The Wrestler (2008)

Deze film stond niet direct op mijn verlang lijstje. Het verhaal deed me niet veel, en van Mickey Rourke wist ik niet veel af. Toen Rourke genomineerd werd voor de Oscar en werd mijn interesse gewekt. Zonder enige hoge verwachting ging ik de film kijken.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: wat een dijk van een film. Verhaal, cast, vormgeving, alles klopt. vanaf begin af aan wordt je mee gesleurd in het leven van de medelij wekkende Randy The Ram. Een geweldige rol van Rourke, die mij wist te raken met zijn onschuldige blik, vriendelijke lach en brute kracht die hij dikwijls om toverde in een vriendelijke vechtersbaas die, ondanks zijn status, respect heeft voor zijn tegenstanders. Dit zorgde er voor dat je goed kon mee leven met het karakter, en nog belangrijker, sympathie opwekte voor het personage. Het was mooi om te zien hoe Rourke zijn plek vond in de ring, of bij de slager. Ook zijn medespelers, met name Marisa Tomei ( die best de oscar voor vrouwelijke bijrol moht winnen ) lieten de film geloofwaardiger maken. Overtuigend was ook het verhaal. Sterk geschreven zonder poespas met veel overtuiging voor de karakters en hun ontwikkelingen. Grappig op sommige momenten, en ontroerend op de momenten dat dat ook echt nodig was. Alles was mooi en apart in beeld gebracht, doordat het allemaal dicht op de personages zat, en in het begin alleen de rug van The Ram in beeld was. Dit met de bedoeling je mee te laten lopen in het leven van de legende.

Dit was een totaal verassende film ervaring. Een film die meer erkenning verdiende bij de Oscar uitreiking. Rourke heeft mij weten te overtuigen. Zeker een herziening waard, met misschien wel een toekomst om in mijn top 10 te belanden.

Mooie film. Goed geacteerd en dan vooral door Rourke, wat minder door de twee vrouwelijke medespeelsters.

Het verhaal heeft een goede opbouw en is erg realistisch. De film is erg intiem, ook omdat het grotendeels op één persoon is gefocused. Hierdoor zijn de problemen die hij krijgt erg duidelijk en kan je goed meeleven met de hoofdpersoon.

Dat afsluiten met een erg mooi einde maakt dit voor mij een , weliswaar niet geniaal origineel, erg mooi film.

Ik was vooraf een beetje bang dat Aronofsky de mist in zou gaan met deze film, maar dat is goed meegevallen, alhoewel hij van mij weer zijn stijltje mag gaan volgen. De film is best een sterk drama met een erg goede rol van Mickey Rourke. Worstelwedstrijden zijn wel vet om te bekijken. Jammer dat er toch bepaalde cliche's afgewerkt moeten worden maar het einde is dan wel weer gepast.

Ik ben trouwens blij dat ik niet in de ring hoef te staan! 3 dikke sterren hiervoor.

Ik ben erg ambivalent over deze film.

Na deze film weer even sommige award speeches van Rourke bekeken.

Ik vind het zo een prachtige vent met een zo een pijnlijk verhaal dat ik de man alles gun. Hierbij wil ik graag de film hoog waarderen maar doe ik toch niet.

Voor een comeback is dit natuurlijk geweldig. Slim gezien van Aronofsky want je weet dat niet fout kan gaan. Hierbij zeggende ook dat dit geen acteer prestatie is maar meer laten zien wie je bent. Komt natuurlijk geweldig samen met het onderwerp maar is m.i. toch wat ' makkelijk' .

De film begint prettig waarnaar het halverwege wat inkakt. Verhaallijn dochter vond ik opzich wel ok maar daar worden drie scenes aan besteedt dus laat het achteraf dan maar achterwege. Het is het 1 of de ander.

Het laatste half uur komt datgene wat je eigenlijk al verwacht maar heeft toch de nodige impact.

Blij de film gezien te hebben maar had toch net iets meer verwacht.

