The Wrestler (2008)

Aangename verrassing. Weer helemaal wat anders dan wat ik al van Aronofsky gezien heb (Pi en Requiem), maar niet bepaald slechter. Erg tof om zo'n totale ommezwaai te zien. In mijn ogen bewijst dit dat Aronfsky toch wel een veelzijdig cineast is.

Ik vond de film best ontroerend om eerlijk te zijn. Dat heeft in de eerste plaats met de voortreffelijke vertolking van Rourke te maken. Hij zet met verve een zielig personage neer dat een grote held is in een nepwereld, maar een dikke nul in de echte wereld. Wanneer hij dit langzaamaan begint te beseffen is het uiteraard te laat om de fouten uit zijn verleden goed te maken. Aronfsky op zijn beurt weet beide werelden op een subtiele manier tegenover elkaar te zetten, zonder al te veel franjes. Alleen de slotscène kwam wat abrupt. Niet dat ze ongepast was, maar ik schrok wel even dat het zo snel gedaan was.

Verder heb ik hier weinig aan toe te voegen: The Wrestler is gewoon een eenvoudig maar sterk drama.

Wauw, weer zo'n geslaagde knaller van Aronofsky door een geniale Mickey Rourke ! Wat een karaktermens is het ook. De hele tijd was ik geboeid door zijn karakter, zijn handelingen, zijn gedachten. Perfect einde trouwens.

Goed en sterk geacteerd door Rourke. het verhaal laat zien hoe nep maar tegelijketijd ook hoe echt wrestling is. Bijvoorbeeld dat ze met elkaar afspreken. Ik niet een paar nietjes in je rug en dan sla jij mij met een glazen plaat op mijn hoofd.
De scenes in de ring maar ook buiten de ring zijn erg goed.
Mooi einde die je zelf kan invullen.

De scene met het nietpistool is erg hard.


Deze gaat zeker mijn top 10 in.

Kan niet zeggen dat het met Aronofsky liefde op het eerste gezicht was... Pi kwalificeer ik als aardig maar Requiem for a Dream en The Fountain vind ik pretentieuze filmische draken van de bovenste plank, Hoe anders is dat met The Wrestler... En er schiet me ineens iets te binnen;

Afijn, anderhalf jaar later stelt deze film zeker niet teleur. Sterker ik vind het een bijzonder fijne en sterke film, een aangename verrassing toch wel.

Ten eerste ben ik blij dat de grote ster van de film een keer niet Darren "Kijk mij eens een partij gedurft en vernieuwend regisseren" Aronofsky zelf is maar dat hij eindelijk een film heeft gemaakt die voor zichzelf spreekt. Waarin hij het verhaaltje (in al zijn eenvoud) en een meer dan formidabele Mickey Rourke het werk laat doen en alle ruimte daarvoor geeft.

De film is heerlijk sober en eenvoudig vergeleken met zijn vorige nogal potsierlijke werk en ik zie dat zeker niet als een knieval naar het grote publiek. Ik vind eigenlijk dat hij juist met deze film eindelijk eens goed zijn talent laat zien. Ik blijf erbij dat het echt goed vertellen en laten zien en voelen van een eenvoudig drama met karakters en emoties niet 'larger than life' een van de moeilijkste zaken is om overtuigend op celluloid te krijgen. En , ja dat is hem hier zeker gelukt, dus petje af.

Dat het verhaal uitgekauwd, of te veel volgens het voorspelbare boekje zou zijn ben ik het niet mee eens. Het verhaal is inderdaad eenvoudig wellicht niet al te origineel maar dat is de realiteit dan ook niet. Niet veel mensen maken dagelijks ingewikkelde plottwisten of totaal onverwachte, nooit eerder geziene zaken mee in hun leven. De tragiek van het soort figuren als Randy 'The Ram" Robinson kenmerkt zich eigenlijk ook wel in een soort van voorspelbaarheid....

Persoonlijk heb ik niet zo veel met dat American Wrestling. Verder dan wat vergeeld jeugdsentiment uit de jaren '80, de tijd van Hulk Hogan kom ik niet. Maar ik heb wel een zwak voor de verhalen en de tragiek van zulke 'volkse' helden. Hebben we in Europa de wielrenners zo heeft de VS zijn vrij worstelaars, Kan ook geen acteur bedenken die beter zo'n trailerpark hero kan verbeelden dan Rourke, de rol is hem op het doorleefde gelaat en lijf geschreven. De film kent enkele prachtige scenes waarin de mentale en fysieke toestand van The Ram bij de kijker wordt verbeeld.

Ook zijn vrouwelijke evenknie, de net iets te oude stripster Cassidy, wordt door Marisa Tomei magnifiek weggezet. De rol van zijn dochter is wat bescheidener, alhoewel ze wel van belang is voor het verhaal is haar inbreng niet zo groot maar dat is prima. Randy en Cassidy zijn een stel wat boeiend genoeg is om te volgen gelukkig.

