The Wrestler (2008)

Kan deze prent de hooggespannen verwachtingen inlossen? Het antwoord is positief, al is meteen duidelijk dat Aronofsky met deze film afwijkt van zijn vorige werk. Wie van Aronofsky opnieuw allerhande montage-experimenten, esthetisch wondermooie shots of andere visuele franjes verwacht komt bedrogen uit. Zijn gebruikelijke visuele flair wordt opgeborgen ten voordele van een sobere, documentaire-achtige stijl, die echter wel perfect aansluiting vindt bij het verhaal.

Toch etaleert Aronofsky af en toe zijn visueel talent. Zo zijn de openingscredits in volleerde jaren 80-stijl, worden de worstelmatchen pijnlijk goed in beeld gebracht, en valt ook het veelvuldig gebruik van tracking shots van Randy in beweging op. Ook is er sporadisch plaats voor enkele subtiele humoristische momenten (de vrouw met de brandweermanfixatie!).

The Ram wordt met veel verve neergezet door Mickey Rourke, in een rol die hem op het lijf is geschreven. Rourke is immers eveneens een ster uit de jaren 80, die daarna jarenlang aan lager wal belandde. Net als Randy The Ram krijgt hij de kans om misschien wel voor de laatste keer te knallen. Rourke levert een erg doorleefde acteerprestatie en weet ook op fysiek overtuigende wijze gestalte te geven aan zijn personage. Verder doet ook Marisa Tomei uitstekende dingen met de rol van Cassidy.

Darren Aronofsky wordt vaak in één adem genoemd met componist Clint Mansell, die zijn doorbraak maakte met opmerkelijke composities voor Aronofksy's vorige films. Ook voor The Wrestler verzorgde Mansell de soundtrack. De zeer ingetogen en eerder onopvallende - eigen composities worden afgewisseld met stevige rock uit de jaren 80, en leveren een gepaste bijdrage aan de sfeer. Maar eerlijk is eerlijk, van Clint Mansell hadden we toch net iets meer verwacht.

The Wrestler is een vakkundig gemaakte film waarop weinig valt aan te merken, al valt te vrezen dat de film zal lijden onder al te hoge verwachtingen, en zal deze waarschijnlijk niet elke Aronofsky-adept kunnen bekoren. In ieder geval is het positief dat deze getalenteerde cineast nieuwe wegen bewandelt, en zeker in zijn genre is dit een zinvolle film - zoveel emotioneel overtuigende biopics over worstelaars of boksers zijn er immers niet. Opnieuw sterk werk dus.

Micky Rourke zet een perfecte Randy the Ram neer in Aranofsky's nieuwe. Afgeleefd, getekend en gebrandmerkt. Een icoon uit de jaren 80, stil blijven staan in dat decennium terwijl de rest van de wereld gewoon verder ging. Met enkel nog plaats voor hem tussen de touwen.

Wat doe je dan als je niet worstelt? Aranofsky registreert zijn doffe leven, waarin de wereld nog steeds sneller draait dan hij aan kan. Inderdaad is dit een grote breuk met zijn eerdere werk, cinematografisch, verhaaltechnisch en ook muzikaal. De camera zit vaak dicht op de huid, maar op de gepaste momenten weet de regisseur afstand van zijn hoofdpersonage te nemen. Randy wordt dus niet alleen op de voet gevolgd, zijn leed moet soms vollediger in beeld gebracht worden.

Het verhaal is helaas wel enorm cliché, maar de uitwerking is top. Een worstelaar, die alleen in de ring nog opbloeit terwijl hij dan juist afgetuigd wordt, was in het echte leven nog nooit zo sneu. Gehoorapparaat, stacaravan, leesbril en kapotte jas. En natuurlijk een roestige Dodge Ram Van als vervoersmiddel. Een toekomst heeft hij niet, maar een heden heeft hij netzomin. Zijn kapotgevochten anabolenlichaam maakt het niet lang meer, getuige zijn rolstoelgebonden collega's die tijdens een signeersessie handtekeningen proberen te slijten aan een lage opkomst. Nog harder proberen ze om niet in slaap te vallen.

Aranofsky levert wat mij betreft weer puik werk af, vooral door de toon van de film en de grauwe locaties waar The Ram zijn leven slijt. En natuurlijk door Rourke in een toprol, waarvoor hij zich waarschijnlijk weinig hoefde aan te passen. Alleen zijn haar blond verven. Een simpele filmtitel als deze was volgens mij nog nooit zo treffend, want Randy The Ram is een worstelaar en niets meer.

Mooie recensies FinkPloyd, Esteban en Prudh!

Ik beschouw mezelf niet als een groot Aronofsky-fan, maar 'k vind het op z'n minst een intrigerende cineast. Waar ik Requiem For A Dream nog een aardige prent vond ('k heb zelfs de DVD in huis), waren Pi en vooral The Fountain minder aan me besteed. En toch was ik heel benieuwd naar The Wrestler, waarin Darren Aronofsky voor een soberder aanpak kiest.