3,5*

Ik associeer Amerikaans showworstelen eigenlijk altijd met de jaren '80 en met foute hairmetalbands, The A-Team en McGyver. Ik ben me er bewust van dat het ook na die tijd behoorlijk populair bleef in de VS, maar het was wel opvallend dat deze film aan al mijn associaties voldeed.

In een of twee Amerikaanse recensies werd The Wrestler vergeleken met de gebroeders D'ardenne, maar die vergelijking gaat niet helemaal op. Zo ongepolijst is deze film nou ook weer niet en dingetjes als de publieksgeluiden als Randy voor het eerst de slagerij binnenloopt verraden toch een filmmaker die daar wat minder ver gaat. Ondanks handheld scenes die Rourke vaak dicht op de huid zitten en een trailerparksetting.

Narratief is dit veel conventioneler dan de vorige films van Aronofsky (The Fountain niet gezien) en aan een redelijk bekend Hollywoodverhaal wordt niet al te veel toegevoegd. De belangrijkste toevoeging heet Rourke die de rol van zijn leven lijkt te spelen. Maar ook het consequent vermijden van al te dik sentiment en het enige juiste, open einde

Niet zo sterk als ik hoopte, maar gelukkig veel beter dan ik vreesde toen ik het plot las.

3.5*

Eenling die zich niet kan ontworstelen aan zijn eenzaamheid

Zou iemand anders dan Mickey Rourke deze rol hebben kunnen spelen? Het is amper voorstelbaar. De aan lager wal geraakte acteur speelt de verbleekte worstelster Randy 'The Ram' Robinson. Knap staaltje typecasting, want het door drank en drugs verwoeste gezicht van Rourke past prima bij dat van een uitgerangeerde worstelaar. Maar het is de kracht van Rourke zijn acteerprestaties vervolgens naar een hoger plan te tillen dan louter min of meer zichzelf te spelen.

In de jaren tachtig was Randy beroemd en groot. Hij worstelde op Madison Square Garden. Maar nu teert hij op die oude roem en trekt hij alleen nog spaarzame fans in gymzaaltjes en buurthuizen. Op een treurige manier wordt het worstelen zelf nog net zo serieus genomen. Met veel bravoure en show wordt het vooraf afgesproken hak- en slagwerk in de ring afgewerkt.

Maar buiten die ring is Randy eenzaam. Hij probeert het aan te leggen met een stripteasedanseres zonder te beseffen dat zij slechts een zakelijke relatie hebben. En met zijn dochter heeft hij al jarenlang geen contact. Voor de kijker is die eenzaamheid vanaf de eerste scènes schrijnend duidelijk. Randy lijkt het pas te ontdekken als hij nog maar net een hartaanval heeft overleefd. Daar loopt hij het ziekenhuis uit, moederziel alleen, met zijn koffertje op weg naar zijn van die alenig op een levensgroot parkeerterrein staat.

The wrestler heeft alle elementen van een feel good movie. Er is de verbroken relatie met zijn dochter, de moeizame verhouding tot de danseres en de hoop een comeback door twintig jaar na dato een grootste worstelwedstrijd opnieuw te spelen. Maar regisseur Darren Aronofski (Pi, Requiem for a dream) kijkt wel linker uit en blijft verre van een remake van een Rocky-film.

Ik betwijfel of Rourke nog een weids palet aan acteercapaciteiten in huis heeft. Maar deze Randy kan hij aan. Als eenzame worstelaar laat hij veel facetten zien. En achter dat stoere uiterlijk gaat vooral een vriendelijke man schuil en een eenzame man die niet weet hoe hij zich aan die eenzaamheid moet ontworstelen. En met tranen in zijn ogen kiest hij dan steeds weer voor het treurige leven in de ring, want alleen daar is zijn eenzaamheid verdreven.