Het geheel wordt verder opgeluisterd door foute, spendex broekjes, lang haar hardrock muziek uit het muzikale dieptepunt van de jaren '80

Prima film, mooi drama en kan zich als genre film (sport) meten met de betere uit die categorie.

Eindelijk kan ik zonder twijfel ook voor Aronofsky een dik verdiende 4* uitdelen.

Dan uiteindelijk toch weer eens een Aronofsky gezien. Pi en Requiem vond ik beide slecht, maar dit was -verrassend genoeg- een goede film. Vooral dankzij Rourke overigens, die echt subliem een karakter neerzet. De scènes met zijn dochter waren sterk en aangrijpend, vooral op de verlaten pier vond ik een erg mooie scène.

Die geplande Requiem for a Dream herziening zit er aan te komen.

3.5*

Tegenvaller. Ik mis de diepgang van The Hurricane en Cinderella Man. The Wrestler heeft wel de ingedrienten (probleem met kind, probleem met kind, wil een come back), maar nergens bereikt het een hoog niveau. Wel een leuke tussendoor en een goede wegkijker, maar morgen ben ik hem vast weer vergeten.

Sterke en goed gemaakte film met een soms zelfs documentaire- achtige feel. Het is inhoudelijk niet een erg uitzonderlijk portret (alle standaard ingrediënten zijn eigenlijk gewoon aanwezig en er wordt niet al teveel afgeweken van het standaard stramien), maar toch voelt de film sterker aan dan veel van zijn genregenoten. Visueel erg sterk, een goede soundtrack en uiteraard prachtig spel van Rourke. De rest van de cast is uitstekend, maar nergens echt opvallend. Dit in tegenstelling tot Rouke, die een grandioos spel laat zien. Het viel me overigens op hoe sterk de film vooral is in die kleine momenten, zoals in de supermarkt of als Rourke en zijn buurjochie dat spel spelen. Realistisch en meeslepend.

4 sterren.

Er werd bij deze film gezegt dat Rourke, na 15 jaar in de goot, weer helemaal terug is. Ben ik niet echt mee eens, want ik vond dat hij ook al terug was met Sin City en Domino.

The Wrestler was al in ieder geval weer een ijzersterke film waar je eigenlijk echt niet vrolijk van word naderhand. Darren Aronofski maakt een hele rauwe prent over een bijna uitgerangeerde boxer. Lijkt ook wel alsof er een levensverhaal over Rourke word verteld hier. Hier en daar komen we ook verdacht wat dingen uit Rocky tegen waardoor The Wrestler ook net een nieuwe versie van Rocky lijkt. Het draait hierin ook niet om de pijnlijke, bizarre worstel wedstrijden met allerlij voorwerpen in de ring zoals prikkeldraad, nietmachines, ruiten enz enz maar ook om het teruggetrokken levensverhaal van The Ram zelf. Hij is werkeloos, gescheiden, heeft hartproblemen na een fatale gevecht en leeft van stripclubs. En dan komen ook nog die scenes met zijn dochter, waar je ook zowat bijna om kan janken.

Nee, dit is absoluut geen feel-good filmpje. Dit kan nog best wel de druppel voor je zijn als je deze gaat kijken waneer je bv in de put zit. (gelukkig was dat bij mij niet het geval). Je kan toch echt wel zien dat dit van de regiseur van Requiem for a Dream is. Ik ging deze ook met hele andere verwachtingen kijken en dacht dat het nog best wel een goedvoellende boksfilm ala rocky is. Nou, elementjes uit Rocky heeft deze wel maar alleen dan veel rauwer. Ook is deze veeeel beter dan The Fountain.

Erg sterk bokserdrama.

4,0*

Love. Pain. Glory

Heel de hype rondom The Wrestler was me eigenlijk wat voorbij gegaan. De film leek me wel interessant maar had er niet echt de behoefte aan om hem in de cinema of iets dergelijks te gaan zien. Tot op het moment dat ik hoorde dat Rourke hier zo'n fenomenale rol in vertolkte en toen was mijn interesse wel gewekt. Natuurlijk was het toen te laat en moest ik wachten op de DVD. Die heb ik nog niet zo lang geleden dan kunnen bemachtigen als een ex-rental en gisteravond maar eens gezien of de film de hype kan waarmaken.

