The Wrestler (2008)

Hectometerpaal had het over de eerste negerin, Poitier was dat volgens mij niet . Maakt je argument echter niet minder sterk...

Dat zie ik ook ja

"Iemand met een ander kleurtje", daar reken ik Poitier wel tussen. Dat hectometerpaaltje zich alleen wil richten op actrices is dan zijn probleem.

De oscars zijn er geloof ik sinds 1932 en Poitier won 'em in 1964....

Veeeeeel te lang geduurd dus. En 32 jaar is toch ook in de ogen van Lycra-Thea-tje erg lang denk ik. Al helemaal aangezien ie zelf nog pas aan het puberen is geslagen. Hehe

En Berry verdiende 'em zeker niet. Maar als je een beetje de moeite neemt om het hele bericht te lezen zie je dat dat ook helemaal niet het punt was wat ik wilde maken.

Echt echt een lekker filmpje heerlijk van genoten. 4*

Ja het ligt aan de oscars dat een negroide persoon nooit eerder een oscar won, in plaats van de gehele filmindustrie an sich.

Als je niet wordt aangenomen kan je ook moeilijk een oscar winnen hé? - Maar dat gaat jouw kop waarschijnlijk te boven.

Over dat laatste zal ik maar zwijgen, je maakt jezelf wel erg belachelijk zo.

Als je wat verder door zou denken zou je misschien erachter komen dat ik ermee bedoel dat het winnen van een oscar ook nog verdient moet zijn.

En het feit dat in Hollywood een hele lang tijd de verhouding "blanke hoofdpersoon tegenover zwarte hoofdpersoon" 99 tegen 1 was, dus ook betekent dat ze procentueel gewoon erg weinig kans maakte om iets te winnen.

Mijn kop? Het mag ook wel wat vriendelijker hoor.

En verder ben ik hier ook wel deels schuldig aan maar dit is een beetje behoorlijk off-topic allemaal. Het gaat tenslotte over The Wrestler en niet over de Oscars, Poitier, Berry, Penn etc etc. Ik verwacht dan ook een nieuwe forum genaamd "Oscars 2009" hehe .

En LycraThea; probeer eens caffeinevrije koffie....wordt je wat rustiger van.

Over de oscars valt al lang te discussieren in het oscar topic te vinden onder het kopje festivals.

Behoorlijk off-topic gegaan inderdaad. Back to The Ram.

4* voor Rourke en 3* voor het verhaal.......samen een 3,5*

Sorry, niet interessant.

Een meer dan aardige dramafilm met een fenomenale Mickey Rourke kan je deze film goed als omschrijving geven. Ik moet zeggen, ik heb helemaal niks met worstelen en deze film bevestigt weer waarom. Wat een zinloze sport zeg. Een beetje elkaar zwaar mishandelen terwijl bijna alles ook nog eens afgesproken werk is. Bizar dat er zoveel mensen zijn die zoiets interessant vinden. Ik geniet er niet zo van om iemand keihard voor de sport mishandeld te zien worden. Dat terzijde, terug naar de film zelf.

De film zelf toont het leven van de eens zo grote Randy ''The Ram'' Robinson die na topjaren nu zijn kunsten vertoond voor een klein publiek dat nog nostalgische gevoelens koestert. De film laat op fraaie wijze het toch wel trieste bestaan van Randy zien die eigenlijk op is voor zijn vak maar toch altijd eraan verbonden blijft omdat het zijn leven is. Rourke zet een geweldige rol neer als Randy en eigenlijk teert de hele film op zijn geweldige rol want verder vond ik het allemaal niet heel bijzonder.

Het verhaal an sich is mooi maar de zijplotten met zijn wens om weer in goed contact met zijn dochter te raken en om het hart van een paaldanseres te winnen vond ik nogal oppervlakkig uitgewerkt en het was ook allemaal best cliche. Ik kende het allemaal al wel. Je kon ook goed voorspellen hoe het verhaal verder zou gaan. Desalniettemin leverde het soms wel mooie momenten op zoals het moment dat zijn dochter toch een uitje met hem aandurft en toch weer ietswat close wordt met paps. Dat gunde je de man toch wel.. Maar om te zeggen dat het allemaal bijzonder of heel ontroerend was, nee. Ik vond Randy The Ram een mooi personage maar de andere rollen vond ik best vlak en dat was wel jammer. Waar de dochter hem het ene moment nog verrot scheld gaat ze daarna spontaan toch mee, alleen omdat hij een jas kado geeft en zegt dat hij haar een oude bekende plek wil laten zien? Vond ik wat snel gaan. Net zoals de story met de paaldanseres wat best oppervlakkig bleef. Wel vond ik de scene's met zijn worstelmaten wel mooi. Dat was toch zijn wereld, zijn leven, zijn ''familie''. De film gaf wel goed weer waarom Randy totaal op was. Regelmatig zie je hem toch goed bebloed, vol met wonden en zelfs met nietjes in zijn lichaam. Het zal je werk maar zijn...