Enorm mooi drama waarin Mickey Rourke op onwaarschijnlijk goede manier "The Ram" speelt in een performance die heel erg authentiek lijkt en waarschijnlijk ook wel is, gezien zijn geschiedenis (een oscar waard, maarja, er was sterke concurrentie). De hele opbouw is perfect, schitterende acteerprestaties (ook van Marisa Tomei en Evan Rachel Wood, al zit ze soms op het randje van overacting). De film is met momenten zo hartverwarmend mooi, en even later scheurt je hart in twee. In ieder geval schandalig dat dit geen "Best Film" nominatie kreeg en ook dat Bruce Springsteen geen nominatie (en eigenlijk de oscar) kreeg voor best song. Verder een geniale soundtrack met ondermeer Quiet Riot, Guns N' Roses, Cinderella, Ratt en Accept : YOU GOT YOUR BALLS TO THE WALL MAN!

Vreemd filmpje.

Vooral omdat dit niet een vreemd filmpje is. Snapt u het nog?

Aronofsky maakt namelijk altijd vreemde, maar zeer prettige, films en dit is toch wel een erg standaard uitgevoerd drama. Prima vertolkt met een uitstekend verhaal, maar echt blijven hangen of opzien baren wil e.e.a. helaas niet. Toch zullen weinig mensen zich een buil vallen aan dit drama. Ik in ieder geval niet.

Goed.

Aardige film, die benadrukt dat jezelf verantwoordelijk bent voor de keuzes in je leven. Wat je wilt zijn en wat je ervan maakt...

Aardige film.

Cast is perfect gekozen. Rourke is geen geweldig acteur maar is een overtuigende lompe boer, Evan Wood maakt geen indruk maar speelt toch wel degelijk maar de kracht van de film zit voor mij in Marisa Tomei. Nooit echt een bijzondere actrice gevonden maar hier doet ze het toch wel erg goed.

Worstelscenes waren ook bij wijlen ster. Vooral die staplerscene was best verrassend. Waar de film vooral de plank misslaat is het drama element van de film. Rourke weet gevoelens niet goed over te brengen op het witte doek en dat terwijl Wood en Tomei hier wel hun werk doen. Dat was eigenlijk ook het meest interessante aan The Wrestler. Erg jammer.

Ik vond er echt niks aan, totaal niet mijn soort film. Had er dan ook geen hoge verwachtingen van, maar ik moest verplicht meekijken met mijn vriend Vond het erg saai, vooral die stukken met worstelen, vreselijk om naar te kijken. Snap niet zo goed dat dat nou entertaining moet voorstellen. Maar goed. Rourke acteert wel goed, en zat goed in zijn rol maar ik vond het wel een enge man om naar te kijken, al heeft dat weinig met de film te maken. De film werd even beter toen hij zijn dochter ging opzoeken, maar daarna zakte het snel weer in, om over het einde nog maar niet te beginnen.

Nee dit was niet mijn filmpje

1*

Prachtig portret over een worstelaar die in twee werelden leeft. Hij is de held in de ene en de mislukkeling in de ander. Als hij de heldenwereld noodgedwongen vaarwel moet zeggen probeert hij de rollen om te draaien en zijn privéleven te verrijken. Hij faalt en beseft dat hij maar in één ding kan uitblinken.

Ik vond het een schitterende film met overtuigend acteerwerk, een goede soundtrack en alles goed in beeld gebracht. Maar van Aranofsky had ik ook niet anders verwacht, nu echt één van mijn favoriete regisseurs.

4.0*, met kans op verhoging.