Z'n laatste worp is dan ook een acteursfilm van het zuiverste water geworden, waarbij Mickey Rourke fenomenaal voor de dag komt en eigenlijk de hele prent draagt. Ook Marisa Tomei als eeuwige MILF doet het zoals steeds erg goed: haar ravissante voorkomen verbergt de beschadigde ziel van haar personage maar amper. Evan Rachel Wood ten slotte heeft te weinig screen time om een diepe indruk na te laten.

Ook visueel overtuigt The Wrestler met een sobere herfst-look en een dicht op de huid zittende camera (denk inderdaad aan het werk van de Dardennes). Het eenvoudige gitaargepingel afgewisseld met de foute eighties-hits werkt eveneens wonderwel. Dat de Amerikaanse regisseur deze keer alle bombast achterwege laat zou bij sommige fans wel eens in het verkeerde keelgat kunnen schieten, maar voor mij is 's mans vierde zijn beste tot op heden (Sorry als dit iemand als godslastering in de oren klinkt !). Overigens viel me ook op wat een ongelooflijk idiote bezigheid worstelen is.

Na Pi (4,5), Requiem for a Dream (5) en The Fountain (5 met top 10 notering) is Aronofsky zonder meer mijn favoriete regisseur, maar The Wrestler is niet meer dan een doorsnee verhaaltje over vergane glorie geworden.

De niet bijster interessante karakters en hun moeizame verhoudingen onderling komen rechtstreeks uit 100 andere films gelopen en echt geven kon ik niet om ze. De dochter en eigenlijk ook Tomei worden daarvoor ook niet genoeg uitgediept. Visueel buiten de docu stijl niks extra's en het vuurwerk moet dan ook komen van de cast; Rourke en Tomei geven (letterlijk) alles en vooral de eerste maakt indruk. Dat dan gelukkig nog wel.

Voor de rest erg magertjes, helaas. 2,5*.

Mickey Rourke zet in deze geweldige film een sterke prestatie neer, die ervoor zorgt dat je je ogen nergens anders dan op het scherm kan houden. Want steeds zat ik met de vraag: wanneer is het gebeurd met Randy? Zo'n brede, sterke, stoere kerel en tegelijkertijd een wrak die elk moment neer kan vallen. Mijn complimenten voor Rourke, die waarschijnlijk zijn beste rol neerzet. In ieder geval wel de beste die ik van hem zag.

Van zijn personage moet de film het dan ook vooral hebben, want voor de rest stelt het niet vreselijk veel voor. Het verhaal werkt naar een voorspelbaar einde toe en we krijgen veel cliche's te zien. Daarnaast kent de film wel vele, prachtige scénes, zoals die met Randy bij de slager, het (eerste) gesprek met zijn dochter en het prachtige, ontroerende einde. De gesprekken met Marisa Tomei zijn ook erg mooi en daarnaast leuk om te zien dat Randy toch meer is dan een gewone ''klant''. Wood speelt goed, maar gaat nét wat te ver in het tweede gesprek met haar vader wat mij betreft. Het leek ook net of Rourke even niet wist wat ie' moest doen. De manier van filmen was even wennen, maar doet de film wel goed. Daarnaast is de muziek uitstekend en uiteraard past het precies in het plaatje.

The Wrestler is een rauwe, bij vlagen keiharde film die toch behoorlijk meeslepend is. De constante ademhaling van Randy die we horen, zijn afgepeigerde lichaam en alles buiten de ring wat hij lief heeft lijkt afstand van 'm te doen. Dus, Randy wil maar één ding: zijn laatste wedstrijd, wat de meest indrukwekkende scéne uit de hele film oplevert. Een ontroerend, prachtig in beeld gebracht en memorabel eindshot die mij eigenlijk wou vertellen dat deze film vier sterren zou moeten krijgen.

Een zeer mooie film die een origineel beeld geeft over een zeer mooie entertaiment/sport vak. Ben zelf een liefhebber van showworstelen. Het geeft een goed beeld over hoe fysiek het eigenlijk ook is, mensen denken vaak dat het slechts neppe moves zijn, terwijl het toch daadwerkelijk een stuk echter is. Het is allemaal gepland ja,maar de meeste acties zijn echt.

Ben verder niet echt bekend met Mickey Rourke. Kende hem alleen van naam. Maar hij zette een zeer sterke rol neer, één van de beste rollen die ik heb gezien moet ik eerlijk zijn. Nou heeft Rourke het mee dat hij zelf jaren heeft gebokst meen ik. Las dat de rol eigenlijk naar Nicolas Cage zou gaan, niet dat ik iets tegen Cage heb, maar die had deze rol nooit aangekunt. Bijrollen waren ook goed. Ook leuk om die worstelaars te zien. Tomei speelt ook erg goed. Haar kende ik al helemaal niet.

Muziek was ook goed de sfeer in de film was top. Lekker grauw, zoals het hoort bij een "vallende" ster. Manier van filmen was anders, maar zeker niet verkeerd. Leuk gedaan.

4.5*

Mooie en realistische drama met een schitterende rol van Mickey Rourke. Marisa Tomei was ook leuk om te zien als stripper.

