een ei te zitten óf wordt het de orgasme scene wat bij mij óók aardig op mijn netvlies staat gebrand !

Bijzondere film waarin de geest van een overleden drugdealer zijn zus nog niet kan verlaten. Visueel gezien toch wel een unieke kijkervaring. Waarbij de cameravoering werkelijk ongelooflijk is. Maar zoals de camera het grootste gedeelte van de tijd boven de personages zweeft, blijf je als toeschouwer ook wat afstandelijk helaas. En het duurt ook allemaal wel erg lang.

Noé is ongetwijfeld een getalenteerd filmmaker en geloof mij: ik wilde deze film echt goed vinden, maar het lukte niet. Noé poogt te spelen met vorm, logica en filmische middelen en daarmee af te wijken van het geijkte, maar vervalt uiteindelijk paradoxaal genoeg in clichés en sentimentalisme. Bovendien houd ik simpelweg niet van junkiegezwets over drugs en is ook het acteerwerk van met name Roy gewoon matig. Nee, het begin is sterk (met als hoogtepunt de optiteling; nooit een goed teken), maar al snel wordt duidelijk dat Enter the Void slechts een bad trip is die pas na 161 minuten is uitgewerkt.

Bijzonder stijlvolle film.

Noé wist mij eerder al te overtuigen met Irréversible en natuurlijk moest ik dan meer van de regisseur zien. 15 Euro was misschien wat aan de dure kant maar ik vond het de koop meer dan waart want wat was dit een trip. Een regisseur die zich op audiovisueel vlak onderscheid gecombineerd met een trip is gewoon een gewaagde maar bovenal bijzonder geslaagde combinatie. Op de dvd stonden de 16 jaar en ouder, sex en drugs tekentjes en dat heb ik geweten. Ik dacht dat het wel mee zou vallen alleen ik heb weinig films gezien waar het zo erg in terug kwam.

Meteen in het begin is het al erg bijzonder. Je kijkt door de ogen van de hoofdrolspeler wat uitzonderlijk fraai is vormgegeven. Ik heb het hier natuurlijk over het knipperen , zijn handen en de uitmuntend weggewerkte camera voor de spiegel. Vooral deze laatste vond ik erg knap.

Vervolgens zie je hoe hij terug kijkt op zijn leven. Ik weet nog steeds niet echt wat ik er van moet denken. Zijn hele leven komt langs dus ik zou eigenlijk denken dat hij dood is, toch is er iets dat me er van weerhoud. Zijn vriend zegt op een gegeven moment dat je bij een bepaald soort drug dezelfde stof aanmaakt als wanneer je dood gaat. Misschien is de hele trip dus wel dat hij het gevoel krijgt dat hij dood gaat alleen dat hij eigenlijk nog rustig op zijn bed ligt onder invloed van de ultieme drug. Zijn vriend zegt tevens dat als je dood gaat en je wil eigenlijk de aarde niet verlaten dat je dan een slechte trip krijgt. Je zou het ook via deze weg kunnen sturen, dit zou betekenen dat hij toch niet echt dood is. Het kan beide kanten op en allebei zou het kloppen met het verhaal. Deels is het dus wel een open einde.

Audiovisueel veruit de sterkste film die ik heb gezien. In Irréversible liet Noé al zien wat hij in zijn mars had. Hier gaat hij nog een stapje verder, dit stapje is juist datgene wat de film voor mij zo goed maakt. Dit draagt erg veel bij aan de sfeer, deze is fenomenaal uitgewerkt. De gele kleur die je ook krijgt bij door de zon verkleurde kranten kwam vaak terug. Het paste erg goed bij de film. Het camerawerk waarmee ze door de muren naar de volgende locatie toe gaan en zelfs door de lucht naar een vliegtuig toe werkt erg goed. Mooiste scèneovergang die ik in tijden heb gezien. Tegen het einde aan wordt het nog een heel stuk beter met een wereld bestaande uit computergemaakte poppetjes en neonverlichte gebouwen. Dat er in elk klein gaatje een camera moest werd naar verloop van tijd wel een beetje storend.

