Hachi: A Dog's Tale (2009)

Ik wist eigenlijk al dat ik hier niet aan moest beginnen..ik ben véél te gevoelig voor dierenleed...Echt zoooo zielig dat Hachi 9 jaar lang op dat station heeft liggen wachten..Die Akita honden zijn zo verschrikkelijk trouw aan hun baasjes..Ik kon er alleen niet bij dat die vrouw en dochter er niet alles aan deden om die hond thuis te houden en hem als hun baas te laten zien..Als mijn vader overlijd zal ik wel heel goed voor zijn hondje zorgen...
Maar goed ik heb het laatste half uur tranen met tuiten zitten huilen.

Mja, ben het in ieder geval zeker niet eens met de rating van IMDB en Moviemeter. Al was de film op sommige momenten best oké. Wel vond ik het regelmatig wat te sentimenteel worden. De film leunt voornamelijk op de schattige hond die voor een hoop emotionele momenten moet zorgen. Bij mij werkte het niet helemaal. Het verhaal leek vantevoren best interessant, maar jammergenoeg was er toch in de afwerking wel een grote hollywood filter doorheen gekomen....

....Beetje jammer, want de film kent best wat leuke momenten. Richard Gere waar in deze film de meningen flink over verdeeld zijn vond ik best goed spelen. Zijn personage bracht dan ook genoeg symphatie bij me op. Joan Allen is dan ook best een prettige actrice. Maar goed, bij vlagen was Hachiko: A Dog's Story best leuk, al vond ik dat semtimentele gedoe niet altijd werken. Acteerprestaties waren wel goed, en ook de muziek werkte best aanstekelijk.

Hachiko was dan ook best een leuke hond, maar ben zelf eigenlijk niet zo'n dierenliefhebber. Het zou goed kunnen dat de film dan een wat hogere score had gekregen.

2,5*

Mooi (waargebeurd) verhaal maar te mager om er een echt goede film van te maken.

En je bent niet de enige wat dat betreft. Zelf vind ik het een belachelijke ontwikkeling dat dierenleed tegenwoordig meer emoties bij mensen losmaakt dan het leed van andere medemensen. Tranen met tuiten worden er gehuild bij hondjes, poesjes en noem ze maar op. Ik ben serieus geinteresseerd in de oorzaak van die ontwikkeling. Vergeleken met, zeg 1,5 á 2 decennia eerder, zijn we enorm meliger & zoetsappiger geworden als het om dieren gaat, maar als het om mensen gaat, doet het ons niet meer zoveel als voorheen. Of zou het komen doordat we inmiddels wel gewend zijn geraakt aan mensenleed?

Dat moest mij even van het hart...

Komt omdat honden (en katten) voor een groot gedeelte afhankelijk zijn van de mens. Het zijn dieren die onvoorwaardelijk van hun baasje kunnen houden, iets wat bij mensen nog al is tekort schiet.

Juist die onvoorwaardelijke liefde maakt dit verhaal voor mij een ontroerend toppertje. Daarnaast kijken honden en katten ook altijd zo schattig

Daardoor snap ik jouw opmerking over mensen niet, volgens mij wordt er in het heden tig meer geld gegeven aan derdewereld landen dan tientallen jaren geleden. Zelf steun ik bv. SOS Kinderdorpen.

Dat zal per persoon verschillen, maar dan ken jij de verkeerde mensen. Het verklaart ook waarom ik zoveel (tegen overgewicht strijdende) vrouwen zie op middelmatige leeftijd, waar de eenzaamheid vanaf druipt, die zich uit wanhoop gestort hebben op het paranormale en altijd zo'n keffertje bij zich hebben waar ze tegenaan lopen te praten. En maar afvragen waarom ze alleen zijn...affin

Maar je hebt wel gelijk wat betreft honden, trouwere dieren zijn er niet. Zelf heb ik ook 2 gehad. Maar katten zijn egoïstisch en gaan net zo lief bij de buren voor de kachel liggen als die ze aanhaalt en beter te vreten geeft dan jij. Ik vind het hoe dan ook doorgeschoten kwa meligheid. Ik heb nooit tegen mijn honden gepraat, gaf ze geen doperwten-voedsel, gaf een corrigerende tik nu & dan en heb me prima met ze vermaakt. Toen ze dood gingen liet ik een traan (want dood is kut), dronk een borrel en begroef ze in de tuin, mooie steen erop en de volgende dag ga je verder. Maar bij velen lijkt het wel alsof hun kind gestorven is zo melig doen ze. Wekenlang zijn ze in rouw. Ik zal je zelfs vertellen...buren van mij hebben eens hun hond begraven in hun tuin, maar 3 maanden later gingen ze verhuizen. Geloof het of niet, maar ze hebben die half ontbonden hond weer opgegraven om bij hun nieuwe huis te herbegraven Hoe gestoord kun je zijn?!

