Hachi: A Dog's Tale (2009)

een simpel gegeven, simpel verfilmd; bij mij een grote uitwerking. Af en toe draag je het predikaat sentimenteel met trots. Dit soort films is goed om met regelmaat te zien.

De dvd hiervan kreeg ik dus gratis bij de MultiVlaai. Geen idee wat de film met vlaaien vandoen heeft, maar goed, blijkt dit ding ook gewoon in de MoMe top 250 te staan. Het blijft apart, films waar ik nooit wat van gehoord heb en dan blijken ze zo populair te zijn.

De film zelf is best heel aardig overigens, al wordt er wel heel nadrukkelijk op de emotie gespeeld met weinig subtiliteit. Hallström weet dat overigens nog best goed te verwerken en zeker de hele sfeer van het stadje is best prettig, zeker zo rond het stationsplein, maar ook het tonen van de seizoenen is zeer effectief en goed gedaan. Gere is prima in zijn rol als vriendelijke man en ook alle bijrollen worden mooi ingevuld. Wel vroeg ik me eigenlijk de ganse film af wat de maker nu precies hiermee wilde. Dat werd pas volledig duidelijk bij de aftiteling, en dat is toch rijkelijk laat. Verder word ik ook niet wild van een zielig kijkende hond, en daar waren nogal wat shots van, dus dat wekt al snel ergernis op. Ook het constante pianogeklingel is nogal irritant. In een enkele losse scène kan dat best werken, maar zo ongeveer de volledige speelduur wordt net teveel. Overigens wel knap wat Hallström allemaal weet te vertellen in nauwelijks 90 minuten. Overigens moet je niet teveel nadenken bij de film, want dan zitten er toch wel wat vraagtekens bij en ongeloofwaardigheden. Verder is dit leuk voor een keer en prima vermaak. 3,0*.

Schitterende film over trouw en loyaliteit. Het verhaal is zo eenvoudig als wat, maar dankzij Hachi en Richard Gere is het van begin tot eind meeslepend.

Ik zit niet vaak met een brok in m'n keel naar een film te kijken, maar stiekem was deze na een uur toch aanwezig en is niet meer verdwenen totdat de aftiteling verscheen.

Ook creëert Hallström de perfecte sfeer met de juiste muziek eronder en prachtige locaties in een klein stadje.

Richard Gere doet het gewoon goed. Heb normaal niet heel veel met hem op, maar in deze film is hij prima. Toch is de grote ster van de film de hond Hachiko, een prachtig dier wat menigeen doet smelten met zijn blik.

Deze film doet je bijna bewegen om een hond te gaan halen, en zorgt er waarschijnlijk voor dat veel mensen natte oogleden niet kunnen voorkomen.

Prachtfilm!

Wat een prachtige film!

Waargebeurd verhaal, en een mooie hond.

Ben niet snel sentimenteel maar ik zat toch mooi met traantjes de film te bekijken.

In Edinburgh heb je de Greyfriars Bobby: toen zijn baasje stierf bleef het hondje jaren bij het graf op de begraafplaats...

Ugh, niet mijn ding. Saai gedoe allemaal. Het verhaal doet me niet veel. Een film over een hond is gewoon lastig interessant te houden. Ik ga nu even iets uit een raam gooien ofzo.

Grappig zo'n sentimentele film waarbij haast iedereen toch tot een redelijke beoordeling komt. Ik sluit me daar bij aan. Erg leuk om te kijken en erg efficiënt ontroerend. Ook al begaat de film in de tussentijd een aantal van mijn doodzondes (bv. het tonen van een collage van beelden die al eerder in de film zaten als een herinnering of de verbeelding van het vergaan van jaren). Dat zou normaal direct een (halve) punt aftrek betekenen. Maar in dit geval niet. Prima film dus, maar een mooie speelduur, maar ook niet echt goed.