Eindelijk een Aronofsky die een beetje doet geloven. Echter is het mijn inziens een cineast die in niemand´s land wandelt tussen interessant en origineel - aanmatigend en temerig. The Wrestler bewandelt zo'n beetje de beide padden maar weet zich wezenlijk te verlossen van Typische Aronofsky elementen. Maar of dat die die-hard Aronofsky fans zal bevredigen?

Persoonlijk ben ik uiterst content met zijn keuzes. Ook het alternatief om visueel een andere weg in te slaan. Weg met betoverende kleuren, dolly's, perfectionistische cameravoering en verwelkom hand-held camera, pur sang natuurlijke beelden en pessimistische sfeer (ik haat New Jersey!)

Met een dergelijke plot zijn clichés vanzelfsprekend aanwezig - je zou overigens moeilijk verwachten dat de film zich van ze zou ontslaan. Gewoon een rauwe drama met een ijzersterke Mickey Rourke en Tomei.

Als je fan bent van het Show-worstelen zal deze film je vanaf het begin af aan heel erg boeien. Weet je niets van dit Show-worstelen is het in het begin misschien een beetje moeilijk te begrijpen maar na een half uurtje heb je al aardig door hoe het in elkaar steekt.
een hele goede film met Mickey Rourke in de hoofdrol, die ook een vreselijk goede rol neerzet net zoals in Sin City. Goede verhaallijn met veel boeiende en toch ook de nodige dramamomenten.
Het enige minpunt aan de film vind ik toch wel het einde.
Ik zou namelijk nog wel willen weten:
- Hoe het afloopt met Cassidy( de stripper )
- En of Ram het met zijn dochter kan goedmaken.
Dit was dan ook het enige minpunt in de film in mijn ogen.

kortom: Zeker het kijken waard.

Prachtige film van begin tot eind. Rourke is 100% geloofwaardig in alles wat hij doet, of hij nou aandoenlijk, stoer of grappig is. Briljant.

Als binkie keek ik vroeger veel worstelen (inclusief spelletjes op de Nintendo), dat helpt ook wel. Er komt zelfs een 8-bit NES in deze film voor, HOE COOL IS DAT. Als je nog nooit iets van worstelen hebt gezien kan het onbegrip voor deze 'sport' je wel ietwat belemmeren in je waardering, denk ik. En dat is zonde want de film is niet alleen geweldig geacteerd maar ook heel passend gefilmd. Rauw, uit de hand, zonder poespas.

4.5 sterren.

P.S. in de periode dat Mickey Rourke zelf bokste (vandaar ook die kapotgeslagen kop), was "Sweet Child O'mine" zijn entrance song, net als in de film. Leuk feitje

Ok, deze film is zo origineel als het zoveelste britpopbandje. Ok, het verhaal is verre van nieuw. Ok, de regie is sober en nergens verrassend. Maar daar houden de minpuntjes toch een heel eind op. Deze film is verder gewoon uitstekend geregisseerd, gecast en gespeeld. Ik was de volle speelduur geboeid. Aronofskys ongewone oeuvre in ogenschouw nemend, zou je dit best als een stijloefening kunnen zien. Een cursusje 'normaal filmen' voor onze Darren.

Film waarin Aronofsky ineens een heel andere weg inslaat.

Waar Aronofsky's vorige films vooral opvielen door fancy beeldtrucjes, visueel overweldigende shots en strakke montages, is het hier juist de soberheid en eenvoud die opvalt. Een erg geslaagde keuze die wat mij betreft erg goed bij het filmbeeld en verhaal past.

Mickey Rourke is zeer overtuigend als 'Randy The Ram Robinson'. Zo overtuigend, dat je af en toe het gevoel hebt dat hij zichzelf speelt. Dit is niet verrassend te noemen, aangezien er meerdere duidelijke overeenkomsten zijn. Zo beleefde Rourke net als 'The Ram' zijn hoogtijdagen in de jaren 80 en zo is 'The Wrestler' ook wel te zien als een laatste kans voor Rourke om zich te bewijzen. Rourke is zelf ook vechter geweest en het kan bijna geen toeval zijn dat 'Child in Time' ook zijn openingsnummer was tijdens zijn boksperiode.

Verder heeft Rourke zichzelf op fantastische wijze weten op te pompen voor zijn rol. Hij heeft een zeer overtuigende uitstraling als professioneel worstelaar en de steroïden en anabolen zijn als het ware van zijn lichaam af te lezen.

Overigens was het waarschijnlijk een handige bijkomstigheid dat er op Rourke's gezicht geen littekens hoefden te worden aangebracht om het allemaal wat treuriger laten lijken, dat had hij zelf al gedaan met zijn mislukte plastische chirurgie.

Ook Marisa Tomei was trouwens erg overtuigend als Pam en niet onterecht is zij dan ook meerdere malen genomineerd voor 'Best Supporting Actress'.

Qua muziek lijkt Aronofsky ook een andere weg in te slaan. Zo heeft hij weliswaar (goddank) weer de samenwerking gezocht met Clint Mansell, maar is diens bijdrage in de film veel minder dominant aanwezig dan in voorgaande films. Zo hebben de zorgvuldig gecomposeerde tracks van Mansell nu vaak plaats gemaakt voor foute jaren 80 nummers, die overigens wel geheel in het beeld van deze film passen.

