Gake no Ue no Ponyo (2008)

Nadat een paar jaar geleden m'n eerste ervaring met Miyazaki (een nagesynchroniseerde Princess Mononoke) niet erg beviel, is dit inmiddels alweer de derde die ik wel leuk vond, moet er maar eens werk van gaan maken om meer te zien uit deze hoek.

Klein persoonlijk minpuntje was dat de regeltjes van de wereld mij niet duidelijk werden (blijkbaar kan zo'n beetje alles?) waardoor er niet echt spanning of betrokkenheid onstond, gevalletje cultuurverschil misschien. Ik kon me daar echter wel overheen zetten, en dan hou je een heel erg schattig filmpje over vol leuke familietafereeltjes afgewisseld met een paar geweldige scènes, zoals bijvoorbeeld het bootreisje of de autorit naar huis.

De releasedate is verzet zie ik

Yep

In Belgie houdt met het gelukkig (tot nader order) bij de Paasvakantie release. Overmorgen dus

4.5 voor Onderhond en bij Linn staat-ie al in de top 10. Ben benieuwd naar de reviews

Sinds lange tijd haalt Miyazaki weer het niveau van voorheen.

Lekker terug naar de tijd van de simpele maar hartverwarmende verhaaltjes. Nét waar Miyazaki het best in is. Ben blij dat hij dat luidruchtige, epische ecogedoe even heeft laten varen.

Ponyo is een simpel filmpje, waar meteen ook z'n kracht ligt. Ponyo en Sosuke zijn een geniaal koppel, de tekenstijl is wat eenvoudiger maar de animatie zelf des te indrukwekkender, en afgezien van Ponyo's vader is er lekker helemaal niks aan de hand. Ook meteen mijn enige puntje van kritiek. Waar Totoro zo lekker dramaloos was, voelt het zijverhaaltje met Ponyo's vader hier overbodig.

Gelukkig valt er echt met hopen te genieten van de twee kindjes. Voor mij hoefde Miyazaki niet meer zo nodig na z'n drie laatste films, maar als hij weer op deze toer verder blijft gaan mag hij ze nog een tijdje blijven maken.

4.5* en een uitgebreide review

Interessant dat je vindt dat Miyazaki dat ecogedoe even heeft laten varen, want dat had hij in mijn mening juist heel goed gedaan met Spirited Away en Howl's Moving Castle, terwijl het hier af en toe toch weer komt boven drijven (no pun intended) met die dialogen over hoe Ponyo's vader zich afkeerde van de mens, en hoe de mens de zee geen respect toont, etc. Tuurlijk, het ligt er niet zo dik bovenop als bij Princess Mononoke of Castle In The Sky maar het zit er toch weer even in.

Het zit er zeker in, maar zoals je zelf al zegt niet zo aanwezig. Zit volgens mij trouwens in elke Miyazaki wel (begon al bij Nausicaa), maar het behoort niet meer echt tot de kern van het verhaal.

Ik zou zelf durven zeggen dat de boodschap veel beter aankomt door er niet op door te hameren.

Je overdrijft met het hameren wat mij betreft. In deze film zit meer op de Howl manier dat respect voor natuur, cultuur en folklore verweven. Zoals met de bejaarden. Ben het met je eens dat de vader figuur (die dat vertegenwoordigt) hier het meest dissoneert (zie mijn eredere post). Maar dat hij een drammer is wil er bij mij niet in. Het was altijd aanwezig, niet altijd in sterke mate, maar het verhaal ging alstijd boven de 'boodschap' wat mij betreft.

In Mononoke en zeker Nausicaa is Miyazaki een enorme drammer. Ook in Chihiro vond ik het soms wat vervelend worden. Heb het er niet zo op wanneer Miyazaki zijn ergernissen op negatieve manier in z'n films gaat inwerken (de schransende varkens in Chihiro).

Totoroïaanse pracht!

Net zoals in Tonari no Totoro houdt Miyazaki ook hier het verhaaltje luchtig. Toch baadt wederom de gehele film in een gezellig drukke sfeer, gecreëerd door een uitermate koddig kleuterduo. Hun overenthousiaste gedrag zou mij grijze haren en een beroerte bezorgen, maar op 't scherm werkt het des te aanstekelijker. Geanimeerde ADHD-kinderen lijken iets magisch te bezitten en Miyazaki beseft dit.

Net als het verhaaltje ademt ook de tekenstijl kalmte uit. Ghibli weert nog steeds alle computereffecten en blijft zweren bij handgetekende animaties. Gake no Ue no Ponyo is hierdoor stilistisch een zeer charmante animatiefilm geworden, wat bovendien nog eens wordt benadrukt door z'n magnifieke inkleuring en overdonderende Big Band soundtrack.

Hoewel Ghibli steeds meer en duidelijker op zijn succesformule terugvalt, oogt deze film toch nog fris en creatief. Hopelijk herhalen ze deze truck niet al te vaak, want het zou jammer zijn om Miyazaki & Co. te zien overschakelen op Disney-achtig bandwerk.