Een ander dat verschrikkelijk abrupt is. Geen mooie afronding gewoon plots ''THE VOID''. Het werd me in een keer duidelijk waarom hij de aftiteling aan het begin heeft gezet, juist om dit effect te vergroten, dit is het. Meer krijg je niet, dit was wat ik te bieden heb. Zo kwam het op mij over. Het zet je aan het denken over wat er geweest is. Dit zorgt er voor dat de boodschap een heel stuk heviger binnen komt. De boodschap, ik weet niet of de film dit echt heeft. Het laat in ieder geval het leven zien van haar donkerste kant.

Noé weet weer een meesterwerk af te leveren. Het creëren van een eigen stijl is hem in ieder geval gelukt. Seul contre tous, de laatste volledige Noé die ik nog moet zien. Ik kijk er naar uit.

5*

Als je besluit om inspirerende thema's als dood, reïncarnatie in combinatie met DMT aan te snijden en er 2,5 uur voor uit trekt dan is het buitengewoon treurig om vast te stellen dat je er eigenlijk niets mee hebt gedaan. Enorme gemiste kans, zeker gezien het technische vernuft (de trucjes zijn wel ontzettend repetitief). Het komt daardoor wat pretentieus over.

Herzien. Op visueel vlak valt er op deze ruim 2½ uur durende hallicunaire trip niets aan te merken. Het zag er allemaal prachtig uit. Toch is dat van mijn kant niet voldoende alleen daarop deze film hoog te waarderen. Ook het verhaal dat mij opnieuw voor vraagtekens zette vind ik zeer belangrijk. Dat Tibetaanse Dodenboek waar regelmatig naar verwezen werd, BDE ervaringen, reïncarnaties etc - spirituele onderwerpen waar ik mij zelf zeer veel mee bezighoud - zorgden ervoor dat ik naar deze film wel geboeid bleef kijken. Het einde leek mij zelf helemaal duidelijk te zijn. De cyclus van leven en dood - "Die Ewige Wiederkehr" - tja, je kunt er alles uit halen. Blijft dus een fascinerende film, deze Enter the Void van Noé, die je toch meerdere keren gezien moet hebben wil je weten hoe de vork aan de steel zit. Dit laatste is uiteraard subjectief want gezien de vaak negatieve reacties voor deze film op dit topic kunnen veel filmliefhebbers hier niks mee. Ik kan ze het niet kwalijk nemen, want Enter the Void is nu eenmaal geen gemakkelijke film.

Waardering; verhoogd naar 4,0*

Nog straffer dan Irréversible?

Na het fantastische Irréversible gezien te hebben besloot ik dat ik deze eigenlijk ook wel moest zien. Nu zag ik hier toch enigszins tegen op door de lange speelduur, maar zodra de imposante openingscredits van het scherm spatten wist ik dat het goed zat: dit zou hoe dan ook erg boeiend worden.

De film begint met een stuk in het heden, waarbij we meekijken vanuit het oogpunt van Oscar. Was ik trouwens de enige die hoopte op een gastrolletje van Monica Belluci toen de naam ‘Alex’ genoemd werd? Kan me niet voorstellen dat Noé die niet opzettelijk als knipoog heeft gekozen. De acteerprestaties waren zeer degelijk, maar niet te vergelijken met Cassel en Belluci in de vorige Noé(maar bon, dat is hoegenaamd geen schande). Het acteerwerk is hier dan ook enigszins ondergeschikt aan de audiovisuele ‘trip’. Het visuele aspect is echt prachtig, nog een niveau of twee indrukwekkender dan Irréversible. Ik heb vooralsnog geen film gezien die op dat gebied kan concurreren met deze Enter The Void. Druggebruik en het neonverlichte Tokio zijn dan ook dankbare elementen om cinematografisch mee aan de slag te kunnen gaan. Een eerste hoogtepunt is dan ook de trip van Oscar in het begin van de film.

