Enter the Void (2009)

Ik kan wel bevestigen dat bij de voorstelling waar ik was bij elke 'grote' cut een piepje te horen was. Misschien dat jullie dit bedoelen met plop geluiden?

Morgen ga ik me nog een keer aan Enter the Void wagen. De vorige projectie was niet optimaal, maar in het filmhuis hoef ik zo te lezen niet veel beters te verwachten.

De zwarte balken zijn me zo niet opgevallen, dus dat kan ik je zo niet vertellen of die ook aanwezig waren bij de versie die ik had gezien.

Maar de plopgeluiden waren soms echt heel erg storend, geen piepend geluid, maar soms echt een flinke knal.

Jammer.

Gaspar Noé heeft het veel te groots aan willen pakken en komt met een te ambitieus project. Irréversible is in korte tijd ontstaan en is een dijk van een film geworden, maar aan Enter the Void merk je dat er erg veel aan is gewerkt, wat ten koste is gegaan van het uiteindelijke resultaat.

Visueel zit Enter the Void dik in orde, maar maakt dat vooral in het middenstuk steeds minder indruk. Het lang uitgerekte moment dat de camera lichtbronnen opzoekt en in deze verdwijnt had een stuk korter gemogen. Verveling sloeg hier regelmatig toe. Maar wat funest voor de film en vooral de ervaring is, is het feit dat het verloop in het begin al lang en breed uitgelegd wordt door het personage van Alex, dat de inhoud van het Tibetaanse Dodenboek haarfijn uitlegt, wat later het hele script voor de film blijkt te zijn. Een niet al te slimme zet van Noé, want op deze manier is het verrassingselement gekort en is de film wel erg voorspelbaar geworden, iets waar ik bij een nieuwe Noé niet op zit te wachten.

Enter the Void kent vooral sterke individuele scènes, zoals de scène waar je Oscars zusje ziet huilen op de achterbank. Sterk staaltje cinema, net als het segment tegen het einde van de film waar we meegenomen worden naar het zwaar neon-verlichte bouwpakket van die kamergenoot van Alex, waar vooral de ambient muziek opvalt. Dit had wel wat vaker terug mogen komen. Heerlijke sfeercinema.

De levenscyclus is, net als in Irréversible, ook hier weer de leidraad en is duidelijk iets wat Noé interesseert, 2001 komt ook hier weer om de hoek kijken (de oplettende kijker zal een directe verwijzing opmerken), maar in Enter the Void ligt de aandacht daar in zijn geheel op en is het uiteindelijk overkill. Sowieso lijkt het me moeilijk om een after-life ervaring overtuigend op film vast te leggen, maar dat is het helemaal als het uitgerekt wordt tot 2,5 uur.

Enter the Void pakt vooral zijn punten op individuele scènes, het visuele aspect en ook op technisch vlak. Het script is helaas veel te lang uitgerekt en kent vooral in het midden een flinke inkakker. Verder is de editing vlekkeloos en is het camerawerk van Debie weliswaar niet zo intens als in Irréversible, maar nog altijd indrukwekkend.

Teleurstellend.

Krappe 3*

Ik heb de film in de Lux, Nijmegen bekeken en gelukkig geen problemen geconstateerd m.b.t. geluid of andere zaken. Een prima kopie dus.

Het geluid in Lux Nijmegen was inderdaad pico bello. Dus Inland R. Ik zou deze film nog maar eens een keer in Lux gaan bekijken.

Hij gaat vanaf de 1e ook in Utrecht draaien en ik verwacht daar toch ook wel kwaliteit. Toch zal ik voorzichtig zijn en eens goed navragen daar, alvorens de gok te wagen. Nijmegen is voor mij niet naast de deur, maar wie weet, als dat de beste oplossing is.

Dat was ook in Nijmegen, dus ze zullen wel iets anders bedoelen.

Had er echt meer van verwacht. Vond het te veel een herhalingsoefening, met steeds dezelfde soort overgangen om scènes te verbinden en flashbacks die overdadig werden ingezet, trip of niet. Noé had wat mij betreft flink wat kunnen knippen in het gedeelte vanaf Oscar's dood tot aan zijn herhaalde dood. Die broer-zus relatie kon me sowieso niet bepaald boeien, vervelende rol had zij trouwens. Vond de psychedelische effecten totaal niet werken, erg lelijk. Die knipperende epileptische effecten om het zo maar te noemen waren dan wel gaver, alleen geldt ook hier dat het effect na een paar keer gewoon weg is. Maar vooral miste ik iets waardoor ik bij de ballen gegrepen werd. Het auto-ongeluk was inderdaad wel zo'n momentje, verder kan ik me niks herinneren. Ik hunkerde werkelijk naar wat lomp geweld, iets meer van dat tussen alle seks door. Die overgangsscènes met dat stroboscopisch effect waren inderdaad wel mooi (maar voorspelbaar dus door die herhaling) en deden me wat denken aan die uit The Fountain. Van de opening credits heb ik eigenlijk nog het meest genoten (ook al kende ik die al), nogal een teleurstelling dus.