De conclusie is dat het een prima film is die zeker de volle 2 uur boeit, vooral dankzij een sublieme Rourke die wat mij betreft best recht op een Oscar had, maar dat de film zelf niet heel bijzonder is.

Wel een ruime voldoende uiteraard: 3,5*

poeptraag

waar slaat dat nou weer op! zeker nog niet helemaal wakker!

Aardig..........2,5.........nee had ermeer van verwacht, geen film om 2 keer te bekijken.......sorry is niet mijn film.

Zonder Mickey Rourke en Marisa Tomei was deze film niet zo goed geweest als die nu is. Met hun performance zorgen ze ervoor dat Darren Aronofsky niet kopje onder gaat.

Waarom gebruikt Aronofsky opeens een hand-held camera om Mickey Rourke te volgen in New Jersey? Ik had af en toe het gevoel dat ik naar een film van de gebroeders Dardenne aan het kijken was. Niet alleen vanwege het handheld camerawerk maar ook omdat Aranofsky het 'verhaal' laat lopen vanuit het personage van Mickey Rourke en niet andersom. Hij neemt namelijk niet een verhaal als uitgangspunt, maar een personage. Het beginsel is dus niet het verhaal maar het karakter, iets wat terug te leiden is naar het werk van de gebroeders Dardenne. Vanuit dat karakter dat zich in een moeilijke situatie bevindt komt vervolgens een plot bovendrijven dat met beperkte middelen en mogelijkheden beslissingen moet nemen. Het plot, voorzover aanwezig, moet uit het karakter voortkomen en niet andersom. De bedoeling hiervan is dat je je als het ware fysiek identificeert met het karakter.

Op een aantal momenten is deze vorm geslaagd en dan neem ik vooral de slotscène als basis. De gang naar de worstelring waar hij eerst een gesprek heeft met Cassidy, vervolgens onder luid gejuich de ring instapt, dan de partij worstelt, die heel dicht op de huid is geschoten, zien we vanuit het personage. En als we er opeens achter komen dat "The Ram" een hartaanval lijkt te gaan krijgen, schiet Aronofsky een shot vanuit de positie van het publiek. Opeens zit je in de film en lijkt het net alsof jij in het publiek staat te joelen naar "The Ram". Correct me if I'm wrong…

Dit soort shots zie je alleen als "The Ram" in de ring aan het worstelen is. Dus beetje bij beetje kom je in de film. Beetje bij beetje kom je erachter hoe hij leeft, hoe hij weet rond te komen en waarom hij nog steeds in de ring staat. Dit krijgt een extra dimensie door het pessimistische beeld dat we krijgen van New Jersey. Randy leeft letterlijk aan de onderkant van de samenleving. Het leek wel alsof de gebroeders Dardenne aan het schieten waren in Wallonië. Een koude, grillige maar bovenal een individualistische industriestad.

Toen ik op een gegeven moment accepteerde dat het op deze toon verderging kwam ik steeds beter in de film. Eén van de mooiste momenten in de film was het moment waarop hij door het magazijn van de supermarkt naar de vlees- en kaasafdeling loopt. Vergelijkbaar met de gang naar de worstelring, met dezelfde rockmuziek eronder, maar deze situatie maakt net wat meer indruk omdat het juist uit zijn leven gegrepen is. Vanaf dat moment werd de film voor mij ook meeslepender.

De film weet goed om te schakelen van het lot van "The Ram" naar het verhaal van zijn vriendin, Cassidy, een stripper op leeftijd die haar hoogtijdagen achter de rug heeft. En vrijwel iedere keer afgewezen wordt omdat ze eruit zou zien als een moeder op leeftijd. Marisa Tomei weet dit ontzettend sterk te verbeelden. Denk dan vooral aan de scène waarin ze tot drie keer toe afgewezen wordt door haar klanten en alleen "The Ram" nog iets van haar wilt. Maar wel iets dat buiten de werkuren omgaat. Cassidy wil dit uiteraard niet omdat zij ook opgesloten zit in haar gecreëerde wereld. Het moment dat ze haar lot achter zich laat volgen we de "The Ram" weer. Hij kiest er uiteindelijk voor om de waarheid onder ogen te zien en daarmee impliciet voor zijn dood. Dit laat het open einde goed zien zonder sentimenteel te worden; daarvoor is de film te rauw. "The Wrestler" is dus uiteindelijk een intense film geworden over lotsbestemmingen, verlies en zelfdestructie.