In dit eerste deel komen de motieven van de film ook duidelijk naar voor. Noé lijkt niet geïnteresseerd te zijn om dit ook maar een beetje subtiel te doen, hij wil vooral zijn kijkers voorbereiden op wat gaat komen in de volgende twee uur. Er wordt dan ook uitgebreid ingegaan op enerzijds het ‘Tibetan book of dead’ en de ‘circle-of-life’ visie die daar rond hangt en anderzijds die drug die een out-of-body experience simuleert, waardoor enkele minuten een eeuwigheid lijken te zijn. Hierdoor stelt de vraag zich natuurlijk of wat er allemaal volgt realiteit is of de trip van Oscar. Voor de kijker doet dat er echter niet toe, of Oscar nu dood is of niet, de ervaring is sowieso wel werkelijkheid. In ieder geval eindigt dit deel met de dood van Oscar, door het camerastandpunt werkt het stuk op dat toilet gecombineerd met dat ‘zoemende’ geluid erg claustrofobisch.

Dan volgt anderhalf uur, die de daadwerkelijke doodservaring probeert te bevatten. We zien alle scènes uit het heden van bovenaf, bovendien houden geesten geen rekening met muren, dus moet de camera regelmatig door muren breken. De out-of-body experience begint dus. Daarnaast worden scènes uit het verleden van Oscar getoond(life flashes before your eyes). Een aantal scènes veranderden regelmatig waardoor het verder duidelijk wordt dat we naar Oscars interpretatie van het verleden(en het heden) aan het kijken zijn. In dit deel ligt de nadruk ook veel meer op de zus, wat impliceert hoe belangrijk zij was voor hem. Bijzondere relatie hadden die twee wel, seksuele aantrekking werd meerdere malen gehint. Dit lijkt te maken te hebben met het trauma van gescheiden te worden op jonge leeftijd en natuurlijk het verlies van hun ouders.

In het derde deel keren we terug naar het camerastandpunt van het eerste deel. Audiovisueel wordt hier nog een versnelling hoger geschakeld, met als hoogtepunt de scène in het Love Hotel. In dit deel gaat men dieper in op het cirkel des levensmotief dat eerder al aangehaald werd. Eerst vliegt de camera steeds hoger, Oscar lijkt te willen vertrekken maar wordt terug gezogen door de interactie tussen zijn zus en zijn beste vriend. Hij lijkt dus verder te leven, letterlijk of figuurlijk, in de liefde tussen Alex en Linda. Dit komt duidelijk naar voren in de laatste beelden, waarbij Oscar letterlijk herboren wordt. Hierna komt ‘The Void’ in grote letters op het scherm. The void=het leven, het hiernamaals, eindeloze wedergeboortes…? het is volgens mij enigszins open voor interpretatie.

Overigens, waar Noé in Irréversible 2001 met de poster aan het einde aanhaalt, zijn de referenties in Enter The Void in het laatste halfuur inhoudelijk nog veel duidelijker. Op zich wel merkwaardig dat Kubrick de oneindige hergeboorte van het leven probeert te duiden vanuit de onmetelijkheid van het universum terwijl Noé dit probeert te doen vanuit de onbenulligheid van één leven uit de achterbuurten van Tokio.

Ik vind het bijzonder moeilijk om te kiezen tussen deze en Irréversible. Inhoudelijk greep Irréversible me nog meer bij de keel dan deze. Maar deze is audiovisueel zo spannend, interessant en mooi dat ik hem opnieuw en opnieuw wil zien. Daardoor is dit waarschijnlijk mijn favoriet van de twee. Ik kijk ondertussen ook uit naar 'Seul contre tous'.


5*

Visueel sterk, soms zelfs overdonderend, en in die zin eigenlijk de hele film door boeiend.

