Enter the Void (2009)

Het grootste probleem is denk ik dat Noe de lat meteen zo hoog legt aan het begin met Oscar's trip en de navolgende longtake, dat de film vanaf 30 minuten tot 120 minuten inderdaad af en toe een beetje trekkebeent. Opvallend genoeg is dat ook gelijk het meest verhaalgedreven segment, ondanks dat er natuurlijk veel te zien en te horen is, maar de plotontwikkeling had hier iets beter gemogen om je er doorheen te slepen.

Uiteindelijk blijkt dan dat het gelukkig toch de opmaat is geweest naar een ongelooflijke climax. Noe geeft op het einde ongelooflijk gas wat echt leidt tot de meest indrukwekkende cinema die ik tot nu toe heb gezien. Vanaf dat Oscar in het hoofd van zijn zus duikt (waarin ze droomt dat hij in het mortuarium tot leven komt) tot en met de wedergeboorte, toch bijna 40 minuten film, heb ik echt met uitgesperde ogen en ingehouden adem gekeken. Hoogtepunt na hoogtepunt.

Had Noe dat vanaf minuut 1 vol kunnen houden, dan was de trip voor mij compleet geweest. Nu was het middenstuk een beetje dat moment waarbij je nog nuchter genoeg ben om dat volgende biertje te laten staan en een soort van gesprek te volgen (maar niet helemaal). Wanneer je hem dan toch achterover slaat, is de rest van het gebeuren een heerlijk delirium.

Maar zoals blijkt lukt het ook velen om de hele film zo te ervaren, dus ik moet hem nog maar eens bekijken .

4,5*

Psychedelische reis tussen dood en reincarnatie

Ik ben er zonder veel vertrouwen aan begonnen met de gedachte dat het weer eens een 'boring' film voor arthouse nerds zou zijn. Wel, dit laat zien dat ik me ook eens kan vergissen. Ik vond het tegen mijn verwachtingen in een fantastische film. Fantastisch, en ook net iets te lang. Op enkele momenten leken de beelden wat in herhaling te vallen. Ik heb hier technieken gezien die ik nog nooit eerder gezien heb. Zoals het knipperen van de ogen, de sierlijke en vloeiende camerabewegingen. Ja, dit is echt wel een audiovisuele filmervaring. Dat Noé er een spiritueel verhaal aan verbindt maakt het alleen maar fascinerender en dramatischer. De film volgt grotendeels de dwalende geest van Oskar, eerst tijdens zijn leven, dan na zijn dood tot de hergeboorte . Niettemin geeft hij ook een troosteloze kijk op vernietigde levens, drenkelingen in een ondergrondse wereld van decadentie. Hij schuwt de pornografische kijk niet zoals die zoom op de foetus en die sextaferelen op het einde die mooi ten dienste van het verhaal staan en een heel andere betekenis krijgen dan platte porno. De eerste 40 minuten vond ik prachtig en waren precies één vloeiende beweging. Trippy, spiritueel en grensverleggend op cinematografisch vlak... Eerlijkheid gebiedt me het te zeggen : Noé is een kunstenaar.

Voor de liefhebbers: film met veel seksscenes

Zeer aparte film,
dus qua orginaliteit scoort deze film hoog.
De aftiteling in het begin van de film sprak me wel aan en het begon dus veelbelovend.
Ongeveer het eerste half uur vond ik ook nog wel leuk eigenlijk tot het moment dat Oscar wordt neergeschoten
Daarna wordt de film vreselijk langdradig. Ik viel zelfs bijna in slaap en dat gebeurt me toch niet vaak tijdens een film.. (kan er ook aan liggen dat ik nog moe was van nieuwjaar )
Laatste half uur was wel weer goed.

Al met al dus een veel te langdradige film waarin de maker er niet in slaagt om mij te boeien en mij echt in het verhaal te sleuren.
Voor mij was het ook een zeer lastige film om serieus te beoordelen. Alles van 0,5 tot 3* was mogelijk. Uiteindelijk toch maar besloten om de film 1,5* te geven voor het begin, het eind en de originaliteit.

Op franse blu-ray disc gezien, maar ik was van de beeldkwaliteit niet echt onder de indruk. De film ziet er opzettelijk nogal groezelig en buiten focus uit, iets dat de kijkervaring niet echt ten goede komt. Visueel wel knap in elkaar gezet verder en de dreigende soundtrack is eersteklas, maar qua verhaal en personages boeide de film me absoluut niet. Het is inderdaad een (veel te lange) trip langs de dood en wedergeboorte... so what? De grootse thema's maken het helaas nog geen grootse cinema. Het deed me hier en daar flink denken aan Irreversible, maar die film is wat mij betreft oneindig veel beter. En een stuk minder saai.

Toch maar even iets uitgebreider dan.

Zelden zag ik zo'n verfrissende, originele en vooral overdonderende film. De laatste vergelijkbare filmervaring was Antichrist.

De begincredits zijn, met goede reden, nu al legendarisch.
De film is, puur visueel, zeeeeeeeer knap gedaan. Montage, filters en belichting, allemaal geniaal.

Visueel komt het ook zeer dicht bij een echte psychedelische trip, geen kabouters of draken ( die bullshit die je vaak in amerikaanse films ziet ) maar pulserende lichten en vervormde verhoudingen. Dat fish-eye effect gebeurt ook echt.
De flashback scene's over de jeugd vond ik misschien nog wel het aangrijpendst. Het auto-ongeluk verontruste me meer dan alle Saw films bij elkaar.
Ook het kindje dat jonge Linda speelt was zeer, zeer overtuigend.

De meeste nadelen die ik overal lees, de morale ambiguïteit ( dat de hoofdpersonages niet echt goed of slecht zijn ) vond ik juist zeer sterk. Het maakt het allemaal zeer geloofwaardig en overtuigend.

Na een tijd kan de film echter wel een beetje gaan herhalen, maar dat moet dan maar om de continuïteit van de shots vol te houden. De film kan er soms saaier op worden, maar maakt het geheel des te krachtiger.

