Hachi: A Dog's Tale (2009)

Na 1114 films is het dan eindelijk gebeurd, ik heb echt gehuild om een film. En dat dan nog wel door een simpele Hollywood remake, het is eigenlijk schandalig, maar kan er niks aan doen. Eigenlijk ben ik niet zo'n fan van het makkelijke sentiment, maar ja ik was zo ontroerd. En dat komt waarschijnlijk gewoon door de super schattige hond. Maar ook al is het waargebeurde verhaal heel erg naar Hollywood eigenschappen aangepast, het principe gaat om hetzelfde. Maar ik ben gewoon drie keer gebroken, steeds als Hachi stond te wachten na het overlijden van Gere. Was ook voor het eerst dat ik hem sympathiek vond in een film, hij deed het erg goed. De rol lag hem wel.

Waarschijnlijk te hoog, maar ik als dierenliefhebber vond het zo mooi. 4,5*

Het schitterende verhaal van Hachiko met liefde in beeld gebracht. Schitterend vooruit kabbelend, geweldige muziek, geweldige mensen, geweldig hond. Niet voor cynici!

Het is een schaamteloos sentimenteel verhaaltje, maar het werkt wel, mede door Lasse Hallstrom die hier gewoon goed mee overweg kan.

Het wordt allemaal niet nodeloos gerekt en fijn opgebouwd.

Iedereen klaagt wat af over Gere, maar ik vind hem over het algemeen een fijn acteur die hier ook prima op z'n plaats is en de muziek van Kaczmarek is ook toepasselijk.

Het hondje zou je het liefst de volle 93 minuten willen knuffelen, dus ook die is goed gekozen. Het is kennelijk een remake, maar het is wel een erg fijn filmpje, al moet je er een beetje in mee willen gaan.

Zal vermoedelijk behoorlijk vaak op tv te zien zijn.

T'is dat niemand me persoonlijk kent hier, maar dit is dus, na honderden ik denk wel duizend films, de allereerste keer dat ik moest huilen bij een film!!

Niks Titanic, Green Mile of Schindler's List. Nee, Hachiko de hond kan nuchtere jongens van 19 laten huilen zonder dat ze ook maar één druppel alcohol of enige andere bedwelmende middelen hebben gebruikt.

Het genre "familiefilm" zal ik hem niet geven. Het is een puur drama met een verhaal dat me wel wist te raken, maar waar meer in mocht zitten. Zoals meerdere al hebben gezegd, het verhaal was net iets te simpel en begon daarom wat te vervelen.

Ik hou niet van jankfilm's die me aan het huilen "proberen" te maken en over-de-top een verhaal overbrengen.

Maar deze film had een zekere tederheid waardoor deze zich daarvan onderscheid. Helaas wel met wat eentonige en daardoor saaie muziek.

Al met al een 4.0

Ik vond de film erg tegenvallen... Het verhaal/de achterliggende gedachte is prachtig.. Maar de film werd voor mij nooit echt goed en sprak me nooit echt aan. De film wordt volledig gedragen door het waargebeurde verhaal. Dan vond ik Marley & Me een stuk beter!

Echt een mooie ontroerende film, waarbij ik maar weer aandelen heb gekocht van Kleenex Bij deze film gingen de 2 vrouwtjes hier thuis gelijktijdig ff weg, om met rode oogjes terug te komen met de kleenex, en moet zeggen, dat mijn stem ook anders klonk om me groot te houden

Muziek was goed bij de ontroerende momenten, Richard Gere speelde gewoon goed

4 sterren voor deze mooie film

Wie op basis van de synopsis aan deze film begint zal niet teleurgesteld worden. Want Hachiko is precies wat je er vooraf van verwacht. Bereid je dus voor op een vrolijke, ondeugende en heel verdrietig kijkende hond in dit oversentimentele drama dat van goedkoop effectbejag aan elkaar hangt. Dat neemt echter niet weg dat het verhaal op zich indrukwekkend en interessant genoeg is en de film vooral daardoor de kijker toch ontroert. Daarom toch een dikke voldoende.