Heerrrrlijke film. Wat opvalt is dat Gere er erg veel zin in had om deze film te doen met deze hond. Voelbaar plezier. Daarom des te verdrietiger dat de liefde kon voortduren. Overigens beweren dierenpsychologen dat dieren een zeer korte termijngeheugen hebben, en dat incl. affectie. Angst, de reflectie om iets te vermijden na een eerdere bad encounter is wat anders. En dan zou dit dus niet echt hebben gekund. Hm, kan me weinig bommen. De waterige oogjes waren er niet minder om. Klein rolletje voor Jason Alexander (George Costanza uit Seinfeld.

Deze eens meegebracht en 'k vond het een mooie film. 'k had niet echt verwachtingen bij deze film, maar het was een boeiende film die me van begin tot einde in de ban hield. In het begin bevatte de film nog redelijk wat humor, maar dit minderde wel naarmate de film vorderde, toen ging het meer over in drama.

De cast deed het prima en kwam overtuigend over en visueel zat het ook wel snor.

'k vond deze wel het bekijken waard.

Wat een gruwelijk mooi verhaal maar ook heel droevig

Gelukkig lag mijn hond braaf naast me op de bank

Een absolute aanrader.

Min of meer tegen beter weten in deze film gekeken. Maar nee, dit soort Disney-achtig sentiment is echt niet aan mij besteed. Alle personages en hun leventjes waren mij veel te perfect. En gedurende de gehele film was muziek hinderlijk aanwezig. Natuurlijk is het een mooi verhaal, maar ik heb sterk het idee dat je het ook in, pakweg, 3 minuten kan vertellen. Daarnaast blijft Richard Gere toch een doodsaaie acteur. De hond acteerde daarentegen wel sterk. 1,5-2*

“I understand how you feel. Hachi, my friend, Parker is never coming home. But if Hachiko wants to wait, then Hachiko should wait. Have a long life Hachi.”

Hachi komt als een mokerslag aan. Dat had ik al verwacht maar toch kan je jezelf hier niet op voorbereiden. En dat wil je eigenlijk ook niet want soms is het gewoon lekker om hevig geëmotioneerd te raken door een film. Raar eigenlijk, al het recente menselijk leed doet me bijna niets meer (murw gebeukt door al het slechte nieuws waarschijnlijk) maar het verhaal over een hond en zijn baasje raakt me diep.

Op Hachiko raak je dan ook vanaf de allereerste scene verliefd, en de band tussen Parker en Hachiko is ontroerend om te zien. Dit soort films kunnen al snel te sentimenteel worden maar Hallstrom weet er een intieme, oprechte en ook zeker sentimentele film van te maken. Gere is goed en de Akita’s verdienen natuurlijk de honden Oscar. De mooie beelden en cinematografie maakt het een erg sfeervol geheel en ook een compliment voor de sfeervolle pianomuziek, die het allemaal nog even lekker aandikt. Heel erg Amerikaans maar voor deze ene keer helemaal niet erg. Echt genoten.

Gisteren op aanraden van mijn vriendin en de hoge punten hier en op IMDB.

Zou zo een film van Disney kunnen zijn, maar dat is het dus blijkbaar niet. Het heeft wel iets aandoenlijks, maar is wel héél melig op bepaalde moment. Over het algemeen valt de film net naar de goede kant, maar het heeft toch niet veel gescheeld. Vooral de hondacteur steelt alle harten. De rest speelt op automatische piloot. Ook de plot was wat mager wat mij betreft. De 90 min speelduur hadden niet veel langer moeten zijn, dus een goed keuze op dat vlak. De muziek is nogal emotioneel en om den duur iets te aanwezig. Over het algemeen een mooie film, maar af en toe iets te veel van het goede en een echte tranentrekker.