De dieper betekenis van de film ( als die er al is ) kon ik niet meteen achterhalen en dat wil ik misschien ook niet echt.
Wat er al is is zeer sterk een trip over leven, familie, drugs en sex.

Snel een keer herkijken en ik denk dat ik een film uit mijn top10 ga trappen.

Een visueel ongekende film, met een 'spiritueel' diepgaand plot en met verschillende psychedelische drugs die de hoofdrolspeler tot zich neemt.
Wat ik vooraf las kon haast niet beter. Had dan ook erg uitgekeken naar deze film.

Gisteravond heb ik de film tot mij genomen. Het was inderdaad net alsof ík de psychedelische drugs tot me had genomen, maar het was voor mij eerder een bad trip dan een goede trip.

Het visuele aspect, waar volgens mij zo'n 7 jaar op is gebroed, was briljant en het nam je ook echt mee naar Tokyo en andere plekken in de gedachten van Brown of andere fysieke plekken.... Ongelooflijk hoe met het licht werd gespeeld (van de lichtflitsen tijdens een LSD-trip tot aan de scènes in het echte Love-Hotel, waar het een onverklaarbare wirwar was van allerlei felle kleuren) en hoe hij weer heel subtiel (net als in Irrev.) de geluidsfragmenten toepast. Sommige scènes bezorgen je, mede daardoor, dat wrange gevoel dat Noe zo graag over wil brengen.

Maar 2u en 45min was me uiteindelijk gewoon iets te lang. Ook te lang om enige boodschap over te brengen. Het voegt in mijn ogen niets toe. Ook het vele drugsgebruik (denk dat hij wel 6 verschillende drugs tot zich neemt) en de expliciete, vrij lang durende, seksscènes voegen niets toe in mijn ogen.
Natuurlijk vormt het de film en vormt het de persoonlijkeheid van de hoofdrolspeler en anderen personages die in zijn leefwereld voorkomen. Maar minder had ook volstaan.

Het idee van de film, dat gebaseerd is op boeddhistische denkwijzen over het leven en de dood, vond ik dan weer goed uitgewerkt. Het is een mooie boodschap die Noe wil overbrengen. Iets dat me uiteindelijk toch aan het denken heeft gezet en vandaar toch nog een goede voldoende voor deze film die, wanneer ik de kans krijg, zeker nog eens zal bekijken.

Visueel schitterende film en realistisch verfilmd qua trip. Wat ik niet vond kloppen is dat zodra Oscar naar buiten ging er totaal geen visuele dingen meer kwamen, alles glashelder. Naar mijn mening is dat niet zo afgepast gescheiden. De golfbeweging van de werking van psychedelica klopt wel. Ik heb genoten van de beelden + geluid en de manier waarop veel van boven werd gefilmd, dat vervaagt en vervormt de contouren ook nog eens . Ik vond de film ietwat te lang en daardoor verslapte mijn aandacht. Dat aan het begin werd verteld wat er volgens het Tibetaanse Dodenboek zou gebeuren maakt ook dat de verwachting wegvalt.
De leegte vond ik goed voelbaar en relateer ik zelf aan het drugsgebruik en daardoor afvlakken van emoties en het ontstaan van een bepaald (zelfkant)milieu. Ook het vele seksen, het piepkleine kringetje van mensen en de talrijke herhalingen roept bij mij een gevoel van leegte op. Ik zou met spoed uit deze voor mij benauwende wereld willen ontsnappen. En dat is dan wel weer goed gedaan.

'Do you remember that pact we made?'

Echt een film die in je hoofd blijft spoken, alleen daarom al heb 'k een halfje extra toegevoegd vanmorgen. Want na bezinking merk je dat de pluspunten rechtop staan tegen een paar puntjes van negatieve kritiek. Deze waren er mede vanwege de torenhoge verwachtingen. Irréversible is echt een parel, misschien denk ik, na herziening, ook zo over Enter The Void.

Het start fantastisch, sterke begincredits, briljante cinematografie, pérfect tempo. Mede door de 1st-person view staan de gebeurtenissen op het netvlies gebrand, alsof je zelf door Tokyo loopt. En dan moet het sterkste nog beginnen. Want als geest dwaal je door de straten/gebouwen om de mensen waar Oscar de laatste tijd invloed op heeft gehad te volgen. Noé maakt de keuze om eerst terug in de tijd te gaan om de huidige staat van die personen uit te diepen. Prima.

Ideaal zelfs zou je zeggen, visueel topvermaak, maar hier gaat Noé af en toe licht in de fout door veel te vaak scènes te herhalen en als we op het punt 'van het heden' komen gaat het voor mij bergaf. De film wordt zelfs langdradig en door iedere keer weer als je in een ruimte bent een lichtbron op te zoeken haal je de spontaniteit er vanaf. Misschien iets dat bij een tweede maal minder stoort.

De intensiteit daalt en waar ik stiekem op een verrassende/daverende climax hoopte, was het vrij duidelijk dat de regisseur van plan was het Boeddhistische dodenboek te volgen. Het is een passend en bevredigend einde laat dat duidelijk zijn, maar de aanloop ernaar was ik ook niet enorm over te spreken. Dat hij gemeenschap vanuit de vagina laat zien past uitstekend bij de film, maar de 'traktatie' op een Asian gangbang begrijp ik eigenlijk maar vrij weinig van. Was Oscar nog zoekende?

Het was vrij duidelijk dat hij zijn zus volgde en het was in mijn ogen zinvoller geweest om zijn beste vriend en haar constant te blijven volgen. Er wordt in tegenstelling tot Irréversible te vaak afstand genomen van de personages doordat het geheel iets minder indrukwekkend wordt. Zeer tevreden, maar ook licht teleurgesteld.