3,5*

Lieve hondenfilm.

Geestig dat er eigenlijk vrij weinig gebeurt de gehele film door, man vindt een hond en raakt gehecht en er gaat tijd overheen en voor je het weet is er al een uur voorbij zonder dat er echt veel gebeurt is in het verhaal. Dan komt er een omslag om weer in de zelfde rust verder te gaan en te eindigen. Nergens vervelend, sentiment zit er dik in maar word ook goed vermeden waardoor je nooit ermee wordt doodgegooid.

Gere acteert naar behoren net als de rest, hot dog man en kaartjes verkoper waren misschien iets te zoutloos. Maar kon me nergens echt aan ergeren.

Geen grootse film maar zeker 1 van de betere hondenfilms.

3.5 sterren.

Hehe, iedereen heeft zo'n beetje zitten janken bij deze film als ik het zo lees. Dat viel bij mij mee. Redelijk ontroerend allemaal, vooral op het laatst, maar nergens werd ik écht over de streep getrokken.

Gere is goed gecast en het hondje is geweldig natuurlijk. Bij ''dit soort'' films werken ze vaak met tig verschillende honden en dat is niet erg, eerder logisch. Dat was dan ook overduidelijk te zien in deze film, vooral die met die littekentjes boven z'n oog viel wat op. Maar oké, doet er ook niet echt toe voor de rest. Heb best genoten van dit vermakelijke, meeslepende verhaaltje.

Het begint leuk, grappig en lekker luchtig. Zoals verwacht wordt er naar het einde toe een andere weg ingeslagen. Mooie scénes wanneer die hond daar zit te wachten en elke dag weer terugkomt, terwijl z'n baasje er niet meer is. Prachtig die scéne dat Hachi dood gaat en hij Gere (eindelijk weer) uit de deur naar buiten ziet komen. Bijna ontroerend. Leuk ook bij dit soort filmpjes om te zien dat het om een waargebeurd verhaal gaat. Dat standbeeld op het einde deed het dan ook goed bij me.

Dikke voldoende dus voor deze film, vooral dankzij het laatste deel. Het eerste uur is niet echt bijzonder en er gebeurt weinig, maar vermakelijk is het wel. Hallström heeft de touwtjes goed in handen en levert weer een prima filmpje af.

Ik zal hier niet ingaan op het hopeloze commentaar van film_criticus. Bannen lijkt mij overdreven, maar ik hoop dat deze persoon zich ooit eens onder de 'normale' gebruikers zal bevinden. Ook hier lijkt het er weer totaal niet op dat film_critucus deze film heeft gezien...

Ik was zelf verrast. De hond vond ik vanaf het begin al prachtig, maar misschien komt dat ook omdat hij nogal op mijn hond lijkt. Ik werd hierdoor direct meegenomen in het verhaal.

qua tijden zoals FMHZ zegt, klopt niet alles. Dat is jammer, want dat was best te realiseren geweest. De 'echte' hachi leefde namelijk in een geheel andere tijd.

Visueel gezien vond ik de film mooi, de hond(en) sloegen natuurlijk alles, maar ook de locaties voegden iets toe aan de film. Kleenex was ook bij mij aanwezig, maar dat mag, bij goede films moet dat zelfs een beetje. Vooral de momenten dat Hachi zat te wachten waren erg sterk. De prachtige hond die recht voor zich uit blijft kijken en wachten, zo'n loyaal beest zal iedereen wel willen.

Qua acteerprestaties van de hond zal ik geen kwaad woord uitkramen. De acteurs waren grotendeels goed en vooral de hoofdpersoon (welke dus bij het eind wegvalt) vond ik erg sterk overkomen.

Noem me sentimenteel, maar ik vond dit gewoon een erg sterke film. Het pakte mij direct beet en pas aan het eind was ik weer een beetje los. Los samen met een leeg pak Kleenex. Schitterend, ik twijfel alleen nog tussen 4.5 en 5. Tot nu toe 5, maar dat kan zo terug worden gezet. Ik stem regelmatig hoger dan het gemiddelde. :$

Redelijk, maar niet geheel geslaagd.