Film gezien n.a.v. standbeeld bij Shibuya station dat we in Tokyo zagen. Mooie film, had het denk ik nog mooier gevonden als ie in de oorspronkelijke tijd/locatie had gespeeld! En vraag me af hoeveel niet-hondeneigenaren na het zien van deze film ineens dachten: hmm, zou best leuk zijn, een hond!

4*

Herzien op televisie en het blijft gewoon de enige film die mijn ogen vochtig weet te krijgen. Lief hondje . Verhoging naar 4*.

Sinds tijden weer echt geraakt door een film, en ja dat deed deze film echt. Door merg en been.

Ten eerste is dit eigenlijk mijn eerste kennismaking met Richard Gere, viel niet tegen. Hij speelt tof en weet een zeer mooie band neer te zetten met Hachi. Heel tof om te zien. De andere acteurs en actrices lopen er wel bij, maar voegen eigenlijk weing toe. Allen die weer de ietwat cliche verbieder moet zijn van zijn wens om Hachi in huis te nemen, voegt dan ook weinig toe.

Maargoed wat een wending maakt de film na Gere zijn dood. Echt kei en kei hard om te zien als kijker wat daarna volgt. De trouw van de hond, de muziek die op de achergrond wordt gespeeld, de mooie beelden, noem het maar op. Het kwam zo hard binnen. Verschrikkelijk goed gemaakt. Misschien dat het harder binnen komt omdat ik zelf honden bezit, wie weet. Dan toch nog echt top gemaakt. Grote klasse.

Kan een tweede kijkbeurt weleens naar de 5* schieten. Dit is er een die me lang bij zal blijven. Kreeg bij het voorstukje van Rtl 4 zelfs al bijna tranen in mn ogen, ja echt waar.

Top stukje kunst.

Dit kun je samenvatten met jengelend pianogepingel en iemand die 'Hachi, Hachi!' roept. Het is best wel een wanstaltige draak van een film geworden. Er gebeurt ook heel weinig, het zijn allemaal van die alledaagse cliché situaties die je te zien krijgt. Vanaf het moment dat Richard Gere de hond vindt op het station, kun je het verhaal wel uit tekenen met cliché na cliché. Zijn vrouw vindt het in eerste instantie geen goed plan om de hond te houden, maar ja dan krijg je 'oeh, wat is die hond lief'. Hachi mag blijven en er ontwikkelt een sterke band tussen Gere en de hond. Vervolgens krijg je zowat non-stop zemelende pianogeluid en het baasje wat roept. Niet al te boeiend dus.

Eerste keer dat ik de film zie. Hoe eenvoudig het verhaal ook is, de band met een hond speel je niet. Eindelijk weer eens een film waarbij ik meerdere tranen heb kunnen laten vloeien. Prachtig gewoon. Dat sommigen dit als mierzoet beschouwen, vind ik allemaal best, maar ik vind het een prachtig verhaal en diep ontroerend. Natuurlijk zijn het alledaagse situaties. Ik vind dat het dat juist zo'n menselijke, hartverwarmende film maakt. Het einde is dan ook schrijnend toen de vrouw van de professor de hond na al die tijd terugzag, brak ook mijn hart. Zo'n mooie hond ook en ondanks dat ik geen hond heb, kan ik me die band wel voorstellen. A dog's purpose moet ik nog eens kijken. Al lijkt het moeilijk om beter te doen dan deze film het doet. Megan Leavey is ook een goede hondenfilm en voor wie niet van alledaagse situaties houdt, kan die misschien beter uitpakken.

Er rest nu nog maar 1 ding en dat is de film een plek geven in mijn top 10.

Erg fraai.

Hallstrom levert hier zijn allerbeste film af, dat is overduidelijk voor mij. Hij is hier zo ver ik weet niet echt meer overeen gegaan. Richard Gere speelt niet zijn beste rol, maar zoals je kan raden, is het de hond die de show steelt.