Zo lijpe shit ouwe.
Best een belevenis deze film, was zelf ook knetterlijp tijdens het kijken maar heb toch wat kritische kanttekeningen. Zo vind ik de herhalingen van dezelfde situaties wat overbodig, zoals van het fatale ongeluk. En af en toe doen me de hallucinaties vooral denken aan een opgepompte screensaver. Iets heel anders, die zus hè, die is niet helemaal 100% of heb ik het mis? Ze zegt op een gegeven moment dat ze niet langer het mentale vermogen heeft van een 5-jarige, maar veel hoger dan 12 jaar geef ik haar verstandelijk vermogen niet.
De film heeft me wel gepakt, zat er helemaal in. Een thema als de dood en een onderwerp als drugs spreken me dan ook aan.
Gave film, 4 sterren

Aparte psychedelische film over reïncarnatie die je misschien nog het best onder invloed kunt bekijken. De film duurt aardig lang en is soms dan ook langdradig maar echt vervelen deed de film niet. Hij wist me eigenlijk wel te boeien tot het einde. Er zit in de film overigens best veel bloot en soms ook wel licht pornografische beelden. De beelden van Tokio in de film waren overigens best fraai. Qua filmstijl had het wel wat weg van "Irreversible".

Het is wel een film die je eigenlijk maar 1 keer hoeft te zien.

Geweldige film!

Ik heb hier erg lang op gewacht, en ben helemaal niet teleurgesteld.

Dit keer een enorme trip door Tokio. Prachtige cinematografie en mooie sound-mixing van Daft Punk. Erg veel scenes in de film zijn voor mij onvoorstelbaar goed in elkaar gezet qua camera-werk en op visueel gebied. Een film die nog wel even door je gedachte zal rond dwalen.

Weer een geweldig meesterwerk van Gaspar, dat deze man nog heel veel films mag maken!

Dat was een lange zit deze film van Gaspar Noé, waarmee ik eigenlijk maar gelijk wil aangeven dat ik Enter the Void maar een matige film vind. Irréversible vind ik trouwens ook niet geweldig, maar nog wel een stukje beter dan deze film.

Het eerste half uur van de film is duidelijk het sterkst, wat vooral veroorzaakt wordt door de manier waarop Tokio door Noé in beeld wordt gebracht. Dat hele neongebeuren ziet er prachtig uit, dat moet gezegd worden.

Dan beginnen de problemen voor deze film echter, die voor mij niet meer opgelost worden. Noé begint op een gegeven moment met zijn visuele trucjes in herhaling te vallen. Doordat de film verhaaltechnisch zeer matig tot slecht is, wordt het vanaf dat moment een film die weinig meer heeft te bieden. Ik werd er in ieder geval totaal niet door geraakt. Het acteerwerk in de film is sowieso niet altijd even sterk, waarbij Olly Alexander helemaal zwaar onvoldoende scoort.

Noé heeft de kijker een trip willen laten belven die een slordige 160 minuten duurt. Helaas werkte voor mij “de drugs” niet en moest ik ontnuchterd toezien dat de film eigenlijk niet zo heel bijzonder is. Nee in mensen een audiovisuele en verhaaltechnische trip ineen laten beleven is David Lynch echt de man wat mij betreft en daar komt een Noé bij lange na nog niet in de buurt.

1,5*

Ieder zijn smaak maar dit kon mijn niet bekoren, ik vond de film super traag en niet leuk om te kijken. Ik had er niets bij, geen emotie, geen mooi verhaal. Nee dit was niet m'n ding.

Na het geweldige Irréversible kon ik deze nieuwe film van Gaspar Noé natuurlijk niet overslaan. Na de mindblowing openingstitels is de toon direct gezet. Of het slim was om deze film te kijken op een dag dat ik weinig geslapen had door een verkoudheid, lichte hoofdpijn had en mijn luchtwegen telkens dicht leken te zitten.. nee. Maar de nieuwsgierigheid was te groot, en omdat ik er nu tijd voor had wou ik er ook eens goed voor gaan zitten. Met of zonder irritante verkoudheid.

Zonder al teveel voorkennis ging ik Enter The Void in, ik wist natuurlijk wel dat het een psychedelische film zou worden die aanvoelt als een ware trip, maar toch viel ik van de ene verbazing en verrassing in de ander.

161 minuten is een lange zit voor een film vol draaikolken, visioenen, fel kleurgebruik en chaos. Het middenstuk voelt een beetje langdradig en en na dik 1,5 uur voelde ik wel even de behoefte voor een kleine (plas)pauze, het werd me allemaal eventjes teveel. Toch bleef ik wel nieuwsgierig naar de rest en werd toch 'teruggezogen' naar de film.

Een chronologische volgorde is er niet, er zijn sprongen tussen het verleden, het heden en de toekomst, waardoor je nog meer het gevoel krijgt dat je aan het hallucineren bent. De neonkleuren en de soms misselijkmakende, duizelingwekkende manier van filmen helpen hier uiteraard ook aan mee. Hij maakt er wederom iets zeer onconventioneels van.

De muziek, de sfeer.. depressief en naargeestig. De dood, erotiek, spiritualiteit.. al deze thema's lopen in elkaar over en draaien tegelijkertijd om elkaar heen. Vreemd. Bevreemdend.

Wat een film. Één grote drugtript. Moest even wennen aan het perspectief maar zat er daarna helemaal in. De meest origineel en goed uitgewerkte films van de afgelopen 10 jaar. Deed me soms denken aan een drugfilm als Requiem for a Dream, maar dan de trip gezien vanuit de ogen van de gebruiker. Wat een ervaring. Veel seks, drugsgebruik, geweld, zit tegen depressiviteit aan maar door de geniale cinematografie blijf je kijken, waarbij de film uiteindelijk neer komt op de reïncarnatie theorie. Setting is prachtig, Neon-Tokio is een geweldige locatie, de scène dat de camera over heel Tokio heen gaat is prachtig. Duurt wel 2 en een half uur maar dan heb je wat. Voor liefhebbers van Requiem, Fear and Loathing en experimentele cinèma, zal wel niet iedereen bevallen, maar is zeer de moeite waard.