Plot is ook oké, maar de uitwerking ervan levert geen verrassingen op. Het is het plaatje bij het praatje van vriend Alex, en dat is het wel zo'n beetje. Misschien dat er iets teveel (of de verkeerde) details over het verleden van broer &zus te berde worden gebracht (vanaf die duik in het verleden begint de boel ook een beetje te slepen), en dat het hele verhaal daardoor wat blijft steken in eenduidigheid. Iets meer ruimte, iets meer raadselachtigheid had de film goed gedaan.

Je kan je laten imponeren door het soms keiharde, nietsontziende realisme van de beelden, maar ikzelf kan beelden alleen waarderen in een bepaalde context, al is het maar mijn eigen fantasie. En die context hier biedt daar te weinig ruimte voor. De portrettering van het leven van onze held en zijn relatie met zijn geliefde zuster leunt iets teveel op het melodramatische, en op een nogal clichématige psychologisering. En tranentrekkerij is niet hetzelfde als emotionele diepgang.

Uiteindelijk bleef ik achter met het gevoel gekeken te hebben naar een visuele salto mortale vanaf de tienmeterplank, eindigend in een iets te ondiep filosofisch/levensbeschouwelijk pierenbadje.

Goed, wat hier van te vinden? Ik ben niet tegen een vormexperiment, sterker, film gaat ook om vorm en als je echt eens de inhoud weglaat: Waarom niet? Alleen ga ik me snel vervelen als er te weinig verteld wordt.

Niet dat er geen inhoud is - met flink wat thema's als het oedipuscomplex, leven in de stad, broer-zusliefde, boeddhisme, reïncarnatie et cetera kan je wel spreken van inhoud- maar de film mist echter vooral plot en nog meer vooral: een narratieve drive. Er gebeurt niet bijster veel en dan wordt dat uitgerekt over bijna drie uur. Daarbij is de camera zeer vermoeiend en door te spelen met de tijd lijkt de film ook nergens heen te gaan. Een overkoepelende spanning, een vraag die je helpt door de film te komen, die mistte ik dus wel in het complete middenstuk. Zo zat ik maar al te vaak op de klok te kijken en vroeg me af: hoe lang nog? Geen goed teken.

Dat alles neemt niet weg dat de film wel mateloos intrigeert. De ode aan 2001 is eenvoudig te zien - al vond ik de tripscène net zo vervelend en lang duren- maar ook leek de film wel op Eyes Wide Shut van Kubrick (zowel in thema's als fotografie. Daarnaast is het eerste halfuur prima en ook het laatste gedeelte -waarin Noë nog eenmaal plankgas geeft- ook. De muziek is erg goed, van een lekkere beat tot dromerige tonen, altijd is het juist. Meestal ziet de film er schitterend uit met alle neonverlichting (al weet je het wel na anderhalf uur), zijn de kleuren heerlijk (vooral dat laatste kwartier weer) en zitten er enkele prachtige scènes in. Ik denk aan de achtbaanrit en het naar beneden lopen in het trappenhuis dat maar doorgaat zonder cut. Ook enkele schrikmomenten waren sterk en maken je net op tijd wakker.

Ik kan dus geen onvoldoende geven, ondanks dat ik me soms stierlijk verveelde. 3,0*.

Het begint nagenoeg briljant. Eerste half uur stevent de film bijna op een top 10-plek af. Visueel is vooral het laatste stuk echt adembenemend mooi. Het is alleen een beetje jammer dat Noe teveel een wat gemakszuchtig en bij vlagen wat plat verhaaltje door al het moois heenweeft. Want dat komt juist in deze film nogal stevig naar boven als zijn zwakke plek. Bijvoorbeeld de verklaring van de band tussen broer en zus. De film had dat ook helemaal niet nodig. Het gegeven bood enorm veel mogelijkheden om juist dat weg te laten. Focus je op de emotie en laat de interpretatie in het midden, Als Noe dat de volgende keer weglaat dan kan hij maar zo echt een briljante film maken, abstracter dus.

