Hachi: A Dog's Tale (2009)

prachtig mooie film, heel knap gedaan!

Echter is er van het originele verhaal niet meer heel veel terug te vinden.

Hier het originele levensverhaal:

Hachiko werd geboren op een boerderij nabij de stad Odate in de prefectuur Akita. In 1924 werd hij gekocht door Hidesaburo Ueno, een professor aan de Universiteit van Tokio, die hem naar Tokio meenam.

Ueno nam elke dag de trein naar de universiteit vanaf het station Shibuya. Al snel leerde Hachiko om zijn baasje ’s ochtends naar het station te begeleiden, en ’s middags om stipt 15:00 weer bij het station op te wachten. Deze routine werd door de twee herhaald tot mei 1925. Die maand kwam Ueno te overlijden op de universiteit door een hartverlamming. Hachiko wachtte die dag zoals hij gewend was bij het station. Toen Ueno echter niet kwam opdagen, bleef Hachiko elke dag terugkeren naar het station. Hachiko werd toen Ueno’s dood bekend werd weggegeven aan een nieuwe eigenaar, maar hij ontsnapte geregeld waarna hij altijd weer teurgkeerde naar ofwel het huis van Ueno of het treinstation.

Door dit gedrag werd Hachiko al snel bekend bij de vele reizigers die dagelijks het station bezochten, en die Hachiko eerder samen hadden gezien met Ueno. De mensen die hem kenden gaven hem te eten en verzorgden hem als hij verwond was door te vechten met andere honden die hij op zijn weg tegenkwam. Een van deze mensen was een voormalige student van Ueno, die nu onderzoek deed naar het Akita-ras. Hachiko ’s populariteit breidde zich uit tot ver buiten het station. Hij werd mede door de aandacht die kranten aan hem schonken een sensatie in Japan. Mensen zagen hem als een toonbeeld van familietrouw waar menig mens een goed voorbeeld aan kon nemen. Leraren en ouders gebruikten Hachiko dan ook als voorbeeld als ze kinderen de waarde van familie probeerden bij te brengen.

In totaal wachtte Hachiko 9 jaar lang bij het station op de terugkeer van Ueno. Hij stierf op 8 maart 1935 op zijn bekende plekje op het station.

Ik heb zelf zo'n zelfde hond als Hachiko, dus vandaar...

Hele mooie en ontroerende film.

Hoewel ik het iets te langdradig vond, vond ik het ook een hele ontroerende film.

Op het eindje heb ik wel even een traantje weggepinkt.

Een prachtige hond trouwens!

Met Hachiko: A Dog Story heb je het gevoel dat de 'bleitfilm' zoals ze dat bij ons zeggen opnieuw is uitgevonden, en de grootste troefkaart hiervoor is natuurlijk het idee dat het allemaal gebaseerd is waargebeurde feiten. Het is inmiddels de tweede film die de historie verteld van de legendarisch trouwe hond Hachiko, en zoals ik mij hier al eerder liet ontvallen duidelijk de beste tot zover.

De manier waarop het verhaal alleen nog maar ingeleid wordt getuigt al van een verfijnd(er) gevoel voor subtiliteit en sfeervorming, een indruk die met verve wordt bekrachtigd tijdens een filosofische monoloog van Richard Gere alszijnde proffesor Parker net voor een behoorlijk cruciaal moment.

Nooit gedacht dat een film met Richard Gere erin mij ooit één traan ging kosten, net zomin ik Cary-Hiroyuki Tagawa indrukwekkend goed zou zien acteren in een prent waar ie geen karikaturale slechterik speelt hetgeen zowat zijn trademark geworden was gedurende zijn carrière. Laat Hachiko nu ook net tot een ras berhoren om instant verliefd op te worden, en de gedachte dat het beest 9 jaar lang toegewijd bleef wachten op zijn baasje die maar niet afkwam is simpelweg zo ontroerend mooi en puur en iets waar wij allemaal nog iets van kunnen leren.