5*

Nu ik al 5 minuten lang naar m'n scherm heb zitten staren zonder een woord te typen, is het voor mij overduidelijk... Enter the Void betekent een nieuwe stap, een film als geen ander. Pure schoonheid, een onmenselijk neergezet stukje cinema die vol zit met extreem menselijke emoties. Zwart, maar toch zo kleurrijk, traag..doch flitsend. Zinkend in m'n stoel, nog geen meter verwijdert van een groot scherm, ben ik opgegaan in Noe's meesterwerk. Geen woorden kunnen het gevoel omschrijven waarmee deze film me achterlaat. Verbijsterd? Ja, zeker. Maar er gaat veel meer schuil achter deze ervaring.

Flits, het eerste half uur is voorbij. M'n biertje nog onaangeraakt en mijn lichaam op slaap stand met m'n ogen wijd...erg wijd open. Volledig opgezogen in de film, geen afleiding mogelijk. Honden die om aandacht zeuren en dronken lui die door de straten lopen, geen geluid of beweging haalt mij uit deze ervaring.

Draai, het eerste uur is voorbij. Een flits en een draai, Noé geeft je een gevoel mee op zijn manier. Personages, numb maar met appeal. Moeiteloos glijdt de camera door Tokyo, door de kamers in de gloeiende gebouwen, over de straten en door de muren. Enter the Void laat Tokyo, de stad die ik aanbid, waar ik van droom, boven zichzelf uitstijgen. Mooier kan niet, er bestaat namelijk geen andere wereld.

Hij flitst en draait, hij glijdt en vliegt. Vliegen, de angst om dood te gaan. Of is het de angst om Tokyo, de stad waar hun verwoesting plaatsvind, als een groter plaatje te zien. Enorme brokken vormen zich in de keel, het ongeluk neemt over en houdt me in z'n grip. Terwijl ik door de neon straten zweef, maak ik alles mee, de toestand na de dood, switchend tussen heden en verleden volg je de man wiens rug eens zo intrigerend was om te volgen. Pijn en verdriet, vernietigde levens, het stapelt zich op.

Een zware bevalling, zo voelt dat dus. De 2 1/2 uur vliegen als een malle voorbij. Als een nieuwgeboren mens verlaat de film e voor de laatste keer. Een prachtig en menselijk einde, zo puur als 't maar kan. Dit is onbegrijpelijk sterke cinema, hiermee mag je me iedere nacht wakker maken, hier kijk ik films voor. En nu ga ik m'n vermoeide ogen hun welverdiende rust geven, uiteraard pas nadat ik m'n top10 heb aangepast...

Absolutely astonishing

Compleet eens met bovenstaande recensie van jeroentjuhhhhh. Wat mij betreft perfect weergegeven van wat de film ook met mij gedaan heeft..

Want Enter the void imponeert mensen. Na het zware maar ijzersterke Irréversible (van dezelfde regisseur) heb ik bewust de keuze gemaakt een aantal maanden tussen beide films te laten zitten. Simpelweg omdat de films van Noé erom bekend staan dat ze zulke heftige ervaringen zijn dat ze de tijd nodig hebben om verwerkt te worden. Tijdens de film wist ik niet precies wat er nu allemaal voor mijn ogen gebeurde en moest ik de tijd nemen om het geheel een plek te geven.Maar als het dit eenmaal gekregen heeft kom je er achter dat Enter the void geen film meer te noemen is maar een op zichzelf staande ervaring.

Tijdens het bekijken van de film bekroop mij meerdere malen het gevoel waar ik in godsnaam eigenlijk naar aan het kijken was en vond ik bepaalde stukken van de film enigszins langdradig en een beetje inzakken. Het totaalresultaat is echter verbluffend te noemen. En de minpuntjes vallen in het niet bij de totale ervaring die deze film is. Je wordt als kijker zo overdonderd door de visuele pracht van de film die dan weer schokkend, dan weer bizar maar tevens mooi en bijzonder tegelijk is dat het je ademloos naar je beeldscherm laat staren.

Er hangt een bijzonder deprimerend sfeertje door de hele film heen maar toont ook de kracht en de wil om te willen blijven leven van iemand.
De film is wat minder schokkend dan Noé's vorige project maar enkel en alleen omdat daar een gruwelijke verkrachting in verwerkt zat maar imponeert nog steeds op alle fronten.

Na het eindigen van de film wist ik niet wat voor een beoordeling ik zou gaan geven. Maar na een nacht amper slaap te hebben gehad doordat ik constant aan de film bleef denken, en ik zelfs de dag erna nog bezig was -en op het moment van schrijven nog steeds- om de opgedane indrukken een plekje te kunnen geven weet ik voldoende. Dit is een meesterwerk. Met recht begrijp ik dat deze film een plaats krijgt in de top 10 van mensen, bij mij namelijk ook.

5,0*

Irréversible was een prachtige film en mede dankzij veel lovende woorden over Enter the Void ben ik deze toch maar gaan kijken.

Zoals de poster doet vermoeden is de film audiovisueel verbluffend te noemen. De kijker wordt getrakteerd op hyperactieve beelden, flitsende kleuren, zwevende camerashots en hypnotiserende geluiden. Tokyo is enorm mooi weergegeven en doet me er meer naar verlangen dan ooit tevoren. De met een enorme hoeveelheid neon verlichte stad wordt bekeken door de ogen van Oscar, die om het leven komt bij een drugsdeal. Daardoor is de film, zeker in het begin, een stuk intenser. Je merkt zelfs dat zijn ogen knipperen op het beeld. Door de eerste trip had ik bijna zelf zin om wat rotzooi te gebruiken.

Wat daarna volgt is de ziel van Oscar die als het ware langs zijn eigen leven wordt geleidt. Hij ziet zijn verleden, maar ook het heden en hoe zijn naasten op zijn dood reageren. Ik had verwacht dat de film meer naar een nachtmerrie zou neigen, zoals bijvoorbeeld Pop Skull maar dat is niet het geval. De rondzwevende camera zorgt voor dromerige shots, iets waar ik af en toe zware oogleden van kreeg. De film is bij vlagen ook erg stil, het is gewoon kijken en de regenboog aan kleuren op je af laten komen.