Doel je op de beelden uit Jupiter and Beyond the Infinite the die op een tv-scherm voorbij kwamen?

De kleuren in ieder geval wel.

Ik wil hem ook in Utrecht gaan bekijken in Louis Hartlooper. Je zou toch zeggen dat het daar pico bello zou moeten zijn. Maar is welicht afhankelijk van de zaal?

Meer afhankelijk van de kopie die ze hebben dan de zaal. Krijg steeds meer het idee dat de door mij en anderen aangehaalde probleem in de versie zat die daar in Brabant rouleert.

Ik ga naar Utrecht. Ik verwacht optimale kwaliteit!

Bedankt, mooie gelegenheid om de stoelen in het nieuwe L/V eens in te gaan zitten

Op het tv-scherm in The Void, inderdaad, maar mij bleef vooral het beeld van de Starchild bij.

Ik zie net op de website van Filmhuis Den Haag dat de film nog iets langer in roulatie blijft: in ieder geval nog tot 6 oktober. Komt dat even goed uit

Ooit eens college gehad over Het Sublieme in de kunst, bedacht door Edmund Burke. Antichrist Gaspar Noe is een trouw discipel van het Sublieme. Duisternis, macht, instinctieve angsten zijn de krachten die ook weer in deze film terugkomen.

Enter the Void is uiteindelijk een inktzwart, mensonterend maar ook juist aangrijpend verhaal over twee Westerse wezen verloren geraakt in een Japanse nachtmerrie.

Alleen al het hallucinerend camerawerk van Benoît Innocence, Irreversible, Calvaire Debie maakt deze film tot een van de interessantste van het jaar.

Voorlopig 4*

Volgende week ook nog niet in Rotterdam...

Nou, dat wordt dan een soort MM meeting. Donderdag 14 Oktober 19.30 uur.

Wat zijn de eerste circa 40 minuten van Enter the Void geweldig. Het begint al met de openingcredits, die de kijker in een houdgreep neemt. Daarna gaat het verder vanuit het perspectief van Oscar. Dit is om verschillende redenen ongelooflijk meeslepend. Ten eerste vond ik het karakter van Oscar vanaf minuut 1 interessant. Daarnaast is in deze fase van de film alles een onbekende tocht voor de kijker. Het deed mij een beetje denken aan het begin van een RPG (role playing game). Je leert de namen van de karakters langzaam kennen, maar je kan er nog geen gezicht bij plaatsen. En je weet als kijker totaal niet wat zijn eigen plaats is in die grote donkere wereld, zoals Tokio in eerste instantie geschetst wordt vanuit het balkon.

Dan volgt de eerst “trip” scène. Ook deze scène kon mij volledig meeslepen, net als de gebeurtenissen die volgen. Ook Alex blijkt een boeiend maar op dit moment ondoorgrondelijk karakter te zijn. De momenten die volgen in The Void zijn ook sterk, net als de eerste 20 minuten waarbij Oscar boven de stad zweeft.

Nu komt er echter een moment dat er bij mij als kijker de hoop is dat Oscar terugkeert in zijn eigen lichaam, zodat de film de weg kan vervolgen die het in eerste instantie in is geslagen. Helaas gebeurt dit niet, en al mijn hoop hierop is vervlogen nadat het lichaam gecremeerd wordt.

Deze crematie is voor mij als kijker het grote keerpunt in de film. De emotionele betrokkenheid die ik in eerste instantie had, en die al langzaam minder werd, was na deze gebeurtenis volledig weg. De rest van de film is voor mij een soort “hit & miss” verhaal. Sommige losse scènes zijn fantastisch, maar het repetitieve karakter van de film en de wijze waarop de scènes aan elkaar zij geplakt, weet bij mij steeds meer irritatie en verveling op te wekken. Daarnaast overheerst het gevoel dat dit een meesterwerk had kunnen zijn, maar dat Noé het zelf verpest heeft.

Na het zien van Enter the Void, hoop ik dat Noé een voorstander is van zelfreflectie en kan inzien waar het mis is gegaan, want ook na deze film wordt duidelijk dat hij buitengewone kwaliteiten als filmmaker bezit. Nog een speciale vermelding voor de verschillende referenties aan 2001: A Space Odyssey. Dit soort verwijzingen naar andere meesterwerken doen het bij mij altijd goed, omdat de filmmaker aangeeft dat hij bescheiden genoeg is om aan zijn publiek te tonen waar hij door geïnspireerd is.

Ik denk echter wel dat Noé dat bewust heeft gedaan. Oscar was toch het Tibetaanse dodenboek aan het lezen en dat gaat toch over dood en wedergeboorte of wel de cyclus van het leven. Ik denk dat Noé daar zelf ook in gelooft, anders zou hij toch onmogelijk zo'n film kunnen maken. Ik vond het in ieder geval niet storend. Dat deze film voor mij geen topwaardering kreeg was omdat op den duur alles te veel een herhaling werd van wat in deze film al eerder de revu was gepasseerd. De film had voor mij daarom ook best een half uur korter mogen duren.

