C'era una Volta il West (1968)

Als cinema een kunst op zich is (wat ik zeker weet) dan is Once Upon A Time In the West de definitie ervan.

cinema is een medium, en niet per definititie een kunst. OUATITW is dat ondubbelzinnig wel

Cinema kan toch beeldende kunst zijn? Deze film is kunst en een meesterwerk zonder twijfel.

Dat eerste wat je zegt klopt niet, als je daarmee wil zeggen dat dat tegenwoordig meer wordt gedaan dan vroeger. Vroeger waren films veel afhankelijker van producers. Tegenwoordig heeft de regisseur veel meer over de speelduur te zeggen dan vroeger. Het is sowieso een feit dat films tegenwoordig minder commercieel zijn, al zijn we er aan gewend om te zeggen dat "alles commercieel is geworden tegenwoordig".

Natuurlijk gebeurde dat vroeger ook, de suggestie die ik wekte dat dat vroeger minder zou gebeuren is inderdaad niet terecht. Maar hoe je kunt meten dat films tegenwoordig minder commercieel zijn weet ik niet. Misschien is dat binnen bepaalde landen of subculturen of genres inderdaad zo, maar als je bijvoorbeeld ziet dat er voor 2013 maar liefst 50 sequels op stapel staan (nextmovie.com) denk ik in ieder geval niet dat Hollywood minder commercieel is geworden.

cinema kan prima ingezet worden om kunst te maken! Ik wil maar zeggen dat cinema enkel een medium is en het aan de maker is om het in te zetten om kunst te etaleren (of niet).

Cinema is medium. Daar heb je gelijk in. Ik doelde eerder op het feit dat hoe kunstig iemand cinema kan maken met een film zoals dit.

Ik ben erg benieuwd waar je deze bewering op baseert. Nota bene bij een film als C'era una volta il west". Dit is toch een duidelijk voorbeeld van een film die ze tegenwoordig niet meer kunnen maken omdat deze veel te duur is, veel te veel tijd kost om te maken, veel te lang is met een zo mager verhaal, veel te kunstzinnig, enz enz

Er worden tegenwoordig weliswaar nog steeds enorme budgetten voor films uitgegeven, maar dan moet het echt wel bijna zeker zijn dat de film ook zijn geld weer terug verdient, en liefst nog met een hoop winst. Dat noem ik commercieel.

Vroeger, jaren 60, 70, 80, werden er veel vaker van dit soort bijzondere films gemaakt. Je ziet ze helaas alleen niet meer op tv, omdat ze te weinig kijkers trekken. Peter Greenaway, Tarkowski, Herzog bijvoorbeeld.

Alleen op filmfestivals zie je nog wel eens "oud vakwerk". Maar dan wel low-budget.

Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat cinema een medium is maar wat daaruit voorkomt (de films) kunst kunnen zijn.

In de Verenigde Staten? Inderdaad, onmogelijk om zo'n film te maken. Toen ook, trouwens. Deze film hing aan het infuus van het Italiaans filmfonds (waar ik trouwens helemaal niets op tegen heb). In de EU? Absoluut mogelijk, mogelijker dan ooit tevoren, met het Europees filmfonds en de talloze nationale filmfondsen (doe het slim, laat de film in meerde landen afspelen, laat iedereen Engels spreken en van andere Europese lidstaten afkomen, en vraag zelf het Nederlands filmfonds aan vanwege je nationaliteit). In Europa is hogere cultuur, om het maar zo even te noemen, in een groot budget absoluut mogelijk.

Het is ook het feit dat we nu in een totaal andere tijd leven als de jaren 60'. In de jaren 60, 70 en 80 waren er namelijk een groep nieuwe filmmakers die het "New Hollywood" samen vormen. Deze filmmakers namen afstand van het 'Oude Hollywood' en bij het maken van hun films namen ze gebruik van een aparte en nieuwe stijl. Ze waren heel erg individueel, maar werken wel nog steeds voor grootste commerciële filmbedrijven. Alleen namen ze een totaal andere stijl aan dan in die tijd gewoon was.

