The Wrestler (2008)

Een echte Aranofsky film. Drama ten top. Het is heel mooi beschreven, hoe een ooit professionele worstelaar helemaal is afgezakt. De stukgelopen relatie met zijn dochter, de drang om in de ring te zijn en zijn eenzaamheid is heel mooi gespeeld door Mickey Rourke. Ik had hem al ooit gezien bij Iron Man 2, en toen vond ik hem al zeer stoer. Deze rol is op zijn lijf geschreven !

Zou je je spoiler kunnen aanpassen? Ik heb The Black Swan namelijk nog niet gezien (en ik zal vast niet de enige zijn).

Film net gezien en ik vind hem wel prima.

Herzien en ik kan me telkens zo goed in het personage van Rourke vinden... Blijft zeker staan op het maximum aantal sterren.

Mooie film die meer doet lijken op een documentaire vind ik. Met name door de manier van filmen en de prestaties van Rourke. Hij lijkt echt op een oude, wat zielige, sporter die heel z'n lichaam tijdens zijn carriere heeft gesloopt en nu nog wat showtjes doet om rond te kunnen komen. Echt geweldig geacteerd. Het verhaal met de stripper en de dochter wordt nergens sentimenteel of cliche en dat is ook een pluspunt. Erg sterke film!

Mooie film over het echte leven. Ik zou wel hebben willen weten of het ooit nog goed kwam met zijn dochter en of 'ie misschien toch nog een relatie met die dame zou zijn gaan krijgen..

Dik 4*

Het mooie aan het einde is juist dat er níet zozeer naar een bepaalde kant word gesuggereerd. Persoonlijk ga ik er ook van uit dat hij in de ring sterft, maar het is net aan de kijker hoe je de film hebt bekeken denk ik hoe je het einde intepreteerd.

Dat het ineens stil word zegt vrij weinig, misschien is de wedstrijd wel zijn grote comeback en word hij meer dan ooit op handen gedragen. Het kan allemaal...

top,

echt machtig portret!

Top film. Must see.

YES, vanavond weer kijken!!

Een heerlijke film waar ik zeker een brok van in me keel kreeg!!

Kan hem vanavond helaas niet zien, maar wat een geweldige film blijft dit toch.

Sterk.

Worstelen zegt me niets en de film scoort bij mij dan ook punten doordat het niet over worstelen gaat. Het gaat wél over een worstelaar, eentje die niet alleen letterlijk worstelt, maar ook figuurlijk.
Velen zullen denken dat dit volgens de vaste formule afgewerkt is. Ik kan ze niet helemaal ongelijk geven, maar het niet-happy end, waarin Randy the Ram definitief z'n keuze heeft gemaakt, onderscheidt dit met verve.

Het superlatief 'met verve' is ook van toepassing op Mickey Rourke, die hier een schitterende vertolking aflevert. Randy is een sterk karakter met een hoop gebreken, maar met een laag tragikomedie die hem sympathiek maakt over zich heen. Rourke zet dat fantastisch neer.
Ook niet slecht is Marisa Tomei, die er voor zorgt dat in hun gezamenlijke scènes Rourke niet met alle aandacht gaat lopen. Een minpuntje is Evan Rachel Wood, die veel te veel moeite doet om emoties te acteren. Een echte acteur acteert niet, die laat voelen. Wood heeft dat talent vooralsnog niet.

Ook erg fijn is het minimalistische. Grote toeren inzake budget zijn nergens te bespeuren: alles draait om het kleine wereldje van The Ram. Eveneens een dik pluspunt is het camerawerk: vooral de worstelwedstrijden zijn fantastisch in beeld gebracht.
Muziek van onder meer Guns 'n' Roses is de kers op de taart.

4

Ongelovelijk, wat een pareltje!

Heb deze lang links laten liggen. Heb niets met worstelen of andere vechtsporten. Maar toch levert het vaak mooie films af. Zo ook hier!

Rourke speelt schitterend. Hij brengt Randy the Ram met zoveel gevoel tot leven. Prachtig om te zien. Ook Tomei schittert en de scènes die ze samen hebben zijn geweldig. Plus het camerawerk, de minimalistische sfeer en de soundtrack. Allemaal top.

De laatste scène is trouwens ook subliem.

Eerst maar even beginnen met vier sterren.

licht het aan mij of was het einde erg slecht ik vond het zo jammer dat het allemaal zo donker was, ik had veel liever een lang dradiger einde gezien heel jammer dit.