Alleen jammer dat de vader/dochter-relatie niet helemaal uit de verf komt. Deze extra schakel in de film lijkt alleen nut te hebben om "The Ram" toch door te laten zetten en zijn eigen lot achterna te gaan.

De film begint bijzonder traag. Pas in het tweede deel van de film weer Rourke mij echt mee te slepen in het leven van "The Ram".

Het verhaal met zijn dochter vind ik wat oppervlakkig uitgewerkt, ook het verhaal met de Cassidy spreekt me niet echt heel aan.

Het einde is werkelijk subliem, prachtig. Maar toch had ik meer verwacht van het werk van toch wel mijn favoriete regisseur... 3,5.

Lichtelijk overdreven allemaal gewoon een film in lijn met Barfly beetje aan de zelfkant van de maatschappij. Interessant maar geen meesterwerk en Jezus wat is het schrikken om die Rourke te zien een beetje beauty en de beast met die stripper. Ik ben het wel eens met mensen die zeggendat het verhaal wel mooi verteld wordt iedere keer dat je denkt nou gaat het weer sloopt hij zichzelf toch weer hij wil wel maar kan niet.

Documentaireachtige aanpak, groffe korrel, schoudercamera die op de huid plakt van "The Ram"...... De toon is onmiddellijk gezet, de sfeer perfect !

Rourke is adembenemend in zijn rol van moegestreden, eenzame worstelaar. De regie is sober maar to the point en het verhaal bevat meerdere onvergetelijke en ontroerende momenten.

Na The Fountain opnieuw een pareltje van Darren Aronofsky ! 4.5*

Keek ik al een tijdje naar uit, mede door mijn nieuwe interesse voor Aronofsky (sinds The Fountain), alle lovende kritiek en de terugkeer van Mickey Rourke.

Nu is het zeker geen teleurstellende film, integendeel. Maar de bijzondere film waar ik op hoopte is het helaas ook niet geworden, daarvoor blijft The Wrestler iets teveel binnen de lijntjes van het genre. Ben wel blij dat het melodrama vaak wordt vermeden, wat in dit soort films meestal zorgt voor veel onnodige tranentrekkerij. De film is zeker niet licht maar het drama ligt wat meer onderhuids, om slechts sporadisch boven te komen. Vind het verhaal over de relatie tussen hem en de stripper wel mooi uitgewerkt maar over het verhaaltje met zijn dochter heb ik toch een beetje mijn twijfels, voelde soms verplicht aan.

Over de visuele kant van de film is hier al heel veel gezegd, dus hou ik het maar kort. Vind de visuele stijl die Aronofsky hier hanteert zeker niet slecht, en vind het camerawerk bij vlagen zelfs erg goed. Toch denk ik dat de gestilleerde stijl prima bij deze film had gepast, de worstelscènes en de scènes in de stripclub zouden op deze manier denk ik erg goed uit de verf komen. De soundtrack is er echt een die je mooi vind of die je haat. Ik vind het erg goed bij de film passen, leuk ook dat ze Sweet Child O' Mine mochten gebruiken.

Erg sterk acteerwerk van Rourke, zeker terecht genomineerd voor een Oscar. Marisa Tomei vind ik zelf geen topactrice, maar om haar in zo'n rol te zien is natuurlijk nooit verkeerd.

4*

Vandaag deze film in de bios gezien. Ik had erg met die arme man te doen. Het lijkt of Mickey Rourke in het dagelijks leven ook een wrestler is? Haha.

Maar goed, ik moet zeggen dat dit totaal niet mijn genre film is en ik ook absólúút niet van worstelen houd! Ik keek er dan ook met moeite en soms zelfs afgrijzen/walging naar.

Scenes met zijn dochter vond ik heel sterk. Ik geef de film 2 sterren omdat Mickey an great actor is en de scenes met zijn dochter mij enorm aanspraken. Het einde deed me ook wel wat.

Voor de rest: Je moet een sterke maag hebben voor deze film..