Het verhaal is erg simpel, maar alles is erg leuk. De locatie, de cast, je wordt er gelijk blij van. Die hond is een snoepige toevoeging en een genot om tegenaan te kijken. De chemie tussen dat beest en Gere is zeker aanwezig en dat maakt sommige scenes zo speciaal.

Het laatste deel van de film is enorm ontroerend en een van de beste stukken die ik heb gezien. Dat je met zo'n simpel gegeven nog zo'n emotioneel iets kan neerzetten is bijzonder. De film wist me enorm te raken. Klasse naar de regisseur en dit project. Blijft een favoriet van me.

Heel lang geleden gezien en later nog een keer. Aardige film, maar ook niet meer dan dat.

Nou, gelukkig heb ik niet écht een hart van steen, want er rolden op het einde toch nog wat traantjes, maar de lief- en zieligheidsfactor van deze film kon toch niet goedmaken hoe zwak en onlogisch het voor de rest is.

Sowieso gebeurt er de eerste drie kwartier, behalve dan een eventuele schattigheidsfactor, geen ene reet. En de tweede helft hangt van 'wtf? waarom?'-momenten aan elkaar. Het meest storende is nog wel dat die dochter van Richard Gere de hond gewoon vrijlaat, 'ga maar de wijde wereld in Hachi!' en zich vervolgens blijkbaar niet meer om hem bekommert. Op zijn zachtst gezegd opmerkelijk. Helemaal dat de vrouw van Richard Gere er pas jaren na dato achterkomt dat de hond blijkbaar nog steeds zit te wachten. Ze kwam nooit meer bij haar dochter thuis en vroeg van, joh hoe gaat het met Hachi? Ik kan best een plothole hier en daar accepteren, maar dit was gewoon te storend.

Alleen het einde is dan oprecht zielig, maarja, wat wil je ook met zo'n oude vermoeide hond die met zijn laatste krachten in de sneeuw gaat liggen sterven en zijn baasje weer ziet in de hemel. 'Huil! Huilen zal je!', schreeuwen de makers je toe.

Het is vooral jammer dat ze niet de originele Japanse setting hebben aangehouden. Het is echt gebeurd, dus tja, het kan. Hoe ongeloofwaardig het in deze film dan allemaal misschien overkomt, als het op de originele manier verfilmd was dan had je dat probleem waarschijnlijk niet en houd je een oprecht zielige en betere film over (die is er ook, zie ik nu. Had het daar lekker bij gelaten).

Tja jammer. Het stemgemiddelde hier lijkt me dan ook nogal een vertekend beeld geven, puur gegeven om de huilbui ('ik ben helemaal kapot ervan, dus het moet wel enorm goed zijn') dan om echte kwaliteit.

2*

Het originele verhaal van Hachiko is ontroerend en mooi tegelijk; niet alleen belichaamt Hachiko ultieme trouw en loyaliteit, het feit dat de hond jarenlang is blijven wachten op zijn baas die nooit meer terugkeerde is ronduit zielig te noemen.

Het is een verhaal dat zich prima leent voor een verfilming, maar dan wel trouw aan het waargebeurde verhaal. Dus opgenomen in Japan, met Japanse acteurs in een jaren '20 setting.
Door het gegeven te verplaatsen naar een hedendaagse, Amerikaanse setting wordt dit hele verhaal in één klap ongeloofwaardig gemaakt. Niet alleen de manier waarop Hachi naar Amerika komt is geforceerd (hij wordt door een Japanse monk op transport gestuurd, blijft per ongeluk achter op het station van een klein Amerikaans dorpje en wordt per toeval meegenomen door de eerste de beste reiziger?), ook het feit dat hij in een gezin wordt opgenomen maakt het uitgangspunt heel anders.