Nee hoor, zie zijn eigen verklaring in Cannes vorig jaar..

Inderdaad. Dat werd al in een vroeg stadium duidelijk. In een eerdere recensie werd al beschreven dat de film, naast een herhalingsoefening, ook een onvermijdelijk en daarom voorspelbaar einde kent. Mijn hoop was dan ook misplaatst, omdat ik ook al snel doorhad dat de film het pad volgt zoals Oscar en Alex bespreken wanneer zij het hebben over het Tibentaanse dodenboek.

Gasper Noe - Enter the Void

Visueel sterk vernieuwende film waar het meer om de ervaring en inlevingsvermogen gaat dan om het verhaal.

Zo goed als heel de film is vanuit de ogen van Oskar gefilmd, waarbij je het gevoel hebt zijn elke stap te volgen, vooral bij de out-of-body experience volg je zijn hele tour langs de wolkenkrabbers van Tokio.

En dat ziet er werkelijk prachtig uit, erg nice om naar te kijken ondersteunt met soortgelijk soundtrack ala Irreversible en het onheilspellend sfeertje zit er goed in.

De locaties zijn ook goed uitgekozen de striptent, the Void, de andere clubs en vooral het winkeltje vol licht. Veel grimmige locaties maar bij lange na niet zo grimmig als de Rectum in Irreversible.

Maar jammer genoeg word er in het begin van de film precies gezegd van wat er gaat gebeuren en is het einde alles behalve een verrassing. De speelduur van 150 minuten is aan de lange kant en zoals vaker gezegd vervalt de film vaak in herhaling of dit goed of slecht weet ik niet.

Er had misschien iets meer verhaal in moeten zitten of bepaalde scenes waarbij je even rechtop gaat zitten of dat je even wakker word geschud. Zit er maar kleinschalig in wat jammer is, had meer impact gegeven.

Na de twee en half uur durende trip had ik het gevoel zelf een soort out-of-body experience meegemaakt te hebben en dat alleen door een film, dus de film is zeker geslaagd in mijn ogen.

visueel een topper!

4

Waar heb je hem nu gezien? Nijmegen? Of toch in Eindhoven?

Eindhoven heb trouwens niks gemerkt van slecht beeldkwaliteit.

Frappant, de nacht scenes waren loepzuiver ? Hoe was 't geluid? Ik zat trouwens in de kleine zaal, weet niet of dat uit maakt..

Ik zat ook in de kleine zaal en het beeld was gewoon goed, geluid mocht harder, aantal plopjes hier en daar and thats it gewoon goed te doen.

Maandag gezien, maar wegens systematisch gebrek aan tijd, nu pas even voor een bericht kunnen gaan zitten.

Enter.. The Void: wat een geweldige trip van Noé. Ik houd van stroboscoop in films (op de dansvloer trouwens ook wel), dat staat vast. De openingcredits zetten de toon.

Films als Martyrs, Requiem for a Dream en achteraf toch inderdaad ook 2001 spookten door mijn hoofd. Verder is het camerawerk meer dan briljant. De meest vreemde wendingen en hoeken, dwars door muren, als een soort god/spectator mode in een computerspel. Erg fijn, net als het kleurgebruik.

Vraag me wel een beetje af waarom er voor Tokio als setting is gekozen, mja.

Dan moet ik toch met de reden komen dat deze Noé slechts vier sterren krijgt. Ik zou hem niet meteen weer willen zien, ook al is het in mijn herinnering wel een fijne filmervaring. Ik had tijdens het kijken namelijk toch echt last van de speelduur, bij vlagen te fragmentarisch en vooral te repetitief. Het werd door de laatste twee dingen toch wat minder intens dan ik gehoopt had.

4* dus

eerste uur was echt supergoed gedaan. De trips waren heel realistisch, voelde echt alsof je zelf in een trip zat. De eerste levensloop van Oscar is nog goed gedaan maar daarna begint de film echt vervelend te worden en in herhaling te vallen, zonder een doel.
Ik hoef de film niet nog een keer te zien, het begin was meesterlijk, maar het 2e gedeelte echt heel slecht en langdradig en uiteindelijk werd het zelfs vervelend.

Mee eens. Heb de film inmiddels herzien en een verhoging zit er niet in. Het laatste uur is een nogal zinloze remix van wat je daarvoor al gezien hebt en legt te veel nadruk op het erg conventionele verhaaltje over de traumatische jeugd van Linda en Oscar. In Irreversible en Seul Contre Tous werden nog boeiende thema's aangesneden die de aandacht te allen tijde vast wisten te houden, maar die zijn hier nagenoeg afwezig. De film maakt onmiskenbaar indruk en heeft enkele geniale momenten maar had veel beter kunnen zijn.