Hachi: A Dog's Tale (2009)

Heerlijke oversentimentele film.

Gere doet het schitterend als baasje van een geweldige hond. Verhaal is natuurlijk niet echt hoogstaand, maar het uitgangspunt is geweldig. Ik wist ook helemaal niet dat dit gebasseerd is op een waargebeurd verhaal. Maakt de hond en de film aan het einde nog net even iets specialer.

Wat wel jammer is dat de film alleen maar bestaat uit veel dezelfde momenten, neemt niet weg dat je helemaal in de film opgaat en je laat meeslepen en tot tranen toe geroerd raakt. Het jammere van de vele herhalingen is dat het over een hele tijd uitgerekt werdt, en op den duur wat eentonig is. Maar oh boy, wat kreeg ik het moeilijk op den duur. Op bepaalde momenten sprongen de tranen me in de ogen. Eigenlijk al in het begin als de hond in dat schuurtje ligt, en de poot aan de Japanner, en het werd helemaal erg toen Allen naast de hond ging zitten. . Een film die me geraakt heeft, een verhaal over de beste vriend die altijd bij je is en nooit zou verraden. Deed me gewoon denken aan onze hond die 12 jaar bij ons was en die ik nog elke dag wel mis.

Prima sentimenteel filmpje die mij wel wist te pakken. Hachiko steelt weliswaar de hele show zodat je het nodige vergeet en wilt vergeten om van deze film te genieten. Ben totaal geen fan van Richard maar met name doordat dit een van de dingen was die ik wilde vergeten, vergat ik het door Hachi. De band tussen baas en hond was wel erg goed en geloofwaardig. Ik heb zelf geen hond thuis, nooit gehad, maar ze vergrootte wel mijn wil om ereen te nemen (ooit), mooie speciale band. Afgezien van de opgroeiende liefde die de film verbeeld was de film vrij standaard en gewoon. Bovengemiddeld dierenfilmpje. 3,5 ster

Ik vond een mooie film...

Richard Gere speelt goed...

Zeker een moeite waard....

Prachtig verhaal over een hond...

Goede muziek...

Zeker zielig dat Hachiko over negen jaar wachten...

Hachiko weet het niet dat zijn baas was overleden....

Een waardgebeurde verhaal...

Een van de meest ontoerende hondenfilms die ik in tijden heb gezien. Dit was een kleine maar erg mooie film met uitstekend acteerwerk, sobere muziek een prachtige hond. Heb van begin tot het eind genoten. Heb helaas het orgineel nog niet gezien maar in zijn genre vind ik dit een klein meesterwerkje.

Ontroerend mooi.

De film doet niks bijzonders, want hij excelleert namelijk in het tonen van alledaagsheid. We zien niet zoveel meer dan een van de schattigste filmhonden ooit en zijn innige relatie met het baasje. En dan gaat het baasje dood en blijft de hond wachten op het meisje. Ontroerend in al zijn simpelheid. ik durf te wedden dat een heleboel hondenliefhebbers intens geraakt worden door de simpele emotie die hiermee wordt getoond, omdat het zo bekend voor komt en ons doet denken aan hoe mooi het ook alweer is om met dit huisdier der huisdieren samen te mogen leven. Perfect voor bij de feestdagen, warm verhaal, niet te zwaar op de hand en een film om met de hele familie te bekijken want iedereen kan ervan genieten op zijn of haar eigen niveau.

Mooie en ontroerende film waarin een hond iedere dag wacht op zijn baasje als deze thuiskomt van het werk. Niet zozeer een film over de band van de mens met de trouwe viervoeter, maar meer over de band van de hond met de mens. Simpel verteld, maar zeker effectief. Mooie muziek en de acteurs doen het uitstekend (en ja, de hond ook).

Vreselijk mooi!