Waarom is dit in jouw optiek een slecht iets? Is het misschien ook wel niet de bedoeling dat je het worstelen eigenlijk maar belachelijk vind, en dat Ram z'n lichaam verkoopt, net als een stripper dat doet.

Tja, maar ze moest door de achterdeur naar binnen en zo moest ze de zaal ook weer met haar Oscar verlaten. Aan de rest van de festiviteiten voor "Whites Only" kon ze ook niet deelnemen........

De meeste worstelaars zelf vinden de sport ook briljant. Ze houden er van. En ze krijgen er echt veel voor betaald in de WWE of TNA ofzo. Maar kleinere promoties zijn er ook. En daar zijn dus meer worstelaars die het soms niet meer zien zitten. Die er alles aan doen om hogerop te komen maar dat lukt ze niet. Ze gaan zelfs door meer pijn heen in en buiten de ring maar krijgen veel en veel minder betaald. Die soort dingen zijn inderdaad dus moeilijk te begrijpen. Ik vind het wel een mooie sport. Alles is gecast maar de adrenaline stroomt af en toe door m'n lijf bij een geweldige match.

When I say Mickey you say Rourke

Toch wel een vermakelijke film om te zien, vooral voor mij als een worstelfan. Ik had een niet worstelfan meegenomen naar de film, maar die vond de film gewoon oké.

Ik denk dat je toch wel een beetje in het worstelwereldje moet zitten, want termen als: heel of face. Daar snapt de gemiddelde kijker weinig van.

Overigens was het ook leuk om indy promoties als: ROH en CZW lang te zien komen met de daarbij behorende gezichten.

Het acteerwerk was uiteraard goed. Met een zeer uitstekende spelende rol, door velen ook wel als de rol van zijn leven genoemd. En dat is zeker niet gelogen, als je naar hem kijkt voel je de pijn die hij voelt en hij is zelfs zo ver gegaan om zich - net zoals vele worstelaars doen - met een scheermesje te 'bladen'.

Trouwens ook wel respect voor Tomei hoor, in de rol van stripper. Ze laat nauwelijks iets aan de verbeelding over en zet een overtuigende rol neer.

Het camerawerk was ook goed. Doordat de camera zo dicht op de acteurs is gericht lijkt het net of je naar eens soort van documentaire zit te kijken. Dus zeker een geslaagde keuze.

Met het einde had ik geen probleem, zo is er toch nog iets te fantaseren over een goed of een slecht einde.

Al met al zeker 4, 0 sterren waard.

Deze film stond niet direct op mijn verlang lijstje. Het verhaal deed me niet veel, en van Mickey Rourke wist ik niet veel af. Toen Rourke genomineerd werd voor de Oscar en werd mijn interesse gewekt. Zonder enige hoge verwachting ging ik de film kijken.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: wat een dijk van een film. Verhaal, cast, vormgeving, alles klopt. vanaf begin af aan wordt je mee gesleurd in het leven van de medelij wekkende Randy The Ram. Een geweldige rol van Rourke, die mij wist te raken met zijn onschuldige blik, vriendelijke lach en brute kracht die hij dikwijls om toverde in een vriendelijke vechtersbaas die, ondanks zijn status, respect heeft voor zijn tegenstanders. Dit zorgde er voor dat je goed kon mee leven met het karakter, en nog belangrijker, sympathie opwekte voor het personage. Het was mooi om te zien hoe Rourke zijn plek vond in de ring, of bij de slager. Ook zijn medespelers, met name Marisa Tomei ( die best de oscar voor vrouwelijke bijrol moht winnen ) lieten de film geloofwaardiger maken. Overtuigend was ook het verhaal. Sterk geschreven zonder poespas met veel overtuiging voor de karakters en hun ontwikkelingen. Grappig op sommige momenten, en ontroerend op de momenten dat dat ook echt nodig was. Alles was mooi en apart in beeld gebracht, doordat het allemaal dicht op de personages zat, en in het begin alleen de rug van The Ram in beeld was. Dit met de bedoeling je mee te laten lopen in het leven van de legende.

Dit was een totaal verassende film ervaring. Een film die meer erkenning verdiende bij de Oscar uitreiking. Rourke heeft mij weten te overtuigen. Zeker een herziening waard, met misschien wel een toekomst om in mijn top 10 te belanden.

Niks aan. Gisteren gezien en ik vond er niks aan.

Verdere uitleg misschien?

Top Film! beetje raar einde!