The Wrestler bevat een groot stuk nostalgie. Ik weet nog dat ik vroeger als klein manneke naar de Chiro (een jeugdbeweging) ging op zondag maar dat dat altijd samen liep met WWE. Het was de glorieperiode van mannen zoals The Kid, Ray Misterio, Goldberg, ... In dat opzicht weet Aronofsky een goede snaar te raken, hij slaagt erin om me hetzelfde gevoel van 10 jaar geleden terug te geven. Dat komt ook vooral omdat Randy een mengeling is van twee andere grote namen in het worstelgenre, namelijk die van Hulk Hogan en 'Randy Macho Man Savage'. De combinatie van de blonde lokken van Hogan en de signature move van Macho Man is in ieder geval geslaagd. Alleen geeft het verhaal niet het bijzondere gevoel dat ik had verwacht. Het is daarvoor allemaal ietwat te standaard en het is pas naar het einde toe dat Aronofsky me echt weet te overtuigen. Het cliché gehalte is in het overgrote deel van de film nogal hoog (de dochter die niet meer met hem wilt praten, de stripper waar hij verliefd op is, het stoppen met worstelen, ...) maar gelukkig weet het einde genoeg te verrassen. Persoonlijk vindt ik het een uitstekend idee om je als kijker te laten raden wat er nu eigenlijk met Randy gebeurt. De meer feel-good kijker zal denken dat hij de wedstrijd wint maar de meer cynische kijker zal denken dat het allemaal tevergeefs is. Ik zit denk ik nog in een categorie ertussen want volgens mij slaagt hij er in om de wedstrijd te winnen maar sterft hij niet veel later aan de gevolgen van zijn hart. Daar zit hem dan ook juist de kracht van de film, er zijn meerdere antwoorden mogelijk. Al denk ik wel dat Aranofsky wel de bedoeling had om geen happy ending te maken want uiteindelijk spreekt zijn dochter nog altijd niet tegen hem, slaagt Randy er niet in een gewoon leven op te bouwen en verdwijnt de vrouw van zijn leven op het moment van de wedstrijd. In ieder geval is het een einde waar nog lang over kan worden nagedacht en daarmee weet Aranofsky toch wel wat punten te scoren.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Nicholas Cage de rol van Randy ging spelen maar omdat Aranofsky Rourke wou is het Rourke geworden. Perfecte keuze want Rourke speelt inderdaad erg sterk, al komt zijn rol nu niet over als de revelatie van zijn carrière. Misschien ligt dat aan het feit dat ik nooit een slechte dunk van Rourke heb gehad. Oké, Nine 1/2 Weeks kan ik hem moeilijk vergeven maar zijn rol in Sin City maakt bijzonder veel goed. Ach, waarschijnlijk heeft hij bijzonder veel rotzooi gemaakt maar heb ik gewoon te weinig van die rotzooi gezien om de vergelijking tussen zijn rol hier en zijn echte leven te kunnen waarderen. De kracht van Rourkes rol zit hem voor mij dan ook in het feit dat hij zoveel sympathie weet op te wekken. Randy zuipt, Randy zit aan de drugs, Randy wijt teveel tijd van zijn leven aan zijn uiterlijk maar uiteindelijk is Randy nog altijd wel een mens van vlees en bloed. Uitstekend gespeeld door Rourke. Veel eer voor Rourke maar een groot deel is toch te wijten aan de twee relaties met vrouwen die hij in zijn filmleven heeft. De eerste is met Marisa Tomei. Ze is 46 jaar maar een werkelijk prachtige vrouw, doet me een beetje denken aan Sandrine André, maar dat terzijde. Haar rol lijkt niet veel om handen te hebben, voor stripper moet je nu niet bepaald voort studeren, maar in een paar scènes weet ze haar personage een perfecte feeling mee te geven. De scène waar ze gaat winkelen met Rourke is dan ook goud waard. Die andere vrouw is Evan Rachel Wood. Ze heeft een kleiner rolletje dan bovengenoemde maar ook zij weet af en toe perfect de sfeer te bepalen. Leuk om trouwens een groot deel 'echte' worstelaars tegen te komen.

Toch zou The Wrestler maar half zo goed zijn zonder de muziek. Ik haalde daarjuist al het einde aan maar het gevoel dat ik daarbij kreeg werd nog eens heerlijk versterkt door het Wrestler nummer dat is geschreven door Bruce Springsteen. Volgens mij had mijn vader dit nog ergens op CD liggen want het nummer kwam me erg bekend voor. Rourke die spring, de fade-out en dan de eerste tonen. Het is goud waard. Knap trouwens dat Springsteen geen geld wou hebben voor het gebruik van het nummer, hetzelfde geldt trouwens voor Axl Rose. Heb hem altijd als een geldwolf gezien maar dat hij nummers als Sweet Child O' Mine zou doneren omdat de film zo'n klein budget had, had ik ook niet verwacht.

Uiteindelijk kan The Wrestler de hype niet waarmaken. ik begrijp niet waarom deze film anders zou zijn dan de standaard rise & fall verhalen maar gelukkig verdient de film punten met de cast en een sterk einde. Rourke is erg sterk maar uiteindelijk is de film toch een tikkeltje overgewaardeerd. Toch een dikke voldoende voor mijn eerste Aranofsky.

