C'era una Volta il West (1968)

alleen de muziek is al 5 sterren waard, net nog even het einde gezien.

constant die close ups van die gezichten wat mooi.

Vanavond gedeeltelijk nog eens gezien (toch tijd om de DVD maar eens aan te schaffen omdat ik gek werd van al die reclame-onderbrekingen) en het blijft een absolute klassieker. Zeker, de film is aan de lange kant maar verveelt geen seconde. Het acteerwerk is subliem, de landschappen zijn prachtig en de muziek is schitterend.

Ik heb deze film vanavond voor de ...ste keer gezien (ik heb hem nota bene ook op DVD, maar toch heb ik gewoon naar de TV-uitzending gekeken, weliswaar "met vertraging", dan kun je de reclame zo lekker even doorspoelen), maar iedere keer als je deze film ziet ga je hem mooier vinden! Ik kan je alleen maar aanraden hem nog een paar keer te bekijken. Deze film hoort wat mij betreft echt wel op een hoge plaats van de top 250.

Jouw wensen worden verhoord

Één van de beste westerns met in ieder geval de beste openingsscene ooit. Bronson is de coolste cowboy held.

Niet wat ik gehoopt had.

Ik ben het helemaal eens met Q Jones.

Ik waardeer de rust die hier wordt aangehouden, over elk shot is nagedacht.

Het verhaal is redelijk basic. Een badguy die in het verleden iets kwaads heeft gedaan waardoor er wraak ontstaat. Maar dit is verwerkt in een korte flashback op het einde, waardoor je hiervóór niet echt de haat voelde vanuit Harmonica. Sowiezo vond ik het spel van Charles Bronson niet heel erg formidabel want hij heeft bijna continu dezelfde gezichtsexpressie.

De muziek is leuk, maar je kunt dat bekende deuntje eigenlijk onder bijna elke scène gooien.


Deze verzorgde western zorgt voor een hoop sfeer en een fijne kijkbeurt maar niet meer dan dat. Wanneer je de moordenaar van je broer tegenkomt wil je natuurlijk voorkomen dat hij een dorpje opkoopt, zeker als hij de man van een mooie dame heeft vermoord. Dit is allemaal vrij logisch en heel veel spectaculaire dingen gebeuren er dan ook niet.

Aardig.

Western.....niet mijn favoriete genre. Maar deze moest de topper zijn in zijn genre. Ik heb mensen hem wel eens "the godfather" van de western horen noemen. Geloof mij, ik heb net de godfather triologie gezien maar deze film valt ontzettend tegen.

De intro is geniaal: lange shots, oud huisje, rotsachtig land, paarden vast aan touw en een molen die zachtjes en piepend ronddraait. Allemaal mooie close-ups en muziek is geniaal.

Alleen het verhaal is zo standaard en niet interessant. heb me ook mateloos geirriteerd aan harmonica, hij heeft notabene de hele film dezelfde kop getrokken!

nee. deze film is, als je het mij vraagt een overgewaarde mislukte western die de top 100 iig niet waardig is.

3* voor de intro, muziek en shots, landschap en de mooie vrouw uit new orleans

Wie denkt nu in godsnaam aan het verhaal bij een film als deze? Dit is gewoon kijken en genieten.

'Mislukte western' klinkt ook nogal cru. Zeker van iemand die misschien niet eens vergelijkingsmateriaal heeft.

Oke. misschien geen mislukte western,maar ook geen goede. En is vergelijking nodig dan? het gaat toch om deze film, niet of ie beter of slechter is dan andere

Nee, maar je kan moeilijk zeggen of het een mislukte western is, aangezien je geen referentiekader is. Straks vind je alle andere westerns veel slechter dan deze

nee. dat mislukte western had ik al teruggenomen. Maar omdat ik deze dus tegen vond vallen en van mij een voldoende kreeg, ga ik alle films slechter dan deze vinden? denk het niet. en de kans dat ik nog veel westerns ga kijken is klein. op the good, the bad and the ugly na.

de eerste western die ik ooit in mijn leven heb gezien was 3:10 to yuma, de oude en nieuwe versie. die vind ik veel beter dan deze.

Als het verhaal niet interessant is gaat mijn aandacht vaak anders naar toe. en waarom is hier het verhaal eigenlijk minder belangrijk dan bij andere films?