Dat ze hier in Japan helemaal weg van zijn is redelijk logisch. Het verhaal van Patrasch is daar dan ook helemaal ingeburgerd. Ook daar trouwens de laatste tijd een wederopstanding van hondenfilms.

Deze remake begint best aardig en is fijn vlot in het eerste half uur. 't Is een beetje dik aangezet, maar het kijkt best weg en het beestje is ook gewoon schattig.

Laatste half uur vond ik beduidend minder, vooral omdat het eigenlijk een continue herhaling is. Hond wacht, gaat weg, komt terug, wacht, er komt iemand op bezoek, hond wacht nog langer .... Het einde liet zich ook sterk raden, en om daar nu echt nog 30 minuten op te wachten (zodat toch maar de 90 minuten grens bereikt werd?) vond ik wat overdreven.

Ben op zich ook wel benieuwd naar het origineel, schaamtelijk onderbekeken als je het succes van deze film ernaast legt. 't Is allemaal wel aardig verder, maar goed werd het nergens. Zeker naar het einde toe valt Hallström door de mand, echt hartverscheurend vond ik het niet.

2.5*

Edit: van die vertelstructuur begreep ik trouwens ook niet veel. Waarom moet dat nu via dat kereltje in de klas gaan? Vond het niet echt toegevoegde waarde hebben ofzo.

Heerlijke film natuurlijk.

Tuurlijk is Gere perfect op zijn plaats als sympathieke kerel en die Akita's zijn gewoon hele schattige beestjes. Als een trots eigenaar van een hond, waar ik erg gek op ben, was dit een film die ik niet kon missen natuurlijk.

Heerlijk kabbelend tempo in de eerste helft. Er gebeurt vrij weinig maar heerlijk om het personage van Gere een band op te zien bouwen met de Akita en met hoeveel liefde hij tijd doorbrengt met zijn trouwe viervoeter.

In de tweede helft dient het drama gedeelte zich aan, erg dik aangezet maar o zo effectief uitgewerkt. Voor hondenliefhebbers/eigenaars lijkt het me haast onmogelijk het hier bij droog te houden, want wat zijn er een hoop aandoenlijke scenes. Heel aandoenlijk om dat beestje constant te zien lopen naar het station, hoe erg zijn fysieke ongemakken ook zijn en een prachtige illustratie van hoe loyaal honden zijn.

Een ideale film voor kijkers die geen emotionele blokkades hebben en die hun ziel even lekker kunnen reinigen bij deze film.

Het is vooral het verhaal zelf dat zo aandoenlijk is. Eigenlijk kan de film dan niet meer mislukken. Redelijk goed uitgewerkt en wat een lief beest. Een zieliger verhaal valt bijna niet te bedenken.

Je weet dat hoe het verhaal gaat verlopen en het is dan ook voorspelbaar dat Hatchi een droom krijgt dat zijn oude baasje toch aankomt en dat ze samen door het bos rennen en met elkaar spelen en tóch raakt het je.

Beetje klef.

Maar nergens wordt je echt geraakt. En omdat het laatste half uur onze hondenheld letterlijk op een dood spoor zit, nogal een lange uittro voor de kijker. Met name omdat er dan nog maar verdomd weinig gebeurt.

De film is niet geheel stuurloos, maar voelt wel aan als iets wat had kunnen zijn. En dat is meestal geen goed nieuws.

Redelijk.

Mooie film, die mij als hondenliefhebber toch zeker wel wist te raken. De opbouw is rustig en verzorgd evenals het tempo. Gere slaagt erin een sympathoeke rol neer te zetten en de hond zelf is gewoon een schatje. Het drama dat de film bevat wordt op een gegeven moment wel groot aangezet, maar toch werkt het. Prima gedaan dus en een must see voor de hondenliefhebbers onder ons.

4,0*

5 sterren.

Wat een prachtfilm.

Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal.

Vol emotie, zo pakkend en ingetogen.

Prachtige muziek en sfeer.

Wij hielden het niet droog.

A must see.

Een beetje tegenvallende film.