3.5*

Ben eigenlijk niet echt een worstelfan. Kijk soms wel eens van die classic matches die op Eurosport voorbijkomen met het commentaar van Skate. Maar iemand die er veel van af weet of het volgt, nee. Ben eigenlijk in geen enkele vechtsport echt geintresseerd. Maar omdat deze goede kritieken kreeg en ik intresse heb in Aronofsky toch meegepikt. Omdat hij toch wel goedkoop was. Dit was tevens mijn eerste Aronofsky en hij is me goed bevallen. Lijkt me trouwens op het eerste gezicht ook zijn meest toegankelijke.

Mickey Rourke zet een erg sterke rol neer als harde door het leven getekende wrestler maar toch met een klein hart. De film is echt weer z'n film die de schaduwzijde van het succes erg goed weergeeft. En het einde is ook erg sterk. Vraag me trouwens af wat er in de 115min durende versie anders is. Ik heb hier de dvd die maar 105min duurt. Ik zag laatst wel een ander cut liggen voor 6 euro met een kartonnen hoesje eromheen, en volgens mij is dat de 115min versie.

Zeker een veelbelovende kennismaking met Aronofsky en ook Rourke krabbelt weer lekker op na wat problemen in Hollywood.

Wansmakelijk!

Ik ga zeker niet beweren dat ik ontgoocheld ben na het zien van deze film, het is immers niet voor niets dat deze film zich nu pas aan mij voorbij trok. Toch sta ik enigzins perplex, hoe Aranofsky het in zijn botte hoofd haalt om zijn talent te verkwanselen en zijn ziel te verkopen aan een hoop mainstreamfans, die graag standaardmeuk slikken.

Volgens veel mensen levert Mickey Rourke een goede acteerprestatie, omdat zijn levensloop gelijkenissen kent met de levensloop van het hoofdpersonage uit deze film: Randy the Ram. De castingmensen valt in dat opzicht niet gek veel te verwijten, Aranofsky des te meer. Mickey Rourke heeft het postuur van een worstelaar en dus zijn de worstelgevechten nog wel overtuigend om aan te zien. Mickey Rourke als zieltogende, sympathieke, domme goedzak schiet hopeloos tekort, opdat het lachwekkend wordt. De hele film wordt werkelijk alleen maar behelst door Mickey Rourke: voor, achter en na. De man kan zijn kont niet fatsoenlijk keren!

Een puur karaktergedreven film dus. Een goed script zou daarbij wel goed van pas komen, maar niets van dat alles! Aranofsky komt met een wel zeer bedenkelijk plot voor de dag. Nu, wil ik best ook even aantekenen dat Aranofsky `s The Fountain ook een grote, pretentieuze rommelboel was qua verhaal en dat films als Pi en Requiem for a Dream in grote lijnen ook een vrij simpel verhaal hebben over mensen die aan de rand van de afgrond belandden door obsessies. Echter, die films waren op audiovisueel gebied onderscheidend en Aranofsky slaagde er in om je zijn films te laten voelen. Daarnaast had je in Pi natuurlijk nog het wiskunde aspect wat een aparte rol in de film speelde.

Als pure verhaalverteller komt Aranofsky `s boodschap totaal niet over. De manier waarop Randy na een dik half uur weer in contact komt met zijn dochter (heh....oke ) voelt net zo als de romantiek in The Fountain onecht, geforceerd en buitengewoon willekeurig aan. Alsof de scriptschrijver was uitgeschoten met zijn penseel. Daarna blijft de film cliches op cliches stapelen, ik wist serieus niet meer waar ik moest kijken toen Randy de afspraak met zijn dochter vergat. Dat zag ik niet aankomen hoor! Om nog maar te zwijgen over 50% van de humor: zo, jongens dan gaan we nu even samen douchen........Achterhaald en niet zo `n klein beetje ook.

Deze hele film deed mij eigenlijk helemaal niets. Het leukste personage is notabene iemand die welgeteld 30 seconden in beeld is, namelijk die kapster/visagiste met haar Japans, Engels Amerikaanse tongval. De grappige supermarktscenes en de worstelgevechten ( alhoewel het laatste gevecht nogal duf was ) kapen nog wat punten mee.

Ik vind de film qua verhaalinvulling en hoofdpersonage veel weg hebben van Rocky en dat is zeker geen compliment. Ik heb trouwens nog nooit een worstelfilm gezien, maar ik ben er verder eigenlijk ook niet zo rouwig om ook.

Tergend vervelend en saai. Ik hoop dat Aranofsky `s volgende film niet weer zo `n domper wordt, anders hou ik het maar voor gezien met hem. Een kleine 1,5*

De rauwe manier van filmen kon ik waarderen. Het gelikte Hollywoodfilm-filter er af en het laten lijken op een soort van docu deed mij er eens goed voor zitten.