Toch is wel weer te merken dat het hier een Aronofsky-film betreft. Deze lijkt toch een voorliefde te koesteren voor personages die zichzelf tot het uiterste dwingen en daarbij vaak over de streep gaan. Zo ook 'The Ram', hoewel zijn lichaam protesteert gaat hij te lang door met het worstelen en ondanks een poging te stoppen keert hij toch terug naar zijn passie. De loop van het verhaal is cliché en voorspelbaar, maar doet geen afbreuk aan de kracht ervan.

Een iets minder gewaagde film van Aronofsky, die desondanks absoluut voldeed aan mijn verwachtingen.

Simpele, niet echt originele film waar ik wel van heb genoten.

Nee, origineel is het niet echt. Het plotje is simpel, met al het bekende erop en eraan. De uitwerking echter is gewoon zeer goed. Rourke zet een sterke prestatie neer en overtuigd als uitgerangeerde worstelaar. Het is een soort Grote Vriendelijke Reus en dat kweekt sympathie bij de kijker. Het is een mooi portret van iemand die eigenlijk alleen binnen zijn eigen kleine wereld gewaardeerd wordt. Wanneer hij gedwongen wordt eruit te stappen is het niets meer dan hoopje eenzaamheid. Dit wordt erg goed uitgebeeld door Rourke.

Verder viel mij net als enkele anderen hier de soundtrack in positieve zin op. De film maakt de muziek intenser en vice versa. Dat is wat mij betreft het belangrijkste wat filmmuziek moet doen en dat lukt deze film opmerkelijk goed met o.a. heerlijke 80's rock nummers. Ik ben geen grote fan van Guns 'n Roses maar Sweet Child of Mine komt hier wel erg lekker uit de verf. Mooi voorbeeld van de synergie die de film en de soundtrack hebben.

Visueel is het niet heel erg opvallend maar de worstel partijen vond ik mooi gemaakt; beter dan de 'echte'. Verder wordt de eenzaamheid van The Ram af en toe prachtig geschetst met enkele knappe shots.

Al met al een film die qua opzet en plot niet heel erg opvallend is, maar zijn klasse uitstraalt door de zeer goede uitwerking. De makers halen alles eruit wat erin zit en dat maakt deze film bovengemiddeld goed, ik heb er van genoten.

Toch wel een tegenvaller deze film van Aronofsky. Ik had van tevoren geen topfilm verwacht, maar wel een leuke vermakelijke film, maar zelfs dat viel tegen. Mickey Rourke zet een aardige rol neer als oude worstelaar wiens hoogtijdagen wel achter hem liggen, maar oscarwaardig? Nou nee zou ik zeggen.

Grote probleem van deze film is eigenlijk dat de karakters mij nauwelijks wat deden. Het hele vader-dochter gebeuren is al zo vaak in andere films ook de revue gepasseerd en wordt ook nergens interessant. Ook de relatie met danseres Tomei blijft wat mij betreft te oppervlakkig, ook al speelt Tomei op zich ook niet slecht. Hoe Aranofsky zijn best ook doet, nergens kreeg ik de juiste gevoelens bij de film. Ook de afloop is vrij voorspelbaar en de film kabbelt daar ook in een rustig tempo op af, zonder ergens verrassend uit de hoek te komen.

De muziek vond ik verder wel redelijk en het was nog wel geinig om nu eens te zien hoe het er achter de schermen van het showworstelen aan toe gaat. Vrij nep dus, maar ik had ook niets anders verwacht, al vind ik het af en toe nog best wel aardig entertainment.

Jammer maar helaas dus geen voldoende voor deze film. Neemt niet weg dat ik Pi toch nog wel eens graag zou willen zien.

2,5*

Wat een mooie film dit. Eigenlijk perfect in alle opzichten. Prachtige maar dan ook echt prachtige rol van Rourke die zowel perfect in deze rol past maar ook de rol perfect weergeeft.

Inderdaad zoals Kleintje hierboven schrijft, een kleine traan en je ziet er zo een diepe eenzaamheid aan af. Het lijkt allemaal zo diep te zitten, erg, erg mooi.

Vraag me af hoe het met hem is afgelopen aan het eind.

Ik heb tot nu toe de afgelopen 7 jaar 663 stemmen gegeven, waarvan er slechts 2 films 5 sterren hebben gehad en deze krijgt er ook een.

ps. Niet te geloven dat Marisa Tomei al 44 is zeg...

In alle populaire tijdschriften werd de volgende dubbele bodem al verscheidene malen aangestipt: Rourke kruipt net als zijn personage uit een dal. Maar eigenlijk is er een driedubbele vast te stellen: Aronofsky's carrière lijkt verdacht veel op die van The Ram. Ik kijk dan ook met argusogen uit naar zijn volgende film(s). Mooier kon hij zijn carrière eigenlijk niet starten. Ik was dan ook direct verkocht, Pi (5*). RFAD (5*) was een waardige en zelfs overtreffende opvolger, maar dan kwam The Fountain (3,5*). Een eerste iets mindere van Aronofsky's hand, niet iedereen is perfect denk je dan. Op naar de volgende. Maar oei,oei, wat was dit een ongelooflijke tegenvaller! 1,2,3 - K.O.?