Meestal heb ik wel een zwak voor dit soort films, maar toch deed deze film mij niet zo veel. Vooral in het begin ging er veel te veel aandacht uit naar Richard Gere. Zijn personage was niet echt bijzonder daarnaast acteerde hij ook niet echt geweldig.

Gelukkig ging het laatste half uur haast alleen nog maar over de hond wat de film erg ten goede komt.

Ik ergde me ook een beetje aan het kleur gebruik in de film als het donker was. Dat blauw, met alleen bepaalde belangrijke personages en dingen in kleur. Het leek daardoor allemaal wat nepper en op een decor af te spelen.

Vooral voor het laatste half uur 3*

Prachtige film

Ik was gisteren in de videotheek aan het zoeken achter een gezellig filmpje. Toen ik deze zag staan moest ik even denken aan alle positieve reacties die ik gelezen had. Dus ik waagde mij nog eens aan een familiefilm.

Ik heb werkelijk nog nooit zo genoten van een familiefilm als deze. Ongeloofelijk schattig beestje. De film begint in een erg rustig tempo en dan zie je Hachi opgroeien.

De film bleef mooi en uiteindelijk zelfs zeer aangrijpend.

Ik had dit echt niet verwacht.

En dan het mooie is ook nog dat dit waargebeurt is. En erg mooi in beeld is gebracht.

4,5*

Een mooie film over onvoorwaardelijke loyaliteit!

Ik vond het voor de verandering wel fijn dat deze film niet beschikte over een spanningsboog. De film is vrij repetitief van aard, maar dat komt ten goede aan het niet nodeloos introduceren van allerlei drama - randzaken ( waarbij mensen bv. misbruik maken van Hachiko `s kunsten ). Daarbij is Hachiko gewoon een schattige en lieve hond, waar ik wel 90 minuten naar kan kijken. Er waren maar weinig scenes waarin Hachiko geen screentime had en zo hoort het ook te zijn natuurlijk!

Het verhaal is fascinerend en draagt er samen met Hachiko en het gebrek aan spanningsboog sterk toe bij dat deze film niet in het rijtje woensdagavond RTL 4 films terecht komt. Ik ving de film namelijk aan met de nodige scepsis, aangezien ik Richard Gere, nou echt zo `n verlopen favoriet voor huismoeders - acteur vindt. Gelukkig kon ik mij nergens aan hem of andere acteurs/actrices storen. Toen Hachiko zo `n 9 jaar na de dood van zijn baasje nog steeds op kwam dagen op het station, moest ik zelfs even een traan wegpinken.......Ik had eerst een 4* genoteerd, maar nu de emoties weer bedwelmd zijn, vind ik een dikke 3,5* wel genoeg.

Ik doel eigenlijk ook niet op de manier waarop ze dat hebben uitgevoerd, want dat korrelige semi zwart wit zonder steadycam vindt ik ook niets. Ik bedoel meer vanuit de hond als hoofdrolspeler...

Prachtige film over de hond Hachiko die een band voor het leven heeft met z'n baasje.

Het 1e uur krabbelt rustig voort. Nergens echt bijzonder maar wel erg sympathiek dankzij een uitstekende Gere en het fantastische hondje.

Het laatste half uur is erg ontroerend en ondanks dat er eigenlijk vrij weinig gebeurt pakt de film je totaal wel! Erg prettig was het om te horen dat dit ook nog allemaal echt is gebeurt, wat toch nog een flink pluspunt voor mij is!

Deze film bewijst maar weer is wat het loyaalste huisdier op deze aardbol is

4*

p.s. de wikipedia pagina over de echte Hachiko,die lang geleden leefde: Hachiko

Man's best friend...

Ontroerend verhaal over de fantastische band tussen mens en dier. Het ziet er bijna sprookjesachtig uit dankzij de dromerige regie van Hallstrom en kreeg me moeiteloos mee. Ook leuk dat de film wat blijft hangen dat laatste half uur. Dat was naar mijn mening wel nodig om de lengte van die periode te benadrukken.