Ik neem het de film ook weer niet enorm kwalijk. Daarvoor was het vaak veel te meeslepend, heb ik te vaak met open mond gekeken en dwingt de film ook echt veel te veel bewondering af. Teveel unieks ook. Erg bijzondere film.

4.0*

Misschien niet de beste keuze om deze film te gaan kijken op een luie, brakke maandagmiddag, want wát een trip! Prachtige beelden, heb ondanks de lange speelduur (wat ik sommigen hier zie zeggen) geen moment verveeld.

4 sterren!

Een opmerkelijke film, dat is wel het minste dat je kan zeggen over deze film. Apart camerawerk en kleurgebruik, speciale muziekkeuze en toch ook geen zo'n traditioneel verhaal en dit gedurende zo'n 2u en 40min.
Toch werd het boeiend gebracht. Het eerste half uur was er echt wel in komen en had 'k wel zin om de film te stoppen, maar eenmaal dat Oscar dood gaat vond 'k het wel interessant gebracht.
Qua cast mochten we ook niet klagen. Ondanks dat het onbekenden waren, kwamen ze overtuigend over.
Het is wel gen film om zo jaarlijks her te bekijken, maar tegengevallen heeft hij ook niet gedaan. 'k dacht eigenlijk dat hij veel moeilijker te volgen ging zijn.
Tja, een moeilijke om hier een score aan te geven.

Na Irreversible verwachte ik veel van deze film, helaas toch een tegenvaller..

Het begint overdonderend met een interessant verhaal, maar na zo'n uur had ik het eigenlijk wel gezien. Het was niet meer boeiend en soms gewoon vervelend, alleen nog maar eindeloos lang een overdaad aan herhalingen van prachtige maar overbodige scenes..

Jammer, een script-arm visueel meesterwerk.

Klassiek gevalletje van style over substance. De weergaloze cinematografie vol intrigerende filmische vondsten is niet genoeg om af te leiden van de middelmatige acteurs en de lelijke CGI. Het blijft maar doorgaan en doorgaan, terwijl de film weinig meer te melden heeft dan een aaneenschakeling van bizarre beelden. In het voordeel ervan spreekt dat het inventief gebruik maakt van camerawerk om de mentale toestand van zijn hoofdrolspeler mee vorm te geven. Dat is inderdaad van een hoger niveau en laat dingen zien die de conventionele cinema achterwege laat. We hebben hier niet eens een duidelijk aanwezige acteur nodig om toch mee te gaan in zijn psychologische trip door leven en dood. Helaas wordt het allemaal veel te ver uitgerekt, waardoor ik mijn interesse begon te verliezen en steeds minder mee kon gaan in de ontwikkelinen. En dan steeds maar weer die flikkerende lichten en de dansende vormen die als een screensaver over het beeld blijven lopen. Ergens is het wel een vernieuwende en bijzondere film, maar dat neemt niet weg dat het vervelend is om er de volle speelduur naar te kijken.

Het is een hele tijd geleden dat ik zin had in een 'moeilijke' film, maar Enter the Void viel mee.

De film is gelukkig geen kopie van Irréversible geworden, want daar lag mijn grootste angst. Enter the Void heeft gelukkig wel een redelijk lineair verhaal, bevat duidelijk een diepere laag en geeft stof tot nadenken. Dat is toch het minste wat je van een pretentieuze film mag verwachten. De film bevat gelukkig geen onnodig geweld, geschreeuw of gescheld (geen vreselijke Vincent Cassel). Qua stijl komt het uiteraard overeen, maar het kleurgebruik is hier veel belangrijker en mooier.

Hoofdpersoon Oscar is uiteraard een drugsgebruikende/dealende nietsnut met een jeugdtrauma van hier tot de zelfkant van Tokio (haha), zoals te doen gebruikelijk in dit soort films. Toch krijg je als kijker sympathie voor de jongen, aangezien hij niet echt slecht is, veel om zijn zusje geeft en zijn ouders op jeugdige leeftijd heeft verloren. Zijn zus gedraagt zich als een onnozele bimbo, maar weet zich uiteindelijk beter te redden dan hij, want zijn geflirt met het drugswereldje leidt tot zijn ondergang.

