The Wrestler (2008)

Dat dacht ik eerst ook, maar als je in Venetië wint zal het wel geen blockbuster zijn. Ik ben bijzonder benieuwd wat Aronofsky hier van gemaakt heeft.

Het wordt toch schijnbaar wat minder artistiek dan zijn vorige films, maar lijkt vooral de jaren '70 vibe over zich heen te hebben. Een strak script strak en krachtig gefilmd.Ongetwijfeld zal The Fighter hetzelfde verhaal zijn. Ik kijk er naar uit, maar vraag me eigenlijk vooral af wat hij daarna gaat doen. Hij is voor mij toch een van de weinige regisseurs die films met enkele artistieke elementen bijzonder krachtig weet te maken.

Eigenlijk is dit nu de eerste film van Aronofsky die me bij voorbaat wel wat lijkt. The Fountain moet ik nog eens zien maar dat plot klinkt zo zweverig en pretentieus dat ik er niet zo veel haast bij heb (ook gezien het feit dat ik Pi en RfaD nu ook niet bepaald geweldig vind).

Werkelijk geen flauw idee wat ik hiervan moet verwachten. Zo 'n prijs in Venetië is niet bij voorbaat iets om hoge verwachtingen van te krijgen.

Als ik zo naar die lijst van winnaars kijk moet ik persoonlijk toch het tegenovergestelde concluderen.

Niet alles ervan gezien (kijkend naar de laatste 10 jaar), maar wát ik gezien heb was veelal fantastisch. Vooral The Return.

De levenswandel van een worstelaar? Normaal loop ik met een hele grote boog om dit soort 'verhaaltjes' heen. Niet mijn koppie thee. Maar ik zag een fragmentje op het nieuws. Ik kon maar een ding denken. Ik hoop dat Mickey Rourke toch nog een keer doet, wat onmogelijk leek.; zichzelf overtreffen in Barfly.

Een worstelaar? Zo fout, dat het wel goed moet wezen. Ik ga nu al graven naar de diepere laag...

Ben wel benieuwd naar een toelichtend berichtje van de stemmers?

Ben ik ook wel benieuwd naar eigenlijk. Maar wat van deze film te denken? Aranofsky maakt het interessant, maar het plot lijkt wat simpel. Maarjah, de gouden leeuw is wel gewonnnen dus ik ben benieuwd.

Het is voor mij ook precies dat raadsel.

Ik denk dat 't misleidend is. Denk aan een Rocky of Raging Bull. Het vechten als metafoor.

Raging Bull, ok, maar Rocky??

Rocky (de eerste film) is geweldig en draait eigenlijk ook veel meer om het gebeuren rond meneer Balboa dan om het knokken in de ring.

Dat kan wel maar dan moet de regisseur in kwestie daar ook talent voor hebben Alhoewel ik Pi best aardig vind hoor heeft Aronofsky mij tot nu toe niet weten te overtuigen (RfaD vind ik zelfs een regelrechte draak). En pure filosofische films (en ik denk dat The Fountain daar ook onder valt) liggen mij gewoon niet zo, vind daar meestal weinig aan.

Terwijl je met je 2 favoriete films toch wel het psychologische en filosofische opzoekt, of zie ik dat verkeerd? Maar klopt, The Fountain is nog veel filosofischer dan Pi, laat staan het behoorlijk toegankelijke Requiem for a Dream. Geloof ook niet dat jij The Fountain goed gaat vinden, maar ik zou het zeker proberen, te meer omdat ik iedereen dat genoegen gun

Sowieso te vergelijken qua prijzen die hij won (10 oscar nominaties waarvan er 3 gewonnen), ten overstaan van z'n actie georienteerde verhaal. Vrij uniek.

En zeg nou eerlijk, zó veel wordt er nou ook niet gevochten.

Maar het vechten wordt naar mijn mening in Rocky toch niet echt als metafoor gebruikt.

Strikt genomen misschien niet, maar ik zie Balboa als de personificatie van iemand die de amerikaanse droom probeert te verwezenlijke, en 't boksen de manier waarop.

Dat is dan ook wel een behoorlijk oppervlakkige metafoor.

Nee, ik ga hier lekker uitgebreid Rocky bespreken.

Hoe dan ook, Aranofsky of niet, het wordt héél moeilijk om Rocky te overtreffen.

Ik houd dan ook best wel van films met diepgang, die iets willen zeggen en die mij verder wil laten kijken dan m'n neus lang is. Heb alleen niet zoveel met zeg maar de abstracte filosofische films (Stalker, Woman of the Dunes bv) veels te zweverig voor mijn smaak.

2001 en vooral AN zijn een pak concreter in hun aanpak. Met films is het natuurlijk ook vaak een kwestie van de juiste snaar weten te raken qua personages, sfeer, thematiek, muziek etc.

Dat zeker.

Maar nu ik er zo aan denk, hier kan Aronofsky toch een goudmijn in hadden hebben. Als dít ook maar een beetje aanslaat, kan hij cashen met de sequels, waar hij persoonlijk natuurlijk dan niks mee te maken hoeft te hebben.

Awesome.

Geloof nooit dat we zo'n type film moeten verwachten.

The Wrestler 2, de zoon/vriend/neef/achterkleinzoon van The Ram zoekt naar wraak!

Mwah, we zien wel .

Goed nieuws.

http://www.firstshowing.net/2008/09/08/fox-searchlight-picks-up-darren-aronofskys-the-wrestler/

Goed gemaakt. Fijn om Mickey Rourke als een soort van Hulk Hogan weer eens echt te zien schitteren. Maar net te weinig opzienbarend en verrassend in vorm en met name inhoud om m.i. te rechtvaardigen dat de film Venetië won.

Er is sprake van een opvallende cameravoering en een enkele originele inval, maar ik vind de film niet echt herkenbaar als een Aronofsky. Zijn eerste twee - heb The Fountain niet gezien - hebben toch meer een eigen stijl en vooral ook meer durf.

Maar moet zeggen, heb me geen moment verveeld en genoten van vakkundig en vaardig geproduceerde amusementsfilm.

Overigens was in de dagkrant van Venetië bij de critici de film van Katryn Bigelow (niet gezien) en bij het publiek Ponyo favoriet. De laatste vond ik van een veel minder niveau dan Spirited Away. Weinig gelaagd en wel erg zoet.

Bedankt voor de informatie wolfmanrene. Al klinkt het minder positief dan ik gehoopt had.

In feite is The Wrestler de eerste serieuze (volwassen) film van Aronofsky, omdat de eerste 3 films wat mij betreft min of meer stijloefeningen zijn. Verder is duidelijk te zien dat de cinematograaf van Crumb ook deze film heeft geschoten. Dit meesterwerk is namelijk in semi-docu stijl gefilmd.

Jammer, geef mij maar de kwajongensstreken van Aranovsky. Het heeft al wat grensverleggende cinema opgeleverd. Als ik de berichten lees is dat hier wat ingeperkt.

Ja ben eigenlijk ook meer van die bombastische cinema. Een soundtrack nummer is overigens te horen op Myspace onder Clint Mansell. Dat klinkt wel weer gaaf. Maar had ergens ook wel gehoopt op een hyper gemonteerde vechtfilm in de stijl van Tsukamoto en Aronofsky's eerste film Pi. Maar ja staat nog steeds hoog op me to watch lijstje.