Ik ben zelf een grote dierenvriend en de film weet bij momenten zo goed die symbiose tussen mens en hond te vatten, je kunt het je niet voorstellen. Het valt niet te ontkennen dat in ieder dier iets menselijks zit, iets dat ons verbindt en die teruggaat tot het begin der tijden. Ik kan me ook niet voorstellen dat sommige mensen hier gevoelloos kunnen bij blijven... Prachtfilm!

Mja, ben het in ieder geval zeker niet eens met de rating van IMDB en Moviemeter. Al was de film op sommige momenten best oké. Wel vond ik het regelmatig wat te sentimenteel worden. De film leunt voornamelijk op de schattige hond die voor een hoop emotionele momenten moet zorgen. Bij mij werkte het niet helemaal. Het verhaal leek vantevoren best interessant, maar jammergenoeg was er toch in de afwerking wel een grote hollywood filter doorheen gekomen....

....Beetje jammer, want de film kent best wat leuke momenten. Richard Gere waar in deze film de meningen flink over verdeeld zijn vond ik best goed spelen. Zijn personage bracht dan ook genoeg symphatie bij me op. Joan Allen is dan ook best een prettige actrice. Maar goed, bij vlagen was Hachiko: A Dog's Story best leuk, al vond ik dat semtimentele gedoe niet altijd werken. Acteerprestaties waren wel goed, en ook de muziek werkte best aanstekelijk.

Hachiko was dan ook best een leuke hond, maar ben zelf eigenlijk niet zo'n dierenliefhebber. Het zou goed kunnen dat de film dan een wat hogere score had gekregen.

2,5*

Geweldige film dat de hond in het echt 9 jaar op zijn baasje heeft gewacht .Een 4.0* moesten ze het eind niet zo wilden uitrekken was het een 4.5*.

Natuurlijk een prachtig verhaal, schatjes van honden, hartverwarmend.

Als film vind ik het minder geslaagd. Er is nauwelijks toegevoegde waarde, er gebeurd vrijwel niks naast het verhaaltje van de hond. De karakters zijn flets, onecht (ik zie gewoon Richard Gere ipv een man met een hond, ze hadden beter een onbekende acteur kunnen nemen, maar ja dat mag niet in Hollywood) en lijden een slaapverwekkend bestaan, alles loopt geheel voorspelbaar in een traag tempo, met gezapige cliché piano-klanken er tussendoor gesausd.

Tekenend is wat ik nu als spoiler moet plaatsen, één van de grote gebeurtenissen in de film. Na 50 minuten leert Hachi eindelijk aporteren! Waarop het baasje prompt het leven laat.
Misschien behoor ik wel niet tot de doelgroep van deze film, en is ie meer bestemd voor honden.

Ze hadden Hachi gewoon bij de dood en de begrafenis van Parker moeten betrekken, ipv hem op te sluiten, dan had Hachi misschien gesnapt dat ie niet meer met de trein zou arriveren. Dan hadden we nu alleen geen film gehad natuurlijk.
De film gaat dus eigenlijk over dierenmishandeling door uitsluiting, maar ik geloof niet dat dat de boodschap van de film was.

Geroerd vanaf de openingsscene..

..en na welgeteld 9 minuten voelde ik voor de eerste keer wat traantjes opzwellen. Dit wanneer de kleine Hachi door het spleetje van de schuur kijkt, met zijn ogen zijn nieuwe baasje volgend. Het is dus maar weer eens bevestigd: Ik ben een emotionele doos.

Hartverwarmend hoe niet alleen Hachi zijn baasje, maar de hele omgeving hem in hun hart hebben gesloten. Het is bijna een sprookje. Elke keer als ik net even gestopt was met huilen, kwamen er weer nieuwe tranen.

Gere zet een prachtige en opvallende rol neer als charmante en elegante professor. Niet alleen hij komt geloofwaardig over, maar alle personages, hoe klein dan ook, hebben iets authentieks en interessants. Natuurlijk kan niemand aan Hachi tippen, hij steelt de show.