Mijn aanvankelijke vrees dat het flinterdunne verhaaltje mij niet zou kunnen boeien, is jammer genoeg uitgekomen. Op zich is dit geen ramp, in vele andere films wist de desbetreffende regisseur mij, bij wijze van spreken, toch nog te bevredigen door een prachtige filmstijl of -muziek te hanteren. Maar ook hier slaat Aronofsky er volledig naast. Toegegeven, visueel was The Fountain spuuglelijk maar het werkte wel. Bovendien werd daar nagenoeg elke scène ondersteund door de prachtige soundtrack van Mansell. Wonder boven wonder faalt ook hij hier. In tegenstelling tot al de vorige samenwerkingen, brengt het duo er bitter weinig van teweeg. Waardoor er een lelijke en lege film overblijft.

Doodzonde.

2*

Wat zijn de meningen verdeeld over deze film. Zelf bevind ik mij overduidelijk aan de positieve kant. Het komt wellicht omdat ik een zwak heb voor films als deze, waar daadwerkelijk de mensen centraal staan. Deed mij wat dat betreft denken aan films als The Station Agent en Midnight Cowboy.

Ik besef mij ook dat het verhaal nogal cliché is. Maar wanneer het verhaal op deze manier uitgewerkt wordt, heb ik daar geen problemen mee. Want hoewel het verhaal cliché en wellicht voorspelbaar is, begaat de film nooit de misstappen die ik veelvuldig tegenkom bij andere film. Alles verloopt zoals het hoort en de pijnlijke realiteit blijft centraal staan. Bij dit soort films is het zo gemakkelijk om te overdrijven of dat het te sentimenteel wordt, maar The Wrestler ontwijkt deze valkuilen maar net, wat de impact alleen maar groter maakt.

Over het acteerwerk is al veel gesproken. Alle acteurs leveren acteerwerk van de hoogste categorie af, waarbij Rourke zich schaart bij een klein groepje buitencategorie. Zelden dat ik zo heb meegeleefd bij een rol.

Darren Aronofsky wijkt totaal af van zijn eerdere werk. Maar net als Lynch met The Straight Story, weet ook Aronofsky op een geniale manier zich in te houden en zet het verhaal en zijn karakters centaal. Alleen bij de worstelpartijen gaat hij echt los. Zeer opvallend hoe echt dit eruit ziet, terwijl het gaat om een sport waarbij het in de meeste gevallen niet echt is. Van mij mag Aronofsky eens in de zoveel zo'n film maken. Het is daarbij wachten op The Fighter. Mijn vertrouwen heeft hij in ieder geval voor altijd gewonnen.

Om herhalingen over Rourkes prestatie, emoties of de Dardennes-stijl wat open te trekken:

Naast de veel aangehaalde autobiografische laag en de arena als metafoor voor Hollywood (plots, sterren of genadeloos afschrijven van acteurs, crowdpleasing...), ook een religieuze en sociaal-politieke allegorie.
Religieuze parallellen zijn er natuurlijk met het Passieverhaal (lees), maar ook met het verhaal van Job (lees). Referenties aan Mel Gibsons film, het lam van God of de ram van Abraham, kruishoudingen, het citeren van Isaiah 53:5, zijn Christustatoeage met doornenkroon, Cassidy als Maria Magdalena ("vrouw van lichte zeden", Zijn "geliefde", volgt hem tot Zijn kruisdood, ...). Maar een verwijzing naar Roland Barthes' essay uit 1952, 'Le monde où l'on catche', dat ook naar Jezus refereerde, had ik toch wel nooit gezien.
Politiek toont de film natuurlijk de duistere kant van de archetypische American Dream, de zieke Amerikaanse samenleving (de Stars and Stripes hangen in zijn trailer [hypotheekcrisis?] maar ook overal elders; let ook op de shouts van het publiek). Ramzinski is een migrant? Het is natuurlijk niet toevallig dat de Irakoorlog uit Call of Duty 4 ter sprake komt of Rams nemesis The Ayatollah ('The man from the Middle East') noemt. In bovenvermelde bron staat te lezen dat het eind de jaren 80 een trend was wrestlers met een Arabieren-"gimmick" (General Adnan bv.) te laten afslachten door oer-Amerikaanse helden als Hulk Hogan. De rivaliteit tussen Ram en Ayatollah zou verwijzen naar de historische twist tussen Sgt. Slaughter en de Iron Sheik eind de jaren 80. Iran veroordeelde The Wrestler trouwens (zie). (John McCains 'Bomb bomb Iran' op 'Barbara Ann' van The Beach Boys zou ook ergens hernomen worden in de film?)
Maar als totale film niet zo origineel als zijn vorig werk.

Goede film. Maar al met al helaas niet zo goed als ik verwacht (of gehoopt?) had.