Hachiko: A Dog's story. Nog nooit van gehoord, maar soms kom je bij toeval een prachtige film tegen. Vanaf de eerste tot de laatste minuut weet de film me te ontroeren met de vreselijk lieve hond Hachiko en zijn band met zijn baasje die al net zo dol op hem is. Lange tijd is het een fijne feel good film, maar na de dood van Richard Gere wordt dit een zielig, tragisch verhaal over de onvoorwaardelijke trouw van een hond aan zijn baas. Schitterend! Ondanks dat de film redelijk traag verloopt blijft de film tot het einde toe boeien. Zijn terugkerende zit op het stenen muurtje voor het station is ontroerend. Ook mooi vond ik dat de oude kennissen en vrienden van zijn baasje zo goed voor hem bleven zorgen. Ik krijg niet snel vochtige ogen tijdens het kijken van een film, maar op het einde gebeurde dit toch wel een beetje als zijn vrouw terugkeert naar haar woonplaats. Mooie scene bij het graf en al helemaal als zij Hachiko weer ontmoet. Het einde met Hachiko's dood is tegelijk triest als mooi. Nu kan hij misschien zijn baas weer terugzien...

Dankzij prima acteerwerk van mens en dier en de schitterende soundtrack is dit een heerlijk sentimentaal drama geworden. Ik zou er bijna een hond van gaan halen

4*

Daar heb ik allemaal geen last van c.q. niet nodig.

Een ontroerende film door Lasse Hallström knap in elkaar gezet. Hoewel ik geen hondenbezitter ben, heb ik er toch van genoten. Alleen had in het middenstuk (na het overlijden van het baasje) filmisch wel wat meer variatie mogen zitten.

Ik ben zelf een kattenmens maar na deze film gezien te hebben heb ik weer wat meer respect voor honden Hachiko is een erg mooie hond, net als de film zelf.

Ik wist niet precies wat ik kon verwachten. Het gemiddelde hier op MM was hoog en ik had hem daardoor gehuurd maar ik had nog niet het plot gelezen. Het kwam voor mij ook als een verassing dat Richard stierf. Ik had zelf verwacht dat de hond zou sterven en je zo'n cliché einde te zien zou krijgen maar deze film was echt super goed. Telkens als ik bang was dat ze net te ver gingen gebeurde het niet.

Voor de "ultime familiefilm" heeft ie wel een behoorlijk tragische afloop naar mijn mening. Daar is niets mis mee want het is echt fantastisch uitgewerkt. Ik heb zitten huilen als een wijf en veel ook. Maar blijkbaar ben ik niet de enige. Eerlijk gezegt denk ik dat ik nog nooit zoveel gehuild heb bij een film

Hachiko: A Dog's Story

Toen ik hem kocht had ik het gemiddelde op Moviemeter nog niet gezien. Ik had hem gewoon voor (volgens mij) 6 euro gekocht met de gedachte dat hij me wel leuk leek.

Maar dat hij zo goed zou gaan worden als hij uiteindelijk werd had ik nooit verwacht. Wat een super mooie film. Ook sterk acteerwerk en een mooie muziekscore. Uiteraard zijn de mooiste, en aangrijpende scenes waarin Hachi zo sneu als maar kan op zijn baasje zit te wachten (10 jaar lang). Twee tranen rolden over mijn wangen bij het zien van deze fragmenten. Het einde is ook erg goed in beeld gebracht (nu lijkt het erop dat Richard eindelijk de poortdeur openslaat en Hachi kan hem in zijn armen vliegen, maar dat gebeurt waarschijnlijk in de hemel want Hachi is gestorven). Prachtig is gewoon de gedachte waarbij eindelijk zijn wachten beloond wordt. Het is dan wel niet zo, maar die gedachte lijkt toch gewekt te worden.

Van de vondst op het treinstation tot het zielige einde is Hachi by far een van de beste films die ik in tijden gezien heb. Deze film is een prachtige mix van allerlei genres die ik nog vaak zal herbekijken. In één woord? Klasse!

4,5*

Wat een prachtige film! Aan het begin brengt de film veel leuke emoties over, maar op het moment dat Hachi elke dag op zijn baasje zit te wachten worden er ook droevige emoties overgebracht. De tranen sprongen in mijn ogen! Het verhaal lijkt eentonig, maar dat is het absoluut niet. Het is een echte aanrader voor dierenliefhebbers, maar ook voor andere mensen.

pffff, dit is de tweede keer in m'n leven dat ik het tijdens een film niet droog weet te houden.

goed acteerwerk en een bijzonder ontroerend verhaal, wat een onvoorwaardelijke trouw, in een woord schitterend!