een film met een hart en een ziel,echt een prachtfilm..Heb er van genoten 5.0

Onlangs weer gezien op DVD en heeft weer een grote impact op mij gelaten.
Alles in de film kwam zo levensecht over op mij dat ik dacht ook dat ik naar een documentaire aan het kijken was.
Mickey Rourke speelt geweldig zijn rol en zie je ook dat die in het echt allemaal meegemaakt heeft.
Randy "Ram" Robinson is ook een van de meest sympathieke mensen die je op de set kunt vinden, hoe die uitgemaakt wordt door zijn baas, ik had het niet lang volgehouden.
Hoe die ook omgaat met zijn vrienden is ook heel plezierig om naar te kijken maar je zie ook in de film dat die afgetakeld is door de jaren heen, wat ze ook met hem hebben gedaan.
Darren Arnofsky als regisseur heeft mij tot nu toe nog niet teleurgesteld, met prenten als Requiem for a Dream en The Wrestler. Natuurlijk moet ik zijn andere prenten ook bekijken maar das voor een andere moment.
Spijtig voor Rourke ook dat die hier zijn oscar niet heeft gewonnen,hij zou hiermee meteen aan de top mee gegaan zijn, alhoewel hij dat nu ook al is.
De relaties tussen Marisa Tomei en Evan Rachel Wood komen zeer realistisch over en zie je ook meteen dat er een band tussen hun is.
Qua acteerprestaties geen enkele minpunt en zie ook niet echt minpunten aan deze film, misschien dat hem cliché opgebouwd is maar voor mij maakt dat niet uit, ik had wel door na de hartaanval hoe het verder ging maar bederfde het hele spel niet voor mij.
By the Way, zeer realistische scéne trouwens, gaf mij een flashback aan iemand die ik kende die hetzelfde meegemaakt heeft en ook nadien een bypass nodig had.

Anyway, cut the crap, conclusie; een supervermakkelijke film die ik naar mijn mening niet geschikt vind voor tieners, waarom?, omdat ik toen ik in de cinema was gewoon 6 tal mensen heb zien weglopen en ongeveer mijn leeftijd waren. In ieder geval, je moet ervan houden van dit genre.
Sowieso niet langdradig, alleen het einde is ietwat teleurstellend, maar toch geef ik het een 5,0* omdat het zodanig een grote impact op mij heeft gelaten dat ik het einde niet bij context neem.


In het kort: geschikt voor liefhebbers van het genre

5/5*

Clichématig, flinterdun en te degelijk gefilmd.

Dat het dan ook nog vrij saai is op een paar leuke worstel scene's na, neem ik dan voor lief, maar als er in die saaiheid bar weinig mee wordt gedaan en de voorspelbaarheid er vanaf druipt, blijft er niks anders over dan de film met verbazing uit te moeten zitten, ondanks alle goeie kritieken die ik amper heb kunnen vinden.

Er werd best aardig geacteerd door Rourke, Tomei en Wood, het blijft dan helaas bij "aardig" of misschien kunnen we bij Rourke spreken van verrassend door zijn uiterlijk en ingetogenheid, toch heeft hij al lang eerder bewezen goed te kunnen acteren in zijn vroegere films ...

De regisseur kennende had ik zeker iets extra's verwacht, zowel audio als visueel. De soundtrack was een regelrechte ramp, oké, foute worstelmuziek had ik wel verwacht, maar prettig is anders .

En dan als laatste het visuele aspect, dat volledig inwisselbaar is voor één of andere doorsnee regisseur en waarin dus nergens iets geniaal's van Darren Aronofsky te bespeuren valt. Commerciel heeft hij bij deze geloof eindelijk succes, nu maar hopen dat ie het afwisselt met vooruitstrevende cinema. Wat dat betreft zie ik veel liever een half geslaagde The Fountain.

Een komische noot had mijn gaapdichtheid nog enigszins kunnen redden, ook de supermarkt was niet leuk genoeg.

2.0*

Prachtig mooi portret over een gebroken man die moeite heeft mee te draaien in een maatschappij die hem enkel een thuishaven biedt in het worstelwereldje. Intens en werkelijk angstaanjagend echt acteerwerk van Mickey Rourke, die hier zonder twijfel zijn beste rol ooit neerzet. Schande dat de oscar aan zijn neus voorbij is gegaan, maar aan de andere kant is het waarschijnlijk een eer. Randy the Ram staat erboven. Aronofsky pakt het rustiger aan, maar de filmervaring is er niet minder op geworden.

4*

Ook leuk voor niet-worstel fans, blijkbaar.

Want ik heb er best van genoten, sterk filmpje die best indrukwekkend is en een originele setting gebruikt als uitgangspunt.