Mickey Rourke is op dreef als wereldvreemde worstelaar. Alles heeft hij opgegeven voor het leven van een worstelster. Nadat hij een hartaanval krijgt, beseft hij dat hij eigenlijk alles heeft opgegeven voor zijn ultieme levensdoel. Randy ' The Ram' Robinson lijkt tot inkeer te komen, maar uiteindelijk blijkt hij, door allerlei omstandigheden, toch niet in staat het worstelwereldje defnitief vaarwel te zeggeni. Dit resulteert in een prachtig slotstuk, echt een subliem einde, waar het laatste hot van Rourkes gezicht de hele film in 2 seconden samenvat.

De film is boeiend, vlot maar nergens echt speciaal. Dit in tegenstelling tot Aronofsky's andere films. Dit is niet per se een negatief gegeven, maar doet toch wel iets af aan de magie van de film. Na het geweldige Pi, het zeer goede Requiem for a Dream en het, in mijn ogen, ultieme meesterwerk The Fountain, flikt hij het weer om een goede film af te leveren. Helaas niet zo goed als zijn 1e en 3e maar toch... Voor mij blijft Aronofsky in ieder geval een van mn favoriete regisseurs, die ik waarschijnlijk ook altijd zal blijven volgen.

Aronofsky's minste. Dat zegt heel veel, en tegelijkertijd ook weer zo weinig. Ook The Wrestler is weer een pareltje, al heb ik er toch net iets minder mee dan met Pi, RfaD en The Fountain, althans voorlopig. Dat zegt inderdaad heel veel over deze titels, het zegt echter heel weinig over The Wrestler, want dat is evengoed een steengoede film.

Visueel heeft Aronofsky weer uitstekend werk afgeleverd, deze keer is het allemaal veel minder uitbundig, maar juist erg sfeervol. Prachtige sfeerimpressies buiten de ring, de kleedkamerscenes om te beginnen lieten meteen al merken hoe vergaan deze man is. Na de wedstrijden de nietjes die uit z'n rug gehaald moeten worden, het droeg allemaal bij aan de grote sfeerimpressie die The Wrestler is. De gevechten binnen de ring werden daarnaast evengoed geweldig in beeld gebracht, en maken zelfs de onzinnige worstelsport leuk om naar te kijken. Ook leuk om te zien hoe een publiek geheim als het worstelen redelijk te kijk gezet wordt.

En daarnaast vond ik The Wrestler toch zelfs opvallend komisch. Rourke is enorm charmant als winkelbediende, die scene waarin hij die aardappelsalade in het winkelmandje gooit is echt heerlijk. De scene even daarvoor met daarin zijn 'opkomst' achter de toonbank mag naast de emotionele scene met zijn dochter opgaan voor beste scene in de film. Filmisch was dit echt een hoogtepunt.

Toch ook nog een tikje aandacht voor de muziek, altijd een zeer belangrijk component in Aronofsky's films. Clint Mansell was duidelijk minder aanwezig dit keer, en ondanks dat zijn muziekstijl ook niet echt in deze film past (itt die waanzinnig foute stadionrock uit de 80s), mis ik het toch wel een beetje. Niet dat het een kritiekpunt is, maar Mansell is gewoon enorm goed, en het valt op als het niet zo herkenbaar is.

En als Rourke hier geen Oscar voor krijgt maakt de jury zich ongekend belachelijk. Eigenlijk acteert Rourke hier niet, hij is The Ram. Hij deinst er niet voor terug een enorm sterke huilscene af te leveren, is de hele film door grappig, en flirt met omaatjes vanachter zijn toonbank.

En wat The Wrestler toch net niet zo goed maakt als Aronofsky's eerste drie? Misschien het gebrek aan verhaal, ondanks dat het de hele film totaal niet stoort hebben Pi, RfaD en The Fountain die voorsprong. En misschien ligt die visuele handtekening van Aronofsky me gewoon meer. Maar hoe dan ook is The Wrestler evengoed een ijzersterke film, en mijn vraag is dan ook, gaat Aronofsky ooit een mindere film maken?

4.5*

Oke visueel is het niet zo overdonderend als zijn vorige films, het verhaal is minder ingenieus en ook qua soundtrack is het minder overdonderd als Aranofsky's vorige werk. De vraag is echter is dit erg?

Mijn overduidelijke antwoord kan alleen maar nee zijn. Mickey Rourke is geniaal als de uitgebluste Randy ' the ram' Robinson en ook Marisa Tomei is geweldig en toont bovendien lef door in deze film mee te spelen.. Het verhaal is ijzersterk en de uitwerking is prachtig, indrukwekkend, overdonderend en vooral ontroerend.

Het subplot met zijn dochter is bovendien even simpel als doeltreffend en levert enkele prachtige scene's op. Het onvermijdelijke einde dan ten slotte geeft je de laatste mokerslag en is het enige juiste einde voor dit prachtige en ontroerende drama en Aranofsky laat zien van wereldklasse te zijn en in alle genres en stijlen te kunnen excelleren.

4,5*

Net opnieuw gezien binnen een week. Opnieuw fantastisch. Strakke regie van Aronofsky, een excellerende Rourke en een fantastisch script met mooie parallellen tussen de verschillende personages. Het einde blijft prachtig. Kippenvel.

