C'era una Volta il West (1968)

Waarom heeft een film een origineel verhaal nodig? Da's nu echt het laatste waar ik films op af reken!
Enkel originele verhalen die te gecompliceerd worden (moeilijk doen om moeilijk te kunnen doen) kunnen punten verliezen bij mij. Voor te simpel trek ik nooit punten af. Films moeten voor mij in de meeste gevallen gewoon een greep uit het leven zijn.

Het gaat hier gewoon over een gewone alledaagse dag in het Westen. De slachtoffers, de vrouw, de outlaws, diegenen die uit zijn op geld, en diegenen die uit zijn op wraak. Hoe men zo'n gewoon verhaal zo sterk kan overbrengen. Geeneen film heeft dat ooit voor gedaan.

Dit is wat deze film zo goed maakt. Eigenlijk kan ik geen één film opnoemen die deze perfectie inderdaad teweeg brengt tussen acteurs, muziek, beeld en geluid.

En originaliteit is natuurlijk wel belangrijk maar goed dat zit hier wel goed als je naar het bouwjaar kijkt

Denk je dat zo'n plot anno 1968 als super vernieuwend werd beschouwd? Integendeel, de film is zelfs meer Leone's hommage aan de klassieke Amerikaanse western.

Raar, ik vind de film juist uitgesproken larger-than-life. Een verheerlijking van het mythologische westen.

Voor een allerdaagse dag in het leven in het Westen moet je bij Clint Eastwood en zijn varkens zijn bij Unforgiven.

Het Once Upon A Time ... verklapt eigenlijk dat er bij deze film hier geen sprake van kan zijn, niet?

Voordat dat ene zinnetje van me direct weer helemaal uit zijn context getrokken wordt: ik had graag gezien dat het verhaal IETS beter uitgewerkt was. origineel is het in de verste verte niet. Maar om heel eerlijk te zijn geef ik weinig om originaliteit. uiteraard geef ik wel pluspunten aan een (op leuke wijze) origineel verhaal.

Nee, het plot is alleszins niet origineel. Dat de protagonist en de antagonist tegenover elkaar staan voor het slotduel is al eeuwen oud natuurlijk. Maar de opzet is wel origineel te noemen en de toevoeging van de mondharmonica lijkt mij ook wel een originele toevoeging.

De opzet is zeer vergelijkbaar met Johnny Guitar. Daarnaast zijn zowel Jill McBain als Harmonica gemodelleerd naar de protagonisten uit die film.

Dat wel, maar het bevat allemaal alledaagse elementen uit het Westen.

Dat is iets heel anders natuurlijk. Once Upon a Time in the West is een totale romantisering van het Wilde Westen: stuurse revolverhelden, machopraat, dorre, broeierige landschappen, epische shoot-outs.. Bij 'gewoon een alledaagse dag in het westen' denk ik eerder aan Altman's McCabe & Mrs. Miller: de 'demythologisering' van het genre.

wat een geweldige western film,

de film neemt echt alle tijd voor de opbouw. Hij begint heel rustig op het uitmoorden van het gezin na maar ook hiervoor nemen ze de tijd en de film gaat daarna rustig verder. Je hebt soms wel wat geduld nodig alleen de prachtige muziek maakt het goed.

Ik heb echt genoten van deze film maar toch een beetje een teleurstellend einde. ze bouwde enorme spanning op met die muziek erbij (ik heb het over die shootout) en daarna gooiden ze er zo ineens een heel ander stuk doorheen. Dit verpeste voor mij de sfeer een beetje. Vervolgens schakelden ze meteen weer over na de shootout en meteen werd er geschoten. Ondanks dit is het nog steeds en hele goede film en ik vind het niet gek dat deze zo hoog staat in de top 250

yeyo ik ben het wel helemaal met je eens dat het wilde westen in deze film sterk geromantiseerd wordt, ik zie dit echter niet als een nadeel. films die minder realistisch zijn kunnen vaak nog steeds heel erg boeiend zijn.

een goede film dus 3.5*

Ik ben nog steeds van mening dat het 'wilde westen' hier juist wordt gepresenteerd als iets aflopends, als iets wat vanaf het moment waarop de film speelt, afloopt. De hele cow boy wereld wordt weggevaagd door nieuwe ontwikkelingen, zoals de komst van de trein. Daar tegenover worden dan personages gesteld die daar, al dan niet bewust, weerstand aan bieden en die in hun doen en laten in de oude tijd blijven hangen, waarin je problemen oplost met pistool schoten. Dit wordt ook treffend verbeeld door de personage van Frank (fantastische rol van Henry Fonda) die probeert aansluiting te vinden tot het nieuwe, maar toch terug grijpt op zijn ouode gewoontes. In die zin vind ik dit ook eigenlijk niet echt een western (al eerder verwoord), juist omdat het einde van de western-tijd hier wordt geschetst.

