Enter the Void (2009)

Geweldige film!

Ik heb hier erg lang op gewacht, en ben helemaal niet teleurgesteld.

Dit keer een enorme trip door Tokio. Prachtige cinematografie en mooie sound-mixing van Daft Punk. Erg veel scenes in de film zijn voor mij onvoorstelbaar goed in elkaar gezet qua camera-werk en op visueel gebied. Een film die nog wel even door je gedachte zal rond dwalen.

Weer een geweldig meesterwerk van Gaspar, dat deze man nog heel veel films mag maken!

Dat was een lange zit deze film van Gaspar Noé, waarmee ik eigenlijk maar gelijk wil aangeven dat ik Enter the Void maar een matige film vind. Irréversible vind ik trouwens ook niet geweldig, maar nog wel een stukje beter dan deze film.

Het eerste half uur van de film is duidelijk het sterkst, wat vooral veroorzaakt wordt door de manier waarop Tokio door Noé in beeld wordt gebracht. Dat hele neongebeuren ziet er prachtig uit, dat moet gezegd worden.

Dan beginnen de problemen voor deze film echter, die voor mij niet meer opgelost worden. Noé begint op een gegeven moment met zijn visuele trucjes in herhaling te vallen. Doordat de film verhaaltechnisch zeer matig tot slecht is, wordt het vanaf dat moment een film die weinig meer heeft te bieden. Ik werd er in ieder geval totaal niet door geraakt. Het acteerwerk in de film is sowieso niet altijd even sterk, waarbij Olly Alexander helemaal zwaar onvoldoende scoort.

Noé heeft de kijker een trip willen laten belven die een slordige 160 minuten duurt. Helaas werkte voor mij “de drugs” niet en moest ik ontnuchterd toezien dat de film eigenlijk niet zo heel bijzonder is. Nee in mensen een audiovisuele en verhaaltechnische trip ineen laten beleven is David Lynch echt de man wat mij betreft en daar komt een Noé bij lange na nog niet in de buurt.

1,5*

Visueel komt Lynch echt zwaar te kort, hij moet het toch vooral van de soundtrack hebben.

en het 'type' trip vind ik ook wel redelijk anders bij beide (door mij zeer hoog gewaardeerde) regisseurs

Lynch niet visueel genoeg, sorry, maar wat voor een lariekoek komt er nu weer uit je mond. De man heeft geniale beeld-composities en weet dat perfect in evenwicht te houden met inderdaad de soundtrack, misschien niet je ding maar een audiovisuele ervaring is het toch.

... maar edit als een slager. Technisch is het verder ook niet veel. Mnee, dan staat Noé lichtjaren voor.

Die ruwe overgangen vind ik eerder een pluspunt en dus op zich ook weer een artistieke keuze. de vergelijking met Noé is helemaal niet relevant, 2 enorm verschillende regisseurs.

Ik vind dat wel meevallen. Lynch weet juist het visuele/ het vertellende en inderdaad ook de muziek perfect met elkaar te combineren. Visueel heeft Lynch in zijn films juist ook erg mooie scènes. Ik ben trouwens ook wel benieuwd wat Lynch anno 2011 voor film zou kunnen maken.

Noe schiet vooral op de laatste twee vlakken tekort. Bij jou en enkele anderen telt vooral het eerste aspect zwaar, ik let vaak toch op andere zaken. Noe is in deze film visueel wel vernieuwend, maar valt toch ook vaak in herhaling.

Ik heb je antwoord even verbeterd.

Niks mis met ruwe overgangen (Kitano maakt ze naadloos), maar bij Lynch twijfel ik er echt aan of het een artistieke keuze is, of gewoon een beetje matig editwerk. Qua timing vind en doorloop vind ik z'n editwerk gewoon niet sterk genoeg.

Weet niet of je met dat tweede vlak muziek bedoelt, maar daar zou ik het alleen maar ongelofelijk oneens mee kunnen zijn. Noé's films zijn muzikaal heel wat beter dan wat Badalamenti ooit uit z'n mouwtjes zal kunnen schudden. Wat het verhalende betreft ... het is bijna vreemd om deze film daarop te gaan beoordelen.

Mag je de volgende keer gewoon voor jezelf doen, de meeste mensen hier zijn slim genoeg om te beseffen dat mijn opmerking dat impliceert. Die andere vijf worden er wel op terecht gewezen als ze zich hier zouden mengen.

Dan moet je het niet als een feit presenteren, dat is inderdaad verwarrend voor sommigen.

Laten we vooral voor die paar know-nots onze hele schrijfwijze omgooien. Het is toch duidelijk genoeg dat het zijn visie op het genoemde betreft?

Als dat zo was dan had ik er geen melding van gemaakt.

Anyway, ontopic!!!