Grappig om sommige dingen te zien zoals de 'gesprekken' tijdens en voor de gevechten. Maar ook alles eromheen, maakte best een indruk.

De scene met bijvoorbeeld z'n dochter zorgde voor een wat meer emotionele lading, terwijl de gevechten voor wat spectacel zorgde, hield alles interessant.

Het einde was daarnaast ook erg tof, geen lang en cliché einde maar gewoon wanneer alles tot z'n hoogtepunt komt stoppen. Mooi gevonden en hier erg op z'n plaats

4*

Is dit serieus een film van dezelfde maker die filosofisch/existentialistische meesterwerken als Pi en Requiem For A Dream heeft geproduceerd? Mede door de documentaire stijl en het rechttoe rechtaan script geloofde ik het in eerste instantie niet, maar uiteindelijk heb ik toch een overeenkomst gevonden: The Wrestler is gewoon een goede film.

De documentaire stijl wordt door sommigen als hinderlijk ondervonden, persoonlijk vind ik door het gebrek aan cinematografische hoogstandjes deze film lekker down-to-earth houden, want heel bijzonder waren het script en verhaal niet. Wat echter wel heel erg goed zat waren de vechtscenes die mij in ieder geval hebben geleerd dat worstelen, ondanks het feit dat het zo nep is als wat, een behoorlijk harde sport is.

Het grootste hoogtepunt is echter toch het acteerwerk van Rourke die de film zeker naar een hoger niveau tilde met het verdriet wat hij de kijker laat meevoelen. Marisa Tomei leverde ook een behoorlijke prestatie af en leek geen moment een actrice, net als Rourke was ze haar rol gewoon. (Ik kwam er later pas achter dat zij al in de 40 is, wat in ieder geval betekent dat ze er ook nog eens erg goed voor haar leeftijd uitziet)

Het dramatisch aspect wat zijn dochter aan de film geeft was in ieder geval niet zo tenenkrommend als het had kunnen zijn, helemaal omdat er geen happy ending voor hun relatie is. De gebeurtenissen met haar zorgen natuurlijk voor het in mijn ogen fantastische einde, waar ik serieus van vind dat het een uitstekende keuze vind om in het midden te laten of hij het wel of niet overleeft, al ben ik persoonlijk een voorstander van het sterven in het harnas verhaal, dus wat mij betreft is hij dapper gestorven in deze setting.

Na zoveel goeds over deze film gehoord te hebben was ik bang dat hij zou tegenvallen, maar dat was gelukkig niet het geval. Als ik een vergelijking moet trekken tussen deze film en een andere fantastische comeback (JCVD) dan geef ik de laatste film toch net meer de voorkeur, omdat de setting van deze film net interessanter was. Hierbij moet wel gezegd worden dat Rourke Van Damme wel van het doek speelt als we beide films vergelijken, en dat zegt iemand die ook over het acteerwerk van de sympathieke Belg zeer te spreken was. Duidelijk is voor mij in ieder geval dat beiden bewezen hebben echte acteurs te zijn.

Ik houd mijn score hier voorlopig nog op 4 sterren, maar bij een herzien verwacht ik dat ik de film nog meer zal waarderen.

Een niet voorspelbare film hoeft nog niet origineel te zijn.

Misschien moet je sympathie hebben voor Rourke of de man die hij in dit geval speelt.Ik heb Rourke nooit geen bijzondere acteur gevonden.Hij heeft z'n hoofd mee (uitgeleefd)voor dit soort rollen.

Maar dat maakt hem nog geen top acteur.

Het wonderkind van de hedendaagse cinema- Darren Aranofsky - kiest na epische film als Pi en The Fountain juist voor een integer en simpel verhaal. Weg zijn de ingewikkelde filosofische mijmeringen, maar meer dan ooit ligt het menselijke verval en het leven zoals het is centraal. De diepgang zit hem hier dan ook vooral in het pijnlijk realistische beeld dat van het door Mickey Rourke gespeelde karakter wordt geschetst. De acteur legt echt al zijn ziel en zaligheid om het lijden van zijn karakter nog meer vorm te geven.