Ik kan er wel over doorgaan maar ik zal zoiets nooit kunnen snappen. Dieren zijn voor mij dieren, geen mensen.

Ik doel eigenlijk meer op films. Dat een film over dieren de tranen eerder uit hun lijf trekt dan een film over mensen. En er wordt inderdaad meer geld gegeven, maar tegelijktijd neemt de tegenstand daarvoor toe onder de bevolking en bij sommige politieke partijen. Maar dit is een filmforum, dus laten we niet afdwalen over politiek

Nu ik alles zo na lees kan het volgens mij ook wel verplaatst worden naar het forum-topic over huisdieren

Ik heb nog nooit zo om een film gehuild als bij deze film. Even laten bezinken hoor...

Ik hou helemaal niet van dit soort films, maar na deze film te hebben gezien krijg je wel even een brok in je keel, echter een aanrader. oh ja, vergeet je kleenex niet..

Net gezien...wat een ontroerende film...en wat een lieve hond...en ja, ik heb ook gehuild...

Geweldige film dat de hond in het echt 9 jaar op zijn baasje heeft gewacht .Een 4.0* moesten ze het eind niet zo wilden uitrekken was het een 4.5*.

Wat een mooie film, dat het daadwerkelijk gebeurd is maakt het nog indrukwekkender. De muziek is PRACHTIG en past perfect bij de film.

Natuurlijk een prachtig verhaal, schatjes van honden, hartverwarmend.

Als film vind ik het minder geslaagd. Er is nauwelijks toegevoegde waarde, er gebeurd vrijwel niks naast het verhaaltje van de hond. De karakters zijn flets, onecht (ik zie gewoon Richard Gere ipv een man met een hond, ze hadden beter een onbekende acteur kunnen nemen, maar ja dat mag niet in Hollywood) en lijden een slaapverwekkend bestaan, alles loopt geheel voorspelbaar in een traag tempo, met gezapige cliché piano-klanken er tussendoor gesausd.

Tekenend is wat ik nu als spoiler moet plaatsen, één van de grote gebeurtenissen in de film. Na 50 minuten leert Hachi eindelijk aporteren! Waarop het baasje prompt het leven laat.
Misschien behoor ik wel niet tot de doelgroep van deze film, en is ie meer bestemd voor honden.

Ze hadden Hachi gewoon bij de dood en de begrafenis van Parker moeten betrekken, ipv hem op te sluiten, dan had Hachi misschien gesnapt dat ie niet meer met de trein zou arriveren. Dan hadden we nu alleen geen film gehad natuurlijk.
De film gaat dus eigenlijk over dierenmishandeling door uitsluiting, maar ik geloof niet dat dat de boodschap van de film was.

Knappe film over de liefde tussen hond en baasje,dierenliefhebbers (ook ik) kunnen beter een zakdoek bij hebben

Eerlijk gezegd verwachtte ik er niet zoveel van.

Na dat Gere voor de 10e keer besprongen wordt door Hachi, geloofde ik het wel. Dan laat ik liever zelf gewoon de hond uit.

Ik heb hem dit weekend gezien samen met mijn vrouw. Ik kan als volwassen man enigszins geraakt worden door emotionele films. Het is een zegen als je dat kunt. De negatieve vaak stoere reacties van sommige filmkijkers zegt mij dat ik van geluk mag spreken dat films mij wel iets doen.

Hachiko gaf mijn geen tranen in mijn ogen maar gewoonweg een fikse huilbui. Chapeau voor deze film. Eigenlijk een rot film qua eind. Nog waargebeurd ook. Ik moest echt bijkomen. Zelf hebben wij twee hondjes, die werden die extra geknuffeld... Nog meer??