Maar ik geloof dat dit niet geldt voor C'era una volta il West, want dit is immers een Italiaanse film en behoord niet toe aan de 'new wave' van Amerikaanse filmmakers. Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat de reguliere bioscoopbezoeker andere verwachtingen doet. Ik bedoel: wie zal er nu nog zo'n subversief epos willen financieren a la Once Upon A Time In The West als geld-belustend filmproducent? Nee, ik denk dat zo iemand meer vertrouwen zal hebben in andere projecten zoals Iron Man of Harry Potter.

En dat is dan toch een rare paradox, want Once Upon a Time in the West, Good Bad and Ugly, Godfather 1 & 2, Casablance, 12 Angry Men en One flew over the Cuckoo's Nest staan toch stevig in de IMDB top 25. Daar staat geen Harry Potter in en slechts 1 superheld.

Maar, idd, de grote drijfveer is tegenwoordig toch de snelle kassa manier. Een plek in de IMDB lijst, is geen doel.

Once upon a time in the west wordt nu gezien als een geliefde filmklassieker maar werd, geloof ik, tijdens de release minder goed ontvangen.

Dat kan; het is inderdaad jammer dat de collectieve filmsmaak in zekere zin veranderd heeft. Maar dat heeft natuurlijk niets te maken met meer commerciëel worden.

Nee, een film is commercieel of niet. Daar heeft de inhoud van de film zelf niks mee te maken natuurlijk.

Ok, nou begrijp ik je denk ik beter. Ik ben het met je eens dat er tegenwoordig nog steeds erg mooie films gemaakt worden, dankzij allerlei cultuurfondsen. Gelukkig maar.

Maar grootse en echt dure producties zitten daar haast niet meer bij. Zoals de films en regisseurs die ik noemde. Met Herzog doel ik uiteraard op films als "Fitzcarraldo", niet z'n Hollywood gedoe.

Misschien heb je gelijk, misschien ook niet. Weet bijvoorbeeld dat deze film pas drie jaar later echt aansloeg bij het publiek. Wie weet wat er over drie jaar te wachten staat op ons! ;P

Er worden nog steeds prachtige films gemaakt maar Hollywood was vroeger gewoon beter. Filmmakers kregen meer artistieke vrijheid en daardoor dus de kans om hun visie voor hun eigen film neer te zetten.

Exact. Dat is de kern ! Op het moment dat artistieke vrijheid moet wijken voor commerciële belangen gaat alle kunst verloren. Zelfde verhaal met de muziek. Daarom is alle muziek op radio e.d. van die eenheidsworst met uiterst voorspelbare melodieën en akkoordenschema's.

Muziek is gelukkig nog vrij low-budget te produceren en dankzij het internet en goed speurwerk kan je nog steeds interessante muziek vinden zolang je niet naar de radio luistert. Bij films is dat helaas anders. De drempel om zelf een goede film te maken is een stuk hoger. En daar speelt geld vaak wel een belangrijke rol.

Ik zal de film vanavond een herziening geven, ik heb C'era una volta il West namelijk al veel te lang niet meer gezien. Kan ik ook gelijk stemmen en een recensie voor de film schrijven.

De fout die jullie alleen constant maken is Hollywood te verwarren met iedere filmindustrie. Dat het moeilijker is je creativiteit te uiten in de VS op het gebied van film zou misschien wel 's waar kunnen zijn, maar in Europa heeft een regisseur juist nog nooit zoveel zowel vrijheid als kansen gehad in filmgeschiedenis. En nogmaals: deze film is niet voor niets deels Europees. Ik betwijfel sterk of het in die tijd wel mogelijk was zo'n dergelijk expirimentele film volledig in de VS te produceren. Dat land heeft succes altijd boven schoonheid gesteld.

Experimentele film is echt nog wel iets anders, hoor.

C'era una volta il West is en blijft gewoon een meesterlijke spaghetti-western van Leone. Charles Bronson speelt het typische stille stoïcijnse figuur genaamd Harmonica, Henry Fonda laat zien dat hij niet alleen sympathieke, rechtvaardige karakters kan spelen; nee deze keer toont hij aan dat hij ook een gemene rol kan spelen; de sadistische moordenaar Frank. Leone's legendarisch stukje cinema begint al geweldig: drie mannen (gespeeld door legendes Woody Strode, Jack Elam en Al Mulock) wachten op een trein in rustige stilte. Tijdens deze ongelofelijk sterk neergezette stilte worden ze echter gestoord door het druppelende water dat van het dak valt en een irritante vlieg. Deze opening zal uiteindelijk (dan nog in stilte) spectaculair tot haar einde komen.