Wat volgt is een visuele trip door de nachtelijke straten en clubs van Tokio. Soms wat teveel herhalende shots, een half uur minder had makkelijk gekund, maar vaak ook narratief en filosofisch. Je zweeft als kijker mee met de geest van Oscar en ziet hoe zijn leven aan hem voorbij trekt en wat zijn dood voor zijn omgeving betekent. De eerdere introductie van het Tibetaanse dodenboek zorgt hierbij voor een leuk filosofisch tintje.

Het einde is lastig te interpreteren, aangezien er blijkbaar vele verschillende cuts van de film in omloop zijn. In mijn versie zoomt de camera in op de geaborteerde foetus van Linda, waarmee blijkbaar wordt gesuggereerd dat Oscar niet herboren wordt. Andere versies hinten meer van een cirkel des levens en laten Oscars geest de vagina van zijn zus binnenvliegen. Ik had liever die versie gezien, want dat stemt toch optimistischer.

De visuele stijl geniet verder niet echt mijn voorkeur, al kan het er mee door. De soundtrack begint met afschuwelijk lelijke credits, maar wordt gaandeweg de film beter. De bewerkte muziek van Bach kon ik erg waarderen. Aangezien de film een oprechte poging doet tot het vertellen van een inhoudelijk verhaal, krijgt Enter the Void het voordeel van de twijfel. Kleine voldoende: 3***.

"DMT only lasts for six minutes, but it really seems like an eternity."

Mijn tweede keer ETV en deze keer zat ik er een stuk beter in. Noé slaagt er goed in zijn kijker mee te nemen in Oscar's eindeloze bad trip. Vooral als beleving erg interessant, want inhoudelijk (met name alle theorieën over DMT in relatie tot sterven, geboorte en reïncarnatie) triggerden mijn totaal niet.

Voor de 2e keer gezien en blijft even overweldigend.

Hoe je het ook went of keert, deze film is gewoon een visueel meesterwerk. Onder andere prachtige belichtingen en kleurgebruik zorgen dat zo'n beetje elke scene wel een lust voor het oog is en alleen daarom al verveeld de film mij geen één moment. Camerawerk is al even geweldig, zoal het knapste wat ik ooit in een film gezien heb en de soundtrack, hoewel weinig opvallend sluit perfect aan bij de film. Subliem.

Verder gewoon 1 grote trip deze film waarvan ik wel snap dat ie niet voor iedereen weggelegd is. De film is erg langdradig en verhalend natuurlijk niet al te best, al is het natuurlijk duidelijk dat Noé daar ook geen intentie toe had. Mij maakt het allemaal weinig uit. Geweldige belevenis deze film, nog nooit zoiets gezien als dit. 5 dikke sterren en een plaats omhoog in mn top 10.

PS: Hulde voor die intro .

Wat een lange zit was dit zeg. Echt zonde dat er verhalend zo weinig gebeurt. Tweeënhalf uur is dan gewoon echt te lang, vind ik. Natuurlijk komt het dramatische verhaal goed over, en zijn er ook genoeg pluspunten: vette intromuziek, originele bovenaanzichten en het camerawerk door de muren heen (al werd dit op een gegeven moment een beetje eentonig), geweldige belichting, dat ventje met die zaklampen, etcetera.

Het begin van de film vind ik het sterkst. De manier waarop vanuit Oscar gefilmd wordt, zorgt ervoor dat je meegenomen wordt in zijn trip. Net als bij Irréversible brengt Gaspar Noé wederom een constante, ruizende sound ten gehore, wat de beklemmende sfeer zeker ten goede komt.

