Enter the Void (2009)

De kans dat deze film bij mij in waardering zal stijgen is niettemin wel reëel aanwezig, want deze film blijft de hele morgen al door mijn hoofd spoken. Ook mijn waardering voor "Irréversible" was niet hoger dan 3,0* toen ik die voor de eerste keer zag.

Nou ja, als je met te hoge verwachtingen gaat kijken, dan kan het alleen maar tegenvallen. Wat dat betreft is het misschien wel beter als de verwachtingen wat getemperd zijn.

Lijkt mij ook een kwestie van net de juiste mood te hebben op het moment van kijken, lijkt me wel essentieel. Irreversible begon bij mij ook op 3,5*, staat nu al heel lang solide op 5* en in mijn top 10.

My thoughts exactly. Volgende week zal ik even een gaatje proberen te vinden.

Daarom geef ik een film als deze na het zien dus wat meer tijd om te laten 'zakken' alvorens met een beoordeling te komen. Het was in ieder geval een unieke filmtrip waarin ik de komende dagen nog wel even blijf hangen..

Wordt wel vertoond op Camera Japan in Lantaren/Venster, maar dan moet je nog even geduld hebben.

Machtig!

Ik had vooraf zeker wat bedenkingen wat betreft de speelduur en in zekere zin zorgt het laatste uur er ook voor dat deze film niet aan 5* weet te geraken.

Het eerste anderhalf uur is groteske cinema! Gaspar Noé laat zijn film volledig opgaan in het nachtleven van Tokyo. Terwijl veel mensen zich `s nachts opmaken voor een volgende werkdag, gaan de hoofdrolspelers Oscar en Linda juist op pad om hun geld te verdienen met duistere, nachtelijke praktijken.

Ik geef regisseurs nogal eens op hun falie, omdat ze zich soms geen raad lijken te weten met nachtelijke scenes, die vaak schromelijk onderbelicht zijn. Hoe anders is het gesteld met neonlichtgod Gaspar Noé, die heel nadrukkelijk zoekt naar licht, gedurende de hele film en er zelfs zijn visie van heeft gemaakt om licht in de film te brengen, een essentieel plotelement. Nachten zagen er nog nooit zo licht uit. Zelfs als Oscar en Alex zich via de trap van een flat naar beneden begeven, ligt het lichtovergoten Tokyo aan hun voeten....!

Noé weet vele lichtbronnen, die soms hevig flikkerend tekeer gaan, zelfs vaak aan te wenden voor zijn scene overgangen. De stroboscoop scenes zijn zeker qua kleur, vorm en duur verschillend van karakter. Wat speelt Noé er toch een mooi, hallucinerend spel mee! Het camerawerk is prachtig en daarbij nog functioneel ook: als de camera zich als een dwaze op het licht stort, stevenen we via kortstondige abstracte vormen en kleuren af op een vast voorwerp, waarna de camera langzaam uitzoomt en er zich een nieuwe omgeving aandient. Hoe wil je je tripfilm hebben?!

Een andere manier waar Noé gebruik van maakt, om scenes aan elkaar te verbinden, is door over Tokyo heen te zweven met zijn camera: van gebouw naar gebouw. De manier waarop de camera zich de eerste keer toegang weet te verschaffen tot de stripclub verdient een grote schoonheidsprijs. Ik vond deze manier van scenes aan elkaar verbinden in het begin fijn, maar uiteindelijk soms te tijdsintensief. Zeker omdat het soms leek alsof Noé maar een paar overzichtsshots had geschoten. Op het extreem, gave overzichtsshot vlak voor het Love hotel gebeuren op het einde na, vond ik ze vaak ook net wat te donker ogen. Zeker als je ze afweegt tegen het lichtzinnige karakter van de rest van de film.

De tripscene in het begin van de film leek in eerste instantie op een simpel Windows Media Player kleurenpatroon, maar al gauw namen de kleurenpracht en de complexiteit van de vormen toe. Als je maar lang genoeg staart naar een voorwerp kun je er van alles in gaan zien. Noé maakt de eerste tripscene tot een groot feest, met een hoog abstract karakter.

Toch is het zeker niet alleen maar de visuele schoonheid waar ik mee uit de voeten kon. Als drama doet de film prima werk, de broer - zus relatie is interessant om te volgen. Ik vond het ook serieus heftig toen de jolige achtbaanrit eindigde met dat shot van het auto ongeluk. De muziek is goed op zijn plek, maar had nog wel wat aanweziger gemogen.

Maar goed het eerste anderhalf uur vond ik dus beter dan het laatste uur, omdat de focus in het laatste uur teveel kwam te liggen op Linda. De geest verdween echt voor even uit de fles nadat Oscar ( vaak briljant vanachter zijn hoofd gefilmd! ) ten tweede malen doodging en van het podium verdween. Gelukkig was de bijna eindscene in het Love Hotel geweldig, subliem camerawerk!

De blurry vormgegeven eindscene, vond ik niet helemaal geslaagd te noemen. Ik ga niet strooien met spoilers, maar iedereen weet na afloop waar Noé de mosterd vandaan heeft gehaald. Ik heb er geen problemen mee dat de eindscene wat lijkt op die uit een andere film, maar wel dat de scene in die andere film gewoon vele malen meer impact had op mij en op visueel niveau wel alles waar wist te maken. Noé had zijn einde toch best wat eigenzinniger vorm kunnen geven, geheel in de lijn van de rest van de film?!

Een unieke, abstracte, beeldschone film die ik zeker vaker wil gaan zien. Noé had er alleen beter aan gedaan om het laatste uur wat in te korten en de film gelijk te laten stoppen na de sfeervolle, topeind waardige gebeurtenissen in het Love hotel.

Revolutionaire visuele porno! Een 4,5*

Ik kan me nagenoeg helemaal vinden in je verhaal Maxcomthrilla, alleen vind ik dan weer dat het laatste half uur de film juist uit een (klein) dal trok

Je doelt op 2001 neem ik aan?

Je hoopte wellicht op een einde a la Irréversible maar dat zou dan meer op een soort van herhalingsoefening uitlopen. Ik vond de eindscene(s) juist heel erg sterk vanaf de ejaculatie en het inzoomen op de naar de eicel racende spermazoiden tot en met de geboorte van de baby die niet weet wat hem overkomt maar zich vollodig op instinct aan de borst van de moeder vast klamt.. Hevig geschreeuw barst los als de navelstreng doorgeknipt wordt van de baby die nu onafhankelijk van de moeder functioneert, er is weer een nieuw leven afgeleverd in de 'void'. Ik zou niet weten hoe je een film als deze treffender zou kunnen afsluiten..

Al met al kan ik nu toch al concluderen dat ik vanwege het ongekende visuele spektakel ook niet onder een 4,5 uit zal komen..

Een uitstekende recensie, Maxcomthrilla. Deze film die ik donderdagavond heb bekeken blijft ook nu nog steeds door mijn hoofd spoken en dan is mijn eerdere waardering van 3,0* die bij mij staat voor redelijk of neutraal eigenlijk niet meer te handhaven. Ik verhoog mijn waardering naar 3,5* want ik ga deze film beslist nog een keer bekijken.

Echt?

Yes, donderdag 14 Oktober 19.30 uur.

Maxcomthrilla's verhaal is de juiste recensie als de 'trip' goed is bevallen, maar als dat niet het geval is, zoals bij mij, lijk je dingen op te kloppen die lang niet zo geweldig waren.

Noé schetst met Enter the Void wederom een pikzwarte wereld. De enige 'liefde' en 'geluk' zit in scenes die verwijzen naar de jeugd van de hoofdrolspelers, maar Noé windt geen doekjes om de afloop daarvan. (ik schrok me iedere keer rot bij beelden van dat ongeluk, echt vreselijk om te zien). Voor het overige moet de film één lange 'trip' voorstellen, zoals na gebruik van de wat sterkere middelen.

Door deze keuze ontstaat echter weinig invoeling met de personages. Het is een aaneenschakeling van hallucinerende scenes, die visueel weliswaar kunstig gemaakt zijn, maar niet per se mooi. Het middenstuk, waar tot vervelens toe scenes aaneengeregen worden met de camera die naar het licht toe wordt gezogen, is door gebrek aan zinnige dialogen en interessante ontwikkelingen domweg saai. Daar had Noé echt flink de schaar in zijn film moeten zetten. Richting het einde wordt het overigens wel weer beter (vanaf pakweg de ontmoeting in de taxi). Het spelen met de cameraperspectieven is sowieso wel goed gedaan. Trouwens, die slotscene is wellicht een verwijzing naar 2001, maar meer nog naar zijn eigen Irreversible als je het mij vraagt. De circel van het leven is in beide gevallen een belangrijk deel van de thematiek.

Verder is Noé weer opvallend expliciet, zo had ik nog nooit een abortus in beeld gezien. Voor degene die dit nog niet mag lezen en zich gretig afvraagt wat Noé nou laat zien: het is bepaald geen fijne aanblik. Meerdere keren vraag je je af waar je nu eigenlijk naar kijkt.

Al met al een uiterst fascinerende ervaring, dat moet gezegd, maar ik kan het niet echt 'goed' noemen. Daarvoor zijn grote stukken te inhoudsloos. Het concept is wat de film eventueel goed maakt, waardoor ook met name het begin en het einde vrij sterk te noemen zijn. Een tergend lange zit is het gevolg. Me bijblijven is wat de film nog wel zal doen.

P.s. Heeft hij nou werkelijk alles in Europa gedraaid? Inclusief die shots van 'Tokyo'?

Pfoe, gisteren heb ik dan ein-de-lijk Enter the Void mogen bewonderen op het grote doek. Ik weet nu niet of ik teleurgesteld ben of dat het zelfs meer is geworden dan ik had mogen hopen.. Het is wel duidelijk een film dat ik even moet laten bezinken, alvorens ik een oordeel kan gaan geven !

Het viel me wel op dat de interesse voor deze film maar magertjes was, een half lege zaal, en op de premiere dag was het niet veel anders had ik gehoord. Schetst toch maar weer eens dat het een film is geworden dat je moeilijk kan plaatsen. Noe zet hier wel weer iets vernieuwends neer, maar het shock - effect is niet aanwezig zoals in Irreversible.

Recensie volgt nog, even alles rustig laten bezinken

Gisteren ook op het witte doek mogen bewonderen.

De film is in mijn ogen echt een meesterwerk. Ik heb mezelf geen seconde verveeld. Het is een geniale trip van beeld en geluid. Het verhaal, de locatie (Tokio), de personages en de shots maken het al met al tot een unieke film beleving.

Het is al een tijd geleden dat ik een film vijf uit vijf heb gegeven.

Maar deze is het echt waard.

Ja want als een nachtscène niet ondersteund wordt door neonbelichting, is dat meteen schromelijk...

Gisteren was het dan ook voor mij zover. Eerst in de middag naar Machete geweest, en vervolgens 's avonds naar Enter the Void. Van beiden had ik toch wel hoge verwachtingen, vooral van de laatste waarvan de voorganger in mijn top 10 staat, maar beiden konden dit maar gedeeltelijk inlossen.

Veel hier gelezen over lege zalen bij Enter the Void, maar in Amsterdam was de zaal behoorlijk goed gevuld. Na wat geleuter van iemand dat het een première betreft, kan het feest beginnen. De aantiteling biedt al de nodige visuele impulsen en geeft de toeschouwer al vast een voorproefje van wat er gaat komen.

En datgene is aanvankelijk behoorlijk overdonderend. We zien de wereld door de ogen van drugsdealer Oscar, terwijl de sfeer neergezet wordt door de vervreemdende geluiden op de achtergrond. Sowieso kan het geluid gedurende de film bijzonder sterk genoemd worden. Af en toe zijn er flarden van Bachs air op de g-snaar te horen, dat ook erg smaakvol is gebruikt.
We hebben op een gegeven moment samen met Oscar een DMT-trip, die tot een pijnlijk einde komt zodra Oscars mobiele telefoon afgaat. Ook voor het publiek is dit een pijnlijk ontwaken. Noé slaagde er sowieso goed in om het publiek soms wakker te schudden, bijvoorbeeld in de scène van het auto ongeluk. Alsof je zelf in de auto zat.

Het sterven van Oscar door een politiekogel, geeft niet alleen de ziel van Oscar, maar ook de camera alle vrijheid. Sowieso behoorlijk stom om te gaan roepen dat je een pistool hebt, en dat je gaat schieten, als de politie achter je aanzit, want volgens mij is dat voor de politie in elk ander land dan Nederland het startsein om zelf te gaan schieten.
Anyway, het is fascinerend om te zien waar de camera overal naar toegaat, en grote delen lijken in één shot genomen te zijn. Ik denk dat daar een aantal kunstgrepen achter zitten, maar het resultaat ziet er erg goed uit. Vond ik ook een sterk punt van Irréversible.

Ik heb bij Seul contre Tous al eens geklaagd over dat Noé gedurende de film eenzelfde trucje gebruikt in de montage, hetgeen op een gegeven moment dan zijn zeggingskracht verliest. De overgangen tussen de scènes in Enter the Void geschieden door middel van het focussen op een lamp, vervolgens wordt er uitgezoomd, waarna de camera een zwiep maakt, er een sterke zoom op de lamp komt, gevolgd door een stroboscopisch effect. Aanvankelijk erg gaaf, maar na het een aantal keer gezien te hebben, kan je al helemaal uittekenen wat er gaat gebeuren als de camera weer een lamp in het vizier heeft.

Wat ik een groter probleem vond, en hier ga ik met Animosh mee, is dat we een zeer groot gedeelte van de film tegen een achterhoofd aankijken. Verschrikkelijk irritant. Het betreft een flashback, maar er zijn toch ook andere manieren om scènes als een flashback te markeren, desnoods met een ander kleurenfiltertje. Is misschien wat clichématig, maar lang niet zo storend.

Eerder nogal onopvallend door al het visuele geweld, maar door het achterhoofd ineens een stuk opvallender: het slechte acteerwerk. Vooral De la Huarta, de enige professional in het gezelschap, is bijzonder matig. Maar ja, het hebben van acteertalent was niet de hoogste prioriteit bij het casten heb ik gelezen. De la Huarta schijnt namelijk aangenomen omdat ze het leuk schijnt te vinden om te schreeuwen en om in haar blote reet rond te lopen. Vergelijk dit met de acteurs in Irréversible, die een rol neerzetten die je nog verder de film intrekken. Hier komen de personages nauwelijks tot leven, en op een gegeven moment kan het me nog maar weinig schelen wat voor ellende hen overkomt.

Na de scènes met het achterhoofd vond ik het moeilijk om weer in de film te komen. Nadat het slechte acteerwerk eenmaal was opgemerkt, viel het niet meer te negeren. De film werd fragmentarischer, waardoor de stroboscoopeffecten in aantal toenamen en ook de lengte begon een beetje tegen te werken. Desondanks nog een aantal indrukwekkende scènes, zoals met het vliegtuig, of in het Love Hotel. Ik denk niet dat het de bedoeling was, maar ik schoot wel enorm in de lach met dat shot dat laat zien hoe geslachtsgemeenschap er inwendig uitziet. De shots van Tokyo in neonlicht zijn werkelijk fenomenaal.
In een recensie al gelezen over de abortus, wat mij betreft een enorme spoiler, al zal Bert Dorenbos blij zijn met de scène vanwege het shockerende gehalte..

Al met al moeilijk een beoordeling te geven. Genoemde minpunten ergerden me dusdanig dat ik erg geneigd was om 3,5* te geven. Maar de film heeft ook zijn sterke momenten, zoals enkele overdonderende scènes, en de soundtrack is bijzonder sterk gedurende de hele film. Toch maar 4*, even hoog als Seul contre Tous, die het wat mij betreft toch op punten wint van Enter the Void. Helaas dus niet de gehoopte evenaring van Irréversible.

Gmiste kans, maar dit lag maar deels aan Noe. Meer lag hhet aan de zaal in Den Bosch, die het waagde deze film digitaal te vertonen in plaats van projectie. Ook was het geluid slecht, of in ieder geval VEEL te zacht.

Kijk je een audiovisuele trip, wil je natuurlijk wel dat beeld en geluid perfect verzorgd zijn.

Met als gevolg dat het benodigde trip effect een beetje uitblijft, al is het de kracht van Noe dat hij me zelfs onder deze omstandigheden nog aardig mee de film in sleurt.

Kleurgebruik is prachtig en er word vrijuit rondgestrooid met filters, strobe effecten en een constant glijdende camera (een beetje Fincher achtig?)

Komt gelijk mijn enige kritiekpunt voor nu, de film valt teveel terug op herhaling. Het zweven, het geknipper, gaatje in en gaatje uit allemaal mooi, maar op den duur had ik het wel gezien. Grote kans dat dit ook komt doordat ik niet helemaal lekker in de film zat, als ik het had ervaren als 1 langew trip had ik er misschien veel minder last van gehad.

Op dit moment onmogelijk een score aan te verbinden. De situatie was zo bepalend voor de sfeer, dat elk cijfer, hoog of laag, oneerlijk zou wezen.

Jip!



Ik vond het gedeelte in het Love hotel gaaf en overdonderend! De laatste, redelijk korte scene in het ziekenhuis was echter onnodig in de zin dat hij niet strookte met het abstracte karakter van de film. De scene waarbij Linda een liefdesbaby maakt in het Love hotel was al duidelijk zat, de affiniteit spatte er daar al vanaf. De baby had wat mij betreft niet zo pontificaal in beeld hoeven komen, daarbij stoorde ik mij ook aan de blurry beelden, daar sluit je een film toch niet mee af? Ik kwam zo een beetje van de hemel in de hel terecht.







Bedankt! Ik denk dat jouw cijfer nog wel eens verder op zou kunnen gaan lopen.



Het werd inderdaad allemaal wat voorspelbaar na een tijd, maar ik ervaarde het juist als een fijn, ritmisch stijlelement die je telkens weer deed beseffen dat je naar een visuele trip aan het kijken was. Het is daarbij ook een film waarbij licht centraal staat, wat is er dan leuker om de editing in dienst van lichtbronnen te laten staan?!

Noé maakte inderdaad telkens dezelfde bewegingen bij het in en uitzoomen en je kon weliswaar uittekenen wanneer de stroboscoop scenes kwamen, maar dankzij de veelvoud aan kleuren, vormen en tijdsduren wist Noé toch te verrassen en tegelijkertijd te bedwelmen, ik vond het absoluut een meerwaarde. Ik had dan meer moeite met telkens weer de bijna dezelfde overzichtshots.



Dat hoor je mij niet zeggen.

Net zo nihilistisch als Irreversibile, maar beukt iets minder. Het trip element is cool, verder leeg, maar ook dát is inhoud bij Noe.

Exact, ik vond deze zin in de recensie van de Volkskrant daarom ook nogal vreemd: ''In stijl en vormgeving is Enter the Void een dapper en geslaagd experiment, maar het is jammer dat de regisseur zo weinig te vertellen heeft.''

Misschien is het overdreven gesteld inderdaad, Noé heeft wel degelijk iets te vertellen, maar er zit wel wat in hoor als je het mij vraagt. Noé heeft een wereldbeeld, en verwerkt dat in zijn films die met name als geheel statements worden.

Veel te vertellen hebben associeer ik met diepgang, hetzij in personages, hetzij in dialogen, hetzij in de gelaagdheid van de film (en het liefst natuurlijk in alledrie ). Noé laat die elementen eigenlijk bewust weg, tenminste in Enter the Void. Sterker nog, het verhaal zelf is behoorlijk hermetisch te noemen door die passages over hun jeugd. En zoals ik zelf in mijn recensie al aangaf, zijn de dialogen niet boeiend. Alles dient ter ondersteuning van het statement, dat in Enter the Void vooral visueel gemaakt wordt. Dát deel moet slagen bij de kijker, anders is vrijwel de gehele filmervaring naar de knoppen.

helemaal mee eens! jammer dat bij jou dat visuele statement dan niet genoeg was om de film geslaagd te vinden. Erg diep is Noe inderdaad niet, maar volgens mij slaagt hij altijd wel in hetgeen hij wil bereiken en daar heb ik erge waardering voor.

This is going to make you freak!

Erg tof van Noé om zijn film met Freak van LFO te beginnen. Een perfecte opener in combinatie met de credits, het brengt je meteen naar het puntje van je stoel.
Ik ben geen Noé fan. Sterker nog, toen ik voor het eerst hoorde van de film een jaar geleden, leek het me helemaal niets. Irréversible vond ik ook niet zo indrukwekkend. Tot een tijdje geleden, ik las het plot eens goed door en dit klonk toch erg interessant. De trailer die een tijdje later uitkwam maakte me nog nieuwsgieriger. De doorslag werd echter gegeven door de herziening van Irréversible vorige week, toch een heel erg sterke film.
Zo belande ik dus in de bioscoopzaal van het Chassétheater gisterenavond. Aan de ene kant met grote verwachtingen, aan de andere kant een beetje bang voor een tegenvaller. Ik had immers ook grote verwachtingen van Pop Skull, ook een soort tripfilm, maar die viel zwaar tegen.

Noé maakt de hoge verwachtingen gelukkig waar. Net toen ik op mijn stoel zat, voelde ik dat ik naar de wc moest. Op het moment dat ik op wilde staan begon de film echter al. Helaas. Maar het 'ik moet plassen' gevoel werd teniet gedaan door de pure klasse die mij voorgeschoteld werd. De eerste 90 minuten kon ik mijn aanblik niet van het scherm wegslaan. Het leek wel alsof ik zelf in een soort trip raakte. De eerste 30 minuten waren al indrukwekkend. Dit stuk stelt in de eerste plaats de personages voor. Dit wordt gedaan vanuit de ik-persoon, wij zitten in Oscar! Erg knap gedaan, vond het erg indrukwekkend. Vooral de scène met de spiegel is briljant op een bepaalde manier. Naast deze interessante techniek komt daar ook nog het kleurgebruik bij. De setting in het met neonlicht overladen Tokio zorgt voor een overdonderende kleurenpracht. Erg mooie decors overigens, van Marc Caro! De trip begint pas echt als Oscar wordt neergeschoten. Oscar rijst op uit zijn lichaam en gaat verder als geest, zwevend boven de stad terwijl hij zijn vrienden volgt. Noé neemt de tijd en dat is maar goed ook. Het door de gebouwen heen schieten en benaderen van personages uit de lucht ziet er adembenemend mooi uit en daar moet je extra lang van kunnen genieten.
Ik hield het niet voor mogelijk, maar hierna wordt het alleen maar beter. Oscar ziet zijn leven aan hem voorbijflitsen, het hoogtepunt van de film. De camera neemt positie achter Oscar wat erg fraaie plaatjes oplevert. Belangrijke momenten in zijn leven komen voorbij. Prachtig dat hier ook aandacht wordt besteed aan kleine dingetjes, zoals het in bad gaan met moeder enzovoorts. Het creëert een bijzonder aangename sfeer. Een sfeer die bruut verbroken wordt door een autocrash en de scheiding van Oscar en Linda. Daarna gaan we echter nog even verder. In dit gedeelte kon ik me het meeste inleven met de personages, ook al zie je Oscar heel de tijd van achteren.

Enter the Void is een trip. Een fantastisch trip, iets wat je nog nooit gezien hebt. Noé laat ons iets beleven en doet hier iets unieks. Uit het voorgaande kun je al duidelijk maken dat het visuele aspect in deze film gewoonweg briljant is. Uitleg niet nodig, cinematografisch een van de beste films ooit gemaakt. Genieten van het camerawerk, de kleurenpracht en het overal in- en uitzweven als dolende geest. Twee kleine minpuntjes tot nu toe: De geluidseffecten waren erg goed, maar te zacht. Soms hadden ze iets harder gemogen. Bij kleine dingen als het door muren zweven, maar vooral bij de autocrash had het veel mooier geweest. En jammer dat er zich zo weining mensen op straat bevinden in een miljoenen stad. Had íets sfeervoller gekunnen.

Alleen... dat laatste uur. Het zakt hier een beetje in. Als de film al 2 uur bezig is, valt Noé in herhaling. Visueel nog steeds prachtig, maar hetzelfde trucje wordt herhaald. Constant zweven we in een bepaald punt en trippen we ergens anders naartoe. De film duurt gewoon te lang, je ziet een beetje teveel van hetzelfde en je aandacht verslapt. Overigens vond ik de scène waarin een hoop stellen seks hebben er een beetje nep uitzien Het einde was dan weer wel interessant. De herboren Oscar. Hij weet dat hij herboren is, maar dan wordt de navelstreng doorgeknipt. De band met zijn vorige leven en zijn zus verdwijnt en we betreden de leegte. Je weet immers niets van je geboorte en van je leven als baby. Met deze conclusie, van reïncarnatie, kun je het eens zijn of niet. Ik vond het erg mooi.

Ik ben erg positief. Een fantastische beleving, ik ben erg onder de indruk. Hij spookt nog rond in mijn hoofd. De film had aan het einde wat ingekort mogen worden, nu sleept de film wat te lang door. Voorlopig een mooie 4,5*, een herziening bepaalt wel of die blijft staan of niet. Noé is een kunstenaar, een beetje vergelijkbaar met Manet tijdens het impressionisme. Hij mag van mij de geschiedenisboeken in. Enter the Void is cinematografische perfectie (een pluim voor Benoit Debie), en een uniek, sfeervol meesterwerk. Ga dit zien mensen.

Je lijkt anders iets in die trant te insinueren.

Vrijdagavond was het dus zover, en ik had zoals gezegd eventjes nodig om alles rustig te laten bezinken. Gek genoeg heb ik er nog weinig over terug gedacht de laatste dagen... Misschien omdat ik genoeg andere dingen te doen had, maar ik heb me helaas niet echt kunnen betrappen op een soort momentje dat deze film me weer te binnen schoot.

Allereerst moet ik helaas wat kritiek uiten over het filmhuis waar ik de film heb mogen aanschouwen. Het was natuurlijk niet allemaal zo groots als een mainstream bioscoop zoals Pathe, maar ik verwachte op z'n minst wel een stuk betere techniek dan wat dit filmhuis tot zijn beschikking had, want het beeld was af en toe echt slecht. Met name de nachtscenes, leek het soms een slechte dvd rip, veel vlekken en verticale/ horizontale strepen. Het geluid was ook slecht geregeld, het leek of alleen de centre speaker aan stond en helaas ook veel plop geluiden. Zeer jammer met een film als Enter the Void, dat het met name moet hebben van het audiovisuele aspect.

De film begon zeer sterk, maar ik had nergens een moment dat ik me verveelde, ook niet tijdens het middenstuk en het slot. Ik vond het pas echt interessant worden als de gebeurtenissen zich door elkaar afspelen en het switchen van de tijden.

Visueel is Enter the Void echt een pareltje, prachtige kleuren, scènes met een hallicunerend effect, die mij echt in een soort roes brachten tijdens het kijken. Noe is met name door Irreversible echt een van mijn favoriete regisseurs en dat laat hij nog eens zien in Enter the Void waarom dat zo is.

Toch heb ik wel wat te klagen, ik vond het af en toe wat braafjes voor een Noe film, waar Irreversible ongenadig, grauw en hard was, komt Enter the Void soms wat povertjes over. Natuurlijk is het leven weer kut en uitzichtloos, maar verwacht geen scènes zoals in z'n vorige film qua extreem geweld. Wel schuwt Noe opnieuw weer niet het gebruiken van expliciete seks scènes. Wat ik echt jammer vond is dat Noe het verhaal over het Tibetaans dodenboek simpelweg voorkauwt in het begin van de film, waardoor je alles kan herkennen wat er vervolgens afspeelt, erg jammer, want dit maakt het allemaal een stuk minder mysterieus.

Gelukkig spelen er nog een aantal dingen tegen het einde van de film wat het allemaal wat vager maakt, waardoor ik de wil krijg om er achter te komen wat er nu wordt bedoelt.

Enter the Void.. ik geef het een voorzichtige 4 sterren, omdat het een gewaagde film is, een film dat ik nog nooit eerder heb gezien. Het is iets nieuws, iets wat je niet simpelweg in een hokje kan plaatsen. Zodra deze op bluray uit komt ben ik een van de eersten die deze zal gaan aanschaffen, want stiekem heb ik toch best wel erg zin om het nog eens te gaan zien..

Ps. In de scene in de discotheek, was dat Noe op de achtergrond die drugs aannam van Oscar? Ik dacht van wel, maar ik kan het verkeerd hebben of wellicht is het niemand anders opgevallen.

Welk filmhuis was dit?

Plaza Futura, Eindhoven

Door deze tekortkomingen deed het helaas wel afbreuk aan de hele ervaring, erg jammer.

damn dat is klote om te horen.

Ja inderdaad, erg jammer. Maar ze kunnen daar ook niet investeren in vernieuwingen, want er is simpelweg geen geld. Daardoor is het allemaal wat gedateerd, wat bij sommige films nou niet echt erg is, maar een film als dit wel. Deze film in bluray of een ander HDbron zou echt een verademing zijn!

Nee gewoon projectie en dit was waarschijnlijk ALWEER een digitale kopie. (had je ook zwarte balken boven en onder?) Het probleem met het geluid verbaasd me nogal, verbazen in de zin dat ik niet de enige was daar in die regio.

"het leek of alleen de centre speaker aan stond en helaas ook veel plop geluiden." Hetzelfde precies bij ons. We kunnen er dus vanuit dat de kopie die in sommige zalen van Den Bosch/Eindhoven en regio rondgaat gewoon brak is op dat gebied.

Daar heb ik meerdere mensen inmiddels al positiever over gehoord. Mensen, enige bevestiging of dit meer regel dan uitzondering is? Ik noem Nijmegen, Amsterdam?