4.5*

Doen ze niet hoor, ze zijn er zelfs erg bekwaam in Alleen worden ze in deze film achterwege gelaten.

Inderdaad, ik had het iets genuanceerder moeten stellen. Want Ghibli heeft bijvoorbeeld met Yamada-kun en Mononoke uitvoerig gebruik gemaakt van computereffecten. Ik wou zeggen dat Miyazaki de handgetekende stijl verkiest boven de computergeanimeerde en hier prat op gaat.

Bij Howl is het toch echt wel indrukwekkend. Al bewijst Miyazaki hier dat hij ze helemaal niet nodig heeft.

Mjah, ik had eigenlijk altijd begrepen uit interviews of recencies dat Miyazaki er zijn handelsmerk van had gemaakt om zo min mogelijk computer te gebruiken in z'n productieproces. Weeral een illusie armer dus. Maar in ieder geval hoop ik nu dat hij na deze film de computer definitief buiten smijt, want Howl en Chihiro verbleken echt bij de charme van Ponyo.

Wel een schattig filmpje maar niet zo cute als andere Miyazaki's. Vooral het setting stijltje werkte bij mij niet zo. Bij bvb een Totoro is de cuteness overweldigend, valt er genoeg te genieten ondanks het ontbreken van een verhaaltje en bij Ponyo gaat dat eigenlijk mis. Eerste helft vond ik vooral erg ondermaats, de film barst open in de tweede helft en dat is dan weer typisch Miyazaki. Erg mooi en magisch maar de matige en sobere eerste helft verpest het voor mij waardoor ik niet kom op een bovengemiddelde score.

Wat blijft het stil op MM rond deze nieuwe Miyazaki...

De volgende golf aandacht komt wel bij de biosrelease in juli. De film zit nu precies tussen de vroegkijkende fans en belangstellenden en het grotere publiek in.

Zag net inderdaad de Nederlandse biosrelease voorbij gaan, erg apart, maar wel leuk dat deze in Nederland komt te draaien. Kijk alleen wel op tegen de Nederlandse voice-overs, misschien dan toch maar pindakazen...

Weer een erg lief, eenvoudig verhaaltje. Werkt voor mij als en frisse douche na een klamme, warme dag. Heerlijk ongecompliceerd, maar o zo mooi vormgegeven!

Eindelijk nog eens een knappe tekenfilm en niet weer "another 3D/computer animated experience"...

Ook dit is weer zo'n prachtig werkje met een heel eenvoudig verhaal maar toch zo ontzettend mooi.

Ben blij dat het vakantie is en ik genoeg tijd heb om mijn lijstje een beetje af te werken, vooral het werk van miyazaki staat bovenaan en na gister My neighbour totoro te hebben gezien en een tijdje geleden Spirited away ben ik alleen nog maar razend enthousiast.

Want ook Ponyo is een prachtige film.

Weer gevuld met dromerige muziek, veel drukte, veel gelach en prachtige animaties.

Dit maakt een regenachtige zondag middag helemaal goed, hier word je vrolijk van.

4*

Als je een echte bijzondere film van Miyazaki wilt zien, moet je Totoro proberen te krijgen. Is minder hard dan de meeste, maar zo ontzettend bijzonder, mijn favoriet!

Veel kijkplezier.

Ik heb zojuist even gezocht en kon al aardig wat sites van bioscopen/filmhuizen vinden die de film als verwacht aangeven. Iemand gehoord hoeveel kopieën in roulatie gaan?

De Japanse DVD is inmiddels uit, heeft Engelse ondertiteling EN is Regio 2. Importeren is wat prijzig maar als je hem wil hebben zeker een tip.

(ligt hier dan ook op een kijkbeurt te wachten )

Miyazaki gaat met Ponyp on the Cliff by the Sea weer terug naar zijn oudere films als My Neighbour Totoro en Kiki's Delivery Service. Hoewel ze nog steeds aanwezig zijn bevat Miyazaki's laatste toch een stuk minder tovenarijen en vreemde creaturen dan zijn laatste paar films. Het is een minder epische, meer lieflijke en kinderlijke film geworden. Ik kan beide soorten films waarderen, maar na een paar grootse films als Spirited Away is dit een aangename afwisseling.

Visueel is Ponyo erg mooi. Qua detail redelijk simpel maar wel met een eigen stijltje dat er geraffineerd uit ziet. Ook het verhaal is weer van het niveau dat we gewend zijn. De fantasiewereld van een kind, die later ook geaccepteerd wordt door volwassenen, staat hier weer centraal. Alle elementen zijn weer aanwezig om te zorgen voor een erg vermakelijke en vrolijke kijkervaring, zowel voor jong als voor oud publiek. Ik ben benieuwd of deze film kan rekenen op voldoende populariteit in de Nederlandse bioscopen als hij volgende week in premiere gaat.

kijk, dit is pas en juiste vertolking van het verhaal

wonderbaarlijk veel creativiteit, prachtig ogende scenes in een fantasierijke wereld

1 van de beste ghibli's die ik gezien heb