5*

Rourke imponeert, evenals Marisa Tomei en Evan Rachel Wood, die beiden in slechts enkele scènes een leven aan emoties weten te omvatten. Ondanks de ogenschijnlijk rechttoe-rechtaan benadering, kent de film diverse, diepere, onderliggende lagen welke de personages van een degelijke diepgang voorzien. Met name de scènes tussen Rourke en Tomei en Rourke en Wood richting het einde van de film zijn prachtig.

Aronofsky zet z'n afdaling (zoals verwacht) verder.

Ergens liet hij vallen dat je voor een film te maken niet meer nodig hebt dan een aardige setting en goeie acteurs. Dit zou The Wrestler dan moeten beamen. Wat mij betreft haalt de film net deze stelling onderuit.

Aardig geacteerd is het wel, hoewel ik Rourke nu ook weer niet geweldig vond. Zelfde geldt voor de rest van de cast. De setting is best origineel maar het verhaaltje dat erachter schuilt allerminst.

Probleem is dat Aronofsky eigenlijk niks fouts doet, maar daar verder absoluut nul komma nul aan toevoegt. 't Is een aardig drama, maar zo volgens het boekje uitgevoerd, zelfs (en vooral) dat open einde ook, dat het uiteindelijk een film is die ik snel vergeten zal zijn.

Hele vader/dochter relatie was waardeloos en zat er ook enkel in om tot de kentering in Rourke's personage te komen om toch door te zetten. Da's toch een hoop airtime voor een cliché plotwending.

Geen slechte film, maar zo enorm braaf dat het de naam Aronofsky eigenlijk onwaardig is. Hopelijk is hij niet al te verslaafd aan al het positiefs dat over deze film gezegd wordt en gaat hij snel weer iets eigeners doen.

3*

The Wrestler is een zoals hier al vaak neergezet is een veel minder gestileerde film dan de vorige werken van Darren Aronofsky. Nou vond ik de gestileerdheid van zijn vorige films prima, maar de rauwere stijl past beter bij de thematiek van de film. Natuurlijk kun je ook goed een gestileerde film over worstelen maken, maar Aranosfky is niet zozeer gëinteresseerd in de showman-kant van het verhaal, als wel in de lichamelijke kant. Aronofsky besteed veel tijd aan het tonen van de fysieke conditie van zowel worstelaars en strippers. We zien uitgebreid wat de invloed van de gevechten is op het lichaam van Randy. Daarom moet het camerawerk ook een bepaalde fysiekaliteit hebben. Een gestileerdere aanpak had de verwondingen waarschijnlijk minder pijnlijk doen lijken. Van mij mag Aronofsky in de toekomst nog wel meer gestileerde films maken, maar het siert hem ook als regisseur dat hij weet wanneer hij daar van af moet stappen.

Het is ook de fysieke kant van de film die mij boeide. Het verhaal is oersimpel, ja, maar ik kreeg nergens de indruk dat Aronofsky deze film maakte om het verhaal. Het draait om de lichamelijke conditie van de hoofdpersonen en wat dit voor een invloed heeft op hun gedachten en acties. Dit in combinatie met het typische Aronofskythema van zelfdestructie. Het worstelen is duidelijk een show, maar het blijft er verdomd pijnlijk uit zijn.

Ik vond het dus een goede film. Mickey Rourke krijgt veel eer en dat is wel terecht omdat zijn performance veel sympathie oproept en de kijker meetrekt in deze wereld. Ik vond ook Evan Rachel Wood en Marisa Tomei sterk. Dat Woods rol wat cliché is doet er voor mij niet zoveel toe. Dat Tomei op het einde ineens achter de coulissen nog Rourke probeert om te praten om niet te gaan vechten vond ik dan weer niet echt nodig, al moet ik toegeven dat het hartverwarmend is.

Het is uiteindelijk gewoon een mooie, kleine karakterstudie geworden die eigenlijk nauwelijks een steek laat vallen, en het is ook een mooie kans voor Aronofsky om zijn veelzijdigheid te tonen. Het enige wat je er inderdaad op aan kan merken is dat de verrassingsfactor niet bepaald hoog is. Maar ach...
4*

Fijne film

Zou niet weten waarom Aronofsky niet een keer zo'n film zou mogen maken. Het is duidelijk anders dan wat hij normaliter doet maar deze stijl past compleet bij de personages, het script en de sfeer. Zat zelf dan ook niet te wachten op een dynamische audiovisuele kijk op het worstelwereldje. Misschien de film maar eens los zien van het 'fenomeen' Darren Aronofksy en genieten van een klein oprecht drama

Film speelt met sentiment maar komt er mee weg door de oprechte menselijke personages en mooi karakterstudie. Het geheel is nooit echt verrassend maar hoeft dat ook niet te zijn. Het zijn de personages die indruk maken en je hart stelen, dan zie ik een niet al te origineel script wat makkelijker door de vingers.

dikverdiende 4*

Echt genoten van deze film.Ik vindt het echt moeilijk onder woorden te brengen wat er nu zo goed is aan deze film.Het verhaal is een beetje dertien in dozijn. Er wordt goed in geacteerd, maar de dialogen zijn niet bijzonder te noemen.Alles is mooi in beeld gebracht meer niets wat ik niet eerder gezien heb.Toch heb ik de hele film genietend in mijn stoel gezeten. Gefashineerd door die kop van Mickey Rourke( hij begint steeds meer op marv van sincity te lijken)en de perikelen in zijn leven. Ik heb erg getwijfelt of ik een 3.5 of een 4 zou geven. het is een 4 gewoorden omdat ik met een goed gevoel uit de bioscoop kwam lopen.