Waarbij Leone's vorige drie westerns nog een totaal andere stijl hadden qua actie en beeld, verandert Leone's manier van werken. Dit is het eerste hoofdstuk van een nieuwe trilogie die de drie periodes die Amerika raakte neerzet. De symboliek in de film bevat een politiek kantje; de corruptie van rijke hanessen die bandieten hun werk laten doen zodat hun plannen niet mis lopen. Het avontuur in deze film is echter hoe dit wordt geprobeerd om te voorkomen in een soort mysterieuze liefdesdriehoek. C'era una volta il West is een klassieker van de jaren 60' waar Leone zijn beeld uit in het gebruik makende van close-ups, de lange maar o zo indrukwekkende beelden waardoor de dialogen op de achtergrond worden gelaten. Hierdoor heeft hij misschien wel de beste film van het genre gemaakt.

Met alle respect, maar dat vind ik een beetje mierengeneuk. Natuurlijk valt dit niet onder het genre expirimentele films, het is geen avant-garde. Maar u begrijpt toch wel wat ik bedoel. Het is in dergelijke zin een vernieuwde en aandachtsvragende film, dat hij volledig buiten het Hollywood-ros van die tijd valt.

"He not only plays. He can shoot too."

Weer een erg goede western van Sergio Leone. Weer erg goed gefilmd en de film oogt in niets gedateerd.

Heel erg goede muziek van Ennio Morricone. Een van de beste score's die ik ooit heb gehoord. Nog net een graatje beter dan de score van The Good, The Bad and The Ugly.

Charles Bronson die eerder ook in The Magnificent Seven en The Great Escape speelde doet het hier ook erg goed als Harmonica. Henry Fonda was ook erg goed en zette de ultieme western-bad guy neer. Het verdere acteerwerk was ook erg goed.

Weer een erg vermakelijk western verhaaltje. Af en toe heeft het weer een beetje de nijging om langdradig te worden maar dat valt wel mee. Die stoom locomotief en de harmonica kwamen dus uit deze film, later ook typische western elementen geworden.

Erg goede Western.

Meesterwerk Once Upon A Time In The West op tv: De beste western ooit.

Volledig mee eens!

Gister weer gekeken. Ik zag hij op RTL 7 kwam, toen maar snel de dvd erin gedaan, want dit moet je gewoon in één ruk uitkijken.

Blijft toch echt de allermooiste en allerbeste film die ik ooit heb gezien. Het verveeld geen seconde in de film. Zelfs als er niet gesproken wordt, maak je als kijker van alles me.

Nooit meer geëvenaard in de Western genre, nooit meer geëvenaard in welk genre dan ook. Alhoewel er wel een aantal in de buurt komen, zie top 10.

De rol die Jason Robards vertolkt, vind ik echt één van de mooiste.

Veel over gehoord en vreemd genoeg nooit gezien. De openingsscene, vaak aangehaald als typisch voor deze film en stijl, vond ik eerlijk gezegd het minste; het staat in geen verhouding tot de rest van de film, de zg. humor is nogal kinderachtig en filmisch komt het bijna knullig over. Maar gaande weg werd de film steeds beter, intrigerend zelfs, waarom die man met zijn mondharmonica rondliep. De ontknoping was (letterlijk) adembenemend. Wat een vreselijke vent, die Henry Fonda speelde. Maar hij deed het met verve. En Bronson laat zien: 'less is more'. Alleen een beetje jammerdat Claudia niet kan acteren.

Goeie film met vette close ups en schietpartijen, alleen ozo langdradig, 3,5/5

Ik heb de fim gisterenavond weer gezien voor de 150e keer in mijn leven en ik kan er maar geen genoeg van krijgen

Hoe kan dit zit de CIA hier achter? is dit een soort experiment?

nee serieus, dit is gewoon Kunst in optima forma. Klasse