Zeer jammer van de ( hier al veel besproken) cliché`s die langskomen. Het begon te vervelen en het laatste half uur was een kwestie van de film uit proberen te zitten.

Nog net aan 3 sterren, mede door het goede acteerwerk van Rourke.

Viel behoorlijk mee deze show.

Leuk uitgewerkt drama. Gedoe met die dochter en de supermarkt is er goed bijgestopt.
Mickey Rourke vond ik erg overtuigend. Ook het bloed, de nietjes en de hechtingen zag er goed uit.
Dan die stripster, je weet niet welke kant het op gaat, een beetje heen en weer eigenlijk.
Ik ben benieuwd welk aandeel Frankrijk hierbij heeft gehad. Ik vond het namelijk vrij ruw gefilmd.
Het einde was nog best spannend. Ik dacht even dat hij weer van z'n stokkie zou gaan. Ook goed dat ze die sprong op het einde niet in beeld hebben gebracht.

Niet heel erg spectaculair, maar wel een sterk resultaat.

Geweldige film over vergane glorie. Gefilmd in een documentaire-achtige stijl, waarbij de camera het hoofdpersonage (een professioneel worstelaar op leeftijd) bij alles blijft volgen. Ook tijdens zijn dagelijkse bezigheden als hij bijvoorbeeld bij de kapper zit of naar de zonnebankstudio gaat. Ook heb je het zeker met hem te doen tijdens de vele trieste aangelegenheden zoals de signeersessie waar nou niet bepaald de roem van afdruipt.

Mickey Rourke is fenomenaal en bijzonder slim gecast in een rol die hem werkelijk op het lijf is geschreven. En ook Marisa Tomei en Evan Rachel Wood zijn zeker het vermelden waard.

Toch niet de topper die ik verwacht had.

Ik heb zeker met verbazing en veel plezier zitten kijken naar de tour de force van Mickey Rourke, samen met de leuke wortel partijen zijn dat toch wel de hoogtepunten van de film. Verhaal technisch is het allemaal wel erg simpel. Dat dit van de man komt die het prachtige The Fountain heeft geregiseerd, want dit keer zit er helemaal niks vernieuwends in. Hierin kun je toch wel merken dat Aronofsky een arthouse film voor een mainstream publiek wilde maken. Erg makkelijk om een succesje te boeken bij de "gewone" filmkijker. Toch blijft de film, ondanks het script wat nog dunner is dan het lichaam van Keira Knightley, nog wel vermaken. Maar dat is dan ook alleen te danken aan het spel van Rourke die hier een magisch iets neerzet. De rest van de cast doet het wat magertjes. De worstelscènes zijn ook erg leuk, en het einde maakt nog enigzins wat goed.

Onderhoudende, maar weinig opzienbarende speelfilm over een overjarige worstelaar.

Op bijna documentaire-achtige wijze doet Aronofsky verslag van het treurige leven van de gevallen worstelaar Randy Robinson. En daar gebeurt bitter weinig in, waardoor je als regisseur meteen al met een probleem zit opgezadeld. Aronofsky slaagt er ook maar gedeeltelijk in dit probleem op te lossen. Het camerawerk is niet bepaald verfrissend, na alle reality tv van de afgelopen jaren, maar het werkt. Grootste manco zijn eigenlijk de zwak uitgewerkte bij personen. Als kijker kom je haast niets te weten over de stripper/vriendin of zijn dochter. Op de strand scène met de dochter na, zijn de dialogen nauwelijks interessant. Resten de eindeloos herhaalde beelden van vergankelijkheid. Maar dat ligt er weer zo dik bovenop, dat zelfs een blind paard dat nog kan zien. Rourke doet z'n best, maar het script is simpelweg te oppervlakkig om tot een echt grote film te komen.

Ik kan me voorstellen dat deze worstelaars film in Amerika hoge ogen gooit, maar net als andere Amerikaanse sporten doet het me niet zoveel. 3***

Behoorlijk goede film. Mickey Rourke is erg overtuigend. evenals Marisa Tomei. Randy the Ram, voelt echt aan.
Mooie shots, , mooi open einde.

Triest wereldje van oude wrestle-helden, mooi in beeld gebracht. Goed drama met veel humor.

En dat voor slechts $6 miljoen.

De eerste film waarin een opgepompte krachtpatser me kon boeien en kijkplezier geven. Net wat ik verwachtte van Aranofsky dus.
Het drama en realisme was naar goede gewoonte treffend, en ook de cameravoering en acteerprestaties verdienen een pluim.

Ik hou van open eindes, maar bij deze film, en dat is zijn enige minpuntje, bleef ik toch een beetje op m'n honger zitten... Wat uiteraard ook wel een teken is dat ik in het verhaal werd meegesleurd, maar toch had ik graag nog net dat ietsje pietsje verder willen kijken.