Een mooie en oprechte film van Aronofsky die zonder veel spektakel zijn verhaal toont. De melancholie in combinatie met het existentiële wordt tevens op een degelijke manier gebracht naar de kijker en de film weet met momenten met het gevoel van de kijker te spelen. Het talent van Aronofsky om niet melig over te komen wordt hier tevens ook goed geïmplementeerd. Alleen vind ik het jammer dat het einde niet echt een einde was. Ik hoef geen happy end, maar ook geen open gat die toch nooit opgevuld gaat worden.

Jammer van het einde, maar het gevoel van de eenzaamheid wordt toch wel tastbaar weergegeven. Winnaar of toch verliezer, het ligt dicht bij elkaar. Zonder teveel franje wordt het leven hier weergegeven zoals het is. Het label drama past er daarom prima op, ondanks de soms wat heftige worstelscenes. Het slot verpest het dus helaas een beetje, toch is het een realistisch portret. Een duim omhoog voor "Balls to the Wall".

Mooi indrukwekkend drama. 3.5 ster.

Deze Aronofsky moest ik nog zien. Heeft lang op de plank gelegen, omdat ik had begrepen dat deze film meer mainstream was dan zijn anderen. Dat klopt zeker, maar desondanks smaakte hij lekker. Ja het verhaal is vrij clichématig, desondanks werd ik er behoorlijk door meegesleept. Ik vond het interessant om een blik achter de schermen van die worstelwereld te zien. Geen idee of dat beeld klopt, of de mensen echt zo vriendelijk voor elkaar zijn, maar ik geloof wel dat het fysiek behoorlijk zwaar is ondanks dat het nep is.

Rourke is wat mij betreft prima gecast, ik vond hem erg overtuigend als iemand die lager aan wal is geraakt, maar wel het hart op de juiste plek heeft, waardoor het drama heel echt en oprecht overkwam. Ik denk dat hij toch wel de reden was dat ik niet zo last had van het clichéverhaal, maar me juist kon laten meeslepen.

Muziek vond ik wel leuk, ik hou wel van hardrock, al was ik het niet eens met de hoofdpersonages dat alles misging vanaf Cobain. Aardig geluidseffect op het moment dat het fysiek wat minder gaat met Rourke, maar in mijn herinnering was dat in Pi wel veel sterker. Beeld was degelijk, de gritty stijl past wel bij de setting, maar verder niet spectaculair.

Meer dan aardige film, geen top, maar ook zeker geen mainstream gedrocht. 3,5*.

The Wrestler is zeker een boeiende film, maar zo nu en dan toch wel iets te cliché naar mijn smaak. Dat komt vooral door de relatie tussen Randy en zijn dochter. Zoiets hebben we in andere films al veel vaker gezien en daar zat ik dus eerlijk gezegd niet echt op te wachten.

Je krijgt door deze film wel een mooi kijkje in de worstelsport. Het zal nooit mijn favoriete sport worden, maar vooral de gevechten werden wel mooi in beeld gebracht en daarom was het ook wel vermakelijk om te zien. Soms gaan ze wel heel erg ver, dat dan weer wel. Mickey Rourke zet hier natuurlijk een uitstekende hoofdrol neer. Goed gecast ook, want hij heeft er wel een prima lijf en kop voor. Ik leefde ook best wel met hem mee, want zijn leven stelde nou niet bepaald veel voor.

De soundtrack was ook zeker weer goed, daar besteed Aronofsky veel aandacht aan en hij raakt op dat vlak tot nu toe iedere keer de goede snaar. Toch had ik wel wat meer verwacht van deze film. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik naar een speciale film aan het kijken was. Dit soort films zijn er echt wel meer gemaakt. Zeker na gister Black Swan gezien te hebben waren de verwachtingen hooggespannen. Dan valt het allemaal wel wat tegen, maar The Wrestler is natuurlijk nog steeds een ruim voldoende waard. Het is namelijk best een prima dramafilm die bij vlagen redelijk rauw is. Ook verveelt het geen moment. 3,5*

Behoorlijke tegenvaller. Rourke doet het goed, maar het verhaaltje is zo dun dat ik bijna in slaap viel. Het kwam gewoon niet door bij me zoals bedoelt is denk ik. Je krijgt een kijkje achter de schermen van de worstelsport en dat is het dan ook wel. De plotjes met de stripdanseres en zijn dochter zijn opvulling en deden me weinig tot niks. Ik vind dat worstelen dan ook niet veel aan. De winnaar die van te voren al vaststaat. Het is geven wat het publiek wil maar van een echte wedstrijd is hierdoor geen sprake. Deze film is leeg en laat daardoor ook geen indruk achter. Goed om eens gezien te hebben maar zeker geen hoogvlieger.

ietwat tegenvallende film door mager, cliche-verhaaltje. de hele film wordt gedragen door botox rourke..

de film is gemaakt na zijn vrije val door alcohol,,drugs, faillissement en een mislukte botox-behandeling.

hij speelt gewoon zich zelf....een loser met een goed hart. hij maakt kapot wat van hem houdt, en hij maakt kapot waar hij van houdt....(dit is voor mij zeer herkenbaar, en daarom bleef ik kijken....)..