Een dikke 5

Sinds ik heb genoten van Hallström’s What’s Eating Gilbert Grape geef ik elke film van de man een kans, maar alles wat hij na The Shipping News uit 2001 afgeleverd heeft doet me eigenlijk niet veel meer. Ook Hachiko vormt helaas geen uitzondering daarop.

Het kijkt wederom aardig weg, daar niet van, maar het is me allemaal te geforceerd ontroerend. Ik hoopte op sfeervol, maar het neigt meer naar kitsch en sentimenteel. Graag had ik de film beleefd zoals de mensen die hier blijkbaar wel een hoop warmte en emotie uit halen, want daar had ik wel een avondje zin in, maar persoonlijk zag ik dat er echt niet in.

Ja, het is een schat van een hond hoor, ik hou echt wel van knusse stadjes in de sneeuw en nee, ik ben helemaal niet anti-Gere, maar hier ligt de overkill aan vertederende momenten en kerstkaartplaatjes er voor mij veel te dik bovenop. In ieder geval veel te veel om de film goed te kunnen vinden, of om oprecht ontroerd te kunnen raken.

Desondanks wel een kleine voldoende, want hoewel het kleffe hap is, is het wel degelijk gemaakte kleffe hap. Dat krijgt die Hallström dan toch nog mooi maar weer voor elkaar; dat ik, ondanks het ergeren aan de overvloedige pianodeuntjes, de ontelbare scènes waarin Hachiko tegen Gere opspringt en het compleet idiote tafereel dat zoveel jaar na dato nog steeds diezelfde drie mensen bij die zelfde hotdog-kar koffie staan te drinken, achteraf toch nog wel het gevoel heb met enige voldoening een film te hebben gekeken.

Maar eerlijk is eerlijk: dat is grotendeels te danken aan het fenomeen grenzeloze loyaliteit en zijn schitterende, knuffelbare vertolker daarvan.

Geroerd vanaf de openingsscene..

..en na welgeteld 9 minuten voelde ik voor de eerste keer wat traantjes opzwellen. Dit wanneer de kleine Hachi door het spleetje van de schuur kijkt, met zijn ogen zijn nieuwe baasje volgend. Het is dus maar weer eens bevestigd: Ik ben een emotionele doos.

Hartverwarmend hoe niet alleen Hachi zijn baasje, maar de hele omgeving hem in hun hart hebben gesloten. Het is bijna een sprookje. Elke keer als ik net even gestopt was met huilen, kwamen er weer nieuwe tranen.

Gere zet een prachtige en opvallende rol neer als charmante en elegante professor. Niet alleen hij komt geloofwaardig over, maar alle personages, hoe klein dan ook, hebben iets authentieks en interessants. Natuurlijk kan niemand aan Hachi tippen, hij steelt de show.

Lang geleden dat ik een dergelijk ontroerend verhaal heb gezien over echte, trouwe vriendschap en loyaliteit. Hallström heeft een prachtig, rustig en sfeervol filmpje neer weten te zeggen waar zelfs de grootste hondenhater de behoefte krijgt om Hachi een aaitje over zijn bol te geven.

Heerlijk om zo meegesleept te worden met de intimiteit tussen mens en dier. Het mooiste is misschien wel dat Hachi bijna iets menselijks heeft. Hij heeft een eigen persoonlijkheid gekregen. De manier van filmen heeft hier veel aan bijgedragen. Wanneer je de gebeurtenissen vanuit het oogpunt van Hachi meemaakt, krijg je een zwart/wit beeld te zien. Hierdoor wordt het verschil (of juist de gelijkenissen?) tussen het menselijk oogpunt en dat van een dier mooi neergezet. Heerlijk zoet en melodramatisch filmpje wat zonder twijfel mijn hart heeft gestolen.

Wat een prachtige film! Ik kan me niet herrineren dat ik bijna heb moeten janken sinds de film Marley & Me. Nou bij deze film gebeurde letterelijk hetzelfde. Een emotioneel over een man en zijn hond, (eigenlijk meer de helft van het verhaal, het andere stuk gaat over hoe de hond omgaat met man zijn dood op een zeer speciale manier) Ik kan me de laatste keer niet echt meer herrineren dat ik een film zo goed heb gevonden. Ik ben zelf ook een dierenliefhebber. Ik raad deze film aan aan iedereen, ook mensen die niet zeer grote hondenliefhebbers zijn. Dit vind ik dus eigenlijk nog mooier dan Avatar of The Last Airbender.