I just want to tell you, I'm the one who was supposed to take care of everything. I'm the one who was supposed to make everything okay for everybody. It just didn't work out like that.

Mijn tweede Aronofsky in een korte tijd. Black Swan heeft me toch enigszins niet laten gaan en daarom was er geen ontkomen aan, om nog meer van dit sterke regiespel te zien.

De film vond ik aan de ene kant vrij grappig om te zien, met name de worstel scènes waren vrij goed maar komisch weergegeven. Misschien omdat ik dit niet veel mee maak. Daarnaast weet je niet precies wat je moet doen met Robinson, het hele gebeuren met zijn dochter en de lapdancer heeft zeker wel emotionele waarde, maar de rest word verfilmd alsof het een grote ''faal'' is, wat dan weer een beetje leedvermaak is van mij. Ik kreeg gewoon een beetje het idee van ''fuck my life'' en dat verwacht je in eerste instantie niet. Naast het verhaal waar ik niet veel mee kon zit de film wel belachelijk goed in elkaar en zeker door het sterke handheld camera gebruik werkt dat enorm mee aan het leven van onze ram. Wat me ook niet is ontgaan zijn de sterke en voroal realistische (zover) acteer prestaties. Het niveau zakte wat in wanneer er echte dialogen werden gevraagd, maar de cast kon ook prima een verhaal vertellen zonder deze dialogen. Echt verrassend goed. Kan lichtelijk wel erkennen dat hier een klein meesterwerk in zit alleen niet heel enthousiast.

3,5 ster

Voor Aronofsky's doen is The Wrestler een doodnormale film. Sterker nog, The Wrestler ís een doodnormale film. Het verhaal hebben we al wel vaker in een of andere vorm in een film gezien en het geheel is vrij klassiek gefilmd. Niet echt wat je van Aronosky verwacht.

Toch is dat niet zo erg want het werkt wel allemaal. Het script steekt sterk in elkaar waardoor het drama geloofwaardig naar voren komt en er wordt uitstekend in geacteerd. Ik las op IMDb dat de producers Nicolas Cage in gedachten hadden voor de rol van Randy the Ram. Hoewel ik hem best hoog heb zitten ben ik blij dat ze voor Rourke zijn gegaan. Cage zou een miscast van jewelste zijn geweest. Rourke heeft de juiste afgeleefde kop om deze rol geloofwaardig neer te zetten. De bijrollen van Marisa Tomei en Evan Rachel Wood zijn ook erg goed en zelfs de echte showworstelaars in de film doen het prima.

Ik ben benieuwd naar Black Swan, want hoewel The Wrestler een erg goede film is geworden hoeft Aronofsy niet twee van zulke 'normale' films te maken en mag hij weer gaan doen waar hij goed in is.

4*

vanwege de hoge waardering hier en op imdb bekeken, hoewel ik een hekel aan worstelen heb. maar ik hou ook niet van boksen en ballet en vond The Fighter en Black Swan toch goed. helaas deze niet.
een film vol met cliche's. het eerst succesvol zijn en nu voor hongerloontjes je ding doen en je huur niet kunnen betalen. met tegenzin de weekenduren op je baan nemen, het binnen 1 montage leuk vinden, om vervolgens weer te flippen. dieptepunt was wat dat betreft het subplotje met zijn dochter; binnen 3 scenes is het weer koek en ei, om vervolgens de vervolgafspraak te vergeten en is alles weer stuk. . nee, ik heb me meer geergerd dan vermaakt. niks aan de film doet me ook denken dat ie van Aronofsky is, die met Pi en Requiem for a Dream toch 2 toppers heeft afgeleverd.
hoewel ik er eerst niks mee had, waardeerde ik de 'achter de schermen' scenes uiteindelijk nog het meest. nadat hij het aan zijn hart kreeg had ik mijn geld ook wel gezet op dat hij de slotwedstrijd niet zou overleven, het is wel een pluspuntje dat dat in het midden gelaten wordt en het beeld na zijn sprong op zwart gaat. minpuntje was dan wel weer het door de hele film heen zuchten en kreunen van Rourke. teleurstelling.

Deze film sprak me in eerste instantie niet aan. Worstelen interesseert me totaal niet en de commentaren waren hier ook nogal wisselend. Maar Aronofsky bezorgde mij al het nodige filmplezier met Requiem for a dream (5*) en Black Swan (4.5*) Pi staat ook al een tijdje op het lijstje om te zien. The Wrestler dan toch maar een kans gegeven om pas na het zien een oordeel te kunnen geven.

De film ontbreekt in elk geval de sfeer die we van Aronofsky gewoon zijn. Dit is een gewoon drama geworden. De passie voor het worstelen wordt helemaal niet in de verf gezet als de verslaving in Requiem for a dream en de destructieve motivatie in Black Swan. Dit is gewoon een worstelaar die buiten worstelen geen leven heeft opgebouwd. Geen werk, geen vrienden, geen familie, ... Zijn wereld is die van het worstelen, tot het einde.