Sterke film waar je in het begin nog wel even een beetje in moet komen.

Als je er eenmaal in zit laat de film je niet meer los, het is zo realistisch allemaal.

Dat komt mede door het fantastische acteren van de gehele cast, stuk voor stuk zetten ze geloofwaardige personages neer. Dat de semi documontaire stijl gebruikt wordt is een plus in deze film, het voegt iets extra's aan het realisme toe.

Soms wordt er niet even veel aan karakterontwikkeling gedaan (vader-dochter relatie mocht nog meer uitgediept worden van mij), maar het is zeker een aanrader om naar te kijken.

Ik had het einde wel anders verwacht, niet in de negatieve vorm, je krijgt namelijk het perfecte gevoel dat alles op z'n plaats is gevallen.

4*

De 2e film in één week die ik van Evan Rachel Wood mocht bekijken. Wat een fantastisch actrice is dat zeg. Maar alle eer natuurlijk ook voor Mickey, wie hier een goede prestatie neerzet.

Helaas vond ik de film niet heel veel aan, het eerste uur was het ook een beetje zoeken naar de juiste vorm.

Het 2e gedeelte kwam ik er iets meer in, maar helaas triggerde de scenes mij niet om het magere 1e deel te vergeten. Daarvoor was het al te laat.

Wel opmerkelijk dat zijn carriereverloop veel parallel loopt met zijn eigen acteurs-carriere, wat dat betreft een pluim voor de casting.

De film als geheel is nog wel aardig, maar de gebeurtenissen op zich hebben net zo weinig om het lijf als de worstelaars zelf. Nipt 3*

Natuurlijk heel wat anders dan het eerdere werk van Aronofsky, maar ik was toch wel onder de indruk. De tragiek is bijna voelbaar en je zou haast denken dat Rourke niet acteert (positief bedoeld).

Vooral de shots van de klanten vanachter de balie zijn een mooie, maar simpele metafoor (en het zuchten, de aftakeling etc.). De filmwijze zelf is ook simpel, net als het verhaal, de (cliché)relatie met z'n dochter en het hoertje en de thematiek van de uitgerangeerde man met slechts oppervlakkige vriendschappen.

Het is allemaal 'simpel'. Maar het pakt wel goed uit, want alles staat in dienst van de tragiek en Rourke. Eens in de zoveel tijd wil je zo'n drama zonder opsmuk zien. Nadeel is wel dat het af en toe traag is (maar dat is logisch), en erg clichématig aanvoelt.

Muziek ook prima. Vooral Sweet Child of Mine, sowieso al geweldig, maar het nummer en de tekst zijn zo toepasselijk.
Eveneens simpel maar doeltreffend.

Wat een goeie film ! Het camerawerk vond ik vooral in het begin af en toe slordig. Alsof een amateur dit aan het filmen was. Ik denk dat dit ook was om het beeld zo realistisch mogelijk te maken.

En dat vond ik wel het sterkste van deze film. Het realisme. Knap hoe je zelfs het werken op de afdeling traiteur zo tekenend kan maken. Zo tragisch. Het verval van een held.

Het einde ... tja ... aan de ene kant heeft het mysterieuze van een open einde wel wat maar ik had toch graag willen zien of hij het wel overleefd had.

Eerste goede film van Darren Aronofsky. Eindelijk geen overdrukke montage en geen belachelijk pretentieus geneuzel over hoe erg het leven wel niet is. In The Wrestler was alles netjes in balans met enkele filmische hoogtepunten zoals Rourke's eerste werkdag en het eindshot. Wat gezegt wordt over Mickey Rourke is waar; hij is geboren voor deze rol.

AFgezien van de laatste kippenvelscene wist deze film mij niet zoveel te boeien. Ik had wat meer spektakel verwacht, maar in tegenstelling tot dat kreeg ik een drama voorgeschotled wat in sommige momenten door het camerawerk ook wel op een documentaire over het leven van een worstelaar leek.