Geen slechte film, al rekent de maker natuurlijk op het sentiment dat de kijker meestal wel zal hebben bij de combinatie van een schattige hond en zoete muziek. De hond doet het niet slecht, maar meer dan schattig kijken is het natuurlijk niet. Richard Gere valt nog mee naar zijn doen, gewoon omdat hij in een melige rol zit en ondergeschikt is aan de hond.

De regisseur kan de film in elk geval omhoog tillen naar een niveau dat toch hoger ligt dan de gemiddelde waargebeurde tv film. Al brengt het wel weinig verrassing of variatie met zich mee. Niet slecht dus, maar het zal gewoon mijn ding niet zijn vrees ik om er echt een sterke film in te zien.

Mierzoet, maar aangrijpend drama.

Nooit gedacht dat een film zonder verhaal zo goed zou scoren. Regisseur Lasse Hallström heeft een geweldige prestatie afgeleverd. De film gaat over niets anders dan de liefde tussen hond en mens, geïllustreerd door zowat identieke scènes. En toch bleef ik geboeid kijken. Want het ís gewoon aangrijpend, en met een hond kan je bij mij sowieso al niets misdoen.
Soms lag het drama er te dik op zoals wanneer de vrouw van Parker na zoveel jaar de oude, vuile Hachi nog ziet wachten.
Het einde was wat minder met de kleinzoon die een nieuwe Hachi opvoedt..

Richard Gere kan mij voor het eerst overtuigen. Hij kreeg dan ook een dankbare rol. De ster van dienst is echter de hond.

Hallström steekt heel wat sfeervolle plaatjes in de film, en ook stevig wat pianomuziek. Dat laatste vond ik wel wat overdreven. Het kwam zo prominent naar voren, dat het bij momenten zelfs wat op de zenuwen werkte.

Desalniettemin een aangrijpend drama.
4

Een schaamteloze tranentrekker met alle ingrediënten om de film in zijn opzet te laten slagen: de kas van Kleenex spekken.

Strikt technisch gezien een erg flauwe mix van voorspelbare plotelementen, melodramatische Disneymuziek en een überknuffelbare hond.

Maar ook ik ben een mens en liet mij door deze sentimentele wringer halen en op het laatst huilde ik tranen met tuiten. De hond is zo schattig dat ik me op een gegeven moment maar overgaf aan de de film, en daar ging ik. Waar m'n vriendin bij was. Ik zei maar dat het kwam omdat ik wat grieperig was.

Tot halverwege de film denk je wel een beetje: gebeurt er nog wat? Het kakt aardig in. Dat is wel jammer. Ik had de plot samenvatting niet gelezen, dus voor mij kwam het grote keerpunt in de film totaal onverwacht. Ook wat hij daarna ging doen, had ik dus niet door. Daardoor had de film op mij een bijzonder krachtige uitwerking en raakte ik diep ontroerd. Helemaal toen aan het einde werd onthuld dat het waargebeurd was. Al met al een film en een verhaal dat me mij zal blijven!

(Ik vind eigenlijk dat je verhaaltechnische keerpunten, die verder dan een half uur in de film pas aan bod komen, moet vermijden te vermelden in een plotsamenvatting)

De grote vraag die je jezelf kan stellen is: had iedereen ook zo zitten janken als Hachi een kwijlende boxer was geweest? Ik denk dat zijn knuffelgehalte keyfactor is voor het succes van deze film

4 sterren

Ik kende het verhaal vantevoren en dat haalt misschien een beetje shock-effect weg, want de film kabbelde heel lang maar wat voort. Gere, Allen en de rest van de cast doen hun ding, maar zijn puntje bij paaltje toch alleen maa opvulling, want het is natuurlijk de hond die elke scene steelt. Bijzonder mooie hond en ik geloof gelijk dat dit soort dingen ook echt in het karakter zitten van dat ras. Na het grote keerpunt blijft het nog een tijdje gewoontjes, maar godverdomme, de film pakte me richting het einde een paar keer bij me strot en zo eindigde ik toch(tegen verwachting in trouwens) net als de meesten mensen hier: in tranen. Vooral als de vrouw na 10 jaar de hond ziet zitten op zijn stekkie. Damn, toch niet van steen. Nu even verder janken bij The Green Mile

Ontzettend goede en ontroerende film. Prachtig verhaal en enorm mooi in elkaar gezet.