Een oprecht gegeven oprecht verfilmd en met goeie visie, meer moet dat niet zijn om van een topfilm te kunnen spreken. Een paar extra zakdoeken is wel aangeraden.

4,5*

Moest af en toe wel ff een traantje wegpikken, je kan je zoveel mogelijk sterk houden maar dit is zo'n ontroerende film, zeer goed.

Mijn god, wat een discrepantie: mijn rationele filmgeweten zegt ‘matige film’ (vooral die pingelende ‘lift-piano’ klanken hadden mij normaliter tot het uiterste geïrriteerd) mijn emotionele filmhart huilt tranen met tuiten.

Jan Siebelink:

‘De hond is het dierbaarste bezit; de trouw van de hond zijn grootste geschenk aan de mens.’

Max, trouwe jongen, ik mis je.

Als hondenliefhebber moet je gegarandeerd een traantje laten, ahhw..

Mooie en ontroerende film waarin een hond iedere dag wacht op zijn baasje als deze thuiskomt van het werk. Niet zozeer een film over de band van de mens met de trouwe viervoeter, maar meer over de band van de hond met de mens. Simpel verteld, maar zeker effectief. Mooie muziek en de acteurs doen het uitstekend (en ja, de hond ook).

Pijnlijk.

Voor mij uiteraard. Ik heb een zwak voor honden, dit is de schattigste hond die ik ooit zag en het is dan ook nog eens gebeurd op waargebeurde feiten, de stationscènes waar ie niet arriveert zijn een mentale mokerslag voor me. Zakdoeken gegarandeerd.

Het mag dan wel chronologisch om de tweede film gaan, hij is wel echt. Er vallen ontzettend belangrijke levenslessen te leren in deze film, loyaliteit bijvoorbeeld, om er één te noemen.

Muziek is passend en de acteerprestaties van Richard Gere en de gehele cast zijn top. De hond is echter diegene die m'n hart volledig steelt in dit mooi afgewerkt filmpje.

Hachiko, een naam die vanaf nu in m'n hart gebeiteld staat.

Mooi verhaal, wat ook nog eens echt is gebeurd.

Dat maakt het zo bijzonder.

Het enige nadeel aan deze film is dat hij een beetje traag op gang komt.

Maar verder is aan dit verhaal niets aan te merken, het is een zeer mooie familiefilm, met een prima cast, maar het is natuurlijk de hond die zo vertederend is.

De film is des te indrukwekkend als je weet dat dit verhaal is gebaseerd op ware feiten.

Hachiko heeft echt geleefd, en is na de dood van zijn baasje 9 jaar op hem blijven wachten aan een station ergens in Japan.

Hoewel het verhaal zich in de film afspeelt in de VS blijft het indrukwekkend en vertederend, maar ook dramatisch.

Een prachtige familiefilm dus, voor klein en groot... één tip.. hou een zakdoek bij de hand !!!

Er komt trouwens een 2e deel met deze lieve en ontroerende hond in de hoofdrol.

Ontroerende hond

Ik heb ontzettend genoten van de film. Zeer ontroerend en zoals hier eerder werd vermeld, je kan er veel van leren. Ik heb het geluk gehad dat ik een paar jaren terug een Akita-hond mee heb gemaakt en het zijn prachtige honden. Ik heb daar zelf een foto van mij en die hond. Verder valt er niets te klagen over de acteer prestaties. Ik ben het niet eens met diegenen die de film traag vonden. Het voorafgaand verhaal was nodig om je een beeld te geven over de relatie tussen de eigenaar en de hond. En ja... net als de rest, heb als een klein kindje in tranen moeten barsten, vooral bij dat stukje toen de vrouw van de hoofdrolspeler na tien jaar de hond bij het station zag. Die blikken van Hachi... Tjonge jongen wat kwam dat hard aan bij mij. Ik moest snel iets wat maar op een doek lijkt om me heen zoeken om zowel de tranen als mijn snot er aan te snuiten. Aangezien ik geen zakdoeken had moest mijn theedoek het ontgelden.