Mickey Rourke is niet bepaald een topacteur. Veel memorabele rollen heeft hij nog niet op z'n pamares staan, veeleer die van actie acteur of bijrol in blockbusters. Het enige geluk dat hij heeft, is dat deze rol op zijn lijf geschreven lijkt te zijn. Of dat een Academy Award (of überhaupt nominatie) verdient is een andere vraag. Hij heeft ook geen enkele deftige tegenspeler. Die dochter is helemaal niets en waarom Marisa Tomei bovendien wel een Oscarnominatie kreeg is me helemaal onduidelijk.

Het resultaat is een aangenaam drama geworden dat wel leuk is om zien, maar de nodige sfeer en passie mist om een topper te worden. Goed dat Aronofsky later met Black Swan liet zien dat hij toch nog het talent in huis heeft, dit is niet echt z'n beste visitekaartje.

Ik heb een lange tijd tegen deze film aangepakt, omdat ik na het zien van de trailer een soort middle-of-the-road drama verwachtte. Maar The Wrestler blijkt, buiten een paar makkelijke scenario-keuzes, toch een echte Aronofsky-film. De manier waarop Randy benaderd en gevolgd wordt is erg intens, maar ook de gehele opbouw werkt ook goed. Bijzonder effectief is de scène waarin Randy het gevecht heeft waar ook de nietmachine bij betrokken is

Toch wordt dit de eerste Aronofsky-film die geen 4* krijgt en dat komt doordat sommige scène overdreven emotioneel zijn en vooral makkelijk. Ik heb het hier vooral over de relatie met zijn dochter; die er opeens aan zijn haren bijgesleept wordt. Het is ook maar dat de stripper hem eraan herinnert dat hij überhaupt een dochter heeft. Aronofsky is nooit de subtielste geweest (in al zijn films niet), maar door de 'realistische' benadering zorgt het ervoor dat het hier voor het eerst storend is.

Maar verder gewoon een prima film en een meevaller, waarin vooral ook Rourke en Tomei erg goed zijn.

Absoluut niet des Aranofosky. Worstelen vind ik een verschrikkelijke sport en dan wordt het al moeilijk. Als er dan nog zo'n cliché vader-dochterdrama bij komt, zal het al nooit meer goed worden. Af en toe zaten er wel wat mooie scènes tussen, zoals de dans in de oude balzaal. En saai werd het niet en af en toe was het best wel genietbaar, maar de film is zo voorspelbaar dat het voor mij onmogelijk is om echt te genieten van deze film. Een voldoende voor de kijkbaarheid van deze film. Gewoon een kleine 2 uur lekker film kijken. Het zal wel aan mij liggen, ik zie het geniale er absoluut niet van.

Het was inderdaad een hele goeie film. In het begin was 'k er niet zo wild van, maar de film werd steeds beter en beter. Op het einde kreeg 'k toch ook wel kippenvel. Ook wel een verrassend einde en een hele goeie acteerprestatie van Mickey Rourke.

Een aanrader en zeker niet alleen voor sport/worstel fans.

Vreemde maar erg goede film.

Aronofsky is een van mijn favoriete regisseurs, Requiem for a Dream is een van mijn favoriete films maar ook met een film als Black Swan heeft hij mij positief weten te verrassen. Een film over Amerikaans worstelen met Mickey Rourke in de hoofdrol is nou niet echt iets waar ik meteen zin in kreeg. Aronofsky weet toch weer op alle fronten te verbazen, fascineren en te deprimeren.

De film komt wat vervelend op gang. Je wordt niet echt in het verhaal geholpen en bepaalde situaties komen erg geforceerd over. Sommige beelden zijn gewoonweg te ranzig voor woorden zoals de nietjesschieter en de vork die zijn voorhoofd werd ingeduwd.
Het verhaal dat erop volgt is geniaal vormgegeven. Al snel realiseerde ik me dat alle middelen tot een normaal leven er waren, hij hoefde er alleen nog even mee om te leren gaan wat waarschijnlijk weer met de nodige problemen ging en dan was alles al weer snel opgelost. Zo ging het contact met zijn dochter al snel weer veel beter, leerde hij een leuke vrouw kennen in de stripclub en had hij alweer een nieuwe baan. Een cliché filmpje met de uitwerking ervan zou volgen, dit zou dan nog met de nodige problemen gaan en vervolgens zou alles weer goed zijn. Geweldig dat Anorofski niet zo'n regisseur is. Pijnlijk is het om te zijn hoe hij vervolgens alles weer weg gooit door toch mee te doen aan de wedstrijd. Prachtige maar o zo harde laatste woorden: ''The world doesn't give a shit about me'' Dit geeft de hele film perfect weer.