Wederom prima geacteerd door Richard Gere.

Ok, ik geef het toe. Heb lopen janken als een klein schoolmeisje. Ik wist ook wel dat deze film daarvoor zou kunnen zorgen. Wat een geweldige hond en wat een mooie interactie tussen Gere en Hachiko. Je kon duidelijk zien dat ze het ook echt goed met elkaar konden vinden op de set.

Mooie rustige opbouw, een sprookjesachtige, sfeervolle setting en prachtige muziek.

De rollen van de mensen zijn ondergeschikt aan die van de hond. Ja, hier is wat mij betreft film voor bedoeld. Emoties boven krijgen die meestal verborgen blijven. Ik ben zelf dan ook een groot hondenliefhebber en het moet ook wel een zeer magische ervaring zijn geweest voor alle mensen die deze hond in het echt hebben meegemaakt. Echt kippenvel!

Onvermijdelijk sentimenteel.

Had van te voren twee dingen verwacht van deze film. Ten eerste (en dit leefde het sterkste) had dit een sentimentele tranentrekker van het ergste soort kunnen zijn en dus irritant kunnen zijn, en had ik daar zo cynisch van geworden dat een zeer laag cijfer reeel was geweest. Ten tweede had de film zo liefelijk geweest dat het sentiment had gewerkt.

Wat ik niet had verwacht is dat het me allemaal erg om het even zou zijn. De film maakte me onverschillig gek genoeg. Ik vond het niet eens overdreven vervelend sentimenteel (misschien iets te veel ingedekt), maar gewoon een uit de kluiten gewassen kinderfilm zoals daar wel meer zijn over hondjes, dolfijnen, orka's etc. Ik vond het beestje niet zielig, het verhaal niet bijzonder pijnlijk, en leefde ook niet mee met de arme personages ofzo. De grootste verwondering die ik nog had was dat het wel een heel mooi beest was en ze hem flink hadden getraind. Iets wat je er soms wat te veel aan af zag (niet altijd even natuurlijke reacties met andere woorden).

De film gaat eigenlijk maar voorbij, de typische 50-50 structuur nekt de film nog verder, en werd steeds ongeloofwaardiger, alsof in een moderne maatschappij geen instantie zich over zo'n beest zou ontfermen. Tot op het laatst bleek dat de vrouw van het baasje zelfs niet eens wist dat het beest daar al jarenlang op een verhoginkje zat. Dat geloof je toch niet.. . Op het einde werd ik uiteindelijk toch nog een beetje cynisch door die scenes waar Hachi in z'n gedachte over het gras lag te rollen met een tennisbal etc, dat was echt te erg .

Vrij matige film, vooral omdat het me niets deed in positieve noch negatieve zin. Tel daarbij de minpunten op en 2* is het hoogst haalbare.

Erg sentimentele film over een man die elke dag door zijn hond van de trein wordt gehaald. Ook na diens overlijden wacht zijn hond hem nog elke dag op. Opzich een aardig gegeven, maar het wordt allemaal wel erg volgens het boekje uitgewerkt. Daarnaast is dat ook meteen het hele verhaal en gebeurt er verder nauwelijks iets. Ook vond ik het hoofdpersonage, vertolkt door Richard Gere, verder niet al te interessant. Wel aardig om zijn interactie met de hond te zien, maar dat wordt na een tijdje ook iets te veel van hetzelfde. Ik vond het ook iets te sentimenteel om me echt te kunnen raken, dus al met al toch matig.

Deze prachtige film eens opnieuw bekeken, nu op blu-ray.

Het is en blijft een indrukwekkend verhaal en heb bijgevolg niets toe te voegen aan mijn eerdere commentaar, alleen dat ik hem nu de maximum score geef, ondanks het trage begin van de film is ie dat dubbel en dik waard.

Gisteravond voor de tweede keer bekeken. Vorig jaar, eind december, voor het eerst gezien. Ik hield de ogen toen echt niet droog en dat is me nog niet eerder overkomen bij het kijken naar een film. Het heeft te maken met het feit dat mijn ouders zelf zeven jaar lang een beagle uit een proefdierenlaboratorium hebben gehad. Dat hondje was ook echt een schatje en werd door de jaren heen steeds vrijer. Twee jaar geleden is zij aan kanker overleden. Zonder de acteurs in deze film tekort te willen doen is het juist de hond, Hachi, die je helemaal inpakt.