Verhaal is niet altijd het belangrijkst... vond het hier overigens boeiend genoeg.

Het is toch altijd handig om een film in een bepaald kader te kunnen plaatsen. Hoe kan je anders een film 'mislukt' in zijn genre noemen, wanneer je het genre zelf nog niet eens verkend hebt? De spaghetti-western is overigens ook maar een stroming binnen het genre.

oke..als je het zo bekijkt. dat is inderdaad zo. Het genre heb ik al "verkent". Genoeg in ieder geval om te weten dat het niet aan mij bedoeld is.

en dat van de spaghetti-western moet je me even uitleggen

Er zijn verschillende soorten westerns, nogal verschillend van toon en gelaagdheid: klassiek (Hawks, Ford, Zinnerman), spaghetti (Leone, Corbucci), revisionistisch (Peckinpah, Altman, Eastwood) en hedendaags (Coen). Jij lijkt je voornamelijk op de Leone's te focussen, wellicht omdat die het populairst zijn. Maar ik vind het ongewoon dat een filmliefhebber het genre tout court zou afwijzen.

Oke. daar had ik dus geen flauw benul van. En je hebt eigenlijk gelijk wat betreft het afwijzen van een genre. Ik zal eens kijken of ik wat westernfilms kan downloaden en kijken wat ik daar van vindt. en wie weet verandert mijn kijk op western wel

Ben een beetje verbaasd dat het acteren van Bronson in deze film wordt uitgelegd als slecht omdat hij over het algemeen maar een gezichtsuitdrukking heeft. Naar mijn mening geeft dat op zeer goede wijze uitdruking aan zijn karakter en dramatische voorgeschiedenis.

Ben een beetje verbaasd dat het acteren van Bronson in deze film wordt uitgelegd als slecht omdat hij over het algemeen maar een gezichtsuitdrukking heeft. Naar mijn mening geeft dat op zeer goede wijze uitdruking aan zijn karakter en dramatische voorgeschiedenis.

Je hoeft het geen twee keer te vermelden hoor Het is ook geen foutje als ik de tijd tussen de 2 posts zo kijk

Hij heeft wel een punt Hoe kun je Bronson nou slecht vinden in deze film?

En dan zijn er nog de space-westerns

Ik had gemengde gevoelens voor de film en ik vond het toch een hele mooie film. Ik heb eigenlijk helemaal niks met Western (eigenlijk vind ik het verschrikkelijk). Ik heb ook helemaal niks met oude films, op de 1 of andere manier word ik er nooit vrolijk van of raakt het me echt. Maar desondanks ging ik toch een poging wagen. Waarschijnlijk omdat de film zo hoog scoorde zowel hier op Moviemeter als op IMDb.

Het begin vond ik eigenlijk helemaal niet zo goed, ik dacht: waar ben ik aan begonnen. Die stomme geluiden heel de tijd en tussendoor de stilte irriteerde mij. Gaat er nog iets gebeuren dacht ik? Later werd het dus wel heftiger maar ik vraag me nog altijd af waarom de familie McBain dood moest. Waarschijnlijk omdat Frank daar wilde wonen? Misschien heb ik gewoon niet goed opgelet Maar het was wel vrij heftig en zielig, vooral toen hij het jongetje dood schoot. Niet veel later komt Claudia Cardinale in beeld en wat is dat een prachtige mooie vrouw zeg. Dat werd alleen nog maar meer benadrukt omdat de rest vooral uit oude mannen bestaat. Waar ik me soms ook wel aan irriteerde. Maar Cardinale deed het prima.

Werd soms bijna emotioneel door sommige gebeurtenissen, maar het had soms ook vrij saaie momenten. Eigenlijk duurde de film helemaal niet zo lang als ik verwacht had. Voor ik het wist was ik al bij het einde.

De mondharmonica die je heel de tijd hoorde was ook zwaar irritant, op den duur hield ik het gewoon bij. Oh, daar komt het weer . Maar dat hoort natuurlijk bij het verhaal en genre.

Ik heb me toch goed vermaakt, al zal ik de film niet snel weer bekijken. Maar de film scoort wel hoog genoeg voor deze misschien wel enkele keer.
Maar had toch wel iets meer verwacht aangezien deze film op nummer 8 staat in de top 250.