Lang geleden dat ik een dergelijk ontroerend verhaal heb gezien over echte, trouwe vriendschap en loyaliteit. Hallström heeft een prachtig, rustig en sfeervol filmpje neer weten te zeggen waar zelfs de grootste hondenhater de behoefte krijgt om Hachi een aaitje over zijn bol te geven.

Heerlijk om zo meegesleept te worden met de intimiteit tussen mens en dier. Het mooiste is misschien wel dat Hachi bijna iets menselijks heeft. Hij heeft een eigen persoonlijkheid gekregen. De manier van filmen heeft hier veel aan bijgedragen. Wanneer je de gebeurtenissen vanuit het oogpunt van Hachi meemaakt, krijg je een zwart/wit beeld te zien. Hierdoor wordt het verschil (of juist de gelijkenissen?) tussen het menselijk oogpunt en dat van een dier mooi neergezet. Heerlijk zoet en melodramatisch filmpje wat zonder twijfel mijn hart heeft gestolen.

八

Meest ontroerende film die ik ooit heb gezien. Hij heeft mij erg heeft geraakt. Ik heb zelf nog nooit gehuild bij een film. Telkens als de hond op het station zat te wachten, was het weer raak. Erg ontroerende scène vond ik wanneer de vrouw van Gere na 10 jaar weer op het station komt om Hachi op te zoeken.

Richard Gere vond ik zeer passen bij zijn rol. Maar ook de rest vond ik geweldig. Ook vond ik de bijrollen zeer goed van onder meer: Cary-Hiroyuki Tagawa, Jason Alexander en Erick Avari. Overigens heeft Erick Avari, de man die met iedereen een praatje doet en een zeer goede band heeft met Hachi, een veel grotere rol dan Sarah Roemer.

De film was ontroerend en af en toe komisch (zoals de 'fetch' scene). Je kreeg een goede band met de hond. Vooral door zijn blik, kon je voelen hoe de hond zich voelde tijdens al die tijd wachten op zijn baasje.

Wat misschien een voordeel was van de film, is dat de film redelijk simpel was en dat er geen rare, opmerkelijke dingen gebeurden. Mede door de muziek - die was geweldig en erg kalm - kreeg je een heerlijke rustige sfeer in de film. Hierdoor kreeg je misschien meer de tijd en plek om een hechtere band te creëren met de hond.

Kortom: deze waargebeurde film is veel beter dan Marley & me (die ik overigens ook goed vond). Mede doordat de film redelijk simpel is, gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal, top cast, geweldige muziek en geweldige hoofdrol speler (Hachi) heeft, vind ik dit denk ik de beste film die ik tot nu aan toe heb gezien in 2010. Het is overigens meer dan een jaar geleden (oktober 2009) dat ik aan een film (District 9) 5* gaf.

Tip: Neem tissues mee, want zelfs ik, een 21 jarige man die nog nooit heeft gehuild bij een film, heb gehuild bij deze film.

Was nooit een leifhebber van Gere maar in deze film ben ik hem gaan waarderen. Verder een heerlijke film waar je zowel blij als sentimenteel van wordt. Staat zeer hoog in mijn persoonlijke Top10.

Ik zal wel één van de weinige zijn die deze film niet zo goed vond. Het eerste uur vond ik vrij saai en gebeurde er niets behalve dan dat alles 20x herhaald werd. Pas na het wegvallen (overigens op een belachelijke manier) van Richard Gere werd het enigszins een drama. Maar toen was het voor mij al te laat want de film duurde nog maar iets van 30 minuten. In die 30 minuten gebeurde overigens ook vrij weinig (ook alleen maar herhaling). De acteurs (zeker niet de minste) vond ik ook nergens overtuigen en de hond (wel een lieve en trouwe) was niet echt de slimste. Tja hoe de film dan eindigt als je jaren en jaren blijft wachten voelt iedereen wel aankomen. Wel aardig dat het echt gebeurt is maar dan niet in Amerika maar in Japan. Hollywood heeft het verhaal uitgebuit naar een Amerikaanse cliché standaard, doodzonde.

P.S. de continue treurige pianomuziek in de film irriteerde me mateloos. Zelfs als er niets treurigs gebeurde werd het gespeeld.