De eerste anderhalf uur was ik enorm geboeid, maar daarna kende ik het Noé's trucje wel een beetje. De camerashots vond ik wat repetitief worden, het was constant door de muren heen, en weer verder. Er zit ook aardig veel naakt in de film wat ik niet had verwacht, maar mij hoor je niet klagen. Zeker het laatste half uur ging het er best geil aan toe. De visuele stijl speelt ook hier een belangrijke rol, want zonder sfeerverlichting en zwevende shots was het gewoon ordinaire porno. Het einde vond ik ook mooi gevonden, al interpreteer ik het misschien verkeerd. Ik denk zelf dat Oscar reïncarneert als de zoon van zijn zus Linda, maar het kan ook gewoon een flashback zijn naar vroeger, bij zijn geboorte.

Enter the Void heeft me dus wel verrast. Visueel één van de mooiste films die ik heb gezien. Hoewel de film enigszins deprimerend is had ik meer op een ware nachtmerrie gehoopt. Tegen het einde aan begon ik me een beetje te storen aan de zweverigheid en daarom mocht de film wel een half uurtje korter. Toch is het beslist iets bijzonders wat ik heb gezien.

Met Irréversible kon ik helemaal niets, en met deze film ook niet. Volslagen onbegrijpelijk vind ik het dat deze film ook maar iets positiefs toegedicht wordt. Drie uur volslagen slaapverwekkend gepruts met nietszeggende beelden - de aquariumdvd is echt een veel betere film. Als enige positieve puntje vind ik dan nog de scene waar het vliegtuig langskomt - dat is leuk gedaan. Daar een half puntje voor.

Noé staat voor mij echt mijlen ver boven alle andere regisseurs - op de lijst van overschat, dan.

Enter......


Het leuke van films is dat je een keer in de zoveel tijd stuit op een waar meesterwerk. van begin tot eind geraakt worden en meegezogen worden naar een andere wereld waardoor je de tijd en alles om je heen vergeet. Enter the Void is zo'n film. Het is zonder twijfel eeen meesterwerk te noemen. Noe en zijn crew houden zich niet in om audio/visueel vuurwerk af te leveren. Maar niet alleen filmtechnisch steekt het erg goed in elkaar. Het concept van de film is erg goed, en ook erg goed uitgewerkt. Je wordt mee gesleept door de karakters en elk stukje van de film is nog beter dan de andere.

"This is very Trippy" zoals in de film een aantal keren wordt aangegeven. En dat is het ook. Vanaf de erg sterke en vooral erg mooie opening credits, bevinden we ons diect in een vreemd en uniek shot. We bevinden ons in Oscar. Erg mooi gedaan de point of view. Ook het detail van het knipperen met de ogen is erg sterk. Vanaf hier komen we in een spiraal terecht van hallucinerende beelden, terugblikken, kijk op de mensen die het karakter na aan het leven stonden. Elke scène is uniek en mooi. De opvolgende scène is dan nog weer mooier, en dat houd de gehele speelduur zo aan. De film duurt lang, maar lijkt toch heel kort. Het relaas van een gestorven man, die van boven alles observeert. Beetje bij beetje kom je er achter wat Oscar daartoe drijft. Beloftes, liefdes, loyaliteit, een duister verleden, het leven na de dood van naasten en nog zo veel meer. Alles smelt samen tot een groot geheel die met de minuut aangrijpender wordt. De film heeft zoveel lagen en vallen perfect samen in de grote puzzel die Enter the Void heet. Het is moeilijk om de film samen te vatten en er iets over te vertellen. Enter the Void is echt een film die je zelf moet ervaren. Verhaaltechnisch is het redelijk simpel, maar de uitvoering en vertelling van het verhaal is wat de film zijn kracht geeft. Nooit zoiets unieks gezien.

Het is in het begin even inkomen, maar als je na vijf minuten gewend bent aan hoe de film is geschoten, verzink je samen met Oscar in de trip. Zoals gezegd houden Noe en zijn crew zich nergens in. Je zou denken dat ze met zo'n lange speelduur hun kruit na anderhalf uur hebben verschoten aan de prachtige shots, maar niets is minder waar. Elke keer als je denkt van nu is het even genoeg geweest weten de makers ons opnieuw te imponeren met een volgend shot. Elke keer is het weer anders en worden er nieuwe toevoegingen aan het verhaal gemaakt. Het is als het ware een beleving. Dat is echte cinema. Iets nieuws en unieks aan de kijker tonen en je helemaal mee te nemen naar een andere wereld. Het verhaal is ook helemaal niet meer relevant daar de film een audio/visuele vertelling is. De manier waarop alles in point of view is geschoten is erg krachtig. Een keer geen blik op het hoofd personage maar op de mensen om hem heen. Normaal gesproken ben ik niet zo'n fan van van de achterkant geschoten acteurs, omdat je vaak hun ogen niet ziet, en daar ook niet echt de emoties ziet. van Sant mocht dat graag doen de laatste tijd, en ook zag ik dit laatst in Grandieux Sombre. Hierdoor krijg ik altijd wat minder binding met de personages. Vooral als het om hun draait. In Enter the Void had ik daar geen last van omdat het verder niet echt om hem draait. De film grijpt je vanmaf de eerste minuut bij de strot om je niet meer los te laten. Het is een soort van neerwaartse spiraal waar je in terecht komt. Nooit te licht, maar ook nooit te zwaar. Zelfs als de film is afgelopen blijf je nog erg lang stil. Hetgeen wat je net gezien hebt, wat was dat? Wat voor moois heb ik zonet allemaal gezien? En dan besef je het. Ik heb iets unieks gezien wat me helemaal wist mee te slepen. Hate it or love it, Enter the Void is een film die je nog lang zal bij blijven, en zal nog dagen door je hoofd spoken.