Deze film wist me toch wat minder mee te voeren dan ik vooraf had gehoopt. Komt vooral omdat ik eigenlijk helemaal niets heb (nooit gehad ook, integendeel) met dat geworstel.

En bij een film als dit die dat heel gedetailleerd beschrijft is het af en toe een beetje doorbijten.

Maar Rourke is wel fenomenaal in de hoofdrol, en als je zijn eigen leven en voorgeschiedenis er een beetje bij betrekt is er niemand die dit beter had kunnen doen. Hij is inderdaad wel een beetje een outcast in Hollywood, altijd al geweest, daarom is het misschien maar beter dat hij geen Oscar heeft gekregen.

Scenes in de supermarkt zijn echt nu al classic!

Een meer dan aardige dramafilm met een fenomenale Mickey Rourke kan je deze film goed als omschrijving geven. Ik moet zeggen, ik heb helemaal niks met worstelen en deze film bevestigt weer waarom. Wat een zinloze sport zeg. Een beetje elkaar zwaar mishandelen terwijl bijna alles ook nog eens afgesproken werk is. Bizar dat er zoveel mensen zijn die zoiets interessant vinden. Ik geniet er niet zo van om iemand keihard voor de sport mishandeld te zien worden. Dat terzijde, terug naar de film zelf.

De film zelf toont het leven van de eens zo grote Randy ''The Ram'' Robinson die na topjaren nu zijn kunsten vertoond voor een klein publiek dat nog nostalgische gevoelens koestert. De film laat op fraaie wijze het toch wel trieste bestaan van Randy zien die eigenlijk op is voor zijn vak maar toch altijd eraan verbonden blijft omdat het zijn leven is. Rourke zet een geweldige rol neer als Randy en eigenlijk teert de hele film op zijn geweldige rol want verder vond ik het allemaal niet heel bijzonder.

Het verhaal an sich is mooi maar de zijplotten met zijn wens om weer in goed contact met zijn dochter te raken en om het hart van een paaldanseres te winnen vond ik nogal oppervlakkig uitgewerkt en het was ook allemaal best cliche. Ik kende het allemaal al wel. Je kon ook goed voorspellen hoe het verhaal verder zou gaan. Desalniettemin leverde het soms wel mooie momenten op zoals het moment dat zijn dochter toch een uitje met hem aandurft en toch weer ietswat close wordt met paps. Dat gunde je de man toch wel.. Maar om te zeggen dat het allemaal bijzonder of heel ontroerend was, nee. Ik vond Randy The Ram een mooi personage maar de andere rollen vond ik best vlak en dat was wel jammer. Waar de dochter hem het ene moment nog verrot scheld gaat ze daarna spontaan toch mee, alleen omdat hij een jas kado geeft en zegt dat hij haar een oude bekende plek wil laten zien? Vond ik wat snel gaan. Net zoals de story met de paaldanseres wat best oppervlakkig bleef. Wel vond ik de scene's met zijn worstelmaten wel mooi. Dat was toch zijn wereld, zijn leven, zijn ''familie''. De film gaf wel goed weer waarom Randy totaal op was. Regelmatig zie je hem toch goed bebloed, vol met wonden en zelfs met nietjes in zijn lichaam. Het zal je werk maar zijn...

De conclusie is dat het een prima film is die zeker de volle 2 uur boeit, vooral dankzij een sublieme Rourke die wat mij betreft best recht op een Oscar had, maar dat de film zelf niet heel bijzonder is.

Wel een ruime voldoende uiteraard: 3,5*

Toch wel een vermakelijke film om te zien, vooral voor mij als een worstelfan. Ik had een niet worstelfan meegenomen naar de film, maar die vond de film gewoon oké.

Ik denk dat je toch wel een beetje in het worstelwereldje moet zitten, want termen als: heel of face. Daar snapt de gemiddelde kijker weinig van.

Overigens was het ook leuk om indy promoties als: ROH en CZW lang te zien komen met de daarbij behorende gezichten.

Het acteerwerk was uiteraard goed. Met een zeer uitstekende spelende rol, door velen ook wel als de rol van zijn leven genoemd. En dat is zeker niet gelogen, als je naar hem kijkt voel je de pijn die hij voelt en hij is zelfs zo ver gegaan om zich - net zoals vele worstelaars doen - met een scheermesje te 'bladen'.

Trouwens ook wel respect voor Tomei hoor, in de rol van stripper. Ze laat nauwelijks iets aan de verbeelding over en zet een overtuigende rol neer.

Het camerawerk was ook goed. Doordat de camera zo dicht op de acteurs is gericht lijkt het net of je naar eens soort van documentaire zit te kijken. Dus zeker een geslaagde keuze.

Met het einde had ik geen probleem, zo is er toch nog iets te fantaseren over een goed of een slecht einde.

Al met al zeker 4, 0 sterren waard.