Enter the Void (2009)

Deze bijzondere trip van Noe is wederom niet voor tere of 'half tere' zielen. Naast het interessante verhaal maakt hij er een indrukwekkend, visueel en kleurrijk spektakelstuk van die erg past bij het aangezicht alsmede de cultuur van (nachtelijk) Tokio.

Aan het einde van de film shockeert Noe met expliciete pornografische beelden en een abortus díe weinig tot de verbeelding spreekt. Dit vond ik onnodig in de context van de film en erg lang duren. Maar misschien heb ik de boodschap hierachter gemist.

Snap best wat mensen hier gaaf aan vinden, maar uiteindelijk vond ik het wat tegenvallen allemaal. Irreversible blijft voor mij de enige écht geslaagde Noe (Climax nog niet gezien).In die film was het drama namelijk wel geslaagd én waren de acteurs ook nog eens goed, waardoor de heftigheid van veel scenes en de vorm perfect met elkaar harmoniëren en daardoor hard bij me binnenkwamen. Enter the Void is voor mij wederom bewijs dat inhoud en het visuele (maar eigenlijk alle aspecten van een film) elkaar dienen te versterken. Het een kan wat mij betreft nooit te veel ondergeschikt zijn aan het ander om zijn volledige potentieel te benutten. Dramatisch gezien interesseerde het me geen zak, de personages leven niet echt en zijn wat eendimensionaal (geschreven) en worden dan ook nog gespeeld door niet bijster sterke acteurs die moeite lijken te hebben om de geïmproviseerde dialogen over te brengen. Bovendien wordt door de loodzware ondertoon het dramatische aspect in de film zo belangrijk gemaakt dat het de film echt in de weg zit dat dat niet volledig tot zijn recht komt. De diepe band van de broer en zus bijvoorbeeld komt totaal niet geloofwaardig op me over. Sowieso interesseren de karakters me geen hol. En dan vind ik tweeënhalf uur kijken naar een film die af en toe visueel mooi is en de sterke scenes niet voldoende om me volledig te doen boeien.

Want visueel was het best goed (al zijn er genoeg films waarvan de visuele stijl me veel meer aanspreken, vooral ook omdat vorm en inhoud beter op elkaar aansluiten). En veel ideeën en scenes zijn ook de moeite waard. Maar ook weer niet zo sterk dat de film volledig weg komt met de minder sterke punten. Het idee van het zwerven van de ziel, de carcrash (die dan wel weer erg veel herhaald wordt)of eigenlijk al de optiteling (en ook wel veel andere scenes) zijn fraai. Maar ik vond de dik tweeënhalf uur ook wat saai worden. Veel scenes zoals de abortus zijn wel gedurfd en bijzonder… Maar dit zijn wel de momenten waaraan Noe zijn status van provocateur verdient. Net als veel andere scenes, die tegenwoordig eenvoudigweg niet zo gedurfd meer zijn. Er zijn genoeg mensen (zoals von Trier ) die dat al jaren doen.

Ruime 3 sterren, maar ik ga hem nog wel eens de kans geven. Maar voordat ik daar aan toe kom zijn we wel wat jaren verder denk ik.

Niet geslaagd.
In het eerste half uur ben ik wel mee. Allemaal heel leuk gedaan, maar dit had niet langer dan 90 minuten mogen duren. Naarmate de film vordert en het verhaal geen kant meer uit gaat verliest het ook mijn interesse. De manier om de gebeurtenissen in beeld te brengen wordt dan ook steeds meer een ergernis.

Het laatste half uur is ook buitengewoon slecht, met het zorgvuldig in beeld gebrachte 'cumshot' als een ultiem dieptepunt. Totaal geen toegevoegde waarde.

Een herziening doet de film geen schade, maar ook niet minder schade oplopen. Ik was in een Noé-bui en besloot dit werk nog maar eens te bekijken. Toen ik dit voor de eerste keer zag viel ik wel degelijk achterover van de audiovisuele verwennerij. In het kader van visuele beelden vind ik dit werk van Noé onovertroffen. Het kleurenpallet en bijbehorende camerawerk dat onder andere werd verricht door middel van complexe kraanbewegingen vallen op. Ik denk oprecht niet dat ik de Love Hotel-sequentie ooit nog geëvenaard zal zien. Alle mooie complimenten vegen echter niet van de kaart dat er wel degelijk wat op de film aan te merken is. Persoonlijk ben ik in mindere mate te spreken over de keuze om de eerste stukken van de "trip" af te breken door flashbacks te tonen van Browns leven. Vanuit het perspectief van het plot is dit alleen maar te begrijpen, draagt uiteraard bij aan het concept van dat boek waar ze het een paar keer over hebben, maar het zorgt er wel voor dat ik pas veel later, als Brown weer begint te zweven, echt goed in de film kom. Het acteerwerk van De la Huerta blijf ik nog altijd zwakjes vinden, het mag duidelijk zijn dat de rol toch wat te complex voor haar acteercapaciteiten was. Ik las ooit dat Noé haar puur had gecast omdat "ze houdt van schreeuwen, huilen en niet bang is om ook naakt rond te lopen". Dat is uiteraard een vertaling, maar niettemin een bedenkelijke redenatie voor een regisseur als Noé. Echter, die mening hoeft niet iedereen te delen uiteraard.

Het complexe camerawerk, de dromerige soundtrack en het feit dat elke scene zich weet te onderscheiden van de voorgaande en opvolgende scene maakt van Enter the Void absoluut een uniek project. Zoiets als dit zal je niet snel nog een keer, laat staan overtroffen zien. Ik vraag me wel af wat Noé ziet in seksuele thema's binnen zijn films, maar op basis van de kwaliteiten die hij laat zien als regisseur is dat niet iets waardoor ik snel zal twijfelen aan zijn intenties.