Dramatisch sprookje over een gebroken worstelaar die tegen eenzaamheid vecht.

Prachtfilm van een pracht-filmmaker.

4,5

Misschien is dat juist wel de bedoeling van Aronofsky. Rourke zijn personage is loom, doelloos en stoot {onbewust} iedereen van zich af. Een eenzame man die maar voor 1 ding goed is, het publiek een mooie worstelshow geven. Voor de rest heeft hij gefaald in het leven. Het vieze, desolate en grijze sfeertje in de net zulke hopeloze omgeving voelt al net zo hopeloos aan als de hoofdrolspeler. Ik denk dat Aronofsky dit gevoel ook op de kijker wilt overbrengen en bij jou is dat geslaagd in ieder geval.

Prachtige comeback van Mickey Rourke waar volgens mij niemand meer veel van had verwacht. Vervolgens doet hij vriend en vijand versteld staan met deze diep menselijke rol. Hij slaagt erin om zo ongeveer het schoolvoorbeeld van een antiheld neer te zetten, die ondanks zijn fouten en missers (of juist daardoor) onze volle sympathie heeft.

The Wrestler was destijds de vierde film van Aronofsky en werd overladen met nominaties en prijzen. De film is meer dan een simpel verhaal dat zich enkel op het worstelen concentreert. Aronofsky schetst het verhaal van een gebroken man die op zoek is naar affectie en onderweg dubieuze keuzes maakt. Dit wordt fraai in beeld gebracht door de regisseur waarin de hoofdpersoon als een realistisch persoon overkomt met al zijn fouten en beperkingen. Rourke heeft hier een groot aandeel in en zet een weergaloze rol neer. Hij weet volledig te overtuigen als “The Ram” en brengt de emoties goed over. De film weet te ontroeren en is boeiend om te volgen. Het einde kent een magistrale climax die bevredigend en open is.

​Aronofsky weer terug op aarde. Het moet een stevige landing zijn geweest getuige dit wel erg authentieke, sobere portret. De schwung van weleer is gelaten voor wat het is. Deze film zwelgt uitsluitend in tristesse zodra de gloriedagen achter de rug zijn, als een rochelende Ram twintig jaar later en de herfst van zijn carrière inluidt. Inmiddels worstelend in de marge en zelfkant van de samenleving.

Aronofsky moet flink in zijn handen hebben gewreven toen hij Rourke wist te strikken. Wat betreft uiterlijk voorkomen zo ongeveer alles wat je voor zo'n rol kan wensen en bovendien uiterst ingetogen en naturel geacteerd. Net zoals de hele film in grote lijnen een beheerste worp blijft. Dat levert dan een pijnlijk en ronduit zielig drama op, maar ook een beetje lijdend onder z'n eigen ramkoers.

Wanneer het dochtertje wordt opgevoerd, weet je wel hoe laat het is, terwijl Tomei eigenlijk wat te weinig om handen krijgt. Ook jammer dat je gedurende ruim negentig minuten in werkelijk alles duidelijk wordt gemaakt dat Randy buiten de ring meer wordt gekwetst dan binnen de ring en dat zoiets dan toch nog even hardop moet worden gezegd. Zo vliegt er toch nog wat bewogenheid de film uit.

Zeker niet gekeken vanwege het hoofdthema > worstelen.. Dat waren dan voor mij ook de meest interessante stukken, gelukkig waren er maar een paar in het begin!

Verder wordt het mooi getoond in hoeverre een sport invloed kan hebben op iemand zijn leven en wat daarvan de gevolgen zijn op onderlinge relaties met familie/vrienden.

Prachtige karakterschets van een verlopen worstelaar. Rourke, mijn goede God wat is die man toch verbouwd, zet een fantastische rol neer. Heel geloofwaardig draagt hij heel de film. Tomei is zoals altijd goed, maar of dit Oscar-waardig is? (volgens mij heeft ze voor deze rol toch een nominatie gekregen) Heb heel de film ademloos zitten kijken, zonder enige onderbreking. Jammer alleen dat het weer zo'n flut Dutch Filmworks-release is. De Blu Ray vertoont heel wat grain. Maar goed, de film blijft overeind: 4 *

Mikey Rourke op het lijf geschreven. Goede film, ook wat betreft de speelduur.