Ik zie nu pas dat er bij genre 'drama' staat, dus dat had ik eigenlijk wat beter moeten anticiperen. Hoewel het mij veels te traag ging ,waren er toch enkele stukken die ik erg kon waarderen en was het acteerwerk van Mickey Rourke inderdaad erg goed.

3*

Is die Randy nu eigenlijk uiteindelijk gestorven door hartfalen of moet je dat aan je eigen fantasie overlaten? Het zou btw wel een erg mooie dood zijn, zo naar mijn mening .

Open einde? Hmmm. Het einde verkutte bij mij juist een hoge waardering. Dit zag je al mijlenver aankomen. De film is voor mij nu niet meer dan een moderne worstel-versie van 'The Champ'

Rourke verbijstert me wel met zijn performance, want hij draagt toch de hele film en wat mij betreft met verve. Ook hoe Aronofsky het hele geheel in beeld heeft gebracht geeft de film bij mij nog wat credits.

Eigenlijk vooral een heel andere film van Aronofsky dan voorheen. Minder poeha en minder (technische) trucjes. Grappig om te zien dat een deel van zijn aanhang dan meteen afhaakt. Ook deze film is erg indrukwekkend in beeld gebracht, maar wat minder opzichtig dan zijn voorgaande werk. Ook deze film heeft zware thema's, maar is wat aardser dan zijn andere werk. En ja, er wordt ook nog indrukwekkend in geacteerd.

Film heeft dan eigenlijk vooral op gebied van drama en karakterontwikkeling ontzettend veel te bieden. Als je daar niet zo veel mee kunt, houdt het misschien wel snel op. Maar ik vind het een van de meest indrukwekkende films van de laatste 10 jaar op dit gebied. Ik vond het dan ook een schitterend drama over aftakeling, eenzaamheid en verlangen naar respect. Film behandelt wat zaken die wellicht cliche zijn op papier, maar dat hier nooit worden. The Wrestler deed me hier en daar denken aan Five Easy Peaces, qua sfeer vooral ook. Aronofsky toont zich hier (wederom) een volwassen en veelzijdig regisseur, maar op een andere manier dan dat hij dat al deed. 4 sterren.

The Wrestler gaat de ideale richting uit, ontroert en entertaint.

De scènes met de signeersessie is waarschijnlijk het toppunt van de film en bevat de essentie van Randy's bestaan.

Schitterend aangetoond.

Daarnaast is er ook veel rug te zien in de film. Ruggegraat.

Het harde bestaan van een worstelaar wordt min of meer op z'n Aronofsky's weergegeven. Niet alleen in de ring dus, maar vooral er buiten.

Ik ben geen fan van de regisseur, maar was toch blij dat hij deze film iets zachtaardiger heeft aangepakt. Je ziet er m.a.w. wel ergens de hand van de artiest in, maar meer een soort ingehouden hand.

Het camerawerk is af en toe erg indrukwekkend. Denk aan hoe Randy in z'n laatste gevecht op de hoekpaal klimt. Aan de hand van het camerawerk alleen al wordt je duizelig.

Verder dus veel rug, zoals al vermeld. Maar dan letterlijk. Zo'n 'volg-scènes' is wat mij betreft cruciaal. Tijdens zo'n scène zie pas echt hoe Randy er aan toe is. Zwaar gehijg, niet echt een vlotte wandelgang. Je ziet een oude man.

Dat is allemaal goed en wel, maar dat betekent niet dat je 3 of 4 zo'n scènes moet opnemen.

Al bij al een film die me heeft verrast. Mede dankzij het wel zeer open einde en een ontzettend sterke acteerprestatie van Rourke.

Hmmm, ja en nee. Ik weet het nog niet. Heeft me niet helemaal kunnen boeien, wel een mooi verhaal opzich. Maar ik bedacht me dat ik in deze genre al veel betere films had gezien.