Ik verbaasde me over hoe laks men omging met de hond; hij werd nooit in huis gelaten, sliep 's nachts in een koud schuurtje, werd nooit aangelijnd, kon dus te pas en te onpas weglopen en behalve zijn baasje was er niemand die écht naar hem omkeek.
Wanneer Mr. Parker dan plots overlijdt, neemt zijn dochter de zorg voor de hond op zich, maar in plaats van hem te verzorgen, laat ze hem zómaar vrij om hem vervolgens op straat te laten zwerven. Welk weldenkend mens stuurt haar hond zomaar de straat op om hem aan zijn lot over te laten? Dat grenst aan verwaarlozing, wat wettelijk strafbaar is. Totaal ongeloofwaardig dus. In een Japanse 1920-setting had ik dat veel beter kunnen plaatsen, maar niet in een moderne Amerikaanse samenleving.
Dat de vrouw van Dr. Parker jaren later terugkeert naar het dorp (blijkbaar heeft ze nooit eerder haar dochter bezocht?), wetende dat haar dochter de hond heeft overgenomen en zich dan zich niet afvraagt waarom Hachi dag en nacht buiten rondzwerft rond het station is al helemaal belachelijk te noemen.

Wat dus een prima (mierzoete) tearjerker had kunnen zijn, is met deze verfilming een volkomen onlogisch verhaal geworden dat finaal de plank misslaat.

Eerlijk gezegd ben ik een beetje verbaasd waarom deze film de top 250 ingesluimerd is. Ik begrijp wel dat de film met de factor 'hond' een bepaalde tederheid met zich meedraagt waardoor hij zeker bij hondenliefhebbers hoog aangeschreven staat. De trouwe viervoeter, de dichtste dierenvriend wellicht, zal menig harten doen smelten hebben. Daar speelt deze film dan ook gretig op in. Vooral naar het einde toe werd de sentimentele tour opgedreven tot een hoogtepunt wanneer de gedachten van de hond nog eens door zijn kop flitsten.

Voor de rest stelt de film bitter weinig voor en moet hij an sich niet onder doen voor pakweg Benji, Beethoven of Free Willy. Een aangename familiefilm waarbij de hond niet aanvaard wordt door iedereen in het huishouden, er een oplossing moet gezocht worden, maar uiteindelijk toch de hond in ieders armen wordt gesloten. Niets meer, niets minder.

Gebaseerd blijkbaar op een waargebeurd verhaal. Alleen jammer dan dat deze film veramerikaniseerd is en men niet heeft vastgehouden aan de Japanse culturen die nu te weinig en te snel aan bod kwamen. Want dat was wel best interessant en tilde de film naar een hoger niveau. Hier en daar ook wat plotgaten mede doordat de focus te veel op het 'commerciële' werd gelegd. N00dles haalt hierbij enkele correcte opmerkingen aan. Alleen ben ik iets minder streng in mijn beoordeling ...

Prachtige "film". Kan beter zeggen verfilming.

Kan er niks anders van maken. Heb er ook niks op aan te merken.

Mooi verhaal, goed geacteerd, niet te dramatisch, precies goed.

Raakte bij mij echt een snaar. Wauw.

Hartverscheurende film. Dit is echt een film wat mij heeft geraakt.

Ja ik geef toe, eigenlijk is de film goedkoop sentimenteel. Je neemt een schattige hond, een mooi verhaaltje met een tragische wending en je doet eronder verdrietige muziek. Succes bijna gegarandeerd dat je de kijkers (in ieder geval de hondenliefhebbers) weet te ontroeren. Maar de opzet van de film werkt wel en het wordt nooit te sentimenteel. De hond is erg schattig en Richard Gere speelt op een erg sympathieke manier het baasje.

De film is losjes gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar als je er langer over nadenkt zijn sommige plotwendingen best onlogisch. Dat maakt op zich niet zoveel uit. Ik zie de film als een tragisch sprookje met een moraal over trouw, meer lijkt ook (gelukkig) niet gepretendeerd te worden.