Een aanrader! Ook voor mensen die niet van dit genre houden, en daar ben ik er 1 van. Misschien ben ik wel 1 van de grootste haters van dit genre maar het is toch positief afgelopen/

4*

????

Dat harmonica stukje, ik vond het langzaamaan een beetje flauw worden.

Dat harmonica stukje was alleen voor harmonica, dus als Bronson in beeld was. Jill (Cardinale) had haar eigen muziek thema, en dat geld voor elke hoofdrolspeler.

Leone vroeg Morricone om muziek te schrijven voor elke persoon, en hij deed precies dezelfde in Once Upon a Time In America.

Review/comparison van de BLU-RAY release: regio vrij.

People scare better when they're dying

Vanwaar het kwam, ik weet het niet maar een paar dagen geleden vroeg mijn broer of hij mijn DVD van C'era una Volta il West kon lenen. Ik zei dat ik anders ook wel zin had om die film nog eens terug te zien, moet van de aanschaf geleden zijn, en ik stelde hem voor om diezelfde avond nog op te zetten. Zo gezegd, zo gedaan en we zaten allebei klaar voor een trip naar de geniaalste film van Sergio Leone.

En die is nog altijd niets aan kracht ingeboet doordat de film gewoon zo ontzettend tijdloos overkomt. Al vanaf de eerste minuten van de openingsscène wordt je meteen in de film getrokken om er pas na een kleine 3 uur weer uit gelaten te worden. C'era una Volta il West ademt gewoon een ontzettend treffende sfeer uit en het is genieten geblazen. Echt veel verhaal zit er niet in, als je de plotlijn kent met de relatie tussen Frank en Harmonica dan merk je dat de film voor de rest plotgewijs niet bijzonder veel om handen heeft, maar stoort dat? Helemaal niet. We krijgen er zoveel ontzettend moois voor in plaats want sommige scènes zijn echt om je vingers van af te likken. Neem nu de openingsscène die pakweg 10 minuten duurt en waar we naar niets anders zitten te kijken dan 3 schurken die op iemand wachten in een treinstation. Dialogen komen er amper aan te pas en de beeldtaal vult deze leegte perfect in. Je voelt de spanning opbouwen tot dat Harmonica aankomt en dan wordt je nog net iets verder op het puntje van je stoel geschoven tot je er praktisch afvalt. Voor velen te traag? Ik kan het begrijpen maar eerlijk gezegd, dit soort cinema zie ik enorm graag. Stilistisch maar nergens vervelend of te artistiek. Gewoon een genot om naar te kijken. Veel van de sfeer is natuurlijk ook te wijten aan de combinatie van beeld en muziek. Mijn eerste LP (je leest het goed, deze bijna 20-jarige koopt regelmatig eens een LP) was een Franse rip-off van Westernmuziek waarvan de meeste nummers van de hand van Ennio Morricone kwam en toen was ik al helemaal verkocht aan de nummers uit de film. De soundtrack uit Il Buono, il Brutto et il Cattivo is misschien wel bekender maar voor mijn part moet men hier niet onderdoen voor die andere Sergio Leone klassieker. De harmonica, het instrument dus niet het personage, laat een bijna onuitwisbare indruk achter maar ook de afzonderlijke thema's per personage zijn erg sterk gecomponeerd. Morricone is terecht één van de grootste componisten ter wereld.