Maar waar Irréversible voor altijd in mijn top 10 zal blijven staan, leunt Enter The Void te veel op het audiovisuele, waardoor ik het als film niet meer dan een dikke 3,0 sterren geef.

Gisteravond gekeken en ik ben behoorlijk onder de indruk. Zeer sterk kunstwerk van voor mij nog een onbekende regisseur (had deze film overigens wel al een tijdje op het oog). Deze film laat me weer eens beleven dat film meer is dan alleen een goed verhaal of goed acteerwerk. Het hallucinerende werkt erg goed en verveelt geen moment en Noe haalt echt alles uit de kast. Ik zal niet ontkennen dat ik er een wietje bij heb gerookt, wat in mijn geval perfect hand in hand gaat met deze film. Niet dat deze film alleen leuk is onder invloed, maar het zorgt in mijn geval voor een nog fijnere trance. Ik zit nog te twijfelen om hem in mijn top 10 te zetten, maar dat heeft denk ik nog wat tijd nodig. Meesterlijk kunstwerk dat niet zomaar vergeten gaat worden.

Wauw! Wat een zware bevalling was ook deze tweede keer kijken zeg. Maar o zo mooi zijn de beelden, filmtechnieken en het verhaal met haar extreme personages. Ik ga deze niet snel weer terugkijken vanwege de bad trip waarin je als kijker terecht komt, wat overigens exact de bedoeling Enter the Void is. De film is eerlijk, rauw en hard en dat maakt de film vaak onplezierig, maar tegelijkertijd boeiend om naar te kijken. In de uren na de afloop besef je pas waar je naar hebt zitten kijken; een waar kunstwerk. Waarom dan geen vijf sterren? Het geheel duurde me toch net wat te lang, ook al zou dit de film tegelijkertijd nog zwaarder kunnen maken en realistischer natuurlijk en de depressiviteitsgrens wordt net een tikkeltje overschreden naar mijn mening.

Speciaal filmpje! Het eerste kwartier dacht ik 'Wat is dat voor een rotzooi!' Maar toch doorgebeten en daar ben ik blij om. Niet geschikt voor epilepsie-patiënten

Wat een verrassing, toen ik na Irréversible en Love ineens een waar meesterwerk kreeg voorgeschoteld. Natuurlijk, ook die eerste twee films hebben zo hun sterke punten, maar door een brok aan kritiek kwam ik toch maar op 2,5 respectievelijk 3 sterren uit. En dan was er nu Enter the Void, een audiovisueel spektakel dat nog lang bleef nagalmen.

Eigenzinnig tot het krankzinnige af. Zo kun je Enter the Void misschien het best omschrijven. Natuurlijk, ik gebruikte zojuist de term audiovisueel spektakel, maar die gaat op voor meer films. Gaspar Noe’s stijl heeft hier ontzettend veel karakter, voelt gedurfd en inventief. Denk aan het camerawerk – het grootste gedeelte van de tijd voel je je zelf als een zwevende geest die intieme ruimtes gadeslaat -, denk aan de constante flikkering van epileptische proporties, denk aan de kleurenfilters die Noe hanteert. De setting is weergaloos, en voor de eerste keer had ik ook het gevoel dat de Frans-Argentijnse cineast hier écht iets te vertellen had.

Enter the Void is immers een meeslepend verhaal over leven en dood, een transcendentale reis waarin elementen van boeddhisme en Oosterse filosofie worden gebruikt om een vroege climax verdere betekenis te geven.

Gedurende de volle tweeënhalf uur en verder zat ik aan de buis gekluisterd, met name omdat DTS en ambilight samen wonderen deden. Een meeslepende audiovisuele trip als deze passeert niet vaak de revue. Vakwerk pur sang, en het is jammer dat deze film door haar nadruk op stijlelementen en de wellicht zweverig aandoende inhoud niet voor eenieder zal zijn weggelegd.