Zoals gezegd leveren de makers visueel vuurwerk af. De meest vreemde camera posities en shots komen voorbij. Deze hebben allen hun eigen schoonheid. Prachtig spel met kleuren en omgevingen. Flitsende lampen, bevreemende shots. Alles wordt uit de kast getrokken om de kijker zo'n intens mogelijke kijkervaring te geven. Het vele bewegen met de camera kennen we natuurlijk al uit Irréversible, toch vond ik het hier wat minder storend, omdat het bij de vertelling past. Sterkste van de manier waarop alles geschoten is, is dat alles uit een erg lang shot bestaat. Ik ben zelf een fan van erg lange shots, dus dit was pure kunst voor mij. Nog nooit zo'n prachtige uitwerking daarvan gezien. Het gebruik van de locaties, licht en verschillende belevenissen van de personages krijgen we letterlijk in vogelvlucht te zien. Eigenlijk kan ik maar een ding over het camerawerk zeggen en dat is . Cinematografisch werkelijk perfect. Dat geld ook voor de belichting. Erg mooi gedaan. Vele felle kleuren en overal lampen en lichtpunten. Voor mij ook een beetje de boodschap van de film. Het maakt niet uit hoe zwaar het op dat moment is, er is altijd licht aan het eind van de tunnel. Een bewijs dat mooie shots en belichting helemaal kunnen bijdragen aan de vertelling van een film. Mooiste moment van de film was voor mij toch wel het Hotel Love shot. Wow. visuele effecten van omgevingen hadden wel wat kleine schoonheids foutjes, maar dat is maar een zeer kleine smet op het geheel, en eigenlijk achteraf niet eens noemenswaardig. Ook qua geluid een meesterwerk. Zowel de noise als de effecten lagen erg goed in het gehoor. Ikzelf ben een groot liefhebber van sound designs, en dit was werkelijk smullen geblaze.

Acteerwerk is van een hoog niveau. De acteurs zijn goed bezig en weten symphatie of dan wel empathie op te wekken, en dat is erg geslaagd. Dat is uiteindelijk ook de taak van de acteurs. Want al zijn al je shots nog zo mooi, en is je verhjaal nog zo sterk, als je acteurs niet weten te overtuigen, heb je geen goede film gemaakt.

Enter the Void heb ik redelijk lang uitgesteld. Mijn verwachtingen waren torenhoog. De film overtreft dat dubbel en dwars. Een unieke ervaring, iets wat je niet vaak hebt gezien, en je ook niet snel weer zult zien. Een trip vol hallucinerende beelden, een prachtig en aandoenlijk verhaal. Fantastische beelden, geweldige belichting. Een intense ervaring waar je wel open voor moet staan, al snap ik de kritieken op de film ook zeker wel. Een film pakt je of niet. Bij mij is dat het eerste geworden. Lang geleden dat ik zo werd meegesleept door een film. Een top 10 plaats is daarom ook zeer rechtvaardig.

The Void.

Niet echt mijn ding.

Enter the Void is visueel werkelijk schitterend dankzij het gebruik van de kleuren en bijzondere camerashots. Daar heb ik zeker wel van genoten. Idem voor een sterke soundtrack.

Maar het verhaal zelf was niet altijd even interessant. Pakweg de eerste 40 minuten waren zeer de moeite en het laatste deel was dit ook. Alles tussenin was redelijk saai en langdradig. Jammer dat dit soort films altijd zo langdradig worden gemaakt. 160 minuten.....waarom niet een half uurtje de boel ingekort? Het voelde tussenin als een eentonige herhaling. Gelukkig zaten er regelmatig wel weer overtuigende momenten in, waardoor het niet onkijkbaar was. Ik vond vooral het verleden van Oscar en Linda (prima rollen van beiden trouwens) boeiend.

Je moet van dit soort films met trips houden. Ik ben er geen grote liefhebber van, het wordt me snel te wazig. Dit heb ik al bij meer films meegemaakt (Fear and Loathing in Las Vegas, om een tripfilm te noemen) en het is niet mijn ding.

Kleine 3*

Wat een beleving is dit. Andere woorden heb ik er ook niet voor.

Voor films als deze heeft het bijna geen zin om er wat betreft ervaring iets over te schrijven. Je kunt daar maar op één manier achter komen en dat is door gewoon te kijken.

Natuurlijk kun je zeggen dat het een film als geen anders is, het op visueel gebied ronduit overweldigend en fascinerend is en dat zeker niet iedereen er gecharmeerd van zal zijn.

Ik heb er lang naar uit gekeken en ondanks dat mijn verwachtingen hoog waren ben ik niet teleurgesteld en zelfs verrast door de impact die de film achterlaat.

Er zijn genoeg redenen op te noemen om Enter the Void te kijken en ook vast een aantal om het niet te doen, maar voor liefhebbers is dit verplichte kost.

Nu deze snel op blu-ray aanschaffen en aan een herziening onderwerpen.

Voor nu 4*

Heerlijk...word ik spontaan een week depressief van.

Een ruim twee-en-een-half-uur over je heen gestort mysogene nihilistische film.

Irreversible was een gruwelijke mindf**k, dit is een film die wat minder een stootslag uitdeelt, maar wel flink onder je huid gaan zitten.

Leave Me the F**K ALONE!!

Meesterwerkje!

Eigenzinnige regisseurs, daar moeten we het van hebben en niet die brave studioslaafjes. Maar hoe kan het ook anders. Ook Gaspar Noé raakte erg geïnspireerd door de laatste 15 min van 2001: A Space Odyssey (1968) waarin Dr. Dave Bowman een tripje door de ruimte maakt.

Enter the Void is wederom een bijzondere film met realistische dialogen, een ernorm goede atmosfeer. Gedempt geluid, gefilmd vanuit de eerste persoon en vanuit de derde persoon. Alleen die trippende beelden uit het begin lijken van een windows screensaver te komen, maar wel fraai vormgegeven. Het filmen vanuit de eerste persoon heeft Noé uit de openingsscene van Strange Days (1995) en de videoclip Smack My Bitch Up van The Prodigy. Ook dat diende als grote inspiratiebron.