Mickey Rourke weet ook te verbazen, hij weet het personage zo ontzettend sterk neer te zetten. Zo krachtig maar tegelijkertijd ook weer zo zwak. Beter had hij niet kunnen spelen.

Een uiterst goede film die tegen de 4.5* aan zit.

4*

Weergaloze Rourke

Wat een baas is die Rourke toch. De hoofdrol in The Wrestler is hem op het lijf geschreven. Ik denk wel te mogen concluderen dat hij de hele film draagt. Daarnaast helpt ook de regie wel mee. Arafonsky die met zijn camera 'The Ram' continu achtervolgt werkt prima om je met hem mee te laten leven ondanks dat je in die scene's zijn gezicht dus niet ziet.
Het plot werkt eigenlijk vrij cliché. Een gevallen topper die door zijn levensstijl ruzie krijgt met zijn familie (dochter in dit geval), het contact weer oppakt en vervolgens weer kwijtraakt na een korte terugval. De ingredienten zijn er. Maar dan maakt The Wrestler een hele andere move. De film loopt helemaal niet goed af. The Ram keert helemaal niet terug bij zijn dochter in een normaal leven maar kiest voor zijn oude leven. Verassend!

3,5*

Sterk.

Worstelen zegt me niets en de film scoort bij mij dan ook punten doordat het niet over worstelen gaat. Het gaat wél over een worstelaar, eentje die niet alleen letterlijk worstelt, maar ook figuurlijk.
Velen zullen denken dat dit volgens de vaste formule afgewerkt is. Ik kan ze niet helemaal ongelijk geven, maar het niet-happy end, waarin Randy the Ram definitief z'n keuze heeft gemaakt, onderscheidt dit met verve.

Het superlatief 'met verve' is ook van toepassing op Mickey Rourke, die hier een schitterende vertolking aflevert. Randy is een sterk karakter met een hoop gebreken, maar met een laag tragikomedie die hem sympathiek maakt over zich heen. Rourke zet dat fantastisch neer.
Ook niet slecht is Marisa Tomei, die er voor zorgt dat in hun gezamenlijke scènes Rourke niet met alle aandacht gaat lopen. Een minpuntje is Evan Rachel Wood, die veel te veel moeite doet om emoties te acteren. Een echte acteur acteert niet, die laat voelen. Wood heeft dat talent vooralsnog niet.

Ook erg fijn is het minimalistische. Grote toeren inzake budget zijn nergens te bespeuren: alles draait om het kleine wereldje van The Ram. Eveneens een dik pluspunt is het camerawerk: vooral de worstelwedstrijden zijn fantastisch in beeld gebracht.
Muziek van onder meer Guns 'n' Roses is de kers op de taart.

4

Ongelovelijk, wat een pareltje!

Heb deze lang links laten liggen. Heb niets met worstelen of andere vechtsporten. Maar toch levert het vaak mooie films af. Zo ook hier!

Rourke speelt schitterend. Hij brengt Randy the Ram met zoveel gevoel tot leven. Prachtig om te zien. Ook Tomei schittert en de scènes die ze samen hebben zijn geweldig. Plus het camerawerk, de minimalistische sfeer en de soundtrack. Allemaal top.

De laatste scène is trouwens ook subliem.

Eerst maar even beginnen met vier sterren.

Deze Aronofsky moest ik nog zien. Heeft lang op de plank gelegen, omdat ik had begrepen dat deze film meer mainstream was dan zijn anderen. Dat klopt zeker, maar desondanks smaakte hij lekker. Ja het verhaal is vrij clichématig, desondanks werd ik er behoorlijk door meegesleept. Ik vond het interessant om een blik achter de schermen van die worstelwereld te zien. Geen idee of dat beeld klopt, of de mensen echt zo vriendelijk voor elkaar zijn, maar ik geloof wel dat het fysiek behoorlijk zwaar is ondanks dat het nep is.

Rourke is wat mij betreft prima gecast, ik vond hem erg overtuigend als iemand die lager aan wal is geraakt, maar wel het hart op de juiste plek heeft, waardoor het drama heel echt en oprecht overkwam. Ik denk dat hij toch wel de reden was dat ik niet zo last had van het clichéverhaal, maar me juist kon laten meeslepen.

Muziek vond ik wel leuk, ik hou wel van hardrock, al was ik het niet eens met de hoofdpersonages dat alles misging vanaf Cobain. Aardig geluidseffect op het moment dat het fysiek wat minder gaat met Rourke, maar in mijn herinnering was dat in Pi wel veel sterker. Beeld was degelijk, de gritty stijl past wel bij de setting, maar verder niet spectaculair.

Meer dan aardige film, geen top, maar ook zeker geen mainstream gedrocht. 3,5*.