Wie niet van honden houdt, zal na het zien van deze film zijn mening bijstellen denk ik. En ja, als je de film gaat kijken, houd idd wat zakdoeken bij de hand. Een sterke 4.

Pff bijzonder verhaal en heb nog nooit zoveel gehuild bij een film, zo zielig, zo pijnlijk..

En ik huil niet vaak bij films

Even ter informatie, ik huil nooit tijdens het film kijken. Sterker nog, ik heb nog nooit een traantje gelaten bij een film. Tot gisteren. Ik schaam me er haast voor dat ik het hier zeg, maar bij het bekijken van deze film heb ik echt een traantje weg moeten pinken. Ik vond het zo ongeloofelijk zielig voor die hond, en zo ontroerend dat hij 9 jaar lang op zijn baasje wachtte. En dan die prachtige muziek erbij. Ik zat echt met een brok in mijn keel te kijken. Na het zien van deze film krijg je haast neiging om naar de dierenwinkel te rennen en meteen een hond te kopen. Prachtige, zeer ontroerende film .

Vreselijk mooi!

Hachiko: A Dog's story. Nog nooit van gehoord, maar soms kom je bij toeval een prachtige film tegen. Vanaf de eerste tot de laatste minuut weet de film me te ontroeren met de vreselijk lieve hond Hachiko en zijn band met zijn baasje die al net zo dol op hem is. Lange tijd is het een fijne feel good film, maar na de dood van Richard Gere wordt dit een zielig, tragisch verhaal over de onvoorwaardelijke trouw van een hond aan zijn baas. Schitterend! Ondanks dat de film redelijk traag verloopt blijft de film tot het einde toe boeien. Zijn terugkerende zit op het stenen muurtje voor het station is ontroerend. Ook mooi vond ik dat de oude kennissen en vrienden van zijn baasje zo goed voor hem bleven zorgen. Ik krijg niet snel vochtige ogen tijdens het kijken van een film, maar op het einde gebeurde dit toch wel een beetje als zijn vrouw terugkeert naar haar woonplaats. Mooie scene bij het graf en al helemaal als zij Hachiko weer ontmoet. Het einde met Hachiko's dood is tegelijk triest als mooi. Nu kan hij misschien zijn baas weer terugzien...

Dankzij prima acteerwerk van mens en dier en de schitterende soundtrack is dit een heerlijk sentimentaal drama geworden. Ik zou er bijna een hond van gaan halen

4*

dit is echt gwn 1 van de meest ontroerende film dat ik ooit in heel mijn leven heb gezien . ik heb ongeveer een kwartier zitten wenen . btw .: prachtige hond

Stelletje watjes... .....( )

je hebt gwn geen gevoelens jij !

een perfecte film om je lief binnen te draaien , laat haar huilen en toon jouw gevoelens, troost haar , meisjes vallen daarop : maak dan je move

Jij hebt deze film dus puur gebruikt om misbruik te maken van de vrouwelijke emoties...

Een beetje het motto: "Vertel haar wat ze al weet, waardoor ze je volkomen zal vertrouwen"...

De domme zal nooit daadwerkelijk beseffen wat hem/haar overkomt...

Ik zal verder maar niet vragen om een enigzins inhoudelijke mening over deze film...

[edit mod: off-topic verwijderd]

Daar heb ik allemaal geen last van c.q. niet nodig.

Een ontroerende film door Lasse Hallström knap in elkaar gezet. Hoewel ik geen hondenbezitter ben, heb ik er toch van genoten. Alleen had in het middenstuk (na het overlijden van het baasje) filmisch wel wat meer variatie mogen zitten.

een erg goeie film met een aangrijpend verhaal.

zelden zo'n schattig en lief hondje gezien en zeker een van de best blètfilms die ik ooit heb gezien.

Super goed verfilmd!