4,5*

Lieve film. Zit mooi in elkaar met mooie muziek. De start van de film is het sterkst. Tegen het einde aan gaat het wel erg traag. Hoe mooi ook; het verhaal is eigenlijk te dun om een hele film te dragen. Niettemin leuk om gezien te hebben.

Een must see volgens mijn baas, en waar ik hem The Elephant Man leende krijg ik deze in bruikleen ervoor terug. Hachi, een film die ik toch altijd succesvol wist te vermijden vanwege verschillende redenen. Zo vermoedde ik namelijk een overdadige sentimentele familiefilm, iets dat van mij persoonlijk niet hoeft.

Maar ik moet zeggen, een bepaalde charme kan de film niet ontzegt worden. En dat is met name te danken aan de pientere hond zelf, en het kostelijke beeld van de mens in het algemeen die toch altijd in een softie verandert met een dier in de buurt, of dat nu een hond of een kat is. Herkenbaar is het beeld van de band tussen mens en dier, en hoe je ermee opstaat en mee naar bed gaat, by figure of speech. Het verlies en de daarop volgende volharding van de hond is mooi, zal bij ieder en ook mij een gevoelige snaar raken maar neigt toch regelmatig een beetje naar overdramatisering.

En daarmee is eigenlijk het grote minpunt van de film mee gezegd. Het beeld van de hond onder de treinwagon en eindeloos lang liggend in de sneeuw grenst niet alleen aan het onmogelijke, het is eigenlijk ook gewoon niet kloppend met de werkelijkheid gezien het klimaat van Tokyo. Dan is er het beeld van de familie die behalve cliché, me niet echt aanspreekt en ik na het overlijden ronduit slap vind in hun gedragingen. Het lijken maar poppetjes voor de gehele aankleding, maar meer dan lege karakters die weinig toevoegen zijn het niet.

Hachi is voor mij dan ook niet bepaald een hoogvlieger te noemen, maar helaas toch wat ik al verwachtte, een over sentimentele familiefilm. Weliswaar één met aardige momenten maar ook niet meer dan dat, want wat een feit zien is Richard Gere in zijn sas met de hond en meer ook eigenlijk niet en dat is voor mij te weinig.

Nou, doe mij de schildpad van Lucky maar. Heeft ook wat minder schermtijd, dus beter voor mens en dier. En Gere alweer in zo'n charmante keurige poeslieve zoetsappige rol. Een dubbele bodem of een verborgen diepzinnigheid was evenmin in velden of wegen te zien; het was een en al oppervlakkigheid. En die muziek begon ook op mijn zenuwen te werken. Afijn, zelfs in de vorm van een spreekbeurt van een tiener ondermaats. Applaus.

Je hebt films over mensen met honden. Lassie bijv. en Rin tin tin, K9, Snuf, Kommissar Rex, Arthur, doch dit is mijns inziens de topper. Mooie familiefilm met diep emotionele impact.

Hachi is zo'n film die een aantal keren per jaar op televisie komt en daarom is het voor mij vaak een reden om hem telkens over te slaan. Vandaag heb ik eindelijk de moeite gedaan om hem eens een kans te geven.

En eerlijk gezegd had ik hem al veel eerder een kans moeten geven, want het is een erg mooie en ontroerende film geworden. Oké, het is allemaal wel erg sentimenteel, maar zolang het prima uitgevoerd wordt, heb ik daar de minste problemen mee. We krijgen best veel herhaling te zien van dezelfde taferelen waarbij Hachi zijn baasje Richard Gere naar het station volgt, maar het is wel nodig om de sterke band tussen die twee vorm te geven. Het laatste deel waarbij Hachi jarenlang blijft wachten op zijn overleden baasje is erg ontroerend om te zien. Vooral wanneer de vrouw op een bepaalde dag terugkomt aan het station en daar de oude Hachi treft. Het is allemaal erg eenvoudig, maar enorm effectief.

Veel meer hoeft er niet over gezegd te worden over deze mooie en ontroerende film.

4*