Ik had zelf (ook) wat moeite om na ±75 min nog geïnteresseerd te blijven. Ik werd wat minder meegezogen in de wereld van Enter the Void. Geen idee hoe dat komt. Ik weet niet of het klopt, maar in de film zie je een maquette en Oscar is onder de indruk en kijkt naar Hotel of Love en zegt: Stel je voor dat je naar binnen kunt kijken en iedereen ziet neuken. En wat zie je de laatste 15 min van de film: Alleen maar neukende mensen in Hotel of Love. Desalniettemin ben ik onder de indruk. Het is een erg zweverige film, waar ik wel van hou. Ik ga hem alleen echt niet nog een keer kijken. Wat eigenlijk bij een film als deze wel nodig is. Maar nee,..

Maar Gaspar Noé, hier alsjeblieft jonge, 3,5*

Een meesterwerk!

Visueel het beste wat ik gezien heb! Door de continue toevoeging van allerlei geniale momenten, prachtige details en soms heftige beelden mij geen seconde liet afdwalen.

Vond alex personage eigenlijk ook niet zo slecht, het accent, gedrag en uiterlijk passen wat mij betreft prima zijn personage.

5*

Mijn eerste film van Noé, eerlijk zeggen geen regisseur die me bijzonder aanspreekt. Van zijn films leek mij deze iig thematisch het beste te liggen dus vooruit dan toch de gok maar eens wagen. Heb er wat gemengde gevoelens aan over gehouden. Visueel zeker mooier dan ik verwachte maar het lijkt allemaal wel heftig ondergeschikt aan de andere aspecten die deze film zouden moeten maken tot wat het zou kunnen zijn.

Ik begrijp uit de comments dat Noé als het ware een eindeloos durend tripgevoel bij zijn kijkers wil oproepen. Niet dat ik nu zo'n een enorme ervaringsdeskundige ben (je probeert wel eens wat uit als je jong en onbezonnen bent ) maar... Mijn beleving is dat ik helemaal geen idee van tijd meer had, geen wazige beelden of geheugenverlies (zoals bij alcohol). Alles staat me nog zeer helder en gedetailleerd voor de geest. Ik hoorde de dag erop pas van een aantal lui dat ik echt uren 'op pad' was geweest (het zou voor mijn gevoel best 5 minuten kunnen zijn geweest, had er totaal geen idee van).

Goed dat gevoel ontbrak dus volledig bij Enter the Void aangezien ik me wel degelijk bewust was van de veel te lange speelduur. Na een minuutje of 90 had ik het eigenlijk allemaal wel gezien, wat volgt daarna zijn eindeloze herhalingszetten die danig gaan vervelen. Pas aangekomen in het 'Love Hotel' neemt de film weer een interessante wending. Maw er had goed een dik uur film uitgehaald kunnen worden...
Noé doet imo dan een aantal zaken niet handig. De personages en ontwikkelingen zijn niet al te boeiend en het matige acteerwerk doet ook niet veel goed. Enige kans om je in te leven in het leven van de hoofdpersoon zit er niet in. Bovendien wordt het complete plot weggeven in de eerste 20 minuten door een samenvatting van het Tibetaanse Dodenboek. Vanaf dat moment weet je als kijker exact al welk pad de film gaat volgen en verassingen blijven dus uit (geheel volgens verwachting wordt Oscar gereïncarneerd bij zijn zusje en beste vriend).
Toch jammer want het eerste half uur vond ik best tof gedaan. De waanzinnige openingscredits en de hele, hele lange doorlopende scene vanuit 'first person' perspectief (compleet met Kubrickeske trip). De verwijzingen naar 2001 zijn sowieso niet uit de lucht gegrepen. Verder kent de film nog een aantal losstaande sterke scènes en is, zoals ik al melde, het einde is prima gedaan.

Echt 'shock cinema' vind ik het trouwens niet (had het wel een beetje verwacht gezien Noé's reputatie). Voor mijn gevoel gaat de film nergens echt de grens over van het goed fatsoen. Daarbij rekening houdend dat het natuurlijk een vervelende, uitzichtloze wereld is waarin de hoofdpersonen leven.
De bevruchting scene komt trouwens bijna letterlijk uit een documentaire uit de jaren '90. Ben de naam even kwijt maar die beelden waren toen erg revolutionair en best gewaagd. Redelijk wat discussie geweest of je die beelden kon gebruiken voor lessen biologie in het middelbaar onderwijs. Er zaten bv erg realistische beelden in van een bevalling (met veel bloed dus).

Enter the Void was voor mijn gevoel veel beter afgeweest met beter acteerwerk en een speelduur van rond de 90-100 minuten.
Helemaal mislukt kan ik de film toch niet noemen, daar voor zitten er net te veel scènes in die wel de moeite waard zijn. In de regel echter te monotoon en te weinig persoonlijk om het echt interessant te houden.

2.5*

Waar het naar toe wil is al vanaf de eerste minuten duidelijk, maar dat het zó'n belevenis is... De draaiende camera brengt je in een zwevende status en laat je door en over Tokyo glijden met het gevoel dat je groter bent dan de stad, geweldige ervaring.

Waanzinnige kleuren en contrasten met als hoogtepunt het Love Hotel, en het lijkt me niet voor niets dat de schakels tussen de scenes bestaan uit licht - de bron van het leven. Lekkere soundtrack ook, met name in het laatste gedeelte is die als een twee-eenheid met de beelden, van de club-scenes tot aan de ambient. Zeker geen ramp om in te blijven hangen.

Opnieuw is het ontdaan van elke subtiliteit - klap, weer het auto-ongeluk - foetus in schaaltje - expliciete seks - Noé geeft het plastisch en basaal weer, en waarom ook niet als het in wezen zo tot het leven hoort. Nadeel is dat het soms goedkoop aanvoelt en een aantal details zijn te makkelijk - zus arriveert met teddybeer zoals ze ook als kind wegging met teddybeer - waardoor het drama-aspect niet naar behoren werkt. Eenmaal in de visuele overgang lijkt dat echter van ondergeschikt belang.

Het is de ultieme trip, van destructie naar constructie. In die zin exact dezelfde route als in Irréversible en beide films eindigen met een gelukkige moeder. Wel met een wezenlijk verschil: bij Irréversible blijf je achter met een stomp in de maag vanwege het einde van leven en de ervaring van vernietiging (die je bijna persoonlijk moet doorstaan), maar Enter the Void eindigt juist met een begin van leven en ontdoet zich van de ellende (die vaak van bovenaf geregistreerd wordt). De dood als een kans op iets nieuws, een tegenhanger van het hopeloze en zwartgallige Irréversible. Zag ik het goed dat de tekst die "Alex" op de pilaar schreef I want to live in een volgend shot veelzeggend was veranderd in I want to die?