Over die shoot-out dan nog (@maxroelofs): ik vraag me af hoe dat dan beter had gekund. Ikzelf vond dit een enorm sterk staaltje filmkunst.

Maar is het dan meteen niet origineel meer als ze van een film (die ik niet gezien heb) een vergelijkbare opzet hebben. In die tijd was dit toch wel redelijk origineel, of helemaal niet?

Nee, het was juist de bedoeling een ode aan de western te brengen en bevat juist expres allemaal bekende elementen (de mystieke wreker, de shoot out, de spoorweg, het uitgemoorde gezin, de duistere bad guy, etc) uit andere westerns. (Soort Tarantino avant la lettre.)

Ik had daar zelf ook last van. Net toen ik dacht dat er eens wat ging gebeuren, was de sfeer in een slag weg. Onvergeeflijk.

Er gebeurt toch ook wat, de vete tussen Harmonica en Frank wordt eindelijk duidelijk. Ongelofelijke climax met een geniale juxtapositie van flashback / heden: qua suggestie en opbouw ongekend. Had je liever de zoveelste standaard shoot-out gezien?

Maar de openingsscène is al een extreem lang uitgesponnen stand-off. Leone weet een epische schietpartij altijd leuk uit te beelden, maar zo zou het einde toch een beetje als een herhalingsoefening aanvoelen. Ik vind deze aanpak veel interessant De hamvraag is namelijk niet wie het duel zal winnen, maar waar Harmonica's haat jegens Frank vandaan komt. De flashbackscène dient om de (emotionele) opbouw van het duel, met name de gemoedstoestand van Harmonica te illustreren (wordt afgewisseld met de blik in zijn ogen, versnelde montage naar het einde toe..). Bovendien vind ik het uitzonderlijk hoe Leone de kijker tijdens de flashback in spanning houdt én niet met woorden maar met beeldtaal iets frappant duidelijk maakt.

100% eens met yeyo.

nogmaals die spanning waar jij (yeyo) het over hebt was voor mij helemaal weg na die flashback. ik snap jullie standpunt alleen bij mij werkte dit negatief op de film en niet positiefdie openingsscène vond ik dan wel weer prachtig vooral omdat ze hier dus juist voor de opbouw zo lang de rijd nemen. Je zegt dat als ze dat bij dat stuk weer gedaan hadden het een herhalingsoefening zou worden, ik vind het juist fijn als ze de tijd hiervoor nemen. met die gemoedstoestant ben ik het wel eens alleen hadden ze dit stuk dan niet beter kunnen doen terwijl ze na die plek toe liepen. Dit zou voor mij de spanning meer bewaren

Zelf had ik wel liever een zoveelste standaard shootout gezien, want daar ontbreekte het in deze film toch wel aan. Ik kijk overigens niet vaak westerns, dus voor mij had het best gemogen.

Dan moet je de andere Westerns van Leone maar bekijken. Vooral Per Qualche Dollaro in Piu

Klassieker deze fim, voor mij de beste film in combinatie met de muziek.

Ik vind dat de film afdaalt na het prachtige begin en de volgende 3 kwartier.

Voor mij de beste Western ooit. Prachtige cinematografie, schitterende rollen met de a-typische casting van Henry Fonda en Charles Bronson, een degelijke verhaal en vooral natuurlijk de onsterfelijk mooie muziek van Ennio Morricone. Staat al jaren in mijn top-10.

Vanavond voor de tweede keer bekeken en hij lijkt steeds beter te worden. Van zowel de muziek als de beelden krijg ik kippenvel. Henry Fonda als Frank komt absoluut in mijn lijstje van favoriete filmschurken. Die blik alleen al Charles Bronson was ook uitstekend en vooral erg mysterieus. En Claudia Cardinale...wat een mooie vrouw was dat toen Ik geef Once Upon a Time in the West een dikke 5. Eén van de meest indrukwekkende films naar mijn mening en naast Dances With Wolves en The Good, the Bad and the Ugly mijn favoriete Western. Kan iemand mij nog meer indrukwekkende Westerns aanraden? Ik heb een poos geleden Rio Bravo bekeken maar ondanks de humor en de charmes weet de film mij lang niet zo te boeien als de films van Sergio Leone. A Fistfull of Dollars en For a Few Dollars More vind ik namelijk ook erg mooie films om naar te kijken.

Heel simpel verhaal ,maar zeer goed uitgewerkt in beeld , acteurs en natuurlijk geluid.

Maar die andere grote western van Leone... Die is wel een stuk mooier en grootser.