Een heel schattige hond met een hoog knuffelgehalte. Om op te vreten. Een heel aandoenlijk verhaal ook.

Ik denk toch dat mensen te veel menselijke eigenschappen aan een hond toedichten. Ja, trouw. Maar heeft dat dezelfde lading als bij een mens? Is het een weloverwogen keuze of een roedel instinct? Ik denk het laatste, bij de ene soort hond wellicht sterker ontwikkeld dan bij de andere. En daarom vind ik een film als deze erg overdreven sentimenteel. Plus daarbij heb ik helemaal niets met Richard Gere. Overige acteurs vind ik meer natuurlijk en realistisch overkomen.

Het schommelt tussen 3* en 3.5*, maar aangezien ik deze niet snel weer hoef te zien hou ik het even op 3*

5,0 wat een prachtige film,een film met een lach en een traan meerdere tranen.Richard Gere kan er weer een mooie film bijschrijven op zin cv.De echte filmster was eigenlijk Hachi,maar Richard Gere was wel de juiste man om het baasje te spelen.Richard gere was in deze film zo rond 58 jaar wat ziet deze man er nog goed uit voor zijn leeftijd.Heel veel mensen hebben het niet zo op Gere,maar voor mij komt hij toch altijd sympathiek over veel charisma heeft deze man.Hij heeft weliswaar ook zijn mindere films,maar zal toch zijn reportaire blijven volgen.En de filmster Hachi,zou ik graag meer willen zien wat een prachtdier.Al met al ontroerende hartverwarmende film,ik heb deze film gezien met iemand die niet echt dierenvriend is en toch moest ze ook huilen..Ander topfim met Gere Primal Fear,had er oscar voor moeten hebben.Gere kan meer dan Romanticus spelen.

Tja, elke hondenliefhebber zal bij deze film al snel verkocht zijn. Ikzelf ook. Slechts één blik richting Hachi als pup en je kunt je stoere mannelijkheid gedag zeggen. Heb met veel plezier gekeken naar deze verfilming van een tof verhaal over een überschattige hond en met een mooie rol van Gere. Verder ligt het er allemaal soms wel erg dik bovenop, de muziek en de slowmotion her en der doen het glazuur op de tanden niet altijd even goed. Het had allemaal volgens mij ook wel iets korter en scherper gekund, maar uiteindelijk doet de film wat hij moet doen. En zal menig kijker met natte oogleden achterlaten. Wat dat betreft weet Lasse Hallström precies wat hij doet.

3,5 sterren.

Prachtige film!! Remake van de Japanse Drama-film Hachikô Monogatari (1987) die ik echt nog eens moet zien. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Erg ontroerend en mooi gedaan. Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat een hond iedere dag opnieuw zijn baasje opwacht en het bizarre is dat het nog echt gebeurd is ook. Prachtige hond.

De muziek is ook erg mooi. Er is goed geacteerd, leuk om bekende gezichten als Richard Gere en Erick Avari te zien.

Al met al is dit een heel erg mooie en ontroerende film.

Hachiko A Dog’s Story

En film met een hond. Zelf ben ik nooit zo erg fan geweest van verhalen met allerlei dieren daarin verwerkt, maar deze stond mij toch wel aan. Het verhaal is zeer mooi en emotioneel, al bij het lezen van de samenvatting. Richard Gere leek mij geknipt voor deze rol. Waarom weet ik ook eigenlijk niet. Het voelde gewoon goed. Op deze zondagavond leek mij Hachi maar eens een mooi film om op te zetten.

Zoals ik al vertelde was het verhaal erg mooi. De film bevat alle emotie die het zou moeten bevatten.

Je begint met een zeer luchtige situatie. Het is leuk om Hachi een band op te zien bouwen met zijn baas. Het enige jammeren is de continue gedachte dag Gere dood moet gaan. Toch kijk je daar grotendeels doorheen.

Het moment waarop je dan gewacht hebt valt zelf nogal tegen. Zeer vluchtig en zonder veel overtuiging wordt er even doorheen gewerkt. Vond ik erg jammer. Desalniettemin is het wel ontroerend om naar te kijken.