Emotionele film met een letterlijke trouwe viervoeter !

De film kent een zeer rustige opbouw waarin eigenlijk niet zoveel gebeurt. Precies uit het leven gegrepen omringd met warme mensen.

De sfeer en de rustige muziek-score passen er perfect bij.

Ook de zwart-wit beelden, uit het oogpunt van Hachiko, geeft een meerwaarde. Mooie film die zeker zal bij blijven. 8/10

Inderdaad, dit was goed gedaan.

Weet je misschien waarom dit alleen in het begin zwart/wit was en later in de film 'gewoon' in kleur ?

Sluit me aan bij Kasabian.

Volgens mij omdat een hond zwart-wit ziet, maar ik weet het niet zeker.

Wikipedia zegt het volgende: "Vroeger werd aangenomen, dat honden enkel grijstinten of 'zwart-wit' konden zien. Uit nader onderzoek is echter gebleken dat honden wel degelijk kleuren kunnen zien, maar wel anders dan de mens."

Gisteravond heb ik de film gezien. Een prachtige, ontroerende film. Halverwege (of nog eerder) begon ik te huilen, ik kon niet meer stoppen. Uiteindelijk met een zakdoek in mijn handen in slaap gevallen.

mooie film.

eerst heel vrolijk en daarna heel erg zielig.

maar ik vind hachi ook een hele mooie hond

Dit is een bijzonder ontroerende film met mooie beelden.

八

Meest ontroerende film die ik ooit heb gezien. Hij heeft mij erg heeft geraakt. Ik heb zelf nog nooit gehuild bij een film. Telkens als de hond op het station zat te wachten, was het weer raak. Erg ontroerende scène vond ik wanneer de vrouw van Gere na 10 jaar weer op het station komt om Hachi op te zoeken.

Richard Gere vond ik zeer passen bij zijn rol. Maar ook de rest vond ik geweldig. Ook vond ik de bijrollen zeer goed van onder meer: Cary-Hiroyuki Tagawa, Jason Alexander en Erick Avari. Overigens heeft Erick Avari, de man die met iedereen een praatje doet en een zeer goede band heeft met Hachi, een veel grotere rol dan Sarah Roemer.

De film was ontroerend en af en toe komisch (zoals de 'fetch' scene). Je kreeg een goede band met de hond. Vooral door zijn blik, kon je voelen hoe de hond zich voelde tijdens al die tijd wachten op zijn baasje.

Wat misschien een voordeel was van de film, is dat de film redelijk simpel was en dat er geen rare, opmerkelijke dingen gebeurden. Mede door de muziek - die was geweldig en erg kalm - kreeg je een heerlijke rustige sfeer in de film. Hierdoor kreeg je misschien meer de tijd en plek om een hechtere band te creëren met de hond.

Kortom: deze waargebeurde film is veel beter dan Marley & me (die ik overigens ook goed vond). Mede doordat de film redelijk simpel is, gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal, top cast, geweldige muziek en geweldige hoofdrol speler (Hachi) heeft, vind ik dit denk ik de beste film die ik tot nu aan toe heb gezien in 2010. Het is overigens meer dan een jaar geleden (oktober 2009) dat ik aan een film (District 9) 5* gaf.

Tip: Neem tissues mee, want zelfs ik, een 21 jarige man die nog nooit heeft gehuild bij een film, heb gehuild bij deze film.

soom schreef:

(quote)

Echt? Als je 'm betitelt als bijzonder ontroerend, mag ik dan vragen, waarom je 'm maar 3,5* geeft?

Misschien omdat er heel veel andere aspecten in de film best slecht uitgewerkt zijn. Ik noem maar de clichés en niet al te bijzondere camerawerk. Verder is de film ook niet vernieuwend.

Deze film is zoet als kleverige stroop aan je vingers. Op een gegeven moment was het een beetje te veel met de zoetigheid. Toch tranen met tuiten......natuurlijk. Dehond heeft zelfs een standbeeld. Als ik dan kijk naar mijn katten, dicht tegen me aan geschurkt, dat zijn mijn Hachiko's. Net zo onvoorwaardelijk.