Enter the Void is een magistrale vlucht uit de realiteit met een moeilijk te duiden positieve vibe, ondanks de narigheid. En of die vlucht op te vatten is als een twee uur durende drugstrip - gevoed door het Boeddhistische boek - of als een schijnbaar echte reïncarnatie-trip, doet niets af aan de ervaring. Een hoogdravend en risicovol thema maar de audiovisuele belevenis maakt het helemaal waar.

Het is officieel: Gaspar Noé heeft een hekel aan mensen met epilepsie. Ook heeft hij een hekel aan mensen die graag een interessante film willen zien, en vooral dat valt hem aan te rekenen. Want hoewel het camerawerk echt fenomenaal is, gebeurt er tweeënhalf uur lang maar weinig dat de aandacht grijpt. Grootste mankement van de film is dat de personages niet boeiend zijn om te volgen en er überhaupt niets werkelijk interessants wordt gezegd, waardoor je dat camerawerk na een uurtje ook wel weer gezien hebt. Als Noé leert hoe hij zijn publiek emotioneel weet te betrekken zonder meteen te hoeven shockeren (zoals in Irréversible) mag hij het van mij nog eens proberen.

2,5*

Wanna try some?

- Sure.

Vanaf de flitsende credits tot zijn gruwelijke dood heb ik de gehele film met Oscar meegeknipperd. En daarna werd het allemaal nog intenser! De film spookte nog lang door mijn hoofd... Tevens was dit mijn kennismaking met Gaspar Noé, een man die filmt wat hij wilt filmen.

Want nog nooit eerder heb ik zo'n lelijk/deprimerend beeld van de mensheid gezien. Wat ook nog eens angstaanjagend realistisch was. Mensen als neukende beesten in eenLove Hotel. Pooiers die hun danseressen naaien. Drugs als uitweg van alle ellende. Drugsdealers die elkaars moeder pakken. Abortus. Verkeersongeluk, bloedende schedels. Nog meer drugs om de ellende te vergeten.

Maar er is meer dan ellende. Ooit vijf minuten lang in verschillende kleuren een stroboscoop effect over je netvlies gehad? Dit is je kans... Ik vind het geweldig hoe Noé alles in beeld heeft gebracht in deze film. Denk dat het hem puur om de ervaring ging en de intensiteit daarvan, een trip zonder drugs. De scene waarin Oscar voor het eerst een lichtbron in duikt is echt onvergetelijk. Voor mij nu al een klassieke filmscene! Ook de DMT-trip is erg hallucinant, ik zou het bijna zelf gaan proberen... Grapje natuurlijk.

Het voorbijflitsen (wat traag gaat door de drugs) van zijn leven is ook erg mooi om te zien. Vooral de herhaling van sommige beelden werkte bij mij. Op de een of andere manier vond ik de scenes met Oscar als kind het mooiste. Hij stond er meestal heel onschuldig bij, terwijl je nooit zijn gezicht zag. De vertolking van Oscar is zowiezo geweldig gedaan, ik had nooit het idee naar een acteur te kijken. Bij de andere personages had ik dat meer. Ik was Oscar gedurende de hele film. Wauw hoe krijgt Noé het voor elkaar...

Er zit verder nog zoveel moois/lelijks in deze film maar ik wist al bij het begin van dit bericht niet waar ik moest beginnen. Nu weet ik wel dat ik moet eindigen met dat ik dit één van de allerkrachtigste films ooit vind.

De heilige graal op visueel gebied!

*5,0

Geen idee wat ik hier over moet zeggen. Dat dit een film is die heel bijzonder, echt echt echt vernieuwend is en erg sterk in elkaar zit, vooral op audiovisueel gebied, kan niemand ontkennen. De film biedt zoveel creativiteit, kleur en leven aan de beelden. Het lijkt veel op een videogame-perspectief, maar toch ook weer niet. Het is niet dat iets is na gedaan, of ontleend. Het is een ontzettend sterke combinatie tussen heel veel visuele werken. Gooi er een vaag, menselijk en spiritueel verhaal bij, een sterke cast (kleine Linda in de auto heeft diepe indruk gemaakt), een poster die ik MOET hebben en een geniale soundtrack: en half movie meter is om.

Maar toch heeft de film ook zeker min punten. Ik snap dat mensen dit ''poëzie'' of ''pure film'' noemen, maar ik vond het op bepaalde momenten toch echt wel lastig om te kijken. Los gezien van de haast distubring beelden, gebeurt er aan de ene kant niks, en aan de andere kant ontzettend veel. Ik denk dat je wat meer van ''dit soort'' werk moet zien, om echt in deze films te komen, en oprecht enthousiast te worden. Ik ga eerlijk gezegd een beetje mee in de hype, wordt wel enthousiast, maar weet uiteindelijk niet wat ik ervan vind. Ik zou bijvoorbeeld een film als dit niet zo snel aanraden. Wellicht dat een herziening meer doet.

Verder vind ik het woord film misschien niet op zijn plaats hier, het is meer een ervaring dan echt dat je naar een verhaal zit te kijken. Het voelt heel erg aan als een soort boek, waar je je eigen fantasie mag gebruiken, maar je toch min of meer een richtlijn krijgt.

Het is in ieder geval heel apart, er zijn een paar scènes/shots die ik nooit van mijn leven meer vergeet, en laten we het erop houden dat Enter the Void een ontzettend ander karakter geeft aan mijn film-geschiedenis. Gasper Noé smaakt naar meer, maar wel gedoseerd. Ik zou dit 05 of 5 geven, en nog niet zeker zijn van mijn zaak. Ik oordeel maar op de vernieuwing, de ervaring en de ballen die ervoor nodig waren deze film te maken: 4,5 ster