Daarna worden bijna geen woorden meer gesproken. Een droevige, steeds herhalende muziek (die echter zeer goed op zijn plaats is!) en het leven van Hachi. In het daarop volgende half uur gebeurt continu hetzelfde, en toch is het zeer ontroerend! Ik heb het niet vaak, maar dit was een film waar ik een brokje weg moest slikken.

De film wordt goed afgesloten. Een kleine flashback om wat extra emotie toe te voegen had wat mij betreft weggelaten kunnen worden. Het zit er echter wel in maar het voegt niets toe aan de film.

Omdat de film om de hond en om Gere draait zal ik het ook daar bij houden. De rest is niet echt het noemen waardig, ook al spelen die prima.

Gere zet een goede rol hier neer. Eigenlijk is het niet heel moeilijk wat hij moet neerzetten. Hij speelt een vrolijke, bijna kinderlijke man. Het vervult je van een zekere vreugde om de man met zijn hond bezig te zien. Credits voor Gere.

Hachi is zeer goed weergegeven. Het is wat hoor, met een hond moeten filmen. Ondanks dat is de emotie op Hachi’s gezicht zeer sterk. Deze hond was echt geknipt voor deze rol. Fantastisch gedaan!

Hachi’s overtuiging heeft zowel met de hond als de weergave daarvan te maken. Er zijn veel close-up’s gebruikt die goed van pas komen. Gere en Hachi zijn vaak dicht op elkaar weergegeven, wat het verhaal en de gedachte er achter versterkt.

Qua omgeving vond ik deze film wat tegenvallen. De seizoenswisselingen waren matig gebracht naar mij als kijker. Desondanks waren de stukken zonder seizoensverandering zonder problemen geschoten.

De muziek had ik al even genoemd. Eigenlijk is die de hele tijd hetzelfde. Ook is hij de hele tijd goed op zijn plek. Mooi gedaan.

Ik twijfel tussen twee cijfers. Het is echter zo dat ik Hachi het voordeel van de twijfel geef!

4*

Mijn vriendinnetje heeft de hele avond lopen janken om deze film. Dat soort reacties zullen de hoge score wel verklaren. Voor een kille, gevoelloze klootzak als ikzelf valt er helaas minder te beleven. Dit is gewoon sentimentele zooi; niet slecht gemaakt, maar absoluut niks bijzonders en uiteindelijk gaat het ook niet echt ergens naartoe. Het (echte) verhaal van Hachiko is wel ontroerend, maar de film is me wat te Amerikaans om te kunnen boeien. Niet vervelend, maar allesbehalve een echt goede film.

Zo... ff bijkomen hoor...

Een simpele productie, die over het algemeen alles vrij basic houdt.

Het verhaal is bekend, meer als de plotomschrijving gebeurt er ook niet.

Maar de film kan je als geen ander raken, daar zit de kracht. *4.0

Een sentimentele draak.

Het constante piano-gejengel werkte me danig op de zenuwen. Alleen al door deze irritante muziek ontstijgt de film eigenlijk niet het niveau van een kinderfilm: het acteerwerk en het script passen verder ook perfect bij dit plaatje. Als kind had ik hier vast om kunnen huilen, maar als volwassene verwacht ik dat er op veel subtielere wijze wordt omgegaan met mijn emoties. Dit soort van sentiment doet me helemaal niks, afgezien van mij irriteren vanwege het extreem stroperige/manipulatieve gehalte. Afgezien van zijn rol in Days of Heaven, heeft Richard Gere ook nog nooit iets anders gedaan dan mij irriteren met z'n neppe, verheerlijkte glimlach; hier is het niet anders.

Het hondje zelf zal verder best lief en trouw zijn geweest en het waargebeurde verhaal mag dan an sich best ontroerend zijn, maar door de manier waarop het is uitgewerkt doet het me allemaal helemaal niks. Ik heb niks tegen honden in films, zelfs niet wanneer dit een sterk emotionele lading met zich mee brengt. In Oshii's films vind ik de basset hond vaak enorm veel toevoegen aan de sfeer, maar dat is dan wel op een veel subtielere wijze gedaan. Dit is alles behalve subtiel. 1,5*