Spanning zit er niet echt in maar een emotioneel waargebeurd verhaal. het blijft toch boeiend ondanks dat er niet echt onverwachtse dingen gebeuren.

Herkeken.

Mijn vriend was benieuwd naar deze film en vandaar dat ik hem nog een keertje heb gekeken. Dit keer samen met mijn vriend. Het verhaal is erg aangrijpend, schattig en ontroerend. Richard Gere doet het erg goed en Hachi is errúg schattig.

Ondanks dat er eigenlijk niet veel gebeurd in de film blijft het toch de volle speelduur erg boeiend en de band die het baasje en zijn hond opbouwen is prachtig om naar te kijken. Het eerste gedeelte van de film, voordat Gere doodgaat is vooral erg aandoenlijk en grappig. Het tweede gedeelte is vooral zielig, aandoenlijk en tegelijk schitterend om te zien hoe loyaal honden kunnen zijn naar hun baasje toe.

Ik heb, zoals velen hier, ook verschillende keren tranen over mijn wangen voelen rollen. Ik was erg geraakt door het verhaal en na afloop heb ik even flink met mijn eigen hondje geknuffeld.

Ik heb er een half puntje bovenop gedaan.
4,5*

Ik ben zelf een kattenmens maar na deze film gezien te hebben heb ik weer wat meer respect voor honden Hachiko is een erg mooie hond, net als de film zelf.

Ik wist niet precies wat ik kon verwachten. Het gemiddelde hier op MM was hoog en ik had hem daardoor gehuurd maar ik had nog niet het plot gelezen. Het kwam voor mij ook als een verassing dat Richard stierf. Ik had zelf verwacht dat de hond zou sterven en je zo'n cliché einde te zien zou krijgen maar deze film was echt super goed. Telkens als ik bang was dat ze net te ver gingen gebeurde het niet.

Voor de "ultime familiefilm" heeft ie wel een behoorlijk tragische afloop naar mijn mening. Daar is niets mis mee want het is echt fantastisch uitgewerkt. Ik heb zitten huilen als een wijf en veel ook. Maar blijkbaar ben ik niet de enige. Eerlijk gezegt denk ik dat ik nog nooit zoveel gehuild heb bij een film

al zoveel keer bekeken en nog altijd wenen gelijk e klein kind

Hachiko: A Dog's Story

Toen ik hem kocht had ik het gemiddelde op Moviemeter nog niet gezien. Ik had hem gewoon voor (volgens mij) 6 euro gekocht met de gedachte dat hij me wel leuk leek.

Maar dat hij zo goed zou gaan worden als hij uiteindelijk werd had ik nooit verwacht. Wat een super mooie film. Ook sterk acteerwerk en een mooie muziekscore. Uiteraard zijn de mooiste, en aangrijpende scenes waarin Hachi zo sneu als maar kan op zijn baasje zit te wachten (10 jaar lang). Twee tranen rolden over mijn wangen bij het zien van deze fragmenten. Het einde is ook erg goed in beeld gebracht (nu lijkt het erop dat Richard eindelijk de poortdeur openslaat en Hachi kan hem in zijn armen vliegen, maar dat gebeurt waarschijnlijk in de hemel want Hachi is gestorven). Prachtig is gewoon de gedachte waarbij eindelijk zijn wachten beloond wordt. Het is dan wel niet zo, maar die gedachte lijkt toch gewekt te worden.

Van de vondst op het treinstation tot het zielige einde is Hachi by far een van de beste films die ik in tijden gezien heb. Deze film is een prachtige mix van allerlei genres die ik nog vaak zal herbekijken. In één woord? Klasse!

4,5*

Eigenlijk klopt dr niks aan deze film;

super voorspelbaar, over sentimenteel, de personages worden geen dag ouder, er worden verschillende honden voor de hoofdpersoon gebruikt, de goedkope muzikale riedeltjes, de kleur/ zwart wit setting, iedereen is tof.... wat een bagger.

Vier sterren; ik vond t een geweldige film!