Oorspronkelijk had Henry Fonda de rol van Frank afgewezen. Leone besloot het hier niet bij te laten en ging hem opzoeken in Amerika. Daar aangekomen wist hij hem toch te overtuigen (Leone zei: 'the camera shows a gunman from the waist down pulling his gun and shooting a running child. The camera pans up to the gunman's face and... it's Henry Fonda." waarmee Fonda was verkocht doordat hij tot nu toe alleen maar voor good guys werd gecast) en Fonda's geniaalste rol was een feit. Vooral de eindscène is van zo'n ontzettend hoog niveau. Ik heb altijd al wel een zwak gehad voor dit soort van western shootouts maar dit wordt echt ontzettend sterk gespeeld. Fonda's staalblauwe ogen, het zwarte pak en dan tegenover hem een al even geniale Charles Bronson in een bruin pak. Twee complete tegenpolen en in de paar scènes dat ze met elkaar hebben, weten ze echt alle kracht, alle betekenis, alle symboliek van de film uit te stralen. Ik betwijfel of beide acteurs ooit dit niveau hebben kunnen overstijgen, het zou in ieder geval geen schande zijn als het niet was. Ik weet nog toen ik de film voor de eerste keer zag, ondertussen toch echt wel serieus wat jaren geleden, dat ik me verbaasde over die donkerharige schoonheid die er in slaagde om in ouderwetse kledij nog ontzettend sexy over te komen. Haar naam is Claudia Cardinale en het was een naam die ik ging onthouden. Ik ben hem sindsdien niet meer vergeten en heb haar ondertussen ook al in wat meer films gezien maar eerlijk gezegd, daar weet ze nooit dezelfde indruk te maken als toen die dag vele jaren geleden. Ik was benieuwd hoe het nu eigenlijk ging uitdraaien maar vanaf de eerste momenten dat ze in de film te zien is, wist ik weer waarom ze me altijd is bijgebleven. De zwarte jurk maar ook vooral het kunnen om geloofwaardig over te komen als sterke vrouw in een tijd waarin dat niet zo vanzelfsprekend was. Cardinale zet hier een glansrol neer die door niemand had geëvenaard kunnen worden. Qua bijrollen is hier ook wel veel plezier aan te believen. Jason Robards is ten onrechte vergeten qua naam, hij wordt in ieder geval precies nooit in één adem genoemd met Fonda of Bronson of Cardinale, want hij zet een al even memorabele prestatie neer als de rest. Vooral die eindscène is gewoon te perfect voor woorden. Hilarisch ook om Jack Elam te herkennen. De dag ervoor nog gezien in het verschrikkelijke Cannonbal Run en nu erg sterk als één van de 3 schurken aan het begin van de film. Die ogen, die haal je er toch perfect uit.

Voor mij altijd het meesterwerk van Leone geweest. Il Buono, il Brutto et il Cattivo is ook de moeite waard maar dit blijft toch echt wel mijn favoriet. De perfecte combinatie tussen muziek, beeld en de cast werd nooit meer bereikt door Leone. Cinema op het puurst van de snede en o zo vermakelijk. De lange speelduur vliegt razendsnel voorbij en nadien heb je zin om hem gewoon terug op te zetten. Ik peins dat de score wel duidelijk is.

5*

Tot voor kort nog nooit toegekomen aan deze film. Nu moet ik ook eerlijk bekennen dat ik western als genre behoorlijk links heb laten liggen. Tot vandaag dus! Met veel plezier geef ik once Upon A Time In The West vier en een halve ster. Met een origineler en iets beter uitgewerkt verhaal, zou ik de maximale score overwogen hebben. Eigenlijk is het toch een klassieker zoals ze (helaas) niet meer gemaakt worden.

De film scoort hoog op bijna alle gebieden. De beelden zijn prachtig. Het westernsfeertje wordt perfect neergezet, wat ten dele komt door de verouderde camera's. Ook komt de film nergens gepolijst over. Het geheel oogt werkelijk alsof het al jaren in de woestijn vertoeft. Ruwe, verweerde gezichten maken het echter. De acteurs leveren uiteraard een groot aandeel. Henry Fonda zet hier simpelweg een van zijn beste rollen neer. Charles Bronson, Jason Robards en Claudia Cardinale doen ook weinig voor hem onder.

Ander opvallend punt is dat de shots bijzonder lang zijn, maar nergens vervelend. Neem het moment waarop Jack Elam het vliegje vanaf zijn gezicht probeert te blazen. Het duurt een minuut, slaat nergens op, maar is best vermakelijk. De film heeft weinig vaart, maar gaat daar effectief mee om. Zelfde geldt voor de muziek. Once Upon A Time In The West kent een van de beste soundtracks ooit. Iedereen kent het harmonicadeuntje, maar nu ik het in de film hoor, is het vele malen effectiever.

Enkel het verhaal zou iets beter kunnen. Met nadruk op ‘iets’. Drie uur is eigenlijk nog maar een korte zit. Enorm genoten van deze film.