5*

Ik hink na Enter the Void toch behoorlijk op twee gedachten. Aan de ene kant is de film visueel echt fantastisch, en ik denk zelfs dat onovertroffen in mijn ervaring geen overstatement is. Geweldige camerabewegingen en montage waardoor het lijkt alsof je een film lang in een vloeiende beweging zit; wel is dit mogelijk gemaakt door vele transities, die door de psychedelische en bovennatuurlijke (de geest van Oscar die door het heden en verleden spookt) elementen in het verhaal op natuurlijke wijze op hun plek vallen. Indrukwekkend goed gedaan.

Het verhaal an sich is redelijk, maar niet heel bijzonder. Het is een portret van de geschiedenis van het leven van broer Oscar en zus Linda dat door een ongeluk vroeger behoorlijk ontwricht is, en van hun huidige leven (en dat van hun vrienden/bekenden) in de seedy underbelly van Tokyo. Een leven van (psychedelisch) drugsgebruik en semi-kleinschalige drugshandel in een kleine kring van blanke expats in Tokyo, en daaraan gelinkt stripclubs, prostitutie (in het geval van Linda) en ook een aantal dubieuze Japanners. Dit alles zowel in het verre verleden, als voor de dood van Oscar, als daarna, veelal getoond vanuit het perspectief van de rondzwervende geest van Oscar De manier waarop dat wordt getoond is dan ook weer best interessant, met weliswaar een wat fragmentarische vertelstijl en veel flashbacks, maar waar de grote lijn nergens echt lastig te volgen wordt. Edit: al blijkt, na even in het spoilertopic geneusd te hebben, dat er allerlei interessante interpretaties mogelijk zijn die ik nog niet opgemerkt had.

Tot nu toe klinkt het als een groot hosannah-verhaal over de film. Maar de eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat de film echt veels te lang duurt, waar ik regelmatig de interesse in het verhaal kwijtraakte, en meerdere pauzes nodig waren om de film uit te kijken. Er zit een bepaalde storende traagheid in, en een gevoel van repetitie (wellicht ook een verwijzing naar drugsgebruik) dat ongetwijfeld (edit: dat heeft het bij nader inzien zeker) zijn plek in de vertelling heeft, maar die mij ook stoorde. Dat maakte dat het netto resultaat van de film, ondanks de technische en audiovisuele tour de force, voor mij toch blijft steken in de lagere regionen van de voldoende. Misschien dat bij een herziening een wat immersievere en daardoor positievere ervaring volgt, maar bij deze eerste kijkbeurt kon het mijn aandacht ondanks alle goede punten bij lange na niet vasthouden.

Enter the void is mijn derde film van Noé. Zeer bijzonder regisseur die je ofwel de hemel inprijst voor zijn gewaagde filmstijl en -regie ofwel de grond inboort voor zijn overdreven camerashots. Ik behoor alvast tot de eerste groep. Geweldige film deze Enter the void die voor mij inhoudelijk en visueel weg heeft van Irréversible en Climax.

Irréversble omwille van zijn expliciete en gewaagde beelden waarbij hij er niet voor terugdeinst de camera niet weg te draaien. Sex en drugs lopen doorheen de film met erg knappe montages tussen heden en verleden van broer en zus. En Climax omwille van de oppompende beats en een kleurenpallet aan ronddraaiende en -tollende beelden om zelf dizzy van te worden. De hallucinaties en droomwereld zijn een prachtig spektakel.

Montage, camerahantering en cinematografisch geweldig. De ruim 160 minuten vliegen voorbij. Deze eigengereide fragmentarische aanpak zorgt er wel wat voor dat het plot onderschikt is, maar dat stoort hier niet. Puur vakwerk met enkele expliciete beelden zoals de abortus of penetratie helemaal op het einde. Sterkste momenten van de film bevinden zich vooral in het begin met de trip van Oscar, maar ook de zwevende beelden doorheen het rendez-vous hotel op het einde waren knap.

Eentje die toch nog geruime tijd zal nazinderen. Twijfel tussen 4,0* en 4,5*. Mooi!