Is deze film een aanrader om dronken en/of onder invloed van drugs te kijken? Fear & Laothing was ook een stuk vermakelijker toen ik de film onder zware invloed van white widow keek.

Ik bedoel inderdaad de muziek daarmee. Badalamenti creëer t veel meer sfeervolle en vooral betere muziek dan ik ooit in de films van Noé gezien heb. De muziek van Enter the Void deed mij helemaal niets. Ik ben het een halve dag later alweer haast vergeten zo onbeduidend vond ik het.

Natuurlijk is deze film niet zozeer voor het verhalende gemaakt. Maar als het visuele op een gegeven moment door de herhaling begint te vervelen ga ik naar andere zaken kijken, die mij nog zouden kunnen boeien. Die heb ik helaas niet kunnen vinden hier.

ja, ik erger me niet aan dat soort zaken, maar bij jou is het technische aspect dus evenwaardig aan de beleving. Kan ik nog mee inkomen alhoewel dat toch wel heel kritisch is. het is maar waar je grens ligt aan hoe je films bekijkt.

Hmm, het technische aspect is een middel tot beleving. Het kan deze versterken of in de weg staan. Wat mij betreft zijn de twee niet echt tegenover elkaar te plaatsen.

ach, je weet perfect wat ik bedoel.

De editing in de meeste films van Lynch is matig alleen tov een hoop andere regisseurs stoor ik me daar bij Lynch weinig aan.

Ik vond Inland Empire trouwens meevallen (weet ook niet meer zeker of Mary Sweeney daar ook nog de editing bij deed).

Ieder zijn smaak maar dit kon mijn niet bekoren, ik vond de film super traag en niet leuk om te kijken. Ik had er niets bij, geen emotie, geen mooi verhaal. Nee dit was niet m'n ding.

Poeh, lastige film. Ik was erg onder de indruk van Noe's vorige film, Irreversible, en als Onderhond die film vervangt in zijn top 10 door deze, dan schept dat verwachtingen.

De stijl van Noe is direct herkenbaar, eigenzinnig gebruik van camera standpunten en editing, cinematografie en de soundtrack. Het verhaal lijkt bijna secondair aan het audio-visuele spektakel, maar komt juist extra goed naar voren op deze manier, we zien de film immers door de ogen van Oscar's geest.

In tegenstelling tot anderen komt voor mij de film juist pas op gang als Oscar is doodgeschoten, al heeft Noe tot die tijd behoorlijk wat moois voor ons in petto. We kijken letterlijk door Oscar's ogen, dus zien we elke keer dat hij knippert het beeld zwart worden, en dat gebeurt ook als hij zijn gezicht wast om uit zijn trip wakker te worden, terwijl we ondertussen naar hem staan te kijken via de spiegel. Ondertussen worden we gehypnotiseerd door de veelkleurige neonlichten. De drie kwartier die dit stuk duurt is overigens verbazingwekkend snel om.

Het tweede deel zien we vooral vanuit de lucht en is een trippy samenvatting van zijn leven tot nu toe, heden en verleden, realiteit en droom lopen door elkaar heen. Dit deel is echter wel behoorlijk abstract, zeker tegen het einde en daar moet je maar net tegen kunnen. Het einde is 'typisch' Noe, veel grafische shots en goed gebruik makend van de soundtrack, die overigens de hele film draagt.

De speelduur is echter wel wat aan de lange kant, vandaar 'slechts' 4 sterren. Het wat compactere (en minder abstracte) Irreversible bevalt mij derhalve beter. Maar deze gaan we zeker eens herzien, hopelijk op Blu-Ray. Bizar trouwens dat hier geen Oscar voor cinematografie aan is toegekend.

Ik zag een videotheekrelease bij de statistieken staan, maar de rukkers van Videoland hebben hem weer eens niet

Mulholland Drive vond ik visueel ook niet heel sterk. Zijn andere films die ik gezien heb wel.

Ik vond de film de eerste ruime anderhalve uur zeer onderhoudend, daarna al zijn de visuele effecten nog zo mooi zwakt hij naar mijn zin af, ik kreeg het gevoel op een gegeven moment in herhaling te vallen binnen de reincarnatie en irritand vond ik het ook dat na die ruime anderhalve uur het steeds lastiger valt te voorspellen waar de film naartoe leidt, na een ruime 2 uur zat ik weer volledig in het heerlijke gevoel van de eerste anderhalve uur en kon hij opnieuw tot het einde ontzettend boeien, zeer lastig verhaal om uit te werken en vind dat ze het uiteindelijk prima in beeld hebben gebracht, een grote trip waar ik met m´n jointjes ontzettend op heb zitten spacen samen met mijn broer, we zijn mannen van ongeduld en dus hadden we de rit nooit uitgezeten had hij niet zo geboeid, lastige film maar absoluut ook een meesterwerk en een aanrader, maar dan moet je wel bereid zijn lang achter die tv te zitten. Me dunkt had ook deze film ietwat korter en dan krachtiger kunnen zijn, toch zie het maar te bewerkstelligen en zo goed gedaan dat de film een welverdiende 4 sterren van me krijgt, mooi maar something totally different!

Weet iemand hoe de blu-ray film is van Enter the Void?

Ik zag laatst een blu-ray versie op bol.com die ik graag zou willen hebben, maar wat ik nou zo jammer vind is dat de ondertiteling alleen maar in het frans is.

Op zich heb ik niet perse ondertiteling nodig omdat in de hele film vrijwel in het engels gesproken wordt.

Alleen vraag ik mij af of de ondertiteling in de film is gebrand of dat je het gewoon uit kan zetten.

Als het gewoon uitgezet kan worden ga ik het gelijk bestellen, maar ik moet het eerst zeker weten voordat ik 30 euro ga uitgeven!

Weet iemand wat van deze blu-ray?

Die ondertitels zijn ingebrand.

Ongelooflijk dat er anno 2011 nog zo gerommeld wordt met releases. Dat notabene een Franse film niet in Nederland op Blu-Ray te verkrijgen is met Nederlandse ondertitels en dat de US versie niet regiovrij is. Dood en doodzonde, want dit is echt een film die tot zijn recht komt op Blu-Ray, ondanks de 'vieze' post production en visuele stijl. En ondertitels inbranden? Dat is zo 1996.

Nogmaals:

Ik heb de duitse 3-disc digipack via Amazon, die is gewoon goed! Engelse, duitse, of geen subs.. Niet al te goedkoop maar wel een heel mooie uitgave, en zeker de moeite als je geen fixed subs wil!

Vooral ENTER.

Visuele tractatie, technisch verbluffend. Superieur aan bijna alles wat ik in lange tijd gezien heb.
Al is affiniteit met opvallende digitale effecten wel een must. Maar ik ga nog even door
met complimenten. Actrice die Linda speelt en rol van Alex zijn beiden erg overtuigend
en zorgen ervoor dat het verhaal menselijk en "herkenbaar" blijft.
Sounddesign... zowaar functioneel en subtieler dan voorgaande films van Noe.
Ook mooi ingezette variatie op een liedje van Procul Harum (dacht ik) die de betreffende
scenes van een zeer melancholieke sfeer voorziet.
Pluspunten in het verhaal: Een trauma heeft consequenties voor de persoonlijke ontwikkeling
en dus ook de seksualiteit van de hoofdpersonages en wordt als zodanig behoorlijk
geloofwaardig gebracht.
Eerste half uur van de film heeft een consequente spanningsboog en is als het op zich zelf
zou staan een meesterwerk.
En tot slot: "Gebruik geen drugs, het is slecht voor je!". Ook mee eens

Goed, deze film laat zien dat Noe wat mij betreft tot de groten van de cinema gerekend mag
worden. Zoveel vakmanschap en virtiositeit kan ik alleen maar diep voor buigen.

MAAR,
Waarom heeft Noe de structuur en de spanningsboog van het eerste half uur niet over de hele
speelduur uitgesmeerd? Had makkelijk gekund. Echt een misser wat mij betreft, want na het
eerste half uur drijft de film alleen nog maar op het effect van individuele scenes en
niet meer op een consistent verhaal. Het ratelt een beetje door van de ene gebeurtenis naar
de ander, maar een duidelijke afbakening ontbreekt, waardoor ik ongeduldig werd en naar
houvast begon te zoeken, die er niet meer was. Wijt het maar aan mijn klassieke opvoeding.

Filosofie (inclusief Freudiaanse) van de film is niet de mijne, maar stoorde ik me niet
al te veel aan. Het bijna incestueuze karakter van de relatie van broer en zus
vond ik aannemelijk en de film ging misschien alleen over de schreef met de scene in het
vliegtuig. Drie keer het accent leggen op die moederborst fascinatie is wèl net iets teveel.


Waar ik meer moeite mee had was de jaren 70 interpretatie van de gefrustreerde homo,
die uit jaloezie en woede zijn vriend verraad. Homo's in films hoeven
van mij echt niet politiek correct te zijn maar dit deed me echt denken aan de tijd dat
homo's in cinema nog onbetrouwbare neuroten waren. Zelfs Dario Argento was nog subtieler
op dat gebied dan wat je hier ziet. Ik denk (maar ik weet het niet zeker) dat Noe daar
verder niks mee bedoelt heeft, maar het kwam wel negatief op me over.

Ik dacht dat ik meer minpunten had, maar ik heb het belangrijkste wel vermeld.
Voor het gootste gedeelte was dit toch wel een hele positieve ervaring en wil ik hem zelfs
graag voor een tweede keer zien, maar dan op groot scherm, want daar is deze film toch wel
voor gemaakt